Meningen

Regisseur Clint Eastwood was al ouder dan 80 jaar toen het filmen van J. Edgar begon, een prestatie die niets minder dan bewondering verdient. Sterker nog, tot op de dag van vandaag werkt de beste man onvermoeid door aan zijn regieloopbaan, maar spijtig genoeg is deze specifieke film niet zijn beste. Leonardo DiCaprio levert niettemin een sterke acteerprestatie af en ook Armie Hammer doet het zeer verdienstelijk, maar de make-up die ze krijgen wanneer hun personages op oudere leeftijd in beeld komen oogt dwaas en surrealistisch. Het neemt bovendien een groot aandeel aan expressie van ze weg, waardoor hun acteren wordt tegengewerkt. Op visueel vlak regisseert Eastwood erg volgens de norm. Professioneel, gelikt en uiterst verzorgd, maar geen uitbundig uitgewerkte beelden of unieke camerastandpunten. De keuze om het verhaal in niet-chronologische volgorde te vertellen oogt zelfingenomen en levert weinig bijdrage, bovendien mis ik als kijker een bepaalde nuance. Het leven van J. Edgar Hoover wordt voornamelijk eenzijdig verteld waardoor hij uiteindelijk met een soort heldenstatus voor de dag komt, terwijl een aanzienlijk deel van de populatie hier anders over dacht. Een interessant figuur is het overigens wel, maar wellicht dat zijn verhaal beter in miniserieformaat belicht kan worden.

Wat was dit dan.

Overduidelijk zonder twijfel 1 van de meest irritante komedies die ik ooit heb gezien. Ik heb serieus echt moeite moeten doen om de 91 minuten uit te zitten. Maar omdat ik elke film afkijk, keek ik deze dus ook af, en dat is uiteindelijk gelukt.

Waarom Sandler dit soort komedies überhaupt wil doen is me een beetje een raadsel. Hij kan echt wel acteren en weet best hoe hij zijn rol moet spelen, maar dan doet hij weer dit soort films en dat geeft zoals verwacht een redelijke deuk in zijn imago.

Waarom acteurs zoals Pacino en actrices zoals Holmes hier ook in doen is me een compleet raadsel. Ze zijn veel te goed voor een film zoals dit. Alhoewel ik Pacino nog wel aardig vond, hoort hij eigenlijk niet in dit soort films te spelen.

De heldere beelden die me deden denken een reclames zijn zowat dan nog de enige echte pluspunten. De komedies was vreselijk irritant. Ik heb met open mond gekeken met hoe irritant de humor nog kon worden en hoe slecht je komedie wel niet kan neerzetten.

Film met veel moeite uitgekeken, ik kwam er zowat haast niet doorheen. Vervelende zit, die nergens op sloeg en ook nergens leuk werd.

Lol.

Inderdaad een film die zichzelf heel goed kent. Dit soort films lijken helaas een beetje uitgestorven te zijn, aangezien de goedkope meukfilms met ridicule ideeën zichzelf tegenwoordig juist serieus nemen. Er zal wel publiek voor die films zijn, maar dat maakt juist films zoals Jack Frost leuker.

Deze film is dan ook van het soort waarin sneeuwmannen door pick-ups worden aangereden en niet uit elkaar vallen. Alles in deze film is ridicuul en stompzinnig, en dat weet deze film ook, waar het vervolgens zijn kracht uithaalt. Alles is zo dom mogelijk opgezet en dat maakt de film regelmatig best grappig en fout.

Visueel is het barslecht. Van de make-up effecten naar de kostuums, veel is er niet te bekennen. Op een aantal interessante camerastandpunten na en een zwierige manier van het in beeld brengen. Ze hebben er zeker weten een vlot geheel van gemaakt. Dat met een overkill aan oneliners en bijzondere moorden maken Jack Frost nog best leuk om te kijken.

Acteerwerk is verder slecht en na een tijdje heb je het wel gezien, maar dit blijft toch wel een lekker foute toon houden. Ik had nog wel op wat meer buitensporige gore gehoopt en een wat vlotter begin, want het duurt net wat te lang voordat de fun steeds begint. Dat is dan ook eigenlijk alles wat ik over deze film te zeggen heb. Leuk om eens gezien te hebben.

Overigens grappig om te weten dat regisseur Cooney later meeschreef aan Identity. Dat is toch wel een heel niveau hoger dan deze film.

Matig slashervervolg op een matige slasherfilm. Het is best logisch dat een cultfilm als Jack Frost uiteindelijk een vervolg krijgt, maar als dat zo lui als deze film is dan hoeft het van mij niet meer. Slecht acteerwerk, belabberde aankleding en een regisseur die niet helemaal weet in welke versnelling hij moet schieten, zo kan ik Jack Frost 2 het best beschrijven. Uiteraard gaat dat wel gecombineerd met wat originele en vooral lollige kills, maar ook die doen al onder aan het eerste deel. Ik heb in mijn leven veel kersthorrorfilms gezien en het niveau ligt niet bepaald hoog, maar dat betekent niet dat Jack Frost 2 daarom maar genoegen moet nemen met de middelmaat. Ook met weinig budget kan je als regisseur nog een klein beetje je best doen, maar dat zat er bij deze film helaas niet meer in. Overigens was de toevoeging van baby Jacks iets dat ze gewoon achterwege hadden mogen laten.

Erg kale en clichématige horrorthriller met een interessante villain, die gelukkig vanuit regisseur en scenarioschrijver Lawrence Fowler ook genoeg achtergrond meekrijgt. Het zorgt direct voor een interessante tegenpool in The Jack in the Box, want vanuit de hoofdpersonages gaat het spijtig genoeg niet komen. Verder uitzonderlijk lang uitgerekt qua dramatiek en op geen enkel moment vernieuwend, waardoor je als kijker vooral wacht totdat het duveltje uit het doosje komt. Tegen de finale aan neemt dit wezen een iets te menselijke verschijning aan en de moorden die hij pleegt zijn te braaf, maar het duurt allemaal daartegenover niet te lang en vermaakt net aan degelijk.

Opvallend gelikte productie van regisseur Christopher McQuarrie, waarvan de MI-films me een stuk minder lagen dan Jack Reacher. Deze misdaadfilm zet zichzelf als een soort doordenderende actiefilm op de kaart, maar het wordt al snel duidelijk dat McQuarrie veel meer te vertellen heeft dan enkel rondvliegende kogels en autobotsingen. Tom Cruise speelt uitstekend de rol van, je raad het al, Jack Reacher. Het is niet meteen een rol die hij altijd speelt, maar eerder een wat gewichtigere en serieuzere rol zonder compleet te vervallen in nodeloze dramatiek en onzinnige achtergrondinformatie. Het verhaal moet niettemin (na een opvallend donkere maar gepaste opening) eerst worden ingeleid en dat is afwisselend interessant vanwege het gebrek aan echte verrassing, maar eenmaal dat allemaal achter de rug is weet McQuarrie zijn actiescenes altijd goed op te bouwen en de spanning uitstekend vast te houden. De bijrollen van Jai Courtney en Alexia Fast maken indruk, die van Werner Herzog en Rosemund Pike spijtig genoeg niet. De kers op de taart is een meer dan behoorlijke visuele invulling waarbij met name de autoachtervolging een sterke indruk maakt. Jack Reacher verveelt absoluut nergens en laat zien dat McQuarrie als regisseur toch wat meer waard is dan enkel de stunts filmen die Cruise zelfstandig uitvoert.

Een reeks kan per deel gemaakt en gesloopt worden via de regisseur, zo bewijst dit vervolgdeel van Jack Reacher. Never Go Back is in haast alle opzichten een downgrade ten opzichte van de eerste film, waardoor de actiescenes, de personages, de cinematografie en het acteerwerk allemaal een stuk minder noemenswaardig zijn. Een regisseur als Edward Zwick is een wat vreemde keuze om hier achter het roer te zetten en al snel voelt de film dan ook terughoudend aan, alsof de makers het bronmateriaal simpelweg te ongemakkelijk vonden of niet begrepen. Het levert veel geforceerde elementen op, vooral de pogingen tot humor zijn echt niet te pruimen. Danika Yarosh en Cobie Smulders zijn verder drakerig en Tom Cruise kent vooral een gebrek aan acteerruimte, waardoor geen enkel personage op deze manier van de grond komt. Enkel Patrick Heusinger kent een ietwat opvallender charisma, maar haalt het ook niet (om een voorbeeld te noemen) bij Jai Courtney. Tussendoor wat grotere scenes en een aandoenlijk tempo, maar het is toch een wat povere voortzetting van een zeer aardige actiefilm.

