Meningen

Matigjes.

Typische Dansfilm gebaseerd op een grote klassieker die gewoon uit de fabriek van Disney is komen rollen. Wel is de film opgenomen op het strand van Puerto Rico gefilmd. Oorspronkelijk dacht ik Hawaii te zien, maar achteraf bleek het in een ander tropisch land te zitten. Dat hebben ze dan wel weer gedaan, altijd fijn om te zien.

Met de gewoonlijke dans, zang en sprongsequenties springen we de film door. Het hanteert een redelijk fantasierijk gegeven, maar wie hoopt of denkt dat Disney daar wat aan z'n inhoudelijke magie aan kwijtkan zit toch wel aan de verkeerde kant van het schip. Het is vooral een wat simpel ingevulde film waarbij alle aandacht voornamelijk naar de dans gaat.

Oorspronkelijk wilde ik het nog wel een halfje hoger geven omdat het vermakelijk en zonnig is, maar toen de schurken hun intrede deden had ik het wel gezien. Typische Disneyfilm die vanuit de geest komt van iemand die het niet veel verder meer heeft geprobeerd toen hij of zij een concept had van drie zinnen. Altijd een wat lui gedoe met wat degelijke dansjes. Cijfer komt dus niet veel verder dan dit.

Regisseur Russell Mulcahy laat in ieder geval zien dat hij tegenwoordig niet veel meer is dan een vertaler van andermans ideeën, anders had hij een film als Teen Wolf: The Movie hoogstwaarschijnlijk laten schieten. De serie ken ik overigens, dus dat hielp om het verhaal enigszins te blijven volgen. Mocht je de achtergrond niet kennen, dan zal de film al snel verwarrend uitpakken. Het geheel profiteert verder vooral van nostalgie en het degelijke acteerwerk van Tyler Posey en Crystal Reed, maar mist een beetje richtingsgevoel. De finale is niet grootschalig genoeg, de toevoegingen zoals nachtmerrie-samoeraikrijgers (hoe komen ze er toch op) zijn inwisselbaar en de speelduur vooral te lang. Qua vermaak biedt de film wel genoeg cheese en tempo om geen verveling toe te laten slaan, maar ze hadden het uiteindelijk beter achterwege kunnen laten. Aan de serie voegt het namelijk amper wat toe, behalve voor de fanaten die al jaren hongerig op een voortzetting hebben gewacht. Extra punten voor de enthousiaste achtergrondvormgeving.

Eh.

Duidelijk wel door iemand zoals Bay geproduceerd. Al in de eerste minuten wist ik het al zo'n beetje. Alleen zit Bay niet in de regiestoel, dat niet uitmaakt, en toch lijken de resultaten hetzelfde. Je zou bijna denken dat Bay het toch nog heeft geregisseerd.

Visueel is het dan ook best knap, jammer dat de actie nooit een kick geeft. Qua acteerwerk kan ik weinig met de turtles zelf. Die stemmen zijn wel ok, maar vaak net iets te aanwezig. Over Fox maar te zwijgen. Ze had echt moeten stoppen na de tweede Transformers.

Wat absoluut het beste is aan de film is het camerawerk. Sterke, knap geschoten actiescènes vol met adrenaline en kick. Jammer dat de actie zelf het vooral laat afweten. Meestal zit er maar weinig in dat echt leuk is behalve een hoop CGI gevechten.

Vooral het eerste deel van de film lijkt eindeloos te duren. 0,0 interessante actie en buiten een hoop geschreeuw en "Woohoo" geroep van de schildpadden is er weinig te beleven. Het had beter kunnen zijn, maar de komedie laat het afweten.

Daarbuiten zijn de leuke actiescènes (Scene waar ze met auto's en al van de berg rollen) vaak niet zo leuk door de slechte komedie daartussen en de wat terughoudende en wat kinderlijke actie. Je zou bijna denken dat het recht uit de kinderserie zelf komt rollen.

Maar het is vaak wel erg knap geschoten. De actie had echt geweldig kunnen zijn. De regisseur had het vak zeker onder de controle. Liebesman heeft talent. Ik zie graag nog meer actie van hem, maar dan liever dat hij niet te veel onder invloed komt te staan van Bay-scripts.

Op animatietechnisch vlak een zeer indrukwekkende film met een doeltreffende soundtrack, maar daar zijn de meeste complimenten wel mee gegeven. Mutant Mayhem profiteert namelijk beslist niet van de vervelende en infantiele humor, die vervolgens ook niet profiteert van de zeer matige stemmencast. Vooral de jonge schildpadden slagen er niet in hun aanwezige en enthousiaste personages toepasselijk te voorzien van overtuigend stemmenwerk, het oogt geregeld zelfs amateuristisch. Er wordt ook wat energie gemist in het verloop, want ondanks de prachtige animatie zit er soms weinig vaart in. De finale is gelukkig weer wat grootser, maar duurt te kort om echt te beklijven.

Eerder hetzelfde.

Er zijn bepaalde opzichten die dit vervolgdeel op de film uit 2014 beter doet, minder doet en vooral exact hetzelfde doet. Ik snap ook niet echt waarom er op een film als Teenage Mutant Ninja Turtles een vervolg moest komen. Leek me namelijk niet een onmogelijk winstgevende film, maar dat zagen de producten anders in, want dit vervolg had zelfs 10 miljoen meer om te spenderen.

Wat in ieder geval leuk blijft is dat regisseur Green voortzet wat het eerste deel ook al naar voren wist te helpen, en dat is de energieke manier van regisseren. Erg stijlvolle en complexe camerabewegingen vullen het scherm op en benutten de locaties en middelen die ze hebben uitstekend. Van beelden die door de riolen schieten naar zwevende shots boven een basketbalveld en wolkenkrabbers, Green lijkt erg goed te weten wat hij precies in beeld wil brengen.

Jammerlijk is de nogal kinderachtige aanpak van de film. Begrijpelijk dat een Amerikaanse film gebaseerd op een kinderserie niet op volwassenen publiek is gericht, maar dit ging wel heel erg ver. De schildpadden zijn allemaal al behoorlijk saai (en hebben blijkbaar na het eerder redden van de wereld nog steeds niet de essentie van samenwerken begrepen) maar het is uiteindelijk Krang die alle stoppen doorslaat. Hoe cartoonish wil je je schurk wel niet hebben.

Actiescenes zelf zijn ook weinig enerverend verder buiten het feit dat ze elkaar in moordend tempo opvolgen. Green lijkt wat af te hebben gekeken van Michael Bay, maar bij de actie van Bay kan deze film niet eens in de schaduw staan. Misschien dat Green het soms wint op het gebied van cameratechniek, verder is deze film in bijna alle opzichten lelijker dan een gemiddelde Bay-film.

Neemt niet weg dat de spectaculaire finale gegarandeerd vermaak biedt. Ze pakken de zaken duidelijk groter aan in dit vervolgdeel en proberen op meerdere mogelijkheden over het eerste deel heen te gaan. Een beetje over sneeuwpistes glijden wordt nu vervangen door vechten op buitenaardse objecten en ik mag het wel. Energieke film is het zeker, maar de kinderachtige natuur en idiote personages (Fox, dit soort films gaan je carrière zeker niet vooruit helpen) van de film halen het ook naar beneden.

De kwaliteiten van regisseuse Jane Schoenbrun worden steeds beter, al legt de aanwezigheid van de voorgaande projecten nu niet bepaald de hoogste maatstaf. In ieder geval vormt Teenage Sex and Death at Camp Miasma een lollig weerzien als ode aan de oudere slasherfilms. De reconstructies van slachtingen zijn lekker overdreven en het acteerwerk van Gillian Anderson mag er wezen, al zou het me niet verbazen als Schoenbrun gebruik heeft gemaakt van kunstmatige intelligentie. Ik zoek nog altijd naar een bron die dit voor mij bevestigt. De kleurrijke achtergronden zijn verder geslaagd, maar verder wekt deze film vooral de indruk dat het een springplank is voor Schoenbrun om haar politieke overtuigingen opzichtig te tonen. Na enige tijd verzandt het allemaal ook in oninteressant gezwets en gevoelsmatig eindeloze monoloogscènes die zich naar een onbevredigende, veel te pretentieuze afloop werken. Het acteerwerk van Hannah Einbinder oogt bovendien gescript en onnatuurlijk.

Matig.

Toch moet ik zeggen dat ik stiekem moest lachen om de opening. Dit is precies de soort opening die op de dag van vandaag veel boze Tweets op zou leveren, maar ik kan er nog steeds om lachen. Jammer alleen dat dit verder het enige echt grappige moment was van Teeth. Toch wel jammer voor een duidelijke horrorkomedie.

Teeth is een ongemakkelijke film die nogal edgy te werk gaat qua concept. Dit is eigenlijk de grootste middelvinger die je aan rapeculture kan geven. Ik zie er wel de lol van in, maar niet in de manier hoe de film het afschildert. Lichtenstein gaat namelijk vooral kinderachtig te werk en laat de film nogal filmisch aanvoelen in plaats van echt effectief.

Acteerwerk is in ieder geval ver ondermaats. Weixler probeert uit alle macht een leuk hoofdpersonage te zijn maar trekt in het proces te vaak een vreemd gezicht en schiet volledig in standje overacting. De rest is ook niet per definitie beter. Veel kale figuren die allemaal vaak grappig willen zijn, maar dit eigenlijk gewoon helemaal niet zijn. Qua komedie valt er dus weinig te lachen.

Het trage tempo en het complete gebrek aan degelijke regie zijn ook killing. Het ziet er allemaal gewoon zo kaal uit dat het maar moeilijk weet te boeien. Verder duurt het ook 45 minuten lang voordat we de echt leukere scenes voorgeschoteld krijgen, en dat is toch wel lang. Alles daarvoor is namelijk een best saaie introductie en langdradige pogingen om het verhaal op te bouwen.

Zodra het op horror aankomt krijgen we een aantal leuke scenes voorgeschoteld, en die weten de film te redden. Van de rest moet Teeth het namelijk niet hebben, maar zodra het concept zelf dan eindelijk gebruikt wordt, dan is het 't allemaal wel waard. Jammer dat er verder weinig toegevoegd wordt via de regiestoel en de potentie niet echt benut wordt. Zo blijft Teeth een ietwat vermoeiende horrorkomedie met een leuk concept.

Net iets tekort.

Het verhaal klonk interessant. De cast was ook wel bijzonder, met een bekende YouTuber en oud Nickelodeon ventje. Die 2 in een horrorfilm deed mijn wenkbrauwen toch wel een beetje opdoen. Heb deze dus maar aangezet.

Verhaal begint heel interessant, een beetje mysterieus en interessant. Helaas in het middenstuk stort de film in waardoor hij weer een beetje basic is. Vreemd ook, want hier had duidelijk veel meer ingezeten.

Het acteerwerk is prima, soms iets te min. Stoorde ik me niet erg aan, maar deze film komt toch wel op elk vlak iets tekort.

Meh.

Temple is binnen zijn soort zeker niet de beste film, maar het krijgt wel overdreven negatieve reacties vanuit het publiek. Op Letterboxd krijgt de film bijvoorbeeld een 1,4 gemiddeld uit een maximale score van 5 sterren, maar deze film is onderhoudend genoeg om niet op zo'n ontzettend dramatisch cijfer te belanden.

In principe staat het namelijk ver boven de goedkope rommel waar je ook weleens tegenaan loopt. Het ziet er best professioneel uit. Geluid lijkt te kloppen, visueel genoeg moeite en hier en daar best sfeervolle sequenties tussendoor. Daarna is ervoor gekozen om een speelduur erin te knippen die niet boven 80 minuten uitkomt, waardoor het geschikt is als snel tussendoortje.

Acteerwerk is niet heel sterk en de personages zijn erg saai. De film zelf heeft daar ook best last van. Temple is namelijk niet de meest interessante film die helaas wat te weinig focus heeft op horror. Spannend is de film nooit ondanks de pogingen tot sfeervolle horrorsequenties. De opbouw en focus ontbreken waardoor de kijker geen ruimte heeft om zich in het verhaal te vermengen.

Verder kort genoeg om niet irritant te worden. Het is alleen nogal afstandelijk tegenover de kijker. Het verhaal heeft in principe genoeg potentie om goed te zijn, verder best matig inderdaad. Toch denk ik dat de film overdreven wordt ontvangen. Niet perse op MovieMeter, wel vanuit Amerikaanse filmsites. Zo slecht was het namelijk echt niet.

Vlot gemonteerd biografisch drama over een interessant individu, zeer energiek vertolkt door Claire Danes. Regisseur Mick Jackson kiest er echter vooral voor om de excentrieke, lompere momenten in haar leven te registreren. Erg veel subtiele momenten zitten er niet tussen en het acteerwerk van Danes neigt geregeld naar overacting, waardoor ze niet bepaald rekent op veel sympathie. Toch boeit het verhaal met gemak, mede omdat Jackson een inspanning levert om de kijk van Danes visueel vorm te geven. Hierdoor gaan de 107 minuten vlot voorbij, maar uiteindelijk voelde het toch een beetje aan als een soort sensatie en niet zozeer een goedbedoeld gebeuren. Voldoende omdat het allemaal wel ontzettend weet te intrigeren op een vreemde manier.

De dramafilms van regisseur Tyler Perry overtuigen beduidend meer dan zijn stereotiepe komedies, maar missen geregeld nog een extra toets om echt op te vallen. Het voordeel van Temptation is dat het nergens benadrukt dat slechte keuzes beloond moeten worden met een goed einde, waardoor deze film met een uitstekende waarschuwing op overtuigende manier wordt afgesloten. Het acteerwerk van met name Lance Gross is bovengemiddeld, maar Jurnee Smollett daarentegen doet het wat minder. Dat Perry verder voor nota bene Kim Kardashian kiest als bijpersonage getuigt ook eerder van stoerdoenerij dan kwaliteit, waardoor de film zeker steken laat liggen met de atmosferische invulling. De visuele afwerking is bovendien iets te onopvallend en omtrent te weinig kleur in de omgeving, maar uiteindelijk boeit het allemaal als geheel wel. Extra punten voor het einde, die het allemaal toch een extra duwtje in de rug geeft.

Bedenkelijk.

Ten was een film die ik eigenlijk vooral tegenkwam. Ik wist wel zo'n beetje waar de film over ging, vandaar dat ik het ook keek, maar hoe de film in elkaar stak had ik geen idee van. Zo werd ik verrast door de goedkope aanpak en het overduidelijke gebrek aan budget, maar aan de andere kant was dat ook te verwachten.

Wat deze film draaiende houdt is de mysterieuze aanpak. Het teert eigenlijk op het 10-kleine-soldaatjes concept waarbij mensen met een hele verschillende persoonlijkheid de handen ineen moeten slaan om de situatie waar ze zich in bevinden moeten uitvogelen. Ik kon de variatie in personages erg waarderen en er is ook daadwerkelijk moeite ondernomen in het schrijfwerk door meerdere wendingen in de film te stoppen, soms te voorspellen, maar soms ook onverwacht.

Het jammere is dat de film meerdere filmfouten kent en de plastic maskertjes en goedkope pakjes kunnen echt geen stand houden. Binnen het kader van horror voelt Ten erg aan als verkleedpartijtje, en dat is geen compliment. Ik vond het negeren van het cinematografische vlak en het gebrek aan enige visuele kwaliteit een groot gemis, want de film ziet er veel te simpel uit.

Daarnaast roept de film ook vragen op, want geen van de 10 personages schijnt klaarblijkelijk te beseffen dat het huis waarin ze gevangen zitten ook ramen heeft. Ontsnapping is enkel een hersencel verwijderd. Ik wil enkele dingen nog best over het hoofd zien binnen horrorfilms, maar dat vind ik wel heel kwalijk. Op die manier zal je je lot wel heel snel tegen het lijf lopen.

Omdat het nog wel onvoorspelbaar blijft ken ik het wat bonuspunten toe. Met veel meer centjes had dit waarschijnlijk nog kunnen werken ook, maar Ten is toch een wat luie opname geweest die de meeste moeite in het schrijven stak. Toen het neerkwam op de uitvoering hadden de leden er blijkbaar geen zin meer in, en besloten de film snel af te raffelen. Jammer.

Mindere Argento.

Dit is mijn tweede Argento, en ik zie al langzaam wat voor stijltjes hij gebruikt. Het is ook tevens waarom hij zo beroemd is als horror-regisseur. Ik bepaalde maten kan ik wel zien waarom, maar deze Tenebre vond ik echter weinig interessant. Geef mij dan maar het veel betere Suspiria.

Ook deze film deelt een aantal overeenkomsten met Suspiria. Zo zijn de moorden hier ook wederom met veel detail gebracht en wordt er weer een apart muziekje op de achtergrond gespeeld. Regelmatig ook aparte camerabewegingen en felrood bloed.

Echter moet ik concluderen dat deze film een stukje "realistischer" is in vergelijking met Suspiria. En daarom dus ook minder leuk. Suspiria voelde aan als een soort sprookje. Maar deze is eigenlijk gewoon een detective-thriller. Horror kan ik dit niet bepaald noemen.

De kills weten gelukkig nog wel te boeien en gaan vaak en gelukkig lang door. Soms zijn ze wat saaier, maar de allereerste kill zet in ieder geval wel de toon gelukkig. De rest van de kills zijn iets minder interessant maar wel leuk. Slechts eentje springt er echter nog bovenuit. De spuitende arm.

Ook hier mooi, felrood bloed dat gespat wordt. Maar voor de rest heeft de film minder te bieden. Het acteerwerk is best slecht en de lompe accentjes overtuigen niet. Maar het is vooral het verhaal dat het laat aftweten. Nu is verhaal ook niet een grote factor in Argento-films, maar er moet iets zijn om te boeien, en dat is er hier gewoon niet.

Jammer, want Suspiria was destijds wel erg leuk. Deze is veel minder en vooral saai. Dan zijn die 101 minuten behoorlijk lang.

Mexicaanse fantasiefilm die geregeld tegen totale idioterie aanzit, dat klaarblijkelijk voor hoogbegaafde kunst moet doorgaan. Ik mag hopen dat menig filmliefhebber hier eenvoudig doorheen kan kijken, want alles komt nogal lomp en weinig opzienbarend voor de dag. Regisseur Emiliano Rocha Minter verpakt zijn project in felle kleuren en duizelingwekkend cameragebruik waar hij een aantal bonuspunten mee weet te winnen, maar slaagt er niet in zijn castleden aan te sturen. Hierdoor vervallen een hoop personages in overbodigheid of zelfs totale onnozelheid. Verder is het ook niet helemaal duidelijk wat alle pornoscenes nu precies moeten toevoegen.

Ok.

Helaas betekent Tenet het einde van Christopher Nolan als mijn nummer 1 regisseur. Niet omdat ik het verhaal te moeilijk vind, maar vooral omdat ik de regie van Nolan hier op te veel elementen te kort vind schieten. Ondanks dat Nolan wel weer zijn puzzeldoos uit de zolder heeft gehaald.

Uiteraard is dit een film die ingewikkeld doet om ingewikkeld te doen. Het is tenslotte ook Nolan. Een 0,5* uitdelen simpelweg omdat je het verhaal niet snapt vind ik dan ook een beetje flauw. Kijk dan op z'n minst naar aspecten die je wel geslaagd vind, zoals bijvoorbeeld het visuele aspect.

Zelf vind ik dit tot nu toe Nolan zijn moeilijkste film. Ik kon er soms ook geen touw meer aan vastknopen, moest na afloop de lijn ook even opzoeken. Ik snap echter nog steeds niet wat er precies gaande was in die gesloten stad richting de slotfase. Er ontploft van alles, vliegt van alles voorbij, maar waar het precies vandaan komt weet ik niet. Waar ze op schieten weet ik ook niet. Dat is ook zowat het enige stuk waar ik de draad echt volledig kwijt was.

Nolan faalt ook bij bepaald regiepunten, waaronder karakteruitdieping en voeling. De karakters blijven inderdaad wat plat en je kan weinig met ze inleven. Nolan regisseert wat mij betreft ook te afstandelijk, de actiescènes heb ik niet gevoeld en de soundtrack is regelmatig opgeblazen en misplaatst. Ondanks dat ik de deuntjes wel leuk vond.

De actiescènes zelf lopen nog wel vlot en zijn uiteraard apart, maar niet echt "gaaf". Er gebeurd een hoop, maar Nolan weet die kick gewoon niet te geven. Zo'n boeing 747-crash wordt uitstekend opgebouwd maar de pay-off is erg teleurstellend. Ook de finale is wel erg onrustig gebracht. De film zelf is ook erg onrustig, ik denk dat de meeste het niet begrijpen omdat Nolan het er zo snel doorheen gooit. Alles moet zo snel mogelijk verteld worden want misschien mist het publiek zo extra veel en komen ze zo extra verward de zaal uit. Een beetje een flauwe strategie wat mij betreft.

Wel loopt alles heel vlot en het tempo ligt extreem hoog. De film geeft je haast geen kans om het als geheel saai te vinden en Nolan heeft wel goed nagedacht over zijn zaken. Het verhaal is onrustig gebracht, maar wel leuk bedacht. Daar kan ik Nolan op prijzen, zo is dit niet weer een voorgekauwde blockbuster geworden zoals waar Marvel mee komt.

Het acteerwerk is best oké, maar er zijn er weinig die echt opvallen. Washington vond ik solide, Debicki ook in 1 van haar betere rollen. Branagh vond ik de dreiging helaas missen, en dat het altijd Russen moeten zijn die slecht zijn vind ik ook wel wat achterhaald. Pattinson doet het uiteindelijk ook wel charmant.

Het ziet er allemaal gelukkig wel mooi uit en de spanning wordt soms goed opgebouwd. De soundtrack, als het niet misplaatst is, draagt soms mooi bij. Alles ziet er ook mooi modern uit, waardoor het precies in het rijtje van 2020 blockbusters kan staan.

Een leuke, vlotte film die zijn speelduur weet te rechtvaardigen. Maar wel 1 die alles er zo snel mogelijk doorheen wil smijten waardoor het allemaal soms wat chaotisch en onrustig aanvoelt. Je kan wat mij betreft een moeilijk verhaal ook met iets minder vaart brengen.

Mwa.

Kurosawa zal nooit echt mijn regisseur worden vrees ik, ondanks dat je als filmliefhebber niet om de status heen kan die de beste man heeft bereikt. Vanuit Japan kan ik me geen naam bedenken die meer klassiekers op zijn naam heeft staan die in zowat elke top 250-film staan die er maar is. Ook High and Low is daar een onderdeel van.

High and Low is een erg complete en correcte film. De centrale doelstelling van de film leek te zijn dat plotgaten niet aan de orde zijn. Die heb ik dan ook niet kunnen ontdekken. Als ik de film puur op de compleetheid van het verhaal zou moeten beoordelen had de film uiteraard de maximum gekregen. Helaas vond ik het ook een erg droge en daarmee trage film.

In het eerste uur had de film me goed te pakken, zeker omdat de situaties die hier worden neergezet een stuk interessanter zijn dan de momenten die in de tweede helft afspelen. Dat was ook het moment waarop de film me niet echt meer beet had. Het kwam allemaal over als volstrekt oninteressant. Wat ik wel kon waarderen is het feit dat de personages niet weer van die vreselijk aanwezige figuren waren maar iets menselijker worden neergezet.

Als je me vroeg of ik dit een realistische film vond zou ik ertussenin zitten. Het is zonder meer een situatie die vanuit hun perspectief niet overdreven wordt, maar hoe de personages met elkaar omgaan vond ik wat vervreemdend. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat enkele van deze dialogen ooit zijn uitgesproken door een echt persoon. Erg naturel voelt de film niet aan, eerder sterk gescript.

De setting is mooi, de locaties zijn sterk en het eerste uur boeiend. Daarna wordt de film in dalende lijn minder interessant. Wanneer de situatie van de koter is opgehelderd had de film weinig meer over om me nog te charmeren. Dat neemt niet weg dat dit verhaal completer en concreter is dan soortgelijke films. Ik had alleen gehoopt dat ik meer betrokken werd. Echte spanning en medeleven ontbrak volledig, en dat is een gemis.

De iconische animatieregisseur Hayao Miyazaki heeft met het befaamde Ghibli-universum genoeg liefhebbers weten te bemachtigen, maar ik behoor absoluut niet tot die groep. De kinderachtige, karikaturale benadering is namelijk ook binnen Castle in the Sky in volle toeren aanwezig, waardoor het vanaf de eerste minuut al moeilijk is om oprecht wat te voelen voor de hoofdfiguren. De achterlijke vormgeving van specifiek de antagonisten is ook een euvel waar ik persoonlijk niet bij kan, al zal dat voor de jongere kijkers waarschijnlijk juist een plus zijn. De afwisseling tussen avontuurlijke taferelen en tragiek is verder best gebalanceerd en specifiek de explosievere momenten werken uitstekend, alhoewel de ietwat gedateerde animatie ervoor zorgt dat het wat aan kracht moet inboeten. De creatieve en oprechte inhoudelijke invulling zorgen uiteraard voor de bekende unieke toetsen binnen deze geanimeerde wereld, maar ik blijf bij anime en/of Ghibli altijd over dezelfde dingen struikelen (stemmencast, fysieke vormgeving etc.) om een film als deze van een hogere score te voorzien.

Matig.

Vooral gekeken vanwege de poster en de namenlijst. Vaughn in serieuzere rollen verrast me regelmatig. Brawl in Cell Block 99 blijft nog altijd 1 van mijn favorieten waarin Vaughn het geweldig doet. Term Life schepte daarom ook alvast de nodige verwachtingen, al waren ze redelijk beperkt door de look van Vaughn op de poster.

Helaas is Vaughn hier een stuk zwakker dan normaal. Ik verkies hem nog altijd liever in dit soort rollen dan in komediefilms, maar hier is hij toch wat terughoudend en nerveus. Te stijf. De dialogen rollen goed zijn mond uit, maar hij gaat toch te weinig op in zijn rol. Dat neem ik hem niet kwalijk, want ik zou me ook kwetsbaar voelen met zo'n kapsel.

Deze film is voornamelijk een thriller, verwacht geen actiefilm wat het genre of de poster je ook laten geloven. Het start met een explosie, maar concentreert zich vooral op de band tussen Vaughn en Steinfeld. Die wordt redelijk uitgewerkt, maar niet optimaal. Het is net wat te standaard en Steinfeld kiest wel gemakkelijk voor dit soort rollen, valt me op.

Verder niet sterk genoeg geschoten, de scenes voelen iets te rustig aan en het ontbreekt de opbouw aan veel strakheid. Regisseur Billingsley vertrouwt te veel op zijn cast, waardoor het verhaal zelf en de snelheid ervan niet on-point zijn. Uiteindelijk resulteert dit in een wat saaie film. Na enige tijd maakt het je niet veel meer uit wat er gaat gebeuren.

Iets meer inspanning en een betere Vaughn hadden kunnen werken. Een Ritchie-aanpak had deze film goed gestaan, nu ontstijgt het zijn genre nergens. Sterker nog, het zakt erdoorheen. Vaughn is een top acteur soms, maar hier kon hij blijkbaar te weinig mee. Het is uit te kijken en duurt niet te lang, maar als geheel is de film toch aan de matige kant.

Iets te pretentieus.

Het heeft op zich zeker wel potentie, maar regisseur Stein wil dan vervolgens net iets te veel met zijn projectje. Het is net alsof hij al van tevoren iets te veel zelfvertrouwen in zijn project kreeg en niet kritisch genoeg met het eindresultaat om ging.

Zo ziet het er allemaal wel behoorlijk stijlvol uit. Het gebeurd echt niet vaak, een treinstation zo kleurrijk en interessant maken. Visueel is het mooi verzorgd. Soms zorgen de kleuren er wel weer voor dat het verhaal zelf iets te wazig wordt, en dan bedoel ik vooral iets te donkere kleuren.

Robbie heeft er wel duidelijk zin in, en krijgt veel te dragen op haar schouders tijdens haar rol. Daarnaast ook nog bijgestaan door een aantal opmerkelijk bekende acteurs. Zo had ik Pegg en Myers niet direct in een film zoals deze verwacht.

Voor de rest een verhaal dat niet altijd even lekker loopt. Omdat het visueel zo verzorgt eruit ziet, lijkt de regisseur qua tempo en verhaal weer niet door te pakken. Het verloopt te traag terwijl je een geweldig lekker tempo erin kan krijgen.

Maar het pas in de slotfase dat het echt een beetje misgaat. De film krijgt te veel zelfvertrouwen. Zo krijgen we de ene na andere luie twist die we wel 100x hebben gezien. Het is te voorspelbaar en te lui, doet ook absoluut geen "wauw!" gevoel opborrelen.

Voor de rest wel redelijk vermakelijk, wel iets te traag. Het heeft behoefte aan iets meer bloederige actie, het pakt op een hoop gebieden niet genoeg door. Jammer, want het ziet er wel heel gaaf uit hier en daar.

Spielberg?

Tot nu toe scoorde hij nooit lager dan 2,5* bij mij. Het is vaak een wat pro-Amerikaanse regisseur maar heeft meerdere keren bewezen dat hij als regisseur behoorlijk wat voor kan stellen. Maar The Terminal vind ik een serieuze uitglijder in zijn carrière. Kreeg ook zelden het gevoel dat Spielberg de daadwerkelijke regisseur was.

De meest opvallend keuze was de hoofdrol. Waarom was Tom Hanks daarvoor gecast. Over het accent kan ik nog wel heenstappen. Hanks doet het accent voor de rest ook niet a te beroerd. Maar hij ziet er gewoon veel te Amerikaans uit voor deze rol en daarom kan ik hem nauwelijks serieus nemen.

Voor de rest mis ik voornamelijk de kracht van Spielberg. Normaal stelt hij wel op een bepaald gebied nog wat voor, maar alles schiet wat te kort in deze film. De humor is regelmatig van bedenkelijk niveau, het camerawerk is te tam en visueel schiet het vaak te kort. Paar aardige shots maar geen enkele echt krachtige.

Rollen zijn ook wel wat te standaard en te makkelijk. Tucci weer als een typische schurk en Kwik & Kwek & Kwak als de goede hulpjes van Donald Hanks. We zien het vaak gebeuren, maar dat het van Spielberg moet komen is toch wel een teleurstelling. Vooral omdat hij meestal wel iets aparts kon doen met de karakters. (Cate Blanchett uitgezonderd in Indiana Jones 4, net zo Spielberg-onwaardig).

Het gehele vliegveld heeft ook te weinig detail en het verhaal is soms pijnlijk niet-boeiend. Nooit kreeg ik er een heel fijn of lief gevoel van en het sentiment loopt regelmatig te hoog op. Maar het acteerwerk is toch best degelijk en er gebeurd net genoeg om het nooit volledig saai te laten worden. Enkele scenes zijn ook wel net wat sterker en daardoor komt het nog wel net op 2,0* terecht.

Maar van een regisseur als Spielberg verwacht ik meer. Veel meer dan dit soort onzin. Het gemiddelde ligt wat mij betreft ook echt veel te hoog.

Blijft geweldig.

Ook na herziening kan ik blijven concluderen dat T2 tot 1 van mijn favoriete actiefilms blijft behoren. Er komen tegenwoordig weinig actiefilms meer uit die het tempo, de actie en de coolheid van T2 kunnen evenaren. Ik zou eigenlijk willen zeggen dat dit soort films uitgestorven zijn, want veel gaat er niet meer overheen tegenwoordig.

Tevens blijven deze films voor mij de soort films waarbij acteurs zoals Schwarzenegger het best tot hun recht komen. Als acteur heeft Arnold meerdere keren bewezen dat hij wel degelijk kan acteren, en heeft meerdere toppers afgeleverd, maar wat mij betreft komt geen enkele rol in de buurt van de terminator. Heerlijk charisma, geweldige uitstraling. Eigenlijk volledig perfect.

De actie en de effecten tonen op de hedendaagse dag wat mankementen. Hier en daar zitten er doorzichtige stukken bij, maar eenmaal de kogels vliegen of de trucks beginnen te rijden maakt dat weinig meer uit. Het tempo en het geluid komen geweldig tot hun recht tijdens de actiescenes en de snelheid die Cameron er herhaaldelijk in weet te krijgen blijft werken. Ik ben ook blij dat ik deze film al tijdens mijn kinderjaren zag, want misschien had de film minder indruk gemaakt op de hedendaagse dag.

Cameron stopt de film vol met spetterende en spectaculaire actiescenes, maar opvallend genoeg weet hij er ook een aardig verhaal in te krijgen. In het middenstuk remt de poging tot verhaal de film een beetje, maar veel maakt het niet uit want het zorgt ervoor dat deze film iets meer hart kent dan het eerste deel, die ik overigens ook geweldig vond. Niettemin is het eerste driekwartier en het laatste uur vooral actie, en neemt het verhaal vooral het middenstuk in.

Dat dit verder de duurste film was die destijds uitkwam is te merken. Ook nog een film die het lekker op de R-rating houdt voordat de films binnen deze reeks wat meer de PG-13 kant uitgingen. Dat maakt deze film lekker lomp en leuk. Patrick is een geweldige tegenstander voor Arnold en ook Hamilton doet het aardig, al vond ik haar de minste prestatie neerzetten van de vier hoofdpersonages.

T2 blijft een geweldige film, met een aantal compleet overweldigende actiescenes, een geweldige Arnold en een heerlijk tempo. Dit soort films worden op de dag van vandaag niet meer gemaakt, en dat maakt het leuker om dit soort films nog eens een keer terug te kijken. Zelden lukt het een film om een speelduur van 137 minuten zo vlot voorbij te laten gaan. Heerlijk. Terecht een klassieker.

Dit derde deel was duidelijk een kleine vermindering in vergelijking met de voorgaande delen, maar goed, die films blijven bijbenen is ook te hoog gegrepen. Dit derde deel is in ieder geval nog altijd prima vermaak. Specifiek de achtervolging met de hijskraan in de eerste helft van de film is heerlijk te noemen. Het nadeel van deze film is vooral dat de vijandelijke terminator, Loken, niet de verdieping krijgt die de eerdere films gaven aan de Terminators en daardoor niet echt kon uitgroeien tot een icoon. Dat de film meer hightech is geworden is verder een begrijpelijke keuze, maar de lol gaat er een klein beetje vanaf. Anderzijds is het ook weer iets nieuws. Hier en daar zijn de computereffecten verouderd in de film, maar al bij al blijft de film prima vermaak includeren waar ik bij herziening voor een avondje wel zoet mee was.

Film die me bij herziening erg meeviel, vond het zelfs een complete verrassing om de film opnieuw te bekijken. Regisseur Taylor blaast de film wat meer geanimeerde effecten en een minder rauwe toon in dan de voorganger. Het oude recept met Schwarzenegger wordt weer boven water gehaald, een logische keuze om nog wat geld uit de reeks te persen. Emilia Clarke, Courtney en Arnie doen het allemaal zeer behoorlijk. Toch moet ik zeggen dat ik in het bijzonder Jason Clarke kon waarderen. Het is niet een personage dat de juiste flair meekrijgt om een echt leuk figuur neer te zetten, maar Clarke doet een moedige poging en het concept van de T-3000 vond ik alleen maar leuk. Veel actiescenes lopen over van computereffecten, maar dat brengt ook enkele memorabele stukjes met zich mee. De busflip en de slotfase mogen allebei daarbinnen genoemd worden. Hier en daar is de film visueel best lelijk te noemen, maar het budget geeft ook de ruimte voor een hoop mooie plaatjes ter compensatie. De film kent een gezond tempo en een iets complexer verhaal. Ik vond het in alle opzichten meevallen.

Destijds vond ik het ontbreken van Schwarzenegger zwaar binnen de film, ondertussen heb ik om dergelijke dingen heen leren kijken bij films. Terminator Salvation deed in ieder geval erg z'n best om de reeks een beetje om te draaien, maar de geplande trilogie met dat recept kwam nooit naar behoren van de grond. Dat is ook wel begrijpelijk. De complete verandering van de toonzetting zou vast voor veel liefhebbers verwarrend zijn geweest. Ik vond het vooral niet altijd even interessant. Enkele spectaculaire actiescenes brengen leven in de brouwerij, maar de personages zijn in dit vierde deel van de reeks echt volledig onzichtbaar geworden. Worthington doet het nog wel prima, maar Bale en Yelchin zijn erg oninteressant en dun als John Connor en Kyle Reese, terwijl dat wel namen zijn die grote betekenis hebben gehad binnen de reeks. De rauwe cinematografie en het donkere kleurenpalet behoren tot begrijpelijke regiekeuzes, maar zorgen voor een onnodig zware toon binnen de film die moeilijk te slikken valt in de wat rustigere momenten. De coole designs voor enkele vijanden zijn geslaagd te noemen, erg jammer dus dat de finale het dan bij traditionele terminators houdt. McG doet een moedige poging om de reeks een nieuwe wind in de zeil te laten blazen, maar het is vooral een middelmatige, soms ietwat saaie actiefilm geworden. Altijd jammer.

Heel leuk.

Toch nog even een volle recensie schrijven. The Terminator is een van de eerste 16+ films die ik zag en ik vond hem helemaal geweldig. Nog zelden had ik zo'n over the top film gezien met zo veel lomp geweld als deze. Nu in deze tijd is het wat minder.

Maar nog steeds zo leuk. Schwarzenegger past perfect in deze rol. Er zit humor in, sommige effecten blijven leuk en een verhaal van niks. De actie is nog steeds heel leuk politiebureau scene vooropen blijft de film de volle speelduur boeien.

Ik vond hem vroeger al leuk, en nu nog steeds. Dikke aanrader voor actiefans. Film die je niet gezien hoeft te hebben, maar zeker een leuke film is.

Zesde deel.

The Terminator blijft voor mij tot een favoriet behoren. Een groot deel van de reeks kan ik goed smaken, maar na deel 3 werden de films niet bepaald beter. Dit zesde deel is zelfs tot nu toe de minste. De promotie was goed, en de terugkeer van James Cameron beloofde wat, maar toen ik de kijkwijzer die toch 12+ was zag kreeg ik mijn twijfels.

Die twijfels bleken ook terecht te zijn, want waar deel 5 vooral te complex werd is dit deel voornamelijk rommelig. Miller verspilt weinig tijd en gaat met veel vaart door het verhaal. Binnen een kwartier zijn er al 2 terminators bezig elkaar de hersens in te slaan. Ik heb normaal geen problemen met vaart, maar de snelheid van deze film is zo belachelijk hoog dat de personages geen kans hebben om überhaupt een introductie te doen.

Daarnaast is de keuze om praktische effecten volledig te vervangen door enkel en alleen CGI niet best. Ik denk dat geen enkele vechtscene in deze film oprecht is en alles wordt bewerkt met nogal houterige computereffecten die vooral het personage van Luna (die een erg leuke Terminator had kunnen zijn) niet ten goede komen. Sowieso leken ze niet begrepen te hebben wat die robots zo speciaal maakt.

Toch vond ik Luna, en natuurlijk Schwarzenegger, best goede keuzes voor diens rollen. Hamilton keert ook terug op een behoorlijke manier, en Reyes mag zeker genoemd worden. De enige waarvan ik geen fan was, dat was Davis. Een ietwat kinderachtige vechtmachine die maar weinig aan vechten hoeft te doen gezien de voorliefde voor CGI vanuit Miller.

Al dat kritiek neemt echter niet weg dat deze film oprecht leuke ideeën tot z'n beschikking had en de vaart nooit loslaat wat tot heel, heel veel actie leidt. Nu is het niet de meest aantrekkelijke actie, maar de snelheid waarmee deze scenes elkaar opvolgen is best lekker en zorgt ervoor dat je geen kans krijgt om het als geheel saai te vinden. Bovendien vond ik de warme woestijnachtige omgeving best een geslaagde setting om even lekker in los te gaan. Ze hadden de snelheid alleen wat later mogen starten want de introducties worden verwaarloosd.

Deze film was zeker niet slecht, maar levert niet af wat ons in principe wel beloofd was. Een redelijk brave film binnen zijn soort met een ongelooflijk hoog tempo. Luna vormt een leuke Terminator, en de REV-9 vond ik ook een erg geslaagd model, maar de rommeligheid overheerst en de CGI is maar weinig geslaagd. Ik denk dat het goed is dat de reeks stop is gezet en dat ze gewoon naar reboots aan het kijken zijn, want op deze manier komt er niet veel waardigs meer uit.

Matig.

In een korte tijd twee recente titels van Miike opgespoord en beiden vielen me tegen. Ik vind het ook bijzonder dat deze film nog op een 4,8/10 staat, want ik weet bijna zeker dat als je de naam van Miike van de film af trekt dit zal inzakken naar een 4,0/10. Erg veel van hem herken ik ook niet, maar dat zal vast aan de beperkte ruimte liggen die hij kreeg binnen deze film.

Het is dan ook een verfilming van een serie, en die kan je nooit te losjes maken zonder een woedende fanbase op je hals te krijgen. Toch had ik dat liever gezien, want de veilige bende die er nu staat lijkt nergens op, al zal ik dat stiekem niet volledig aan het verhaal willen wijten. Miike lijkt zich herhaaldelijk te verslikken in computer geanimeerde effecten. Ook deze film zit vol lelijke effecten, en dat is niet de eerste keer voor Miike.

Acteerwerk is nog wel te doen maar de overvloed aan personages maken de film eerder warrig dan duidelijk. Allemaal staan ze er ook enkel en alleen omdat ze een unieke "upgrade" hebben, maar weinig daarvan maken echt indruk, en dat zijn dan diegene die langer in beeld zijn. Soms krijg je ze te zien om ze na enkele minuten weer te zien verdwijnen. Miike geeft je ook niet de ademruimte om kennis te maken met de personages. Ik mis aan alle kanten eigenzinnigheid, en zelfs met het unieke uitgangspunt waar de film heen gaat weet het geen indruk te maken.

Wereldje vond ik nog wel mooi in beeld gebracht en de soms grootse stukken pakken goed uit, verder vond ik die kakkerlakken na enige tijd oersaaie verschijningen omdat ze zo vaak op elkaar lijken. Voor een lange tijd zien hoe deze op bloederige wijze in elkaar worden geslagen gaat ook vervelen, al weten de actiescenes uiteindelijk de redding van de film te zijn omdat die herhaaldelijk weten te boeien voor een groot gedeelte.

Vaak lelijk geanimeerde, maar soms vermakelijke actiefilm met veel sciencefictionelementen. Verwacht hier geen horrorfilm van. Het mag dan wat aparte, moordlustige beestjes includeren, horror is echt niet het genre waar de film zich op focust en is dan ook redelijk misplaatst. Voor Miike zijn doen voelt het erg commercieel aan, maar goed, volgens mij kon hij met het materiaal dat hij had niet al te ver buiten zijn boekje treden.

Dit was leuk.

Een super simpele slasher maar wel een slasher die compleet in mijn rijtje ligt. Met de regisseur was ik voor de rest totaal niet bekend. Ik wist van een aantal van zijn filmpjes af, maar ik zag er nog geen enkele. En nu blijkt het dus dat deze Art the Clown in nog meer filmpjes heeft gespeeld.

Art is dan ook wel de key van de film. Zodra hij in beeld is is de film toch wel heel erg leuk. De echte hoogtepunten zijn alleen al vroeg. Zodra Art gewoon lol aan het trappen is is de film net een stukje vermakelijker, maar ook als killer doet hij het leuk.

Qua gore vaak opvallend grof en lekker in beeld. Enkele gore-scenes zijn ook nog verrassend schokkend. Vooral als de vrouw ondersteboven doormidden gezaagd wordt is de film vooral hard. Maar voor de rest ook een hoop andere grove, bloederige kills.

De film duurt voor de rest lekker kort en is altijd wel interessant. Het is allemaal wel vrij simpel, dus een heel simpel plot hoef je hier niet snel te zoeken. Maar soms is simpel wel een beetje iets wat nodig is in dit soort films. En hier wordt dat dan ook optimaal benut.

De film verveelt nooit. Er gebeurd genoeg en alhoewel de film soms een beetje doelloos is in loop, is het altijd met een bepaald plezier gebracht waardoor je dat niet snel merkt. Qua komedie is het erg geinig, maar ook qua horror schiet de film vaak raak.

Leuk filmpje dus. Erg simpel, maar effectief in de uitwerking. Heb al zin in Terrifier 2.

Ik ga na herziening toch verhogen met een halve punt, want regisseur Damien Leone is volledig in z’n element nu hij zijn trademark gevonden heeft. De onwaarschijnlijk bloederige moorden zijn geweldig strak uitgevoerd en het Halloween-sfeertje zit er lekker in. Toen ik deze film voor het eerst zag was ik geen fan van de bovennatuurlijke inslag, ondertussen vind ik het wel gebalanceerd uitgewerkt. Richting de slotfase toe grijpt Leone iets te veel naar fantasie, maar alles daarvoor kent een prima flair en weegt de vaart goed af. David Howard Thornton is natuurlijk geweldig als Art the Clown en het is dan ook niet geheel verwonderlijk dat hij dit figuurtje nogmaals mag vertolken in het aanstormende derde hoofdstuk. Het personage van Amelie McLain had wat mij betreft weggelaten mogen worden en het acteerwerk is over de grote lijn niet geweldig, maar Leone vangt het maximale aan met minimale middelen en voegt vooral veel expliciete ongeremdheid toe. De lange speelduur was in ieder geval zo om.

Amusante en lekker expliciete voortzetting van deze bloederige reeks, waarbinnen regisseur Damien Leone Halloween afwisselt met de kerstperiode. Aangezien er een groter budget te spenderen was, halen de makers dan ook wat beter uit wanneer het op de sfeerzetting aankomt. Degelijk opgebouwde decors zijn daar voornamelijk voor aan te kijken, al staat een film als Terrifier 3 natuurlijk vrijwel exclusief op de indrukwekkende effecten. De makers gaan lekker ongeremd en kiezelhard te werk eenmaal David Howard Thornton slachtoffers om het leven moet brengen. Helaas haalt dit derde hoofdstuk toch niet het niveau van het tweede deel, want zeker het eerste halfuur moddert nogal langzaam aan en de fantasierijkere inmenging krijgt iets te veel ruimte. Liefhebbers komen ruimschoots aan hun trekken, maar kijkers die hopen op een overtreffende stap zullen wellicht gewoon moeten settelen voor een gelijkwaardig eindresultaat.