Meningen

Traag verlopende film die helaas veel te laat op stoom komt. Binnen een speelduur van wel 103 minuten is dat extra schrijnend. Daarnaast ligt de aanpak van regisseursduo Patrycja Kepa en Acoryé White er te dik bovenop. Het mag wel duidelijk zijn dat er een maatschappijkritisch laagje onder ligt en Trinket Box onderneemt weinig moeite om dat subtiel te brengen. Vanaf dat punt kabbelt de film langzaam voorwaarts naar de onvermijdelijke escalatie. Er wordt degelijk en overtuigend geacteerd, maar het geheel wil nergens echt beklijvend of boeiend worden. Na een week of 2 ben je dit waarschijnlijk weer helemaal vergeten.

Bodem van het putje.

Eigenlijk wel knap hoe makkelijk films hun kaarten soms kunnen spelen. Trip is een voorbeeld van een film die dit wel heel vaak doet. Er wordt nooit voor een complexere uitweg gekozen, waardoor zowat elke vorm van effect evenals vormgeving ook ontweken wordt. Het maakt van Trip een nogal zware kost om doorheen te komen.

Voor een titel als deze valt er overigens op het visuele vlak wel erg weinig te beleven, zeg maar helemaal niets. Je moet het hier doen met wat acteurs die in de hoek staan en slecht kunnen acteren. Elke kans op een iets uniekere scene wordt om zeep geholpen door de luie aanpak van de regisseur. Een echt goede lijn in het verhaal is er ook niet, want de film kent meer gaten dan een gemiddeld stuk kaas.

Het acteerwerk kan het concept niet bijhouden waardoor de film vooral ongemakkelijk is om doorheen te komen. Daarnaast is het ook simpelweg gewoon oersaai, maar ook de wendingen die de film uit de doeken poogt te doen slaan een wilde weg in de mist maar komen nooit bij het eindpunt uit. Een film die saai is, niets indrukwekkends doet, slecht geacteerd is en nooit kan verrassen verdient vanuit mijn kant geen punten. Ik kan er niets positiefs over noemen, dus het cijfer is er ook naar.

Prima.

Triple 9 is een nogal aparte film, die soms wel lekker doorpakt. Toch zou je afgaande op de poster en regisseur wel een iets beter resultaat verwachten dan dit. Triple 9 is niet per definitie slecht, maar het had zeker wel een stuk interessanter kunnen zijn.

Visueel zit het overigens wel goed met deze film. Mooie beelden, prima opgebouwd ook. De opening met de rode stoom die uit die auto komt is sterk geschoten, maar ook de schietpartijen tegen het midden aan zien er prima uit. Tel daar een zeer aardig staaltje cinematografie bij op en je hebt een film die er visueel behoorlijk keurig uitziet.

Hillcoat is echter wat warrig met zijn verhaal, ik had toch opvallend veel moeite met het volgen ervan. Normaal gaat dat me beter af, maar dit verhaal kon me niet echt pakken. Daarnaast is de film ook gewoon niet boeiend genoeg hier en daar, het komt vooral van enkele scenes en sequenties. Zowel de conversaties als personages willen niet boeien en dat is bijzonder aangezien je Affleck aan boord hebt.

Film duurt verder niet te lang, want de speelduur wordt wel degelijk benut, maar ik kan niet zeggen dat ik voor de volle speelduur geboeid heb gekeken. Het is vooral de look van de film die boeit. Acteerwerk is verder wel aardig, maar zoals ik eerder al zei kan niemand zijn personage echt veel leven inblazen.

Nee, dit resultaat is toch wat te weinig opvallend over zijn geheel. Enkele sterke sequenties, maar verder laat deze film het voornamelijk afweten. Verhaaltje kent gewoon te weinig om het voor de volledige speelduur fris en boeiend te houden. Jammer, maar Hillcoat is een degelijk regisseur, en deze film is zeker niet slecht, dus ik zal hem zeker in de gaten blijven houden.

Ok.

Geen hele bijzondere, maar wel goed in elkaar gestoken actiefilm. Alhoewel actie hier misschien niet echt het juiste woord voor is. Meer een misdaadthriller met uiteindelijk een laagje avontuur en survival ertussen vermengt.

De cast bestaat uit grote namen. Echter weten er geen enkele echt uit te steken, maar ik kan ook niet echt zeggen dat ze nu heel slecht waren. Prima hun scriptje voorgelezen zou ik zeggen, maar geen wereldschokkend goede prestaties uiteindelijk.

Actie is goed in beeld gebracht inderdaad, de natuuropnames zijn indrukwekkend en de film is visueel wel charmant. Jammer dat het nergens heel interessant wordt eigenlijk, je kijkt vooral naar een thriller met enkele avontuur en actie momenten maar heel spannend is het nergens.