Mwa.

Niet echt een bijzondere productie dit, die voor zijn behoorlijke budget vrijwel achterloopt met de effecten. Hoult was best leuk gevonden voor zijn rol, evenals McGregor, dus aan acteerwerk geen gebrek. Het verhaal zelf en de effecten wel.

De reuzen zien er niet heel slecht uit, maar toch wat houterig voor het budget. Qua actie is het ook vaak wat saai en voorspelbaar. Geen echt spektakel waarmee je geboeid naar het scherm zit te kijken. Dat is vooral waar de film aan ontbreekt.

Wel een leuk verhaal, maar matig uitgewerkt. Een film waar veel meer in had gezeten, je hebt een redelijke cast, een redelijk veelbelovend verhaal, en dat had beter uitgewerkt moeten worden. De film was vrij saai zo.

Een uurtje aan extra materiaal en redelijk nietszeggende interviews. Het feit dat dit soort films worden gemaakt zegt wellicht dat de makers zich behoorlijk vervelen in het dagelijkse leven. De echt buitensporige en hilarische stunts zijn hier ook niet aanwezig, die zijn allemaal kundig naar de "hoofdfilm" gemonteerd. Wat er dan vervolgens overblijft, is een aaneenschakeling van kots, geslachtsdelen en grollen. Echt lollig wordt het nergens en buiten wat aparte scenes heerst er weinig belevenis. Ooit kon ik ontzettend lachen met dit soort films, maar dat is me in dit geval vergaan. Extra punten omdat er nog wel wat spontane momenten en/of stunts inzitten die oprecht indrukwekkend zijn.

Regisseur Jeff Tremaine toont voor 84 minuten lang dat de castleden van de Jackass-reeks elkaar het leven zuur maken en lol trappen. In dat opzicht heb ik het bestaansrecht van de .5-reeks nooit volledig begrepen, buiten het tonen van enkele (pijnlijke) en gematigd komische situaties die uiteraard onderdoen aan de reeks zelf. De intermezzo's en interviews die tussendoor worden gevoerd zijn compleet nutteloos en weinig informatief, waardoor ook die includering over mijn hoofd gaat. Ik heb veel vermaak kunnen halen uit de originele reeks en tot op zekere hoogte uit de secundaire reeks, maar het is duidelijk dat het niveau van deze film het gewoon niet haalt bij de "grote" films.

Lollig derde deel.

Voor mij blijft deel 1 toch wel het beste, maar deel 2 en 3 zijn zeker niet slechter. De stunts zijn zeker weer over de top en de ranzigheid en moedigheid ontbreekt ook niet. Niet zo hard gelachen als bij deel 1, maar zeker wel gelachen.

Vooral bij de vliegtuigmotor en de Trompet Ram kon ik het niet inhouden. En dat ze ook gewoon door blijven gaan! Soms voel je de pijn en het gevoel dat ik viel bij de Kerstman scene had ik ook. Het is soms moeilijk voor te stellen dat dit echt is.

Leuk derde deel, maar betwijfel of er een vierde komt naast de .5 delen. Zal ook wel met de dood van Dunn te maken hebben.

Oké.

Het is weer zover. 12 jaar nadat het vorige, derde deel uitkwam mag een vierde toch nog zijn intrede doen aan de reeks. Ik zal eerlijk zijn over het feit dat ik het niet had verwacht. De heren worden ouder en minder fit, maar deze film bewijst dat ze het toch altijd in zich hebben om zichzelf op pijnlijke manieren te vermaken.

Dat doet deze film eigenlijk niet veel beter of minder dan voorgaande delen, aangezien de stunts redelijk hetzelfde zijn gebleven. We volgen de leden terwijl ze tegen doeken aanrijden, wat met giftige beesten doen en af en toe een stunt uithalen die wel behoorlijk extreem is. De poster is daar al een goed voorbeeld van. Zo wisselt de film de stunts redelijk consistent af.

Wat wel opvalt is dat de opa-momenten teruggedrongen zijn en de opening evenals de finale eigenlijk eerder filmisch worden opgezet. Ook bijzonder, maar misschien ligt dat echter aan mij, om te zien hoe vaak dit keer de focus ligt op het mannelijke geslachtsdeel. Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel lullen heb gezien in deze reeks. Er was altijd wat met reten en blote lichamen, maar dit keer worden ze toch vol expliciet in beeld gebracht.

Smerige film verder, maar wel vermakelijk. Het probleem is dat het ondertussen wel zo'n beetje is uitgewerkt. Heb dan ook geen moment meer gelachen dan af en toe een glimlachje richting de ridicule aard van de film. Het kijkt goed weg, maar na enige tijd is het allemaal wel opgebrand. Leuk voor de fans, maar ik zou zeggen dat dit zo langzamerhand wel afgesloten mag worden. Alleen wel hopen dat de tienertjes het niet van ze overnemen.

Stunts beter, maar de humor niet.

Deel 1 vond ik erg geslaagd omdat de humor en grappige dingen er veel meer waren (Panda's) en hier waren het eigenlijk alleen de oudjes soms weer. De stunts zijn gelukkig weer helemaal over de top, soms vraag ik me echt oprecht af of ze echt zijn.

Hoogtepunt is natuurlijk de rode raket. Jeetje, die Knoxville. De film kijkt heel makkelijk weg, maar ik vind het eigenlijk een soort herhaling van deel 1. Maarja, toch een voldoende, Jackass blijft wel erg leuk natuurlijk.

Jackass maar weer.

Toch weer een beetje het bewijs waarom ik de stunts en grappen en grollen van het origineel Jackass veel leuker vind dan dit. Begrijp me niet verkeerd, hier zitten een aantal leuke dingen in, maar het is uiteindelijk toch vooral Knoxville als Irving die vrouwen probeert te versieren.

De stunts zijn vrijwel minimaal, er zijn er niet veel. Deze film bestaat vooral uit verborgen camera grappen met een klein roadmovie plotje daaromheen. Knoxville die veel seksgrappen maakt, en veel grove en seksuele opmerkingen maakt naar vrouwen, daar bestaat meer dan de helft uit. Laat dat nu precies iets zijn wat ik nooit heel grappig heb gevonden.

De echt geslaagde grappen zijn vooral de dingen die de seksgrappen even opzij schuiven, zoals het in de maling nemen van mensen. Dat vond ik gewoon heel leuk. Al slaan een hoop grappen de plank behoorlijk mis, sommige zijn dan weer een behoorlijke voltreffer.

Paar dagen geleden de .5 versie gezien, en dat was voornamelijk een docu. Ik moest daar, als de grappen in beeld kwamen, toch wel vaak om lachen. Dus ik had verwacht hier echt plot om te liggen, maar dat is helaas niet gelukt en ben ik daarin toch wel een beetje teleurgesteld.

Make-up is wel geslaagd, behoorlijk geslaagd zelfs. Knoxville ziet er ook daadwerkelijk uit als een ouwe man, en Nicoll staat er eigenlijk gewoon bij als hulpje. Maar als lief ventje voert hij zijn rol toch wel overtuigend uit, al hoeft hij niet al te veel te doen behalve een paar dansjes doen en een paar kleine grapjes uithalen.

Uiteindelijk ook niet heel slecht, enkele keren wel moeten lachen. Maar ik had meer gehoopt op grappen uithalen als Irving en niet continue de seksuele opmerkingen naar vrouwen maken, dat heeft dat toch een stukje verpest. Maar voor de rest was het allemaal wel vermakelijk met een leuke Knoxville.

Was erg blij dat Jonze en Keener hier voor een groot deel uit zijn gelaten. Dat waren vervelende figuren in de .5.

Lol.

Tja, wat kan ik hier van zeggen. Het verhaal is natuurlijk niet aan de orde bij zo'n film als deze. Ik heb nog nooit de series gezien van MTV en ik schaam me dat ik deze ook nu pas zie want ik lag echt dubbel bij sommige grappen en stunts.

Knoxville en zijn team doen de meest grappige, lollige, gekke, gewaagde en soms te gore stunts. Regelmatig moest ik hard lachen om deze stunts. Deed me erg denken aan shows zoals Lachen om home video's maar dan op sommige stukken nog een schep er bovenop.

Opnieuw, sommige stunts waren grappig, de meeste ook zo ontzettend stom. Pis, poep, kots komen allemaal aan de orde. Soms gaat het dan weer iets te ver zoals een vuurpijl van je kont afvuren of Wasabi snuiven. Voor de rest wel van genoten

Ok.

Inderdaad een interessant onderwerp dat een beetje saai gebracht is. Het lijkt een beetje arthouse te zijn, maar zweeft er een beetje tussenin. Portman is geen favoriet van me, maar hier doet ze het gewoon prima in haar rol.

Ze krijgt ook wel een moeilijke rol, emotioneel trok ze me niet echt mee, maar ze zat inderdaad behoorlijk in haar rol. Het eerste half uur van de film is ongetwijfeld het sterkst, daarna zwakt het af naar een "normaal" rouwdrama die soms wat leeg aanvoelt.

Mooie shots van Jackie die door het huis loopt, maar voor de rest blijft het een beetje "saai". Verhaal is best interessant, en iets waar je wel meer over te weten wilt komen. De scene van de aanslag zelf was behoorlijk bruut en meeslepend.

Emotioneel trekt het je niet mee, maar voor de rest is dit een prima film. Wel leuk om een keertje gezien te hebben over deze gebeurtenis.

Misser.

Dit is voor mij overduidelijk de minste Tarantino die er is. Ik moet Four Rooms nog bekijken, maar dit vond ik toch het minst interessant om te volgen. Wat meer geweld had de film misschien goed gedaan, want wat Tarantino met Pulp Fiction wel kon, kan hij hier niet overdoen.

Sommige karakters zijn totaal niet boeiend, zoals De Niro. Jackson was nog wel leuk om te volgen, samen met zijn vriendin of het ideale beeld van de "Beach Babe". Het verhaal sleept soms maar wat voor, en Jackie Brown is totaal geen interessant personage, terwijl Pam Grier echt geen slechte prestatie levert.

Redelijke Misdaadsfilm, die gewoon minder in zijn kracht is en het niveau van Pulp Fiction niet haalt. Jammer, want ik had best zin in dit filmpje.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Adrian Lyne weet nog altijd sfeervolle en uiterst memorabele scenes tot leven te toveren, maar de "reguliere" beelden zijn allesbehalve interessant. Tim Robbins weet de film niet op sleeptouw te nemen, waardoor het mij als kijker totaal niet kon bekoren wat er van zijn situatie zou komen. Het sentiment neemt daarnaast te veel tijd in beslag, terwijl het allesbehalve origineel wordt uitgewerkt. Gelukkig zijn er nog wat hallucinante sequenties om het geheel te voorzien van extra kruiden op het vlees, maar in een film die 113 minuten aantikt is dat te weinig. Het einde en de uiteindelijke insteek vond ik maar zozo, waardoor ik de beoordeling toch ga verlagen. Het heeft simpelweg niet meer de impact die ik voorheen voelde.

De volstrekt oninteressante personages en de weinig uitdagende horrorscènes maken van Jagged Mind beslist geen vlotte zit. Alhoewel het inhoudelijke concept wat interessante en onverwachte wendingen kent, is regisseuse Kelley Kali vooral geïnteresseerd in de dramatiek rondom de hoofdfiguren. Shannon Woodward doet het niettemin verdienstelijk, maar Maisie Richardson-Sellers is een bijzonder kleurloze tegenspeelster. Helaas draait het voornaamste gebeuren om die tweede naam, wat de voortgang niet interessanter maakt. Kali toont verder een aardige focus op het visuele aspect en tot op zekere hoogte zorgt dat voor wat extra's, maar achteraf denk ik niet dat het me allemaal lang zal bijblijven.

Goed.

Vooral het eerste gedeelte van de film had ik het gevoel dat ik weer eens de volle mep aan een film zou geven, helaas verliest de film behoorlijk wat geloofwaardigheid en realistische inslagen in het tweede deel en dat is jammer.

Een sterke, geloofwaardige prestatie van een uitstekende Mikkelsen. Dat kind vind ik ook een genot, die is zo schattig dat ze je in elke scene weet te trekken. Daarnaast vond ik het eerste deel zo briljant omdat je het zo'n beetje vanuit elk karakter kan filmen.

Veel aangrijpende en pakkende scenes ook, uitstekende acteerprestaties en Scandinavië bewijst weer degelijk films te kunnen maken. De film kent een paar wat saaiere momentjes maar in het algemeen is het een erg pakkend drama.

Jammer dat het tweede deel wat kracht verliest, het is allemaal wat ongeloofwaardiger en onrealistischer. moment waarop de bebloede Mikkelsen terug de supermarkt inloopt en die kerel een kopstoot geeft had beter geknipt moeten worden. Wel kent de film nog een aantal erg sterke scenes, maar in het algemeen vond ik het niet meer de volle mep waard maar krijgt nog steeds een ruime voldoende.

Voorspelbaar rise-and-fallverhaal dat zich rondom de muziekbusiness concentreert, met een bekende naam in de hoofdrol. Elvis Presley is duidelijk gemaakt voor dit soort personages en weet zich zeker rondom het podium goed raad met zijn verschijning, maar vormt als acteur geen heel innemend figuur. De overige personages zijn vervolgens eerder verplichte kost en voegen op hun eigen manier ook niet heel veel toe aan het gebeuren. Regisseur Richard Thorpe profiteert van een aantal muzikale momenten, maar kan niet verhullen dat Jailhouse Rock zowat elke mogelijk indenkbare cliché aantikt. Gelukkig duurt de film niet te lang, maar niettemin waren de 96 minuten relatief zware kost.

Mistroostige Poolse dramafilm over tienerdochter en moeder die voor een loodzware situatie komen te staan. Regisseur Piotr Domalewski gebruikt de sombere omgevingen van zowel de Poolse als de Ierse landschappen uitstekend in zijn voordeel en creëert daardoor een aantal doeltreffende momenten, ondanks dat I Never Cry niet bijster veel hoogtepunten kent. Zofia Stafiej houdt verder de aandacht van de kijker moeiteloos vast met een hoofdrol die zelfvertrouwen en talent uitademt. Het tempo had wat hoger mogen liggen en de dramatische momenten zijn niet heel sterk, maar het niveau van de film blijft niettemin consistent en het verloop is boeiend genoeg voor een nette voldoende.

Zeer matig.

Jakob's Wife is de nieuwe toevoeging vanuit de indiehorrorwereld. Het is te merken dat deze film niet al te veel middelen tot z'n beschikking had en zodra je een acteur zoals Fessenden ziet verschijning weet je hoe laat het is. Niet dat hij een slechte acteur is, maar wel een acteur die steeds opduikt in indiefilms. Zowel voor als achter de camera.

Regisseur Stevens mikt met deze film op sfeer, en niet op schrikmomenten of spanning. Het resulteert in een trage en mysterieuze opbouw die zich afspeelt in een redelijk dooie setting. Dat laatste kan voordelig werken, maar dat is in Jakob's Wife niet het geval. De omgevingen zijn vooral kaal en ietwat saai. Geen enkele scene kent echt een mooi plaatje en de natuur op de achtergrond wordt ook redelijk verwaarloosd.

De omgevingen zijn echter niet de grootste struggle van deze film. Dat is namelijk de uitwerking zelf, want ondanks dat er wel enkele degelijke shots inzitten weet Stevens nauwelijks intrigerende beelden toe te voegen. Het verhaal zelf is ook volslagen achterlijk, ietwat vloekend met de serieuze en trage toon, maar daar had ik nog mee kunnen leven. Het is dan ook jammer dat het hier niet weet te werken.

Een ander probleem waar deze film mee kampt is Crampton, die werkelijk vreselijk staat te acteren. Alles wordt uitgebeeld met theatrale gezichtsuitdrukkingen en grootste gebaren, maar dat maakt haar personage niet beter, eerder vervelender. Fessenden doet het iets beter, maar weet ook niet echt genoeg mee te geven. Stevens zelf weet het personage ook niet genoeg kleur te geven, dus het is niet enkel Fessenden die daarvoor verantwoordelijk is.

De horror uit zich in enkele sfeervolle beelden waarbij er goed met verlichting wordt gespeeld en wat bloederige scenes tussendoor. Die momenten van heftige gore vloeken helaas met de trage opbouw en pogingen tot sfeer. De film probeert er van alles bij te trekken, maar weet het nooit tot een sterke eenheid te vermengen. Daarnaast is het ook niet bijzonder sfeervol allemaal, ondanks de pogingen. Vooral traag, maar zelden intrigerend.

De rol van Aarons is verder ook barslecht, en het verloop kent te veel vermoeiende momenten om hier nog een degelijk cijfer aan te geven. Ik ervaarde voornamelijk irritatie tijdens het kijken naar deze film. Vooral vanwege Crampton, maar ook vanwege de slordige manier waarop de horrorstijlen met elkaar vermengt worden. Stevens krijgt er nooit echt een sterk geheel uit en gooit het roer qua stijl tussendoor te veel om, waardoor het als geheel toch een wat rommelige indruk achterlaat.

Wel kan ik nog punten geven voor wat leuk geëxperimenteer met verlichting en aardige decoraties. Verder mis ik een duwtje in de rug, of zeg maar gerust een sterke trap. De poging heb ik wel respect voor, en horrorfilms die iets anders willen zijn heeft iedere horrorfan wel behoefte aan, maar Jakob's Wife is daarin helaas een mislukt resultaat. Erg jammer.

De indrukwekkende animatietechniek van regisseur Henry Selick compenseert de vervelende personages en het gebrek aan zangtalent gedeeltelijk, maar niet volledig. De combinatie tussen liveaction en getekende beelden kon ik bovendien niet echt plaatsen, aangezien het elkaar amper versterkt. Niettemin oogt de visuele kant van het gebeuren zeer gedetailleerd en uitermate creatief. Selick wekt enkele setpieces tot leven die niets minder dan prachtig zijn, helaas worden deze opgevuld met nogal saaie figuren en situaties. De muziek, de komische situaties en het onderliggende moraal konden me werkelijk gestolen worden, enkel de onvoorspelbaarheid wist me in dat opzicht nog enigszins geboeid te houden. Het verbaast me dan ook niet dat deze film een beetje in de vergetelheid is geraakt.

Ok.

Film met een verdienstelijke status die ik al langer op het oog had. Opvallend genoeg, ondanks de status hiervan, bleef een kijkbeurt lang uit. Dit had te maken met het feit dat ik hem niet kon vinden met ondertiteling. Vreemd eigenlijk, aangezien het zeker niet de meest onbekende film is binnen het horrorgenre.

Het duurde in ieder geval even voordat ik in de film zat. Ik zag direct een aantal punten waarvoor ik de film kon bekritiseren, waaronder de personages en het acteerwerk. Het acteerwerk is serieus matig en de twee kinderen bakken er weinig van. De volwassenen doen het wat beter, maar diens personages zijn wat aan de saaie kant en daarnaast wordt er soms te hard geprobeerd om van enkele gemene of vreemde personages te maken.

Visueel vond ik het ook niet al te bijzonder. Het huis is wel sfeervol en de decoratie is prachtig, maar de cinematografie en het camerawerk vielen me wat tegen. Beide elementen verbeterde echter verbazingwekkend genoeg in de loop van de film. De opbouw naar horror blijf ik echter gedurende de hele film matig vinden. Elk schrikmoment is een zoom-in, en de geesten zijn een suffe verschijning.

Eenmaal de film zich begint te ontrafelen begint de boel echt op niveau te komen. Plots blijkt er meer achter het verhaal te zitten dan je zou denken, en blijkt het allemaal opvallend goed in elkaar te zitten. Enkele wendingen worden iets te omslachtig weggegeven, maar ik was naar het einde toe toch wel verrast. Dat is ook alles wat ik erover ga zeggen, want anders verpest ik het. Enkel de "haha, de geesten zijn toch echt" twist vond ik te makkelijk.

Dankzij de derde act, die stukken beter is dan de eerste en tweede act van de film, krijgt deze film nog een voldoende. Verder wordt de film aardig versierd, maar het acteerwerk is matig en de personages zijn niet echt bijzonder en te sterk aangezet. De film verliest zichzelf nooit uit het oog, maar buiten de ontrafeling vond ik deze film niet echt waardig aan zijn status.

Prima.

Oorlogsfilms moeten eigenlijk een impact hebben, maar als ik dit zo zie, krijg ik meer het idee dat oorlog een feestje is. Op 1 scene na was er nergens oorlogsdreiging en blijft het meer een drama tussen de soldaten zelf die overigens wel goed neer zijn gezet.

Visueel helemaal top. Mendes weet de hete sfeer goed over te laten komen, en alhoewel je weinig oorlogsgeweld over je heen krijgt is er toch volop sfeer en mooie beelden van de zwarte, rode of bleke woestijn. Alleen hiervoor tilt Mendes hem al naar een voldoende.

Gyllenhaal speelt keurig, en de drama tussen de soldaten blijft menselijk genoeg om geen ongeloofwaardigheid te verliezen. Al had de oorlog aan het einde 0 impact en vond ik het allemaal wel best, terwijl de oorlog gruwelijk hoort te zijn.

Verhaal werd ook goed saai na enig moment, waar ik opeens moest worstelen om mijn hoofd erbij te houden. Het gebeurd best zelden dat ik bij een oorlogsfilm afdwaal, en dat is dus een groot minpunt. Ook voelde ik niet echt mee met de soldaten.

Uiteindelijk door het goede acteerwerk en mooie visuele omgeving toch maar een voldoende, maar ik had graag nog wat meer impact op het drama willen hebben.

Prima 5.

Weer een stukje beter dan Legacy, maar met Greengrass opnieuw aan het roer moet dat ook niet al te moeilijk zijn geweest, want hij weet wel degelijk de Bourne films goed op het scherm te toveren. Ook dit deel is prima daarin.

Je merkt wel dat Damon wat ouder is geworden, hij ziet er wat vermoeider uit. Daarnaast is de nieuwe sluipmoordenaar Cassel ook niet meer de jongste, gelukkig heeft hij wel een schurken uitstraling. Jones is eigenlijk alleen maar een schurk, maar is op zijn beurt iets te veel Hollywood.

Het verhaal is eigenlijk gewoon hetzelfde, met gewoon een paar nieuwe programma's, sluipmoordenaars en leiders van een organisatie. De film blijft dus wel vrij voorspelbaar, maar vermaakt gewoon goed. Het verveelt gewoon nergens.

De actie springt er niet helemaal uit, behalve richting het einde met de spectaculaire achtervolging door Vegas heen. Fantastische locatie, ik keer er graag weer eens terug. Gewoon weer een leuk actiefilmpje, maar het lijkt nu moeilijk om iets nieuws te verzinnen. Ook leuk dat Vikander erin zit.

Een dwaze voortzetting van de reeks, waarbij klaarblijkelijk alle ideeën volledig op waren. Men zou deze film wellicht als een soort guilty pleasure kunnen zien en dat is ze goed recht, maar de sfeerzetting van dit negende deel komt op geen enkel vlak overeen met de reeks en deed eerder denken aan iets dergelijks als The Terminator. Enkele praktische effecten pakken grappig uit en het eindresultaat oogt aardig spectaculair, maar de uiteindelijke finale zelf gooit finaal de handdoek in de ring. Moeilijk is het niet om dit deel uit te zitten, wel erg verwarrend en meelijwekkend.

De opening is geweldig en Jason oogt indrukwekkend, maar uiteindelijk is dit zesde deel binnen de reeks iets teveel een herhaling van zetten. Destijds (en nog steeds) was er veel kritiek op het vijfde deel waardoor de moordenaar snel weer even tot leven werd gewekt om de boel te sussen. Veel last en moeite zullen de schrijvers niet gehad hebben met het verhaal, maar het verloop schroeft het tempo nog altijd op en de moordscenes zijn weer iets grafischer ten opzichte van de vorige delen. Ik leg me er steeds meer bij neer dat de reeks gewoon leuke fun en veel makkelijker uit te kijken is dan soortgelijke 80s slashers.

Todd Farmer, die onder andere instond voor het acteerwerk binnen Jason X, stelde aan de makers voor dat Jason naar de ruimte sturen de enige beschikbare optie was na het vorige deel. Met deze instelling zijn ze dus aan het tiende deel begonnen en dat resulteert, zoals verwacht, in een behoorlijk merkwaardige uitwerking. Vergeet de beangstigende wereldbeelden van Children of Men of Blade Runner, want het beeld dat deze film schept is namelijk veel enger. Over 400 jaar zijn we allemaal verandert in rokende en geile hippies en werkt het ontwikkelde communicatie-apparatuur binnen ons ruimtemateriaal maar voor de helft. Zo wordt hier al snel de noodsituatie uitgeroepen, maar krijgt enkel 50% van de bemanning dit daadwerkelijk door. Armen en benen kunnen we moeiteloos kopiëren en toepassen, elkaars leven redden blijkt echter toch te moeilijk. In ieder geval zitten er nog altijd wat scenes tussen die lollig uitpakken en de finale kent een behoorlijk hoog tempo, maar de inhoudelijke invulling van deze film slaat als een tang op een varken. Bovendien zijn enkele personages zoals die van Lisa Ryder te bizar voor woorden en slaan eigenhandig de toonzetting van Jason X volledig om. Kane Hodder had dit niet verdiend.