Meningen

Ok.

Redelijke miniserie, eigenlijk alleen gekeken vanwege Cookson. Nu heb ik niet heel veel films met Cookson gezien, maar ik zal eerlijk zeggen dat de poster aantrekkelijk genoeg was om deze miniserie op te zetten. Was ook niet zo'n hele grote opgave, een uurtje per week.

Alles bevat eigenlijk een hoop elementen om op een TV-serie te lijken. Het is moeilijk uit te leggen, maar de vibe van TV-series en de vibe van films is altijd anders. Deze serie neigt ten volle naar de vibe toe van de TV-series. Nogmaals, moeilijk uit te leggen, maar het is wel zo.

Maar die vibe is niet bepaald goed. Alles komt er namelijk nogal gemaakt mee over. Inleving met de karakters is er tevens moeilijk mee. De serie doet erg zijn best om de karakters uit te diepen, maar het uiteindelijke resultaat is toch redelijk plat en eentonig.

Cookson doet het goed, speelt met gemak de rest van de cast weg. Dat zegt niet zo veel over de rest van de cast, aangezien Cookson ook de meeste ruimte krijgt. Norton doet het bijvoorbeeld ook erg goed. Zijn personage is wel erg overdreven en gemaakt, maar nog steeds met veel charme gespeeld.

De miniserie bevat een hoop drama en poeha, maar niets wil echt raken. Dat is ook het voornaamste probleem waar de miniserie mee kampt. De kijker wordt op geen enkele manier betrokken in het verhaal. De problemen voelen gemaakt aan, de gebeurtenissen zijn te gedramatiseerd en niets wil echt raken of aanzetten.

Maar het weet wel te boeien en dankzij alle poeha die gebeurt is het geen vervelende serie om doorheen te komen. Acteerwerk van iedereen is goed en geloofwaardig, maar de rollen zelf zijn niet bepaald geloofwaardig. De film kent een aantal betere stukjes en de sfeer van de periode komt goed naar voren. Het is allemaal uiterst verzorgd, kijkt goed weg en kent solide acteerwerk, maar het is allemaal helaas ook erg plat en overdreven.

Op opzet van deze historische registratie wordt enigszins ingeperkt om duidelijk een groter publiek aan te spreken. Dit resulteert in veel onnodige, soms ronduit theatrale pogingen om humor in het gebeuren te verwerken dat de serieuze toon niet ten goede komt. Met name de rol van Sacha Baron Cohen (ondanks het zeer verdienstelijke acteerwerk) valt compleet buiten de boot en past amper in het grote geheel. Daartegenover staan wel heel veel sterke acteerprestaties, enkele doeltreffende geweldsuitbarstingen en een interessant proces. De afwisseling tussen perspectieven levert een vermakelijk beeld op, ondanks dat alle politieke richtingen van het verhaal nergens diepgaand worden uitgedrukt (is ook per definitie niet nodig). Jammerlijk is dat slechts enkele personages worden voorzien van uitdieping, maar het sentiment weet in de tweede helft effectief te zijn en het einde vond ik stiekem erg mooi.

Toch met een halfje verlaagd na herziening. Regisseur Christopher Smith levert nog altijd vermakelijk vakwerk af met veel tempo en een aantal onverwachte plotinsteken, maar laat qua spanning te veel punten liggen. Ik vond Melissa George bovendien helemaal niet goed in haar rol zitten en de overige personages te onderbelicht om dat te compenseren. Met het sfeertje zit het gelukkig wel goed en de inhoud is natuurlijk geweldig, maar het viel me dit keer op hoe snel het allemaal eigenlijk voorbij was en niet naar een hoogtepunt kan toewerken. Slecht is het zeker niet, maar de mijlpaal die ik er ooit inzag, is inmiddels uitgewerkt.

Satirische komediefilm met een geïnteresseerde bijdrage vanuit regisseur Ruben Östlund, die Triangle of Sadness zoveel mogelijk van zijn eigen kwaliteiten probeert mee te geven. Hierdoor zit de film vol met apart geschoten scenes tussen een variatie aan excentrieke personages. Problematisch is dat die niet allemaal even goed werken, want zeker Woody Harrelson en Zlatko Burić zijn dermate flauw dat de satire niet echt van de grond komt. Het merendeel van dit 147-minutendurende project voelt aan als goedkoop scoren met voordehandliggend materiaal, waardoor je je als kijker afvraagt waarom Östlund zoveel tijd nodig heeft om het allemaal uit te werken. Afzonderlijk zijn de scènes best boeiend en geregeld tamelijk komisch, maar het is te breed uitgesponnen en te flauw om een hoger cijfer te garanderen.

