Meningen

Uh.

Een film die werkelijk van alles is binnen een speelduur van 100 minuten. Het verkoopt zichzelf uiteindelijk als een soort gevonden document dat gemaakt werd toen de wereld zowat verging. Hoe dat gebeurt wordt nergens verklaard. Of misschien moet ik het beter verwoorden; er worden heel veel verklaringen gegeven, maar geen enkele echt gekozen.

Wat je in deze film treft schommelt van found footage naar fake documentary naar zelfs audio-opnames. Ze hebben van alles uit de kast getrokken om van deze film een soort documentatie te maken van de apocalypse. Werkt dat erg goed? Nee, want de schaal van het idee is zo groot terwijl de uitwerking vooral klein blijft. Het lijkt vooral een kleine issue te zijn die door een aantal conspiracy theorists worden opgeblazen.

Een deel van de film valt te waarderen omdat het tempo hoog genoeg ligt om het niet saai te laten worden, maar het blijft goedkope prul die ondanks de soms intrigerende inrichting de horrorkant van het gebeuren nooit interessant kan maken. De zombies zijn ondanks alle poeha nog altijd simplistisch en de structuur compleet van de pot gerukt. Voor een zogenaamde documentatie krijg ik de indruk dat dit door holbewoners in elkaar is gedraaid. Kan niet zeggen dat ik het makkelijk ga vergeten, wel hoop ik het binnenkort te vergeten.

Vond het niet meer dan vermakelijk.

Western is dan ook niet mijn genre, maar vanwege de top 10 notering meegepakt en deze Leone klassieker weer eens gekeken. Uiteindelijk denk ik dat het best sterke scenes heeft, maar dat je hier ook echt een liefhebber van moet zijn.

Wat gelijk opvalt zijn natuurlijk de prachtige filmlocaties. De sets zijn helemaal in orde, en brengt ook een warme, roestige en mooie sfeer met zich mee. Ook de stadjes zijn mooi versierd, de saaie kleuren stoorde me absoluut niet.

Wat me wel stoorde is het vrij matige acteerwerk. Cardinale vond ik al helemaal stroef. Natuurlijk zijn de meeste weg van haar mooie kop en lichaam, maar daaronder vond ik het vrij matig. Ook Bronson kwam meer grappig over dan stoer.

Uiteindelijk is het wel een leuk filmpje, kijk mooi weg ondanks de redelijke speelduur, krijgt wel een voldoende. The Good, The Bad and the Ugly krijgt absoluut mijn voorkeur.

Sterk.

Vooral mijn aandacht omdat Mockumentary's wel enigzins mijn aandacht hebben. Punishment Park is waarschijnlijk de volgende. Deze gitzwarte Misdaadkomedie was toch wel erg goed. Moest wel even wennen aan het zwart wit, maar daar stoor je je na 5 minuten niet meer aan.

Poelvoorde zet hier een legendarische acteerprestatie af. Hij kan letterlijk de hele film omgooien, zowel in een intense conversatie als een complete clown. Ook is de film zelfs soms behoorlijk spannend en intens gefilmd. Hierdoor zit je vaak compleet in de film.

Wat misschien toch wel het beste aan deze film is is de satire op geweld inderdaad. Ook andere maatschappelijke onderdelen krijgen er goed van langs. Al bij al een aanrader en zeer geslaagde film.

Horrorfilm met een lange opbouw en een relatief korte escalatie. De personages krijgen in het eerste halfuur namelijk uitgebreid de ruimte om zich te ontwikkelen, maar regisseur Andrew Jones voorziet ze niet van de benodigde invalshoeken voor een overtuigende opbouw. Het maakt allemaal namelijk een uitgekauwde en ongeïnteresseerde indruk, waar de makers na enige tijd zelf ook klaar mee leken te zijn en daarom toch maar de indringers op de thee uitnodigden zodat de inleiding ten einde kwam. Dat levert een aantal gemene scenes op, ondanks het gebrek aan expliciet bloedvergieten. Indrukwekkend is overigens dat de aftiteling bijna een kwartier lang is, terwijl de productie eerder kleinschalig en goedkoop oogt.