Nergens echt een kick, en 125 minuten zijn wel wat te lang voor een film zoals dit. Het hoeft gewoon niet zo lang, zeker als de film uiteindelijk niet heel veel te vertellen heeft. De karakterontwikkeling is bijvoorbeeld al niet bepaald geweldig en dan is een langere film niet erg effectief.

Nu had dit ook niet afgeraffeld moeten worden, dus een speelduur van bijvoorbeeld 110 minuten was dan beter geweest. Er mocht iets meer tempo in, maar het uiteindelijke resultaat is niet slecht.

Klunzig.

Uiteindelijk geen hele slechte film, maar wel eentje die wel heel simpel is voor zijn genre en vaak niet al te veel moeite gekost lijkt te hebben. Alhoewel deze film behoorlijk voor zijn genre gaat, blijf je ergens als kijker wel een beetje op je honger zitten.

Alhoewel alle drie heren best grote namen zijn in het vechtgenre, weten ze hier echter genoeg maar weinig te overtuigen. Vooral van Uwais had ik iets meer van zijn rol verwacht. Hij is vooral een onovertuigende actieheld die nauwelijks echt ruimte krijgt om überhaupt te schitteren.

Van Jaa is dit pas mijn eerste film. Ik weet niet hoe hij als actieacteur doorgaans is maar qua acteerkunst is het niet al te geweldig. Dat geld overigens wel voor een hoop hier, die duidelijk nog veel moeite hebben met eenzamerikaans/Engels accent proberen tr doen.

Qua acteerwerk is er uiteindelijk ook weinig. Qua actie is er veel en het duurt allemaal niet te lang, maar uiteindelijk zijn een hoop actiescenes best futloos en geven geen adrenalinestoot die je wel zou moeten krijgen. Daarmee begin je je soms in de actie wel te vervelen.

Maar gelukkig is er weinig drama en wel veel actie, waardoor het nooit compleet saai begint te worden. Een opening Durban ook gelijk de toon wat zet en een prima slot maken de film nog naar een vijfje voor mij. Maar anders had ik deze film niet perse gehoeven, ik keek hem uiteindelijk ook alleen omdat ik Uwais wel mag. Helaas schittert hij net iets te weinig.

Lol.

Ik ga niet ontkennen, ik heb me hier zeker wel mee vermaakt. Een soort Predator maar dan met zeemonsters. Die monstertjes zagen er eigenlijk wel lollig uit, moest waarschijnlijk angstaanjagend lijken maar ik heb er met een glimlach naar zitten kijken.

Het acteerwerk is zeer slecht, veel houterigheid en rare gezichten. Alleen de jongen met de dreadlocks aan het begin stak er bovenuit en dat vrouwtje in de 50 misschien. voor de rest was het eigenlijk best triest om te zien.

De redelijke gore en grappige beestjes maken deze film nog een 2,0* bij mij

Zeer precieze dramafilm die indruk maakt op het vlak van acteerwerk, waartussen met name Juliette Binoche opvalt als de getergde Julie. Regisseur Krzysztof Kieslowski dirigeert met een duidelijke doelstelling en geeft een deel daarvan met de titel zelfs prijs, maar toch heerst het gevoel dat zijn visuele experimenten aanzienlijk verder hadden kunnen gaan. Echt overheersen doet de kleur blauw namelijk niet en veel vernieuwing biedt de inhoud ook evenmin, maar de korte speelduur, de gedetailleerde Franse omgeving en het degelijke tempo leveren genoeg tegengewicht.

Fantasierijke en soms sfeervolle dramakomedie met een opvallend eerste halfuur, waarin een rustig opgebouwd verhaal geregeld wordt opgeleukt met originele inslagen. Marcello Mastroianni speelt een uitstekende, beheerste hoofdrol die zeker als mysterieuze verschijning erg goed weet te werken. Echter kiest de inhoud vanuit regisseur Raoul Ruiz daarna een pad met wat regulierdere verhaaltjes, waarin drama een aanzienlijke voorkeur krijgt tegenover de fantasie. De verschillende vormen van romantiek en weinig opwindende gebeurtenissen weten daarbinnen niet te beklijven, waardoor deze Franse film een uitdovend gevoel achterlaat.

Regisseur John Carl Buechler probeert zo fantasierijk mogelijk te werken met overduidelijke beperkingen van het budget en de vormgeving is dan ook helemaal niet onaardig. Het gebouw dat langzaam in een trollenbos verandert is grappig en tussendoor zijn er zeker opvallende scenes te spotten, maar niettemin wordt het allemaal nogal zoutloos in beeld gebracht. De horror wordt min of meer naar de achterhoek geschoven en het acteerwerk is afgrijselijk slecht, bovendien slagen de makers er niet in om een stabiele sfeerzetting te ontwikkelen. Nadat het eerste kwartier was verstreken sloeg bij mij de verveling al toe en Buechler creëert spijtig genoeg te weinig om je aandacht daarna nog blijvend op te eisen. Hierdoor blijft de film vooral hangen in de categorie "af en toe een leuk idee, maar voornamelijk bijzonder oninteressant".

Ik had stiekem wat hogere verwachtingen toen ik Roar Uthaug in de credits zag staan als regisseur. Iemand die toch wel degelijk raad weet met groots spektakel, maar Troll is wel heel voorspelbaar binnen dat vlak. Ik verwelkom een monsterfilm met veel budget graag met open armen, maar tegenwoordig lijken ze eigenlijk niet meer te proberen om er iets nieuws van te maken. Toen ik dus ook in Troll weer de evil overheid, de vader die allang wist dat trollen bestonden en het vrouwtje dat met een klein groepje partners Oslo/Noorwegen moet redden zag, moest ik een beetje zuchten. Wat ik ook jammer vond, is dat er uiteindelijk maar een enkele trol voortkwam. Ik had gehoopt op een soort Trolljegeren waarin ze het dan opnemen tegen verschillende types. Goed, tot zover de kritiek. Gelukkig kan Uthaug namelijk wel uithalen als het gaat om grote actiemomenten, die zeker in de tweede helft veelvuldig aanwezig zijn. De finale is meer dan degelijk en het camerawerk dat knap boven de Noorse landschappen zweeft is een bonusje. Troll is daarom geen saaie film, maar ondertussen mogen ze wel met een iets originelere invulling komen dan dit.

Bijzonder onkundige film met een uitermate chaotische productie, waar regisseur Claudio Fragasso zelf medeverantwoordelijk voor is. Het feit dat de film van geen kant klopt maakt het echter wel enorm vermakelijk, zeker als er een bijzondere hoeveelheid excentrieke figuren op komen dagen om dat er extra in te wrijven. Vanuit een objectief standpunt scoort Troll 2 op bijna elk vlak een onvoldoende, maar de sterk aangezette dialogen en het uitzonderlijke gebrek aan logica leveren onbedoelde hilariteit op. In dat opzicht gaat een film als deze er om de zoveel tijd best in en valt 't makkelijk weg te kijken met een gevuld kratje bier.

Beklemmend bij vlagen.

Van deze man zag ik The Autopsy of Jane Doe niet heel lang geleden. Dit was een filmpje die eigenlijk altijd wel mijn nieuwsgierigheid trok. Heb nog niet veel van de Scandinavische cinema gezien, Thelma wel, Dead Snow 1 en 2 en stukken van Kon-Tiki wel.

Wat mij eigenlijk vooral verbaasde waren de best goede acteerprestaties en een soms beklemmend sfeertje en spannende scenes. Wat mij vooral eng leek was dat je in een situatie zal zitten waarop een enorm figuur gewoon op je huis afloopt en de trollen zagen er best ok uit.

Vooral de spanning en redelijke scenes op een 3,0* maar soms was hij een beetje aan de saaie kant, maarja

Lollig.

Gedateerd is het zeker. Ik vond de film echter over zo'n eigenzinnige en unieke stijl beschikken dat je het makkelijk kan vergeven. Daarnaast past het ook wel bij de omgeving. In een tijd waarin de games er nog niet zo technisch geavanceerd uitzagen als dat ze er nu uitzien zou dit wel de wereld zijn die ik me voor zou stellen als ik in de jaren 80 een game in wordt geslingerd.

Om met een minder punt te beginnen, de personages vond ik maar zoutloos. Bridges doet zijn best, maar dit is een film die vooral op de effecten leunt waardoor je het gezicht van Bridges überhaupt nauwelijks opmerkt. In de korte momenten dat je hem dan wel goed te zien krijgt maakt hij weinig indruk. Hetzelfde geldt voor de overige personages waarvan ik de namen al van was vergeten tijdens het verloop zelf. Ze worden dan ook nauwelijks geïntroduceerd, behalve dat ze op een gegeven moment gewoon met hun hoofd om de hoek komen kijken.

Wat wel leuk is is de stilering van de film. Heb vermaakt en geboeid gekeken naar de vele lollige effecten die never nooit in een film van vandaag passen, maar vroeger uiteraard indrukwekkender waren. Tegenwoordig gaat het meer om de detaillering en de bombast. TRON komt dan met een stijl aan die wat ingetogener en eigenzinniger is, maar het pakt erg leuk uit dankzij een aantal zeer vermakelijke actiescenes die ook over de nodige creativiteit beschikken.

Dat niet iedereen hier nu nog naar kan kijken begrijp ik volkomen, maar ik heb er het nodige plezier aan beleefd. Leuk sfeertje en een uitvoering die ideaal bij het soort game past die toen uitkwam. Eigenlijk ziet het er niet uit, maar toch voelt het professioneel en gemeend aan. Moet het vervolg nog maar een keertje herzien en kijken welke stijl me dan meer ligt. Bij de meeste is dat waarschijnlijk Legacy, maar de liefde van de oudere stilering mag er zeker zijn.

Vermakelijk actiespektakel met een aantal van de meest verzorgde effecten die de filmwereld te bieden heeft. De combinaties tussen kleuren, muziek en beeldvoering zijn uitstekend in elkaar gestoken en regisseur Joachim Rønning laat zien dat hij de kunst van het (visueel) dirigeren zonder meer begrijpt. Minder geslaagd is vervolgens de inhoud, die te veel tijd neemt met de aanloop en zeker tegen de finale aan niet hard genoeg weet uit te halen. Hierdoor is de slotfase dan ook snel voorbij en kom je er als kijker achter dat de trailer eigenlijk al de meest noemenswaardige scenes heeft getoond. De aanstelling van Nine Inch Nails is verder een schot in de roos en de wisselwerking tussen Jared Leto en Greta Lee is aardig, maar het voorgaande filmhoofdstuk was uiteindelijk sterker.

Toffe herziening.

Een aantal jaar geleden ook al gezien en beoordeeld, maar na het zien van de originele TRON besloot ik toch maar om deze film ook nog een kans te geven. Het viel zeker niet tegen. Sterker nog, ik denk dat ik deze film zelfs wel wat meer kan waarderen dan het eerste deel, al kan dat de visuele verwennerij zijn geweest die aan het woord blijft.

Het origineel was vooral innovatief, en dat is tegenwoordig moeilijk om te bereiken op het visuele vlak. Kosinski lijkt dit als geen ander te weten en besluit daarom vooral in te zetten op de vormgeving. De digitale wereld wordt in een nieuw jasje gehesen en tot op het bot versiert. Erg mooie detaillering, magistrale kleuren en de reflecties van de bijna volledig glazen wereld weet een mooi extraatje op te leveren.

Acteerwerk is dan weer niet zo heel sterk en CGI-Bridges valt wat tegen (alhoewel, we zitten in een game dus logisch is het wel), maar verder had ik niets te klagen. Voor Kosinski zijn doen lijkt dit tot nu toe de meest spectaculaire film te zijn. Hierna leek hij meer richting diepgangsverhalen te trekken, maar deze film blijft spectaculair van begin tot eind en is daarnaast niet bang om over de top te treden.

Knappe muziek, mooie vormgeving en een lekker tempo. Meer hoef ik eigenlijk niet om te vragen als ik naar een Hollywoodfilm kijk. Waarom deze dan nog wat beter voor me weet te werken is dat ik dit soort omgevingen erg graag zie. Aandacht naar kleuren en invulling. Dat zie ik graag terug in films en wat mij betreft is een ondermaats verhaaltje dan makkelijk vergeven. Daarnaast blijven dergelijke scenes als dat motorspel altijd de moeite waard. Wellicht niet zo innovatief als de eerste film qua effecten, maar de moderne technieken maken het een stuk gladder en vlotter. Ik zie het graag.

De Braziliaanse regisseur José Padilha pakt uit via een rauwe, gewelddadige wereld met veel inhoud. Eigenlijk bij vlagen zelfs te veel inhoud, want Tropa de Elite bevat een boel zijsporen die niet altijd even handig voor de dag komen en het tempo voornamelijk vertragen. Wagner Moura speelt gelukkig een indrukwekkend en innemend personage dat ideaal in deze omgeving past. De jeugdvrienden hebben daarentegen wat tijd nodig om op gang te komen, maar tegen de finale aan is dat doel meer dan bereikt. Padilha pakt uit met treffend camerawerk en een aantal sterke actiemomenten, maar het middendeel is niettemin wat taai om die situaties goed aan elkaar te lijmen. Gelukkig neemt de film je zeker in het laatste halfuur overtuigend mee met een vlekkeloze schurkenrol van Fábio Lago.

Braziliaanse opvolger wordt evenzeer onder handen genomen door regisseur José Padilha en schiet sneller uit de startblokken, maar eindigt een heel stuk rustiger. De politieke inslag krijgt hier dan ook de voorkeur boven zowel de misdaad- als actiescenes. Links en rechts nog altijd een harde film qua geweld, maar het scenario lijkt een wat nadrukkelijkere poging te doen om de boodschap er dikker op te leggen. Door goed acteerwerk en een overtuigend neergezet wereldbeeld komt Padilha daarin een heel eind, maar uiteindelijk verzwakt het tempo te veel om dat sterk op z'n poten te laten landen. De regie is daarnaast beduidend rustiger en verliest daardoor wat van zijn rauwe en doeltreffende glans. Naast Wagner Moura worden een hoop bijpersonages bovendien gelimiteerd tot karikatuur of minieme invloeden. Tegen het einde aan zwakt de film te ver af om hetzelfde cijfer als het voorgaande hoofdstuk te bemachtigen, maar het blijft niettemin kwalitatief genoeg.

De herziening bevestigde vooral dat de eerste 5 minuten het meest geslaagde stuk binnen Tropic Thunder vormen. Het hoge parodiegehalte weet aanstekelijk te werken en keert gelukkig nog een aantal keer tijdens de film zelf terug, maar eenmaal de komedieacteurs zelf dan definitief als personage hun intrede doen stond ik vooral verbaasd te kijken naar de hoeveelheid slechte humor. Aan het enthousiasme en de fun van de acteurs valt niet te twijfelen, wel aan de bedenkelijke dialogen en voornamelijk Ben Stiller zelf die een nogal ongrappig figuur speelt. Richting de finale wordt er uitgepakt met zeer afstandelijk geregisseerde oorlogsactie, maar tegen die tijd was ik al in slaap aan het sukkelen.

Hm.

Van de New French Extremity-films heb ik betere gezien, eigenlijk denk ik dat ik dit tot nu toe mijn minst favoriete kan noemen. Denis slaagt op bepaalde punten behoorlijk, maar gaat voor de rest iets te pretentieus te werk. Van deze film wordt te hard geprobeerd om er een arthousefilm te maken.

Toch moet ik zeggen dat ik het eerste halfuur lekker boeiend vond. Het acteerwerk is prima, acteurs in nogal bijzondere rollen. Iedereen lijkt een beetje een gestoord iemand te spelen, dat ook wel wil werken, maar na afloop weet ik eigenlijk nog steeds niet hoe de personages heten, wat ze doen en waarom. Hier kan natuurlijk bedoeld geen antwoord op worden gegeven, maar ik vond het in dit geval te simpel.

Verder is de film traag en na een tijdje is het intrigerende er ook wel weer uit. Het weet voor een tijd te boeien, maar Denis laat voor een te lange tijd niks gebeuren. Als er vervolgens onderling totaal geen bijzondere dingen gebeuren weet je ook weer hoe laat het is. Trouble Every Day is dan ook bij lange na niet de meest verontrustende deelnemer in de NFE-beweging.

Zodra er geweld te zien is, wordt het heftig en expliciet in beeld gebracht. Toch bevindt het meeste bloed zich op de muren, en voor een film die zo realistisch wil overkomen worden de muren wel heel erg doorspekt met bloed. Zo ziet de look er wel dreigend uit, maar aan realisme en impact is er dus een gebrek, dat de film niet echt vooruit helpt.

Verder werkt de film zich naar een wat saaie finale toe en Denis brengt het haarzelf er iets me makkelijk vanaf door enkel de film moeilijk te maken met husselen. Dat vind ik te makkelijk, want de uiteindelijke lijn is erg simpel. Wat onderliggende boodschappen, maar die stellen uiteindelijk ook niet heel veel voor. Zo kan deze film nooit echt helemaal uit z'n schulp komen.

Wel weet het deels te boeien en wordt het geweld confronterend in beeld gebracht. Ik vond het er qua look alleen een beetje kaal uitzien en de film lijkt iets te zelfzeker van zichzelf te zijn. Geen probleem om ambitieus te werk te gaan, maar als je de pretentieuze lagen van deze film afpulkt zal je eigenlijk een nogal lege inhoud vinden. Jammer.

Goed.

Troy is een film die ik al jaren eerder had opgenomen, maar omdat hij maar 1 uur had opgenomen kon ik hem niet zo goed gewoon gelijk eraf gooien. Toen hij eindelijk weer eens op TV kwam ging ik er dus maar even lekker voor zitten.

Het duurt een beetje lang voordat de scenes komen waar ik hem voor keek. De romantiek is niet om aan te zien, Bloom is vast voor de vrouwen leuk, maar hij is best irritant als ik er als man naar kijk. Altijd dat pure romantische gedoe.. pfoe.

Gelukkig zit er redelijk wat spektakel in en sommige scenes zijn voelbaar. scene waarin Troje op Sparta wacht in het kasteel is daar een voorbeeld van. Pitt weet best te overtuigen en de rest loopt er achteraan. Ze doen het ook zeker niet slecht.

Kort samengevat, prima film. Maar voor 200 miljoen dollar had hier misschien uiteindelijk toch nog meer ingezeten. Mist ook wat bloederig geweld.

Niet slecht.

Uiteindelijk helemaal niet zo slecht als de overdonderend negatieve geluiden deden vermoeden. Zowat een onvoldoende op elk recensie-platform en zelfs een score van 0% op Rotten Tomatoes. En dat terwijl dit helemaal geen dramatische film is.

Carrey speelt dit keer een compleet andere rol dan we van hem gewend. Ook in een compleet andere setting met een compleet andere houding. Zelden heb ik hem in serieuze rollen gezien, maar hij laat wel degelijk zien dat hij het aankan.

Sterk en sfeervol geschoten vooral. Een echte rauwe en deprimerende sfeer overheerst in de film en zorgt ervoor dat de film op die manier nooit saai wordt. Ook de regie is best degelijk, en er gebeurd genoeg om de film niet saai te laten zijn.

Opening zet gelijk wel de toon, en de film kent enkele nare momenten, alleen zijn de meeste uit beeld. De film had gerust iets harder mogen zijn met materiaal dat wel in beeld komt. De toon is in ieder geval juist ervoor en vele sporen richten hun pijltjes op een harde film.

Echter blijft de film op dat gebied wat terughoudend en het acteerwerk is buiten Carrey weinig soepels. Vooral Gainsbourg had hier niet moeten zijn. Geef haar dan tenminste een minder prominente rol. Voor de rest een hoop moeizame dialogen.

Maar de film is lang zo slecht niet als een hoop recensenten doen vermoeden. Er hangt een goede, overheersende sfeer en Carrey is goed op dreef. Wel had hier meer uit gehaald moeten worden.

Ok.

Een typisch voorbeeld van een Western die me eigenlijk niet heel erg heeft geboeid. De Coen brothers zijn wel leuke regisseurs, die me erg aan het lachen kregen met The Big Lebowski . Hier kregen ze me eigenlijk niet heel erg overtuigd. Hailee Steinfeld was wel leuk als dat meisje, maar ja.

Prima acteerwerk, vooral Bridges springt er bovenuit. De western zelf was wat saai in beeld gebracht. Sowieso vind ik Drama en Western niet bepaald een goede combinatie. Ook deze film brengt daar dus niet echt een verandering in.

Wel wat boeiender richting het einde, en de film krijgt ook zeker een voldoende van me, maar er had toch stiekem iets meer actie in gemogen voor een western. Neem een voorbeeld aan de Sergio Leone films, die bevatte genoeg actie.

Kurzel naar z'n roots.

Begon ooit bij het maken van rauwe films op Australische achtergrond voordat hij naar Amerika vertrok om met grote koffertjes geld films te maken. Deze film is echter weer een veel kleiner project, alleen wel met acteurs die al een aardige carrière hebben gemaakt. Hoe Kurzel daar aan was gekomen met deze film is knap.

Vooral omdat de film best wel wat vraagt van de acteurs. Regelmatig moeten ze zichzelf in ongemakkelijke posities plaatsen. Regelmatig zijn de rollen excentriek en gedurfd, dus daar moet ik ze automatisch al voor prijzen. Het is vervolgens alleen wel zo dat de personages nogal plat en leeg blijven. Het zijn vooral figuurtjes die de dromerige omgeving een beetje opvullen.

De film is dan ook moeilijk een echte biografie te noemen. Het volgt wel het leven van Ned Kelly, maar uiteindelijk voelt het eerder aan als een soort momentopname dan vertelling, aangezien Kurzel zich veel meer bezig lijkt te houden met de audiovisuele presentatie. Die weet zeker richting de finale gelukkig erg goed uit te pakken. Kurzel heeft de sfeer knap onder de controle in een omgeving waarbij dat moeilijk te bereiken is.

Al bij al is het iets te zweverig om de best interessante inhoud naar behoren te communiceren. Ik ben wel een liefhebber van wat ik zojuist heb gezien, maar het had uiteraard een combinatie van twee sterke richtingen kunnen zijn. Kurzel zit absoluut op de juiste plaats als regisseur, maar een echt meesterwerk heeft hij nog niet gemaakt. Moest vast wel komen op een dag.

Het tweede deel redt de film.

Want het eerste deel vond ik niet bepaald heel bijzonder. Ik ben sowieso niet dol op de verhalen waarvan de een de ander verdenkt van een affaire. En omdat dat hier in het eerste deel zo'n beetje om draait, stond ik me eigenlijk wel behoorlijk te vervelen.

Arnold is ook gewoon een pure actieheld, als komiek zakt hij wat door het ijs omdat zijn zinnen eigenlijk altijd vermoeid uit zijn mond komen. Als actieheld is hij natuurlijk wel geweldig, en ook hier dus. Vooral in het tweede deel dan, het eerste deel geloof ik wel.

De actie in het eerste deel is ook een stukje saaier, een paar knallen en een prima achtervolging op het paard en dan heb je alle actie eigenlijk al gehad voor een heel uur. Paxton is dan wel weer leuk als sul, maar de grappen krijgen me gewoon niet echt aan het lachen.

Gelukkig gooit Cameron de film in het tweede deel helemaal om, en hoe. De actie is lomp, over the top en zelfs grappig te noemen. Ik stond wel te lachen van het van de trap rollende machinegeweer en de reacties van de terroristen en Curtis. Ook gaat Arnold weer lekker de actieheld uithangen en trekt de aandacht weer helemaal terug.

Dan komt de finale, die werkelijk nog spectaculairder is dan de explosies van daarvoor. Vooral met de VMA-223 is de finale helemaal compleet, echt een geweldig actiestuk. Gaat ver boven de rest van de film uit. Zo over the top zie ik het dus erg graag.

Jammer dat het eerste deel dan ook zo flauw moet zijn, en daarmee is de speelduur al snel vrij lang voor een vrij simpele actie/komedie. Gelukkig is het volledig gered door het tweede deel.

Regisseur Jeff Wadlow heeft zich te allen tijde beziggehouden met de entertainmentwereld, maar ook daarbinnen kunnen misstapjes voorkomen. True Memoirs of an International Assassin is daarvan een goed voorbeeld, neergeslagen door matige CGI en een uiterst ongeïnspireerde actie-invulling. Niettemin speelt Kevin James een sympathieke hoofdrol, al is het voor zijn doen een nogal typerende verschijning. Als actieheld allesbehalve overtuigend, als komiek niet altijd even geslaagd, maar nog altijd een charisma die alleen hij kan meegeven. Het verhaal kent verder een aardige insteek in het begin en een redelijk hoog tempo, maar eenmaal Wadlow de schaal echt vergroot loopt het mis. De behoorlijk houterige CGI wekt een vermoeden dat de makers het project nogal afgeraffeld hebben en spijtig genoeg is er nogal wat van in de finale. Als vermakelijk tussendoortje kent de film een redelijk effect, maar vanuit een objectief standpunt is het een matige boel.

Knaller.

Ik ben dichtbij alle Tarantinofilms gezien te hebben, ook al schreef hij enkel dit verhaal. Moet alleen nog Four Rooms en The Hateful Eight zien nu. Deze film, door zijn scenario, stond ook nog op mijn lijst. Maar goed, de film.

Arquette trekt je helemaal mee met haar snoezige stem, en Slater komt leuk over als een amateuristische maar toch briljante crimineel. Scene met Hopper en Walken was ook een echte Tarantino.
en zitten er ook nog een hoop kogels en misdaad in voor het vermaak.

Sommige scenes zoals het einde waren lekker hard en ik heb erg genoten hiervan. Oldman is trouwens ook leuk, jammer dat hij ook snel weer verdwijnt. Echt een aanrader!

Ok.

Was vooral benieuwd vanwege de serieuze rollen van Hill en Franco. Hill is er nu sowieso eentje die niet zo veel voor dit soort rollen kiest. Ik kan er echter van blijven smullen zodra komedieacteurs/actrices een dramarol of serieuze rol oppakken. Dan zie je ook het echte talent verschuilen. Kijk maar bijvoorbeeld naar Sandler.

Hill doet het ook best degelijk. Het is soms moeilijk om hem serieus te nemen maar hij doet het toch best aardig. Franco lijkt deze rol met iets te veel gemak te spelen, maar doet het ook best verdienstelijk. Bijrollen als Jones, Duplee en Gilpin zijn ook redelijk, al had die uitbarsting van Jones naar Franco niet gehoeven.

Visueel is het ok. Het is wel bleek en kaal maar hier hoort dat er dan ook een beetje bij. Het had echter soms wel iets strakker geschoten mogen worden. Zoiets als de entrance van de eerste rechtszaak bijvoorbeeld. Dat was goed geschoten, maar de rest had iets scherper gemogen zodat de dialogen beter tot zijn recht komen.

Ook is de chemie tussen Hill en Franco ietwat zwak. Het gaat wel heel erg afgeraffeld soms waardoor een echt grootste impact wel uitblijft. Daardoor blijft True Story toch te veel aanvoelen als middagtussendoortje terwijl het waarschijnlijk wel meer wil zijn. Werk aan de winkel qua script dus.

Degelijke film toch wel. Gedragen door goede acteerprestaties, en bij vlagen degelijk geschoten. Het is wel interessant uiteindelijk, maar wel wat afgeraffeld. Daarvoor nog wel een voldoende.

Na herziening toch besloten een halfje eraf te halen. The Truman Show moet het hebben van een geweldig concept, maar dit wordt na enkele minuten op redelijk onhandige manier uit te doeken gedaan. Voor de kijker is het dus vooral afwachten totdat het personage van Jim Carrey 't allemaal doorheeft, zelf weten we al precies wat er aan de hand is. Niet dat de film daardoor oninteressant is, integendeel zelfs. Veel lollige, soms maatschappijkritische noten slaan best aan, maar de humor is niettemin ietwat instabiel. Carrey is sterk in de dramatische scenes van de film, maar de drang tot komedie ligt iets te hoog. Hierdoor gaat de sentimentele impact richting de finale toch echt verloren, ondanks een meer dan behoorlijke opbouw. Regisseur Peter Weir dirigeert vooral iets te braaf, waardoor de mysterieuze en/of spannende potentie volledig verloren gaat. Toch blijft het allemaal boeiend en vermakelijk, maar het vormt niet langer de geweldenaar die ik er vroeger inzag.

Degelijk.

Niet heel erg bijzonder uiteindelijk, maar de boodschap dringt vaak wel goed door, en dat is waarschijnlijk ook het element dat het meeste telt. Ik denk dat ik gewoon te veel eromheen kijk. De boodschap is er zeker, maar heel veel impact vond ik het niet hebben.

In ieder geval wel vermakelijk. Een paar opvallend expliciete scenes (op het vlak van minderjarige in verleidende kleding dan) en een redelijk tempo dat erin zit. Veel thriller kent de film echter niet en heel spannend is het daarna ook nergens meer, maar het drama werkt soms wel.

Alleen wel iets te weinig. Hier en daar heeft het confronterende momenten maar het zijn er toch te weinig om echt indruk te maken. Er heerst geen gevoel van hulpeloosheid in dit soort onderwerpen en niks komt echt met veel impact binnen. Het voelt iets te regulier aan daarvoor.

Acteerwerk is wel degelijk. Liberato doet het erg goed en Owen ook best redelijk. Keener blijf ik echter niet mogen en ook hier vond ik haar weinig bijzonder. Voor de rest volgt de film redelijk braaf (en iets te veel) standaard dramalijntjes en clichés die niet altijd even kundig benaderd worden.

Ik voelde nergens echt sympathie voor de karakters en enkele problemen waren ook wat te geforceerd. Voor de rest is het wel vermakelijk en laat het wel goed zien wat voor gevaren er op het internet schuilen. Al was Liberato wel heel erg naïef. Maarja, dat zal wel aan mij liggen.

Degelijke film, maar iets te braaf en het wow-gevoel ontbreekt toch wel een beetje. Einde is dan nog wel redelijk impactvol net als de scene aan tafel. Redelijk standaardgebeuren, maar er is slechter gemaakt van dit soort dramas.

Nou nou.

Mij eigenlijk een beetje een raadsel waarom het gemiddelde hiervoor zo laag is, ik vond dit eigenlijk heel leuk om zo te zien. De Engelse mensen kunnen echt wel vlotte en leuke filmpjes neerzetten, ook deze film stelt daarin niet bepaald teleur.

Slechte acteerprestaties? Waar dan? Misschien was slechts Jacques was af en toe wat te overdreven, maar daarmee is eigenlijk alles al gezegd. Vooral Oakes stijgt erbovenuit, zijn accent is heerlijk vlot. Iedereen komt soms zelfs geloofwaardig over, al zou je het niet snel verwachtten. Ja, hier en daar worden wat domme keuzes gemaakt maarja, het blijft een horrorfilm dus daar zal je maar rekening mee moeten houden.

De film pakte me eigenlijk al zo'n beetje direct. Sowieso vind ik het verhaal erg leuk om te volgen, er zijn genoeg leuke dingen met het verhaal gedaan. Paar leuke twistjes en een leuke slotfase. Jacques is een erg mooie verschijning, evenals Hall. Heerlijk gewoon.

Enige minpuntje is dat er in het spel Truth or Dare zelf wat meer creativiteit welkom was geweest. Daarmee is alles eigenlijk wel zo'n beetje gezegd. Ik was eigenlijk best teleurgesteld dat dit filmpje voorbij was. Ik heb me hier behoorlijk mee vermaakt. Absoluut beter dan de recente 2018 versie.