Haha.

Toch wel 1 van de meest bizarre horrorfilms die ik heb gezien, niet omdat wat er gebeurd zo ontzettend vreemd is, maar omdat de aanpak wonderlijk is. Lussier wachtte 8 jaar maar zijn terugkomst is helaas niet goed genoeg om weer naam te maken.

Het is wel een pure slasher, en daarmee wil ik zeggen dat er waarschijnlijk meer moorden vallen dat scenes met verhaal. Elke scene eindigt waarschijnlijk wel met een steekpartij. Het is wat verwonderlijk dat Epps hier aan meedeed, maar het maakt het wel iets kijkbaarder.

Maar de verhalen kloppen wel degelijk. Er valt veel bloed neer, en alhoewel het geweld nooit extreem is, wordt er wel op volle toeren op losgesneden. Veel, heel veel steekpartijen met allen wel wat bloed. Het is eigenlijk zo veel moorden dat het begint af te leiden van het verhaal zelf.

Bovendien zitten er wel weinig creatieve kills in de film. Ik tel maar 2 momenten die een beetje gaaf waren. Voor de rest is het steken in de nek, benen, voeten, maag, rug maar nooit echt iets creatiefs. Wel veel bloedbaden en tempo wat de film wel kijkbaar houdt gelukkig.

Maar het lijkt een beetje alsof de makers en regie er zelf niet zo'n zin meer in hadden en vooral de focus gingen leggen op de moorden zelf. Wel een leuk halloweensfeertje soms en leuk opgebouwde decors, maar veel meer dan steekpartijen zie je helaas niet en deze film had er misschien nog wat verhaal omheen moeten maken.

Geweldige herziening.

Ik vroeg me al af waarom ik deze film maar op een zesje had staan terwijl ik de andere vakantiehorrorfilm Krampus van Dougherty zo kon waarderen. Die twijfels bleken dan ook terecht te zijn, want de herziening van deze horrorfilm die ideaal kijkvoer is voor deze enge feestdagen bewees zich geweldig, waardoor het cijfer een aanzienlijk stuk wordt verhoogd.

Het viel me dit keer op dat ik wat minder moest letten op hoe spannend de film was, want deze film mikt daar niet (altijd) echt op. Ik geloof dat ik daar de eerste keer zo tegenaan liep, nu kon ik vooral van het sfeertje en het verhaal zelf genieten. Dougherty verbindt op opvallend slimme en frisse wijze de verhaaltjes. Lijnen die niet prominent zijn worden snel uit de weg geruimd, en de ruimte wordt op z'n plaats gegeven aan de elementen die er wel toe doen.

De personages zijn stuk voor stuk geslaagd. Het is niet dat ze inhoudelijk zoveel meekrijgen dat ze zo leuk maakt, maar de frisse uitstraling en onderscheiding die ze krijgen wel. Ieder personage is weliswaar karikaturaal, maar in een stripboekenhorrorfilm gewoonweg zeer treffend. Leuk dat Doughterty ze allemaal zo verschillend van elkaar maakt, waardoor ze allemaal op een aparte (en geslaagde) wijze aan weten te slaan bij de kijker en daarmee ook op hun eigen manier plezier creëren.

De verhaaltjes apart beoordelen is voor mij geen optie, aangezien ze allemaal qua stijl best op elkaar lijken, alhoewel het mikpunt toch anders is. Allemaal delen ze dezelfde speelse, vlotte sfeer die de Halloween-feestdagen uitoefenen, maar de een is toch duidelijk meer gericht op spanning terwijl de ander meer op plezier of fantasy gericht is. Allemaal wel komedie, maar de een iets donkerder dan de ander. In ieder geval kon ik van elk verhaaltje waarvan elk genoeg focus krijgt erg genieten.

Leuk geacteerd, lollig geschreven en bevredigende scene na bevredigende scene. Alles ademt horror en Halloween uit, een heerlijke combinatie die geweldig wordt uitgewerkt door Dougherty. Wordt voor hem hoog tijd dat hij weer terugkeert naar de feestdagen, die grotere blockbusters zijn duidelijk door het gebrek van creativiteit wat minder geslaagd. Ik las ook dat een vervolg hierop uit moest komen, laat die maar eens doorkomen! Ik vond die Sam alleen niet zo leuk als iedereen dat klaarblijkelijk wel vind, buiten zijn strakke look. Iets aan het feit dat het een kind is stoot me wat af. Verder topvermaak.

Erg cute, deze charmant vormgegeven tienerhorrorfilm die voor de fans van het desbetreffende muziekgenre natuurlijk een absolute must is. Regisseur Charles Martin Smith tovert zeker in de tweede helft genoeg sfeervolle beelden en bombastische scenes tevoorschijn om geen verveling toe te laten slaan, waardoor het matige acteerwerk en ondermaats belichte concept niet al te vermoeiend worden. Op het vlak van griezelscenes had Trick or Treat gerust beduidend bruter en onvoorspelbaarder mogen zijn en Gene Simmons jaagt weinig angst aan, maar het vermaakt zeker rondom de koude dagen in oktober uiterst degelijk.

Het authentieke Halloweensfeertje uit de jaren 80 is hier niet stuk te krijgen en redt de film van een nog lager cijfer, want verder is dit goedkope product van regisseur Gary Graver op niet al te veel punten te prijzen. Erg slecht geacteerd, vooral Jacqueline Giroux overtuigt werkelijk geen enkel moment als de nogal houterige babysitter. Chris Graver (de zoon van de regisseur) is de enige die wat van zijn rol weet te maken, maar krijgt ook veruit het leukste figuurtje om te spelen. Verder gebeurt er in Trick or Treats vooral veel te weinig, met een groots gebrek aan spanning en voortgang. Het duurt een goed uur voordat de horrorelementen voorzichtig om de hoek komen kijken en de uiteindelijke slotfase die daarop volgt, is vervolgens behoorlijk aan de brave kant. Het gebrek aan noemenswaardige momenten is dan ook de voornaamste dooddoener van deze film, ondanks de fijne sfeer en de luchtige toonzetting.

Slecht.

Trico Tri leek op de poster afgaand nog wel een vermakelijk en vlot tussendoortje op Netflix. Als film lijkt deze niet echt ontdekt te zijn door het grote publiek, wat ik wel verrassend vind. Merico is namelijk een kandidaat van American Idol, een best goed bekeken show. Bijzonder dat deze film dus over het hoofd is gegaan bij het publiek.

Wat al snel een grote troef blijkt te zijn voor deze film is het acteerwerk, dat toch echt serieus slecht te noemen is. Zeker de kinderen bakken er in dit geval niet veel van. Vertes mist bijna alle uitstraling en lijkt bijna stijf van de zenuwen te staan eenmaal de camera's op haar gericht zijn. Merico is ook niet veel charmanter, en levert een afstandelijke prestatie af als hoofdpersonage. De volwassenen doen het gelukkig wel iets beter.

Voor een kinderfilm die erg graag speels en vrolijk wil zijn is deze film een behoorlijk gefaald geheel. Ik mis namelijk creativiteit vanuit alle vlakken, voornamelijk wanneer het op het gespook aan moet komen. De decoraties worden zowat genegeerd bij deze film, als geheel kent het geen enkel effectje of trucje en het maakt allemaal een erg kale indruk. Een degelijke montage kan er eigenlijk niet eens vanaf.

De grapjes willen nog weleens leuk zijn, zeker Picanes wil nog weleens leuke dingen doen door haar dwaze manieren van acteren. Verder is de film ook goedbedoeld en kijkt aardig weg, regisseur Vogeler weet het qua tempo nog wel aardig te verzorgen. Jammer van het gebrek aan griezels, maar alles komt niettemin overzichtelijk in beeld met een aardige filter.

Grootse cinema zal het nooit worden en als film is het ook best slecht te noemen, maar dankzij vlotte humor is het in ieder geval nog uit te kijken. Jammer genoeg is het op het vlak van regie ook ondermaats te noemen, en kent de film gewoon te weinig inspanning en acteertalent, maar ook (veel) te weinig creativiteit. Kinderen hopen natuurlijk op mooie dingen en spannende geesten, die verwachtingen gooit Trico Tri doodleuk in de prullenmand.

Aan de brakke kant.

Triggered is een horrorfilm die graag wil scoren op het twitterconcept, waarmee ik bedoel dat deze film maar wat graag hip wil zijn door allerlei kritieken die overgevoelige mensen die door alles beledigd raken te adresseren. Dat had de film ook best leuk kunnen maken, maar ik vond het helaas maar matig werken.

Zeker omdat de crewleden eigenlijk gewoon niet zo goed kunnen acteren. Mohler krijgt veel op haar bord, maar haar rol is juist een kans om lekker uit te pakken. Helaas beschikt ze niet over het talent om haar dialogen grappig af te leveren en voelt het allemaal maar ongemakkelijk aan. Ze probeert het wel, dat kan ik haar meegeven, maar het wil alleen niet zo lukken.

Verder wil deze film ook graag modern zijn door allerlei maatschappijonderwerpen aan de kaak te stellen, zoals homorelaties. Wordt ondertussen een betrokken concept in cinema, maar in horrorfilms zie ik het best weinig, en daar willen films zoals Triggered verandering in brengen. Ik vond het alleen niet meer dan een extraatje, en erg bijzonder is dat uiteraard niet.

De horror is niet bijzonder, de moorden zijn vaak buiten beeld. Uiteraard omdat het budget geen mooie dingen toeliet, maar toch hoop je op net wat meer dan goedkope maskertjes die achter personages aanrennen. Desnoods het maskertje even verven of leukere kleding aantrekken, want dit sloeg nergens op. Het lijkt alsof de film het horroraspect een beetje wil ontwijken op die manier.

Film duurt veel te lang en biedt toch te weinig om zo'n speelduur te rechtvaardigen. Soms in zijn dwaasheid nog wel grappig en de pogingen om er soms wat kleur aan toe te voegen kon ik zeker waarderen. Vlot is deze film uiteindelijk zeker omdat het een redelijk moderne film is (had ook wel gemoeten, de film doet er wel 100 pogingen naar), maar toch blijft het al bij al te matig om er iets moois mee te doen.

Herzien en het cijfer blijft staan. Ondanks de grotendeels negatieve geluiden slaagt regisseur Alastair Orr er goed in om een fijne sfeerzetting op te zetten en te profiteren van een leuk concept. Het acteerwerk is verder ook bovengemiddeld en de humor slaat aan, waar effectief wordt ingezet op scherpe dialogen. Triggered haalt soms degelijk uit met praktische effecten, maar Orr speelt zijn kaarten op dat vlak nog net te veilig. Het bloedvergieten had gerust verdubbeld mogen worden en de aanloop is te traag, maar het zit een amusante filmavond gelukkig niet te veel in de weg.

Traag verlopende film die helaas veel te laat op stoom komt. Binnen een speelduur van wel 103 minuten is dat extra schrijnend. Daarnaast ligt de aanpak van regisseursduo Patrycja Kepa en Acoryé White er te dik bovenop. Het mag wel duidelijk zijn dat er een maatschappijkritisch laagje onder ligt en Trinket Box onderneemt weinig moeite om dat subtiel te brengen. Vanaf dat punt kabbelt de film langzaam voorwaarts naar de onvermijdelijke escalatie. Er wordt degelijk en overtuigend geacteerd, maar het geheel wil nergens echt beklijvend of boeiend worden. Na een week of 2 ben je dit waarschijnlijk weer helemaal vergeten.

Bodem van het putje.

Eigenlijk wel knap hoe makkelijk films hun kaarten soms kunnen spelen. Trip is een voorbeeld van een film die dit wel heel vaak doet. Er wordt nooit voor een complexere uitweg gekozen, waardoor zowat elke vorm van effect evenals vormgeving ook ontweken wordt. Het maakt van Trip een nogal zware kost om doorheen te komen.

Voor een titel als deze valt er overigens op het visuele vlak wel erg weinig te beleven, zeg maar helemaal niets. Je moet het hier doen met wat acteurs die in de hoek staan en slecht kunnen acteren. Elke kans op een iets uniekere scene wordt om zeep geholpen door de luie aanpak van de regisseur. Een echt goede lijn in het verhaal is er ook niet, want de film kent meer gaten dan een gemiddeld stuk kaas.

Het acteerwerk kan het concept niet bijhouden waardoor de film vooral ongemakkelijk is om doorheen te komen. Daarnaast is het ook simpelweg gewoon oersaai, maar ook de wendingen die de film uit de doeken poogt te doen slaan een wilde weg in de mist maar komen nooit bij het eindpunt uit. Een film die saai is, niets indrukwekkends doet, slecht geacteerd is en nooit kan verrassen verdient vanuit mijn kant geen punten. Ik kan er niets positiefs over noemen, dus het cijfer is er ook naar.

Prima.

Triple 9 is een nogal aparte film, die soms wel lekker doorpakt. Toch zou je afgaande op de poster en regisseur wel een iets beter resultaat verwachten dan dit. Triple 9 is niet per definitie slecht, maar het had zeker wel een stuk interessanter kunnen zijn.

Visueel zit het overigens wel goed met deze film. Mooie beelden, prima opgebouwd ook. De opening met de rode stoom die uit die auto komt is sterk geschoten, maar ook de schietpartijen tegen het midden aan zien er prima uit. Tel daar een zeer aardig staaltje cinematografie bij op en je hebt een film die er visueel behoorlijk keurig uitziet.

Hillcoat is echter wat warrig met zijn verhaal, ik had toch opvallend veel moeite met het volgen ervan. Normaal gaat dat me beter af, maar dit verhaal kon me niet echt pakken. Daarnaast is de film ook gewoon niet boeiend genoeg hier en daar, het komt vooral van enkele scenes en sequenties. Zowel de conversaties als personages willen niet boeien en dat is bijzonder aangezien je Affleck aan boord hebt.

Film duurt verder niet te lang, want de speelduur wordt wel degelijk benut, maar ik kan niet zeggen dat ik voor de volle speelduur geboeid heb gekeken. Het is vooral de look van de film die boeit. Acteerwerk is verder wel aardig, maar zoals ik eerder al zei kan niemand zijn personage echt veel leven inblazen.

Nee, dit resultaat is toch wat te weinig opvallend over zijn geheel. Enkele sterke sequenties, maar verder laat deze film het voornamelijk afweten. Verhaaltje kent gewoon te weinig om het voor de volledige speelduur fris en boeiend te houden. Jammer, maar Hillcoat is een degelijk regisseur, en deze film is zeker niet slecht, dus ik zal hem zeker in de gaten blijven houden.

Ok.

Geen hele bijzondere, maar wel goed in elkaar gestoken actiefilm. Alhoewel actie hier misschien niet echt het juiste woord voor is. Meer een misdaadthriller met uiteindelijk een laagje avontuur en survival ertussen vermengt.

De cast bestaat uit grote namen. Echter weten er geen enkele echt uit te steken, maar ik kan ook niet echt zeggen dat ze nu heel slecht waren. Prima hun scriptje voorgelezen zou ik zeggen, maar geen wereldschokkend goede prestaties uiteindelijk.

Actie is goed in beeld gebracht inderdaad, de natuuropnames zijn indrukwekkend en de film is visueel wel charmant. Jammer dat het nergens heel interessant wordt eigenlijk, je kijkt vooral naar een thriller met enkele avontuur en actie momenten maar heel spannend is het nergens.

Nergens echt een kick, en 125 minuten zijn wel wat te lang voor een film zoals dit. Het hoeft gewoon niet zo lang, zeker als de film uiteindelijk niet heel veel te vertellen heeft. De karakterontwikkeling is bijvoorbeeld al niet bepaald geweldig en dan is een langere film niet erg effectief.

Nu had dit ook niet afgeraffeld moeten worden, dus een speelduur van bijvoorbeeld 110 minuten was dan beter geweest. Er mocht iets meer tempo in, maar het uiteindelijke resultaat is niet slecht.

Klunzig.

Uiteindelijk geen hele slechte film, maar wel eentje die wel heel simpel is voor zijn genre en vaak niet al te veel moeite gekost lijkt te hebben. Alhoewel deze film behoorlijk voor zijn genre gaat, blijf je ergens als kijker wel een beetje op je honger zitten.

Alhoewel alle drie heren best grote namen zijn in het vechtgenre, weten ze hier echter genoeg maar weinig te overtuigen. Vooral van Uwais had ik iets meer van zijn rol verwacht. Hij is vooral een onovertuigende actieheld die nauwelijks echt ruimte krijgt om überhaupt te schitteren.

Van Jaa is dit pas mijn eerste film. Ik weet niet hoe hij als actieacteur doorgaans is maar qua acteerkunst is het niet al te geweldig. Dat geld overigens wel voor een hoop hier, die duidelijk nog veel moeite hebben met eenzamerikaans/Engels accent proberen tr doen.

Qua acteerwerk is er uiteindelijk ook weinig. Qua actie is er veel en het duurt allemaal niet te lang, maar uiteindelijk zijn een hoop actiescenes best futloos en geven geen adrenalinestoot die je wel zou moeten krijgen. Daarmee begin je je soms in de actie wel te vervelen.

Maar gelukkig is er weinig drama en wel veel actie, waardoor het nooit compleet saai begint te worden. Een opening Durban ook gelijk de toon wat zet en een prima slot maken de film nog naar een vijfje voor mij. Maar anders had ik deze film niet perse gehoeven, ik keek hem uiteindelijk ook alleen omdat ik Uwais wel mag. Helaas schittert hij net iets te weinig.

Lol.

Ik ga niet ontkennen, ik heb me hier zeker wel mee vermaakt. Een soort Predator maar dan met zeemonsters. Die monstertjes zagen er eigenlijk wel lollig uit, moest waarschijnlijk angstaanjagend lijken maar ik heb er met een glimlach naar zitten kijken.

Het acteerwerk is zeer slecht, veel houterigheid en rare gezichten. Alleen de jongen met de dreadlocks aan het begin stak er bovenuit en dat vrouwtje in de 50 misschien. voor de rest was het eigenlijk best triest om te zien.

De redelijke gore en grappige beestjes maken deze film nog een 2,0* bij mij

Zeer precieze dramafilm die indruk maakt op het vlak van acteerwerk, waartussen met name Juliette Binoche opvalt als de getergde Julie. Regisseur Krzysztof Kieslowski dirigeert met een duidelijke doelstelling en geeft een deel daarvan met de titel zelfs prijs, maar toch heerst het gevoel dat zijn visuele experimenten aanzienlijk verder hadden kunnen gaan. Echt overheersen doet de kleur blauw namelijk niet en veel vernieuwing biedt de inhoud ook evenmin, maar de korte speelduur, de gedetailleerde Franse omgeving en het degelijke tempo leveren genoeg tegengewicht.

Fantasierijke en soms sfeervolle dramakomedie met een opvallend eerste halfuur, waarin een rustig opgebouwd verhaal geregeld wordt opgeleukt met originele inslagen. Marcello Mastroianni speelt een uitstekende, beheerste hoofdrol die zeker als mysterieuze verschijning erg goed weet te werken. Echter kiest de inhoud vanuit regisseur Raoul Ruiz daarna een pad met wat regulierdere verhaaltjes, waarin drama een aanzienlijke voorkeur krijgt tegenover de fantasie. De verschillende vormen van romantiek en weinig opwindende gebeurtenissen weten daarbinnen niet te beklijven, waardoor deze Franse film een uitdovend gevoel achterlaat.

Regisseur John Carl Buechler probeert zo fantasierijk mogelijk te werken met overduidelijke beperkingen van het budget en de vormgeving is dan ook helemaal niet onaardig. Het gebouw dat langzaam in een trollenbos verandert is grappig en tussendoor zijn er zeker opvallende scenes te spotten, maar niettemin wordt het allemaal nogal zoutloos in beeld gebracht. De horror wordt min of meer naar de achterhoek geschoven en het acteerwerk is afgrijselijk slecht, bovendien slagen de makers er niet in om een stabiele sfeerzetting te ontwikkelen. Nadat het eerste kwartier was verstreken sloeg bij mij de verveling al toe en Buechler creëert spijtig genoeg te weinig om je aandacht daarna nog blijvend op te eisen. Hierdoor blijft de film vooral hangen in de categorie "af en toe een leuk idee, maar voornamelijk bijzonder oninteressant".

Ik had stiekem wat hogere verwachtingen toen ik Roar Uthaug in de credits zag staan als regisseur. Iemand die toch wel degelijk raad weet met groots spektakel, maar Troll is wel heel voorspelbaar binnen dat vlak. Ik verwelkom een monsterfilm met veel budget graag met open armen, maar tegenwoordig lijken ze eigenlijk niet meer te proberen om er iets nieuws van te maken. Toen ik dus ook in Troll weer de evil overheid, de vader die allang wist dat trollen bestonden en het vrouwtje dat met een klein groepje partners Oslo/Noorwegen moet redden zag, moest ik een beetje zuchten. Wat ik ook jammer vond, is dat er uiteindelijk maar een enkele trol voortkwam. Ik had gehoopt op een soort Trolljegeren waarin ze het dan opnemen tegen verschillende types. Goed, tot zover de kritiek. Gelukkig kan Uthaug namelijk wel uithalen als het gaat om grote actiemomenten, die zeker in de tweede helft veelvuldig aanwezig zijn. De finale is meer dan degelijk en het camerawerk dat knap boven de Noorse landschappen zweeft is een bonusje. Troll is daarom geen saaie film, maar ondertussen mogen ze wel met een iets originelere invulling komen dan dit.

Bijzonder onkundige film met een uitermate chaotische productie, waar regisseur Claudio Fragasso zelf medeverantwoordelijk voor is. Het feit dat de film van geen kant klopt maakt het echter wel enorm vermakelijk, zeker als er een bijzondere hoeveelheid excentrieke figuren op komen dagen om dat er extra in te wrijven. Vanuit een objectief standpunt scoort Troll 2 op bijna elk vlak een onvoldoende, maar de sterk aangezette dialogen en het uitzonderlijke gebrek aan logica leveren onbedoelde hilariteit op. In dat opzicht gaat een film als deze er om de zoveel tijd best in en valt 't makkelijk weg te kijken met een gevuld kratje bier.

Ongeïnspireerd vervolg op de popcornhit van een aantal jaar terug, evenzeer van Noorse makelarij. Regisseur Roar Uthaug heeft genoeg ervaring binnen dit vlak en behandelt Troll dan ook als zijn eigen kindje, maar kan niet verbloemen dat er maar weinig middelen zijn die het bestaan van dit vervolg rechtvaardigen. Met het camerawerk en de gedetailleerde speciale effecten is weinig mis, maar met het uiterst voorspelbare verhaal en de vervelende, slecht geacteerde personages wel. Toch jammer om te zien dat Uthaug zich een beetje heeft laten vangen om alles zo veilig en luchtig mogelijk te presenteren, wat het unieke randje er van dit soort gehelen toch afpelt. De weinig memorabele finale maakt de beweegreden voor een onvoldoende vervolgens af.

Beklemmend bij vlagen.

Van deze man zag ik The Autopsy of Jane Doe niet heel lang geleden. Dit was een filmpje die eigenlijk altijd wel mijn nieuwsgierigheid trok. Heb nog niet veel van de Scandinavische cinema gezien, Thelma wel, Dead Snow 1 en 2 en stukken van Kon-Tiki wel.

Wat mij eigenlijk vooral verbaasde waren de best goede acteerprestaties en een soms beklemmend sfeertje en spannende scenes. Wat mij vooral eng leek was dat je in een situatie zal zitten waarop een enorm figuur gewoon op je huis afloopt en de trollen zagen er best ok uit.

Vooral de spanning en redelijke scenes op een 3,0* maar soms was hij een beetje aan de saaie kant, maarja

Lollig.

Gedateerd is het zeker. Ik vond de film echter over zo'n eigenzinnige en unieke stijl beschikken dat je het makkelijk kan vergeven. Daarnaast past het ook wel bij de omgeving. In een tijd waarin de games er nog niet zo technisch geavanceerd uitzagen als dat ze er nu uitzien zou dit wel de wereld zijn die ik me voor zou stellen als ik in de jaren 80 een game in wordt geslingerd.

Om met een minder punt te beginnen, de personages vond ik maar zoutloos. Bridges doet zijn best, maar dit is een film die vooral op de effecten leunt waardoor je het gezicht van Bridges überhaupt nauwelijks opmerkt. In de korte momenten dat je hem dan wel goed te zien krijgt maakt hij weinig indruk. Hetzelfde geldt voor de overige personages waarvan ik de namen al van was vergeten tijdens het verloop zelf. Ze worden dan ook nauwelijks geïntroduceerd, behalve dat ze op een gegeven moment gewoon met hun hoofd om de hoek komen kijken.

Wat wel leuk is is de stilering van de film. Heb vermaakt en geboeid gekeken naar de vele lollige effecten die never nooit in een film van vandaag passen, maar vroeger uiteraard indrukwekkender waren. Tegenwoordig gaat het meer om de detaillering en de bombast. TRON komt dan met een stijl aan die wat ingetogener en eigenzinniger is, maar het pakt erg leuk uit dankzij een aantal zeer vermakelijke actiescenes die ook over de nodige creativiteit beschikken.

Dat niet iedereen hier nu nog naar kan kijken begrijp ik volkomen, maar ik heb er het nodige plezier aan beleefd. Leuk sfeertje en een uitvoering die ideaal bij het soort game past die toen uitkwam. Eigenlijk ziet het er niet uit, maar toch voelt het professioneel en gemeend aan. Moet het vervolg nog maar een keertje herzien en kijken welke stijl me dan meer ligt. Bij de meeste is dat waarschijnlijk Legacy, maar de liefde van de oudere stilering mag er zeker zijn.

Vermakelijk actiespektakel met een aantal van de meest verzorgde effecten die de filmwereld te bieden heeft. De combinaties tussen kleuren, muziek en beeldvoering zijn uitstekend in elkaar gestoken en regisseur Joachim Rønning laat zien dat hij de kunst van het (visueel) dirigeren zonder meer begrijpt. Minder geslaagd is vervolgens de inhoud, die te veel tijd neemt met de aanloop en zeker tegen de finale aan niet hard genoeg weet uit te halen. Hierdoor is de slotfase dan ook snel voorbij en kom je er als kijker achter dat de trailer eigenlijk al de meest noemenswaardige scenes heeft getoond. De aanstelling van Nine Inch Nails is verder een schot in de roos en de wisselwerking tussen Jared Leto en Greta Lee is aardig, maar het voorgaande filmhoofdstuk was uiteindelijk sterker.

Toffe herziening.

Een aantal jaar geleden ook al gezien en beoordeeld, maar na het zien van de originele TRON besloot ik toch maar om deze film ook nog een kans te geven. Het viel zeker niet tegen. Sterker nog, ik denk dat ik deze film zelfs wel wat meer kan waarderen dan het eerste deel, al kan dat de visuele verwennerij zijn geweest die aan het woord blijft.

Het origineel was vooral innovatief, en dat is tegenwoordig moeilijk om te bereiken op het visuele vlak. Kosinski lijkt dit als geen ander te weten en besluit daarom vooral in te zetten op de vormgeving. De digitale wereld wordt in een nieuw jasje gehesen en tot op het bot versiert. Erg mooie detaillering, magistrale kleuren en de reflecties van de bijna volledig glazen wereld weet een mooi extraatje op te leveren.

Acteerwerk is dan weer niet zo heel sterk en CGI-Bridges valt wat tegen (alhoewel, we zitten in een game dus logisch is het wel), maar verder had ik niets te klagen. Voor Kosinski zijn doen lijkt dit tot nu toe de meest spectaculaire film te zijn. Hierna leek hij meer richting diepgangsverhalen te trekken, maar deze film blijft spectaculair van begin tot eind en is daarnaast niet bang om over de top te treden.

Knappe muziek, mooie vormgeving en een lekker tempo. Meer hoef ik eigenlijk niet om te vragen als ik naar een Hollywoodfilm kijk. Waarom deze dan nog wat beter voor me weet te werken is dat ik dit soort omgevingen erg graag zie. Aandacht naar kleuren en invulling. Dat zie ik graag terug in films en wat mij betreft is een ondermaats verhaaltje dan makkelijk vergeven. Daarnaast blijven dergelijke scenes als dat motorspel altijd de moeite waard. Wellicht niet zo innovatief als de eerste film qua effecten, maar de moderne technieken maken het een stuk gladder en vlotter. Ik zie het graag.

De Braziliaanse regisseur José Padilha pakt uit via een rauwe, gewelddadige wereld met veel inhoud. Eigenlijk bij vlagen zelfs te veel inhoud, want Tropa de Elite bevat een boel zijsporen die niet altijd even handig voor de dag komen en het tempo voornamelijk vertragen. Wagner Moura speelt gelukkig een indrukwekkend en innemend personage dat ideaal in deze omgeving past. De jeugdvrienden hebben daarentegen wat tijd nodig om op gang te komen, maar tegen de finale aan is dat doel meer dan bereikt. Padilha pakt uit met treffend camerawerk en een aantal sterke actiemomenten, maar het middendeel is niettemin wat taai om die situaties goed aan elkaar te lijmen. Gelukkig neemt de film je zeker in het laatste halfuur overtuigend mee met een vlekkeloze schurkenrol van Fábio Lago.

Braziliaanse opvolger wordt evenzeer onder handen genomen door regisseur José Padilha en schiet sneller uit de startblokken, maar eindigt een heel stuk rustiger. De politieke inslag krijgt hier dan ook de voorkeur boven zowel de misdaad- als actiescenes. Links en rechts nog altijd een harde film qua geweld, maar het scenario lijkt een wat nadrukkelijkere poging te doen om de boodschap er dikker op te leggen. Door goed acteerwerk en een overtuigend neergezet wereldbeeld komt Padilha daarin een heel eind, maar uiteindelijk verzwakt het tempo te veel om dat sterk op z'n poten te laten landen. De regie is daarnaast beduidend rustiger en verliest daardoor wat van zijn rauwe en doeltreffende glans. Naast Wagner Moura worden een hoop bijpersonages bovendien gelimiteerd tot karikatuur of minieme invloeden. Tegen het einde aan zwakt de film te ver af om hetzelfde cijfer als het voorgaande hoofdstuk te bemachtigen, maar het blijft niettemin kwalitatief genoeg.

De herziening bevestigde vooral dat de eerste 5 minuten het meest geslaagde stuk binnen Tropic Thunder vormen. Het hoge parodiegehalte weet aanstekelijk te werken en keert gelukkig nog een aantal keer tijdens de film zelf terug, maar eenmaal de komedieacteurs zelf dan definitief als personage hun intrede doen stond ik vooral verbaasd te kijken naar de hoeveelheid slechte humor. Aan het enthousiasme en de fun van de acteurs valt niet te twijfelen, wel aan de bedenkelijke dialogen en voornamelijk Ben Stiller zelf die een nogal ongrappig figuur speelt. Richting de finale wordt er uitgepakt met zeer afstandelijk geregisseerde oorlogsactie, maar tegen die tijd was ik al in slaap aan het sukkelen.