Roth.

Als regisseur zeker niet mijn favoriet, maar wel eentje die garant staat voor wat apart vermaak die het op grafisch gebied net wat verder durft te nemen. Het is alleen jammer dat Roth regelmatig eindeloos lang doet over zijn inleiding, ook hier neemt de inleiding zeker de helft van de film in.

Dat zou geen probleem hoeven zijn, maar als het niks interessants weet te bieden mag je het achterwege laten. We krijgen voornamelijk de typische karikaturen van de tieners. De geile tieners, de lieve tieners etc. Tussendoor krijgen we ook onnodige scenes die vooral tijdrekken, zoals die met de agent.

Cabin Fever was 1 van de eerste films van Roth. Toch had het best een verdienstelijk budget voor een horrorfilm, met 1,5 miljoen op zak. Niet briljant veel voor een film, maar genoeg om wat leuks mee te doen, alleen is dat niet altijd te merken. Zeker het bos zelf is lelijk in beeld gebracht en ik wil gewoon niet geloven dat al het budget in de make-up is gegaan.

Na een erg lange inleiding met een erg beperkte hoeveelheid hoogtepunten (het kampvuurverhaal was namelijk wel leuk) gaat het dan eindelijk los met best grafische horror. Roth staat garant voor een portie harde en soms onvoorspelbare horror. Veel ideeën, wat brute humor en ranzige horror. Ik gok dat er alleen wel vanwege budgettaire beperkingen niet is gekozen voor on-screen kills, want er gebeurt ook regelmatig wat off-screen.

Het tweede deel is wel leuk, met leuke horror. Het tempo ligt hoog, de horror is ranzig en de humor is regelmatig grappig. Het leuke aan Roth in dit geval is dat hij het uiteindelijk niet beperkt tot de boshut maar in de slotfase ook echt overal heen holt. Ondersteunt door een best leuke soundtrack is het feest grotendeels compleet.

Jammer van de hele lange inleiding met een aantal erg oninteressante momenten die makkelijk weggelaten konden worden. Ook het bos mocht iets specialer in beeld komen, het is wel een beetje saai op deze manier. Rauwer wellicht wel, maar dat lijkt mij niet meteen het eerste doel van de film.

Half.

Een remake die eigenlijk precies hetzelfde is als het origineel. Het blijft een wat dubieuze keuze vanuit de filmmakers om dit soort projecten aan te gaan. Het voegt namelijk bitterweinig toe aan het origineel, behalve dat regisseur Zariwny beschikt over minder creativiteit en meer bloed, al is dat ook niet zo veel meer uiteindelijk.

Wat moet ik er dan eigenlijk nog over vertellen? Alles is namelijk echt precies hetzelfde maar dan overgegoten met een filter die iets moderner oogt, een bos dat net zo saai lijkt te zijn en tieners die andere namen betreffen maar als personages nog steeds hetzelfde effect delen: dat ze allemaal makkelijk te vergeten zijn. Ben er vrij zeker van dat geen enkel personage me zal gaan bijblijven hier.

Gelukkig heeft Zariwny zijn horror wel aardig onder de controle en schroeft het geweld wat op. Er zitten best wel wat smerige beelden tussen die het waard zijn. Ook duidelijk iets duurder opgezet, want het oogt allemaal net wat moderner en gelikter dan de andere films uit de reeks (met de uitzondering van deel 3, maar dat was dan ook een heel ander soort film).

Het acteerwerk is niettemin best aardig, ondanks mijn eerder gegeven kritieken. Ik kan de nieuwe cast die hier hun werk doen best waarderen. Richting de finale heerst er ook een best aardige flow omdat het geweld elkaar aardig goed aan weet te vullen. Film moet het echter hebben van hetzelfde probleem als deel 1, en dat is de tergend lange inleiding. