Meningen

Suf experiment waarin het buitengewoon lang duurt voordat er iets noemenswaardigs aan de hand is, want regisseuse Alice Maio Mackay neemt uitgebreid de tijd om de (saaie) personages van kleur te voorzien. T-Blockers ziet er in de basis vooral buitengewoon lelijk en eenvoudig uit, met een boel felle kleuren maar desondanks een uiterst kale vormgeving. De castleden weten niet op te vallen en het geweld wordt buitengewoon braaf en zielloos in beeld gebracht. De tweede helft probeert met een aantal poppy nummers en aparte montages enigszins origineel uit de hoek te komen, maar de getoonde beelden wekken de indruk dat iedereen dit zelf met zijn eigen homecamera en wat gescheurde kledij ook wel had kunnen neerzetten. Enkele bonuspunten omdat Mackay op z'n minst probeert om een eigenzinnige wereld op te zetten en daar heb ik nog wel respect voor.

Matig.

T-34 is een film die leuk opent, maar al snel terugzakt naar een oorlogsfilm die zo weinig creativiteit toont dat het pijnlijk begint te worden. Het zal wel aan mij liggen, maar als je een oorlogsfilm die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog zo standaard en normaal neerzet, dan vind ik dat soms tegen het respectloze aanzitten.

Het is verder wel heel snel duidelijk wie de goedzakken en schurken zijn. Sidorov is daar dan ook weinig subtiel in. Alle Russen zijn hier goedhartige helden en bijna alle Duisters zijn gemene schurken. Natuurlijk waren de Duitsers rondom die tijd geen lieverdjes, maar dat ze allemaal zo waren zoals in T-34 lijkt me sterk. Het is in ieder geval best opvallend.

Acteerwerk is verder niet bijzonder en van enkele acteurs / actrices zelfs beroerd. Iedereen speelt een karikatuur en voelen nooit aan als realistische personages. De actie is tevens ook van Hollywoodniveau. De slowmotionbeelden van de tankgevechten zien er leuk uit, maar de actiescenes waarin wapens zitten zijn erg beroerd en sloom geschoten.

Cool is deze film vaak ook niet echt, en na een vermakelijk eerste halfuur kakt de film in naar een (soort van) standaard registratie van de concentratiekampen. Op hardheid wordt echter nauwelijks ingegaan, de moeilijke en confronterende onderwerpen worden volledig geskipt en clichés vliegen om je oren, waarvan de 1 irritanter is dan de ander.

Normaal vind ik onrealistische stukjes film niet storend, maar in dit genre verwacht je wel een bepaalde lijn van realisme. Daar heeft Sidorov echter lak aan, en trouwens ook aan afwerking en schrijfwerk, want die zijn echt niet in orde. Gelukkig dat het eerste halfuur en de finale nog de moeite waard zijn qua visuele look en actie, want verder vind ik dit een nogal simplistische film volgepropt met ongeloofwaardige personages en onrealistische gebeurtenissen, die tot 112 minuten (geen 139) gerekt moeten worden.

Brave sciencefictionthriller die wat uitwerking mist op het gebied van technologie. Eamon Farren doet het goed als robot, maar krijgt vanuit regisseur Spencer Brown te weinig mee om intimiderender over te komen. Hierdoor verliezen een hoop potentiële vlakken op het gebied van spanning snel hun kracht. Mark Rowley en Georgina Campbell doen het verder aardig als koppel en T.1.M. vermaakt als film meer dan degelijk, maar het verloop is uiteindelijk toch te voorspelbaar en mist wat durf om memorabel te worden. Misschien had het Brown goed gedaan om nadrukkelijker op zoek te gaan naar een stabiele sfeerzetting, die komt binnen dit geheel namelijk onvoldoende voor de dag.

Fijne opvolger van de klassieker, evenzeer onder handen genomen door de capabele handen van regisseur Danny Boyle. Zijn leiding maakt van deze film een moderne, energieke en interessante ervaring. Van de sterke cinematografie naar de fijne montage, T2 Trainspotting zit vol met allerlei details en decoraties. Het spijtige is dat de personages die worden teruggebracht eigenlijk niet heel boeiend zijn geworden in de tussentijd, met uitzondering van Robert Carlyle. Zijn aanwezigheid levert de nodige intensiteit en diepgang op, maar de overige heren blijven wat vlak en eenvoudig. Het is vooral de kwalitatieve inbreng van Boyle die deze film boven zichzelf uit laat stijgen, maar toch wordt het niveau van de eerste film net niet bereikt.

Met een krap oorlogsbudget van 12,8 miljoen dollar trekt regisseur Je-kyu Kang eropuit om een zo spectaculair mogelijk gefilmd resultaat af te leveren, waarbij de relatie tussen twee Koreaanse broers centraal staat. Er wordt een speelduur van maar het liefst 148 minuten aan geplakt, maar verrassend genoeg voelt de film nergens te lang uitgesponnen aan. De introductie duurt 30 minuten, maar kent genoeg spannende momenten en goed geplaatste opbouw om niet te vervelen. Daarna trekken we naar het slagveld en begint Kang aan een wisselwerking van explosieve oorlogsscenes en sentimentele dramaontwikkeling tussendoor. Het is verfrissend om te zien dat de focus gewoon op de hoofdpersonages blijft liggen en weinig tijd besteedt aan allerlei onbenullige en clichématige extra personages. Niettemin heeft de film wel de neiging weleens te vervagen in dik aangezet sentiment, dat de redelijk rauwe toonzetting op onhandige wijze interrumpeert. Omdat Kang iets te veel zijn best doet om een traantje over de wang van de kijker te laten rollen kan ik niet zeggen dat deze film uitzonderlijk veel indruk op me heeft gemaakt op emotioneel gebied, maar de omgevingen zijn indrukwekkend ingericht en het tempo ligt hoog. Op Zuid-Koreaanse grond werden enkele Noord-Koreaanse omgevingen en steden zoals Pyongyang nagebouwd en vormen voor de liefhebber een extra interessant puntje.

In tegenstelling tot de voorganger is Taeter Burger een aanzienlijk kleinere film waarin de voorkeur aan één enkele locatie wordt gegeven. Duidelijk met meer ervaring en moderne technieken gemaakt, maar de uitbundigheid is er toch wel vanaf en dat is zeker in het begin even wennen. Het verhaal moet echter een soort oorsprong vormen en is mede daardoor aanzienlijk makkelijker te volgen dan de losbandige inhoud van City, maar aangezien de totale absurditeit sterk is verminderd kan het zeker in het middenstuk wat gaan vervelen. Daartegenover staan uiterst geslaagde effecten die absoluut de grens opzoeken. Een aantal moorden zijn van de meest gedetailleerde, extreme soort en dat is een compliment vanuit een user die meer dan 1000 horrorfilms heeft gezien. En alhoewel de makers soms duidelijk moeite ervaren met de sturing van het gebeuren, zitten er toch genoeg originele en bijzondere vondsten tussen om de speelduur van 75 minuten nergens te zwaar te maken.

Bizarre splatter met amper een verhaal en een hoop absurde manieren waarop mensen aan hun einde komen. Regisseur Giulio De Santi wil hier duidelijk vooral zijn kunsten op visueel vlak laten zien met bloederige lichamen die veelvuldig en grafisch uit elkaar worden getrokken. Daardoorheen een aantal satirische grapjes die soms best aanslaan, maar na een halfuur de optimale potentie wel hebben benut. Het gebrek aan inhoud zorgt ervoor dat je als liefhebber vooral zult moeten wachten totdat er iets gewelddadigs gebeurt en gelukkig is dat relatief frequent, maar zorgt er anderzijds voor dat dit geheel niet bepaald een doordachte indruk maakt. Je moet er bovendien echt een fanaat van zijn, anders zullen dit soort films meteen omvallen.

Wel ok.

Geloof het of niet, maar dit simpele idee is nog best wel leuk gedaan. Typisch weer zo'n komedie waarbij een hele cast vol goede acteurs bij elkaar geraapt worden in een flauwe komedie. Maar in tegenstelling tot mijn eerdere bericht hier op een Father Figures resultaat is deze wel grappig soms.

Natuurlijk is het acteerwerk met zo'n cast prima. Renner heeft duidelijk plezier en speelt leuk, de rest is ook wel ok, Helms is gelukkig niet zo'n ongrappig figuur zoals in Father Figures waarbij hij gewoon een stijve hark speelt die maar wat grove zinnen mompelt.

Blijkbaar vond mijn filmzaal het woord "Dickless" het grappigst, maar waar ik van kon genieten waren de slowmotion scenes van Renner terwijl hij weer een originele poging aan het verzinnen is om te verhinderen dat hij getikt zal worden. En geloof het of niet, de scenes waren visueel ook best leuk.

Uiteindelijk gewoon een simpele slapstick komedie, kijkt prima weg maar slaat natuurlijk ronduit helemaal nergens op.

Beetje matig.

Vooral een komedie die door de cast omhoog getrokken is. Qua de komedie zelf is het nogal matig. Ik ben ol op komedies, maar ze trekken me toch zelden mee. Deze bracht daar dan ook geen echte verandering in, en heb ik niet echt kunnen lachen.

Faris speelt vooral boven haar niveau, zoals haar flop spel in The Dictator. Ook in Scary Movie 2-4 speelde ze lang niet zo goed meer en hier heeft ze weer wat ervaring op gedaan. Grace speelt redelijk, Fogler neemt de rol in van de junkie en doet dit ook wel goed.

Er gebeurd genoeg voor vermaak, maar qua humor zelf had het wel beter kunnen zijn. Wat wel fijn is is dat de echte awkward scenes hier niet in neergezet zijn, want daar heb ik een hekel aan. Zit je maar met je handen voor je ogen.

Zeer traag opgebouwde dramafilm met schaarse thrillermomenten, waarin Michael Shannon goed werk levert binnen de hoofdrol. Hij is dan ook het enige personage dat overtuigend en onderscheidend wordt uitgewerkt, want Jessica Chastain en Shea Whigham worden in ietwat ondankbare verschijningen gestopt. Take Shelter moet het bij vlagen hebben van een aantal hallucinante beelden en een mysterieuze aanleiding, maar na een halfuur is het meeste hiervan uitgewerkt. Helaas voelt regisseur Jeff Nichols niettemin de noodzaak om zijn film uit te rekken tot wel twee uur lang, zonder hier een duidelijke meerwaarde voor te rechtvaardigen. De finale is sterk, maar het volledige middenstuk maakt een eindeloze indruk en profiteert beslist niet van een redelijk onevenwichtige toonzetting.

Netflixvoer.

Take the 10 is eigenlijk een typische Netflixfilm die heel populair had kunnen zijn een tijdje terug, maar ik verdenk de film ervan geflopt te zijn omdat de cast te oud is. Op papier is dit namelijk een hele typische komedie geworden, eentje die je met tieners wel vaker ziet. Dat maakt het voor mij echter niet minder vermakelijk.

Het acteerwerk van deze film is best aardig te noemen, al brengen acteurs zoals Peck het zich er net wat te makkelijk vanaf. Revolori lijkt ook net wat te nerveus te zijn voor zijn rol, die misschien ook net wat te veel van hem vraagt. Niet dat het verder hele moeilijke rollen zijn, maar ze vereisen wel wat gevoel voor komedie verder en daar beschikt niet elke acteur over.

De grootste verrassing aan Take the 10 is dat het opzicht nog wel ambitieus is in het schrijfwerk, want het probeert nog wel verrassend uit de hoek te komen. Er zitten zelfs twistjes in deze film waardoor een beetje opletten wel handig is, anderzijds blijft het op-en-top Amerikaanse komedie, en dat wordt uiteraard nooit te moeilijk gemaakt.

Op het vlak van regie ziet het er allemaal prima uit. De locatie wordt goed gebruikt, de verlichting is soms slim en het tempo verloopt ook vlot. Er zitten weinig grote fouten in deze film, behalve dat het ook wat veilig is. Geen visuele hoogstandjes of bijzonder spannende of opwekkende scenes, gewoon een veilige komedie van Amerikaanse bodem.

Het is geen slechte film, met wat verrassingen, maar toch te weinig om de film boven zijn niveau uit te laten stijgen. Niet bijzonder grappig of uitzonderlijk goed geacteerd, wel een vermakelijke komedie die niet al te lang duurt en genoeg gebeurtenissen includeert. Inkakken doet het nooit en veel meer vraag ik ook niet van dit soort films. Prima.

Middelmatige dansfilm met te veel verschillende perspectieven die in een te korte speelduur worden belicht. Regisseuse Liz Friedlander lijkt niet helemaal te weten waar ze haar focus op moet leggen, waardoor Take the Lead ongeconcentreerd en ongebalanceerd oogt. Antonio Banderas doet het prima in de hoofdrol, maar vormt een te typische verschijning binnen dit verhaal. De kinderen daarentegen lopen erg uiteen. Over de grote lijn wordt er aardig geacteerd, maar de verschillende persoonlijkheden en bijbehorende problematiek komen (vooral door overmacht) matig uit de verf. De dansscenes worden verder ook niet bijzonder stijlvol in beeld gebracht, maar al bij al vermaakt het degelijk en kent het genoeg tempo voor wat bonuspunten.

Normaal actiefilmpje.

Ik vind dit eigenlijk nergens echt boven andere actiefilms uitsteken, behalve dat het nergens echt verveelt en de vaart er goed inzit. Er zitten enkele ruige beelden in, maar niet echt met heel veel bloedvergieten, meer om een soort drama effect te creëren.

Neeson is wel lekker op dreef als Bryan. Hij weet zijn personage in de 93 minuten genoeg kleur te geven om tegenaan te kijken zonder enige verveling. Al kreeg ik nergens heel veel medelijden met de beste man. Hij heeft enkele mooie quotes, waarvan we er eentje allemaal wel kennen, maar uiteindelijk vind ik het maar een wat doorsnee actieheld.

Prima, snelle actie die nergens verveelt. De film neemt even de tijd om erin te komen, en gaat dan wel goed los met de actie. Echter, alle geloofwaardigheid is er al snel vanaf wanneer Neeson zonder enige stop door al zijn vijanden heen gaat alsof ze boter zijn.

Film had eigenlijk langer moeten duren, zodat we misschien een soort band met Neeson kunnen krijgen. Het is me uiteindelijk een beetje een raadsel waarom dit zo hoog gewaardeerd wordt. Dit is toch gewoon weer een achtervolgings actiefilmpje. Gelukkig is het met een goede vaart gebracht en zijn enkele scenes lekker spannend. De "taking" van Grace is hier bijvoorbeeld wel een voorbeeld van.

Ach ja, het blijft allemaal wel vermaken.

Degelijk.

Vind deze stiekem net wat beter dan het eerste deel. Waar ik dat deel wat beter vond qua verhaal vind ik deze beter qua regie. Nou denk ik ook niet dat er veel nodig is om Morel te overtreffen, en Megaton doet dat dan ook. Toch zitten er ook mindere puntjes in de regie van Megaton.

Op internet vliegen er een hoop geluiden rond over de snelle manier van editen. Het is inderdaad aan de bizarre kant, het vele knipwerk laat een hoop actiescenes nogal overweldigend aanvoelen op een verkeerde manier. Hier en daar absoluut niet te volgen, wat zeker tijdens de eerste helft weleens wat scenes om zeep helpt.

Daarnaast mist het als geheel ook wel wat spanning. Zeker de eerste helft van de film rust meer op spanning maar deze wil niet echt lukken. Megaton houdt wel het tempo erg hoog, wat vooral het vermaak wat omhoog haalt, maar aan spanning of gave scenes ontbreekt het. Wel jammer, want een film zoals Taken kan dat best gebruiken.

Verder kent de film tijdens de tweede helft wat scenes die wel absoluut de moeite waard zijn. Megaton slaagt er wederom in het tempo hoog te houden waardoor de actiescenes lekker snel achter elkaar doorschieten. Daarnaast duurt de film best kort, dus dient het allemaal als vermaak over te komen, waar het dan ook in slaagt.

Visueel is het niet de beste film, maar de cinematografie is aardig. Camerawerk of andere attributen zijn door de pijlsnelle manier van editen niet echt te beoordelen, maar enkele actiescenes zien er desondanks goed uit. Als Megaton iets meer de rust neemt had het wat beter kunnen werken, want het gevoel van snelheid heerst wel.

Geen al te overtuigend derde hoofdstuk, wederom onder handen genomen door de Franse regisseur Olivier Megaton. Taken 3 is een film die vooral last heeft van de weinig opzienbarende personages, die door het scenario van Luc Besson en Robert Mark Kamen behoorlijk karikaturaal worden neergezet. Dat de leiding van Megaton het gebeuren vervolgens erg serieus opzet helpt dan ook niet, alhoewel het een aantal aardige actiemomenten oplevert. Uiteraard werd deze prent bekend door het overtollige knipwerk van Megaton en ondanks de soms chaotische of ongecontroleerde indruk blijft het stiekem wel een doeltreffende manier om de moderne vormgeving bij te benen. Een goede film maakt het Taken 3 verder niet en het duurt daarnaast veel te lang, maar het vermaakt uiteindelijk wel.

Stijlvolle, maar oninteressante misdaadfilm waarin een karrenvracht aan niet-boeiende personages de revue passeren. De ambitie kan regisseur John Luessenhop gelukkig niet worden ontzegd en op die manier kent Takers een best volle inhoud. Dat vormt dan ook noodzaak als je zoveel verschillende figuren tot je beschikking hebt die allemaal goed acteren, maar uiteindelijk niet kunnen verbloemen dat ze nauwelijks boven elkaar uit kunnen steken. Sympathiek of complex zijn ze in ieder geval niet en dat levert een flinke dosis verveling op na een klein halfuur. Luessenhop brengt de actie nog redelijk energiek in beeld, maar de ruimte tussen deze momenten is te groot en de opvulling daartussen weet totaal niet te boeien. Matt Dillon wordt bovendien compleet verwaarloosd.

Caruso.

Het blijft voor mij een wisselvallige regisseur. Duidelijk iemand die alle kanten van de filmwereld een beetje opzoekt. Hierdoor is vrijwel elke film die ik van hem zie weer een totaal andere film als ik het naast zijn andere films leg. Toch zit er binnen zijn films altijd wel een bepaalde mate van kwaliteit, alleen is de setting wisselvallig.

In dit geval vond ik de film die ik in de opening zag een stuk sterker dan de film die het overige gedeelte opvult. Vooral omdat het detectivegebeuren een heel stuk taaier is om doorheen te komen. Zeker omdat ik Jolie maar beperkt geschikt vind om de rol te dragen. Richting de finale komt ze wat sterker uit de hoek, maar alles daarvoor is toch niet echt van het soort die ik zal onthouden.

De finale is verrassend en de uitkomst had ik niet meteen verwacht. Het script is toch net wat gevorderder dan de gemiddelde film binnen deze soort, maar het probleem is dat Caruso het niet echt lekker kan laten lopen. De film is wat te loom in de overgang en de editing evenals het camerawerk te gebrekkig om elke scene op de manier te presenteren die Caruso waarschijnlijk in gedachte had.

Het acteerwerk had soms wat sterker gemogen en de film kent een gebrek aan echt interessante figuren, maar verder kent het wel genoeg verrassing om niet compleet saai te worden. Toch kostte het me aardig wat moeite om door de film heen te komen, te veel om eigenlijk nog naar behoren van de film te kunnen genieten. Vandaar dus dit cijfer.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Adam Robitel toont zijn kwaliteiten door middel van enkele bijzonder sterk opgezette scenes, zeker de finale van The Taking of Deborah Logan mag er absoluut wezen. Alhoewel de spanningsopbouw wat ongecontroleerd overkomt, bevat de film een aantal effectieve schrikmomenten en spannende scenes. Zeker Jill Larson neemt de film met haar dappere prestatie op sleeptouw en speelt een figuur dat overtuigend twee kanten van haar personage kan laten zien. De overige leden zijn wat minder interessant en het middenstuk (met bijkomend mysterie) zijn dermate uitgekauwd dat er voor de doorgewinterde horrorliefhebber niet veel te beleven zal zijn. Niettemin een aardige genrefilm waarin genoeg gebeurt om net aan boven de middelmaat uit te steken.

Respectabel.

Scott is helaas niet meer onder ons, maar dat betekend niet dat we zijn films niet meer mogen bekijken met een kritisch oog. Scott is naar mijn idee een regisseur die alles inzet op het actiegenre en thrillergenre. En daar slaagt hij ook wel redelijk in, maar deze film doet ook wel wat fout.

Om positief te beginnen, de film is erg knap geschoten. Intens, grauw en realistisch gefilmd met sterk en sfeervol camerawerk en overtuigende sets. Er heerst genoeg tempo en een redelijke dosis spanning om het allemaal ook vermakelijk te houden.

Washington is een acteur die Scott graag gebruikte, maar uiteindelijk maakt hij ook niet bizar veel indruk helaas. Het is een respectabele hoofdrol, en niet een te stoere rol voor Washington, maar uiteindelijk komen zijn talenten niet helemaal over.

Ook een fout is Travolta. Het is een te energieke schurk die net wat te typerend is. In het algemeen is hij als acteur niet slecht, maar als schurk en gijzelaar kan ik hem helaas niet serieus nemen. Hij ziet er te typerend uit en heeft te weinig dreiging.

Bovendien zijn de "types" wel het element dat de film een beetje om zeep helpen. Iedereen die slecht is ziet er zo belachelijk "slecht uit" en diegene die goed zijn moeten er weer zo onschuldig uitzien. In een film die er zo realistisch eruitziet is dit wel een killer.

En ondanks dat het tempo hoog ligt en hier en daar intense momenten zijn, werkte de spanning niet heel erg. Het is wel snel gebracht, maar mede door de rol van Travolta en de regie die niet brutaal genoeg is komt de spanning niet helemaal tot zijn recht helaas.

Maar, eerlijk is eerlijk, de film is knap geschoten. Cinematografie en camerawerk zijn indrukwekkend en de actie is soms sterk. De film is absoluut niet slecht, maar de personages vallen te veel door de mand helaas.

Mysterieuze dramathriller met een redelijk onvoorspelbaar verloop en degelijk acteerwerk van Matt Damon, maar een dermate oubollige uitwerking dat regisseur Anthony Minghella moeite ervaart om de film te voorzien van spanning. Het is uiteindelijk vooral de speelduur die behoorlijk zwaar weegt, aangezien de introductie te uitgesponnen is en de (bij)personages zich zo vervelend gedragen dat de film niet bepaald uitnodigend is voor je concentratie. Eenmaal de inhoud opgang komt wint de film wat aan tempo en bovendien biedt de Italiaanse achtergrond genoeg zomerse plaatjes, maar toen het geheel was geëindigd voelde ik me toch wel bedrogen. Bijna 139 minuten zat ik opgescheept met karikaturale, onsympathieke figuren en dan werd mijn geduld beloond met een ontoepasselijk open einde. Tja. Op visueel vlak professioneel genoeg om een lager cijfer te voorkomen, maar het was zeker een inspanning om elke minuut geïnteresseerd te weerzien.

Een vroegere anthologie.

Gekeken omdat ik de latere episodes van Tales from the Crypt erg leuk vond, en alhoewel deze film er niet heel veel mee te maken lijkt te hebben is het alsnog leuk om het eens op te zoeken. Het voornaamste verschil tussen deze drie films is dat deze een stuk serieuzer en prekeriger is. Daarmee ook trager, maar daar kan ik nog mee leven.

Per definitie is dit geen slechte anthologie, maar de afwisseling van tempo is in deze film dramatisch. In principe lijkt elk verhaaltje dat er hier wordt verteld op elkaar, maar de opbouw voor elk verhaal is altijd erg lang. Elk verhaaltje eindigt erg bevredigend waardoor je met smacht zit te wachten op het volgende verhaaltje, maar als het elke keer helemaal opnieuw moet opbouwen raak je onbedoeld verveeld.

Dat neemt niet weg dat de opzet leuk is en enkele verhaaltjes zeker goed zijn. Sommige verhaaltjes zijn beter dan de andere, aangezien er enkele iets te kort zijn om een bevredigend gevoel achter te laten. Wel zijn ze allemaal op diens eigen manier macaber, al voelen ze tevens aan als korte filmpjes en geen verhalen van iemand die achter de naam "Cryptkeeper" schuilt.

Visueel een beetje verouderd maar de meerdere filmtrucjes weten dit goed te maken. Het acteerwerk is echter in zijn geheel behoorlijk slecht. Tussendoor zitten er goede rollen bij, maar iedereen staat op standje overacting waardoor je de meer serieuze verhaaltjes niet serieus kan nemen. Alle verhaaltjes zijn overigens serieus, maar enkele zijn ook zwaar, en dat komt dan niet over.

Als de afwisseling tussen tragere en snellere verhaaltjes wat beter was gegaan, dan was deze film nog iets makkelijker geweest om doorheen te komen. Het is niet slecht, maar wel verouderd, soms wat te traag en slecht geacteerd. Gelukkig kan je nog een aantal erg sterke stukjes aanschouwen, maar bij elkaar vormen deze stukjes niet genoeg om de film mee op een voldoende te krijgen.

Een stuk leuker dan verwacht.

Ik was voor de rest nog niet echt bekend met de Tales from the Crypt-films of series. Ik wist dat het een reeks was, en dat was het dan ook wel. Als deze dan ook niet genomineerd was bij de recente horror K.O. was ik er waarschijnlijk ook nooit aan begonnen.

Maar ik ben blij dat ik hem toch nog heb mogen aanschouwen. Het bleek namelijk echt een heel erg tof filmpje te zijn. Absoluut geen briljante film, maar vooral een heel erg leuke. Ook met een aantal bekende koppen die ik niet meteen had verwacht.

Het is vooral het vlotte toontje en enkele hele toffe designs van demonen die deze film een genot maken. Maar ook Zane is echt een behoorlijke showstealer hier. Lijkt ook heel veel plezier te hebben in zijn rol, en hij maakt daarom vooral een leuke indruk. Zorgt ook voor een leuke komische noot.

Het verhaal klonk van tevoren niet erg interessant, maar al snel zorgt de film er voor dat hij heel interessant is. Vooral de rol van Zane zorgt daar wel voor. Maar ook Sadler doet het best aardig. Het verhaal is wel over-the-top, maar hoort er wel een beetje bij.

Ik dacht in de eerste 3 minuten dat we een kinderhorror te zien kregen met vlaagjes hardere horror. Maar er zit in dat opzicht behoorlijk wat gore in de film. Regelmatig ook lekker in beeld en de mensen die overgenomen worden door demonen zien er soms ook echt tof uit.

Het duurt voor de rest ook niet lang, en daarom is het ook zeer entertainend. Je bent er snel doorheen. Genoeg plezier in de film voor een simpele horrorfilm. Niet heel spannend of echt raak in een enkel vlak, maar leuk voor het vermaak.

Vreemd.

Tales from the Hood leek voor een hele lange tijd een bepaalde richting te kiezen, en dat was zoveel mogelijk cheese in de film vermengen. Veel van de film voelt aan als zo'n oude kippenvelaflevering met meer budget, horror en actie, en daarnaast ook de R-rated versie daarvan. Hoe dan ook, het voorbeeld en deze film kennen een beetje dezelfde sfeer.

De decoraties van de film zijn eigenlijk het leukste element, samen met wat leuke vondsten qua praktische effecten die de film wat charme meegeven. Deze film speelt zich af in "The Hood" en daardoor komen er wat boodschappen en maatschappijkritieken bij kijken. Dat hoort erbij, en geven de film net een wat donkerder randje. Ik vond het namelijk verbonden met zo'n kazige horrorkomedie niet erg geslaagd.

Het eerste verhaal kent maar een handjevol aan echt leuke momenten, maar steekt redelijk in elkaar en vermaakt wel. Wat lekkere actiescenes en een redelijk tempo houden dit verhaaltje in de race. Het tweede verhaaltje is wat mij betreft het beste verhaaltje. Een aantal leuke effecten en degelijk acteerwerk. Nog steeds cheesy, maar ook wat dreigender en beter dan de andere verhaaltjes.

Het derde verhaaltje is wat kort door de bocht, maar kan zijn redding halen uit wat leuke ideeën die zeker richting het einde goed uitpakken. Wel jammer van het gebrek aan spanning, die met dat soort ideeën juist moeten komen. Het vierde verhaaltje is de reden dat ik de film een laag cijfer geef. Dit stukje gooit de volledige toon om en choqueert de kijker onnodig veel, door echte beelden van lichamen te tonen die niet veel met het onderwerp te maken hebben dat op dat moment in beeld is. Het voelt daardoor zeer opdringerig aan en ruïneert al het plezier dat het overige gedeelte van de film uitstraalt.

Het had nog wel een aardige anthologie kunnen zijn als het ten alle tijden dezelfde toon had behouden. Wat onderstaande politiek mag best, maar deze film overschiet zijn welkom te vaak. Acteerwerk is aardig en sommige scenes stralen behoorlijk wat uit. Het vermaak is wat de film voornamelijk nog wist te redden, verder een zeer onevenwichtige film die wat mij betreft volkomen de mist ingaat na driekwart van zijn speelduur.

Hetzelfde.

Het eerste deel is wat consistenter voor een langere tijd en loopt in de derde akte sterk onderuit. Dit deel is door de hele film heen erg matig, maar laat het niveau nergens echt fataal vallen. Wat mij betreft komen allebei de films dus op hetzelfde cijfer uit, al heb ik voor een langere tijd kunnen genieten van het eerste deel.

Robo Hell (2,0*). De film die alle verhaaltjes aan elkaar poogt te verbinden. Aangezien de film zelf nogal wat maatschappijkritiek uitstraalt, is dit niet de beste keuze om het allemaal aan elkaar mee te verbinden. Enkele ideeën zijn lollig en het acteerwerk is degelijk, maar tussen de nogal opdringerige toonzetting loopt het niet lekker door. Uiteindelijk wordt het iets dat zo ridicuul is dat je niet goed meer weet wat je ermee aanmoet.

Good Golly (1,5*). Nogal saai en vooral kaal stukje film. Het idee is best grappig te noemen het uiteindelijke verloop verrassend, maar dat neemt niet weg dat het allemaal klunzig gemaakt is. Zeker de effecten kunnen eigenlijk gewoon niet. Erg simpel gemaakt, neemt ook een hoop weg van de potentiële cheese waar dit stukje overduidelijk voor gaat.

The Medium (2,0*). Ook een niet al te best stukje film maar beter dan Good Golly, dat overigens ook niet zo moeilijk is. Dit stukje kenmerkt zich vooral in het acteerwerk dat bovengemiddeld is. Iedereen gaat op in de rol die ze spelen, alhoewel het verloop bedenkelijk en uitgerekt is. Zeker het middenstuk van de film duurt en duurt maar, waardoor het structureel totaal niet goed loopt.

Date Night (1,5*). Ik weet er eigenlijk niet zo heel veel meer van, maar ik kreeg wel de indruk dat dit stukje het kortst duurde. Waar de andere stukjes nog proberen er iets origineels van te maken terwijl dit gecombineerd gaat met sociaal commentaar, is Date Night eerder een herkauwing van eerder uitgevoerde concepten. Een stukje dat je zo weer bent vergeten.

The Sacrifice (2,5*). Behoorlijk dwaas en ook erg opdringerig, maar het werkt stukken beter. Vooral omdat dit stukje wat meer diepgang kent, alleen een beetje de verkeerde paden uitkiest om eraan te werken. Niet zo vreemd ongemakkelijk of verontrustend als het laatste stukje van het eerste deel, maar het heeft wel wat. Het werkt ook beter door het onvoorspelbare verloop. Het is goedkoop, maar het hard zit op de goede plaats.

Gemiddeld staan we op een 1,9*. Afgerond is dat uiteraard een 2,0*.

Mak.

Je had het ook wel kunnen raden met een blik op de titel. Ik had deze film ook zeker niet aangeklikt als ik eerder wist dat dit niet de film was die ik oorspronkelijk wilde zien. Toen ik deze film namelijk niet kon vinden op de site en de titel die ik wilde zien net op mijn kijklijst had gezet weet je namelijk wel hoe laat het is.

In ieder geval is dit een matige film. Het is me ook een raadsel waarom een film als deze in juni op het internet wordt geplaatst, aangezien het duidelijk gericht is op de oktoberperiodes. We bevinden ons in een omgeving waarin het Halloween is en waarin er verschillende verhaaltjes worden verteld om het allemaal op weg te helpen. Het probleem daarbij is dat er maar erg weinig van aanslaan.

Van het bijzonder slechte acteerwerk naar de terughoudende vormgeving van het geheel, Tales From the Other Side is een film die je waarschijnlijk nooit echt beet kan pakken. Het element waar ik nog wel een beetje blij van kon worden is de decoratie zelf die wel de juiste sfeer weet uit te ademen en het feit dat de film propvol zit met verhaaltjes en wendingen maakt het ook redelijk goed in flow hier en daar.

Daar houden de complimenten ook weer op. De vormgeving is lelijk, de cinematografie simplistisch en de creativiteit nergens te bekennen. Ik vraag me af hoe dit soort films dan toch zo vaak op blijven duiken, want het lijkt me weinig stimulerend voor de regisseur om dit te maken. Een goede stempel zal je er in ieder geval niet mee afdrukken, dus ik hoop dat het op de set zelf leuk is geweest. Waarschijnlijk een stuk leuker dan hier thuis toen de film op stond.

Herzien.

Het is alweer even geleden dat ik deze film heb gekeken en zeker na meer dan 5 jaar is mijn kijk op films veranderd. Ondanks dat Tales of Halloween niet bepaald hoog scoort op MovieMeter wordt de film toch altijd wel bovenaan gezet bij Halloweentiplijstjes. Op basis daarvan toch besloten het nog een kans te geven en het bleek inderdaad beter te zijn dan voorheen.

Sweet Tooth (3,0*). Beviel me iets minder maar het blijft vermakelijk. Aardige gore en een meer dan sterke opbouw, maar de uiteindelijke pay-off laat te wensen over. Ik vind persoonlijk dat het vooral ligt aan het monstertje zelf, dat nergens echt dreigend of interessant weet te zijn. Als je een segment echt ergens van kan laten afhangen binnen dit concept dan is het dat wel, maar Dave Parker laat daar steken liggen.

The Night Billy Raised Hell (2,5*). Darren Lynn Bousman en komedie zijn niet zo'n ideale combinatie naar mijn persoonlijke optiek, maar hijzelf vind blijkbaar van wel. Binnen zijn carrière heeft hij voor redelijk eigenzinnige filmpjes gezorgd, maar zonder dat deze alleen de moeite waard waren. Zijn korte segment hier begint redelijk lollig, maar kent nergens een passend Halloween-sfeertje en valt vooral dood op het vlak van humor. Het uiteindelijke einde vond ik maar zo-zo.

Trick (3,0*). Beviel me een aanzienlijk stuk beter dan de eerste keer. Ik sluit ook niet uit dat ik toen gewoon de reveal heb gemist, want qua logica vond ik het een stuk sterker staan. Een beetje jammer dat Adam Gierasch (dit was opvallend zelfs) op het vlak van gore niet genoeg weet uit te halen. Conceptueel is de film aardig en de wending zelfs sterk, maar op de ultieme kansen zoals het bloedvergieten scoort Trick niet zo hoog.

The Weak and the Wicked (2,5*). Zeer aardig acteerwerk (Grace Phipps!), maar in principe niet hard genoeg en vooral te kort om de opvallend deprimerende en serieuze toon te kunnen onderhouden. Het concept lijkt ook niet echt bedoelt te zijn voor een segment zo kort als deze, maar het moet er mee door. Het begint aardig en het achterliggende idee is leuk, maar op het vlak van uiteindelijk gespook simpelweg niet de moeite waard.

Grim Grinning Ghost (3,0*). Geweldig al die cameo's in het begin en Axelle Carolyn zorgt voor een lekker spookachtig sfeertje. De uiteindelijke horror valt wel tegen (wat een goedkope scare), maar de aanloop kijkt lekker weg en als horrorliefhebber zal je met name de opening van dit segment goed kunnen waarderen. Carolyn heeft er ook voor gezorgd dat Tales of Halloween uiteindelijk van de grond is gekomen.

Ding Dong (2,0*). Dit was toch een serieuze misser. Lucky McKee heb ik als regisseur ook altijd leuker gevonden binnen de iets strakkere verhalen zonder teveel poeha. Ding Dong leunt bij een zeer sterk spelende Pollyanna McIntosh, maar al dat overige weirde gedoe was niet aan mij besteed. De uiteindelijke onthulling wordt ook dusdanig open gelaten dat het weinig zin heeft voor McKee om überhaupt met zoveel overgave in te zetten.

This Means War (3,5*). Erg lollig. Kort, maar treffend. Vooral op komisch vlak kon ik dit erg waarderen. Wellicht dat het uiteindelijk niet genoeg weet op te vallen tussen de andere segmenten (die duidelijk surrealistischer van aard zijn) maar eenmaal de fun begint is dat snel vergeten. Burenruzies als concept liggen me persoonlijk ook net wat meer, dus dan vallen filmpjes zoals deze snel binnen de toon.

Friday the 31st (4,0*). Ik heb Mike Mendez eigenlijk nooit met zoveel overgave en gevoel voor fun zien regisseren. Deze kent duidelijk een heel ander sfeertje dan de andere segmenten, maar het enorme tempo compenseert dat met gemak. De humor, de horror en vooral de creativiteit zegevieren in dit stukje. Ik had graag gezien dat het nog een heel stuk langer zou duren, maar zo mooi mocht het niet worden.

The Ransom of Rusty Rex (3,0*). Leuke humor, geweldige onthulling maar uiteindelijk tegenvallend op het vlak van designs. Ryan Schifrin toont op dat vlak gewoon pure luiheid en dat is zonde, want verder loopt het segment meer dan aanstekelijk en is zo voorbij. Het past binnen het concept van Tales of Halloween, maar deed me eigenlijk erg denken aan Sweet Tooth qua kritiek.

Bad Seed (3,0*). Lollig wezentje dat voor onheil zorgt, daarom ook een beetje zonde dat er zulke oninteressante acteurs tussendoor lopen om dit wezen van de straat te schieten. Een leuk sfeertje en hoog tempo vieren hoogtij binnen Bad Seed, maar uiteindelijk is het vooral te kort en iets te braaf voor een volledige overtuiging. Zeker van een regisseur als Neil Marshall (al filmde hij dit binnen 2 enkele dagen) verwacht je domweg iets meer dan dit.

Gemiddeld kom ik uit op een 2,95*, dus dat ronden we dan gezellig naar boven af. Ondertussen is het alweer even geleden dat ik een voldoende aan een anthologiefilm heb gegeven, dus dat doet het clubje van Tales of Halloween dan erg goed.

Goed.

Geheel onverwacht ook. Vroeger wel wat van het werk van RackaRacka meegekregen, maar als ik die filmpjes naast Talk to Me hou kom ik maar weinig overeenkomsten tegen. De eerste trailer van de film maakte ook absoluut geen indruk. Ik vroeg me vooral af hoe je het überhaupt verzonnen krijgt, een demonische gebalsemde hand. Ik had het zelf nooit kunnen bedenken.

Toch is het een concept dat enkel als link dient voor de horror en de drama, een balans die de gebroeders Philippou opvallend sterk onder de controle hebben. De personages zijn sympathiek waardoor de film spannender en ruwer overkomt tijdens dreigende situaties. Vergeleken met een hoop andere horrorwerkjes doet Talk to Me dat dan een heel stuk beter en dan maakt zo'n scene waarbij Bird zijn eigen oog bijna uitrukt en zijn kop tegen de tafel ramt een heel stuk schokkender.

Erg spannend is de film nergens, lijkt me ook niet het primaire doel van de film dus de marketing is misschien wat onhandig. Echter zijn de scenes die dan wel spannender moeten zijn weinig effectief. Soms zit er wel een sfeervol stuk tussen, maar kappen de gebroeders Philippou te snel weg (De WC-scene in het ziekenhuis) of doen een scene teniet met iets te speelse CGI (De voetenlikker in de slaapkamer). Daarnaast ben ik ook niet te spreken over de finale van de film. Toegegeven, het is moeilijk om een film als Talk to Me af te sluiten, maar ik vond het niettemin teleurstellend. Neem bijvoorbeeld de scene waarbij Wilde haar vader neersteekt. Die scene wordt nauwelijks in het verhaal vermengt, terwijl het toch een hele heftige gebeurtenis is. Sowieso vind ik dat een wat onhandige scene. Te voorspelbaar en vervelend voor een juist onvoorspelbare film als deze.

Het oogt als een verzorgde film. Het kent een gezonde balans, erg sterk acteerwerk en genoeg memorabele momenten. Ik mag dan ook hopen dat de broers gewoon doorgaan met films binnen hetzelfde genre maken. Al moeten ze echt niet aan een vervolg gaan beginnen, dat kan haast niet goed aflopen. Wie weet zit ik fout, dat zat ik ook met deze film, maar ik mag het toch niet hopen. Talk to Me is een leuke ontdekking, verrassend voor het subgenre en van uitzonderlijk hoog niveau. Ik heb in de bioscoop genoten.

Mwa high-school.

Weer een mindere toevoeging van Netflix op het high-school genre die eigenlijk vooral te zoet in elkaar gestoken zit. Terwijl het concept nog wel verdienstelijk is, en een meid die te lang is en daardoor wordt gepest heb ik ook nog niet ergens gezien meen ik.

Filmpje is vlot in elkaar gestoken in ieder geval. Puur vermaak eigenlijk, en ik ben dol op high-school dus bij mij gaat het er extra lang in. Maar de film vervalt ook geen moment in trage of dromerige stukken en blijft vooral straight-to-the-point wat wel fijn is voor de ervaring.

Film kent ook bij vlagen een niet al te sterk uitgedacht script. Geen enkele jongen op de hele school die boven de 185 centimeter uitsteekt? Ik vind het toch wel vreemd, maar goed, dat zijn minimale punten. Idee is wel leuk namelijk, al had ik graag iets meer focus gezien op hoe Michelle nu precies zo lang is geworden. Er wordt even verwezen naar de conditie maar voor de rest was dat het wel.

Michelle zelf doet het ook leuk, kende haar als actrice nog niet maar ze is best solide. Carpenter doet ook vrolijk mee, iets te veel een type maar het is goed. Paar andere bekende koppen zoals die van Zahn. Eisner heeft duidelijk moeite met het accent maar is ook best verdienstelijk. Vond Gluck toch wel het beste uit de hele film.

Fijne is dat voor een groot deel de boodschap er niet al te dik op ligt. Ja ja be proud of yourself we kennen het, en daarom alleen maar leuk dat er niet te veel voor werd weggelegd. Jammer dat er in de finale dan weer zo'n speech moet komen die de boodschap er plots wel weer in moet drukken. Dit soort scenes heb ik nooit zien werken.

Voor de rest ook een voorspelbare en brave loop. Geen enkele vernieuwing in het verhaal buiten het lange-meid concept. Eigenlijk een uitermate brave film denk ik zo. Typische Netflix-filler voor een zaterdagavond of iets dergelijks.

Best sterk.

Nou nou, dat is een best laag gemiddelde voor een best sterk verhaal van de heer Laugier. Die Laugier blijft ze toch wel erg goed afleveren hier, al is dit tot nu toe wel zijn minste. Laugier kan dus ook best Amerikaanse films met een eigen stijl afleveren.

Het oudere sfeertje is goed gedaan en komt goed over. Het verhaal lijkt aan het begin niet al te origineel te worden, maar Laugier lijkt dat zelf ook goed te weten en gooit de film al vrij vroeg al helemaal om naar een heel ander verhaal.

De film kent hiermee een aantal uiterst originele invallen die ik nog niet vaker heb gezien. Het verhaal blijft boeien, Biel zet ook een sterke acteerprestatie af en de rest doet ook vrolijk mee. De film is misschien niet zo grof zoals de van Laugier zal verwachtten, maar dat maakt voor mij eigenlijk niet uit.

Erg sterke film, met plot twists die ik niet zag aankomen en daarmee telkens een nieuwe verrassing was. Het had allemaal wel wat spannender gekund inderdaad, maar het uiteindelijke resultaat is nog steeds vrij sterk.

Infantiele, maar aanstekelijke komediefilm vanuit regisseur Adam McKay. Talladega Nights kent vooral profijt in het frisse concept waar duidelijk de nodige droogheid uitgeperst kan worden. Will Ferrell en Sacha Baron Cohen zijn daarbinnen perfect gecast als rivalen en vormen allebei op hun eigen manier doeltreffende personages. Helaas kent de film ook genoeg figuren die beduidend minder goed werken, in dit geval vooral Leslie Bibb en John C. Reilly. De inhoud is weinig ambitieus en je moet dit soort humor in de juiste bui kunnen slikken, maar het verloopt allemaal vlot genoeg om niet te vervelen. De autobotsingen worden bovendien intens genoeg in beeld gebracht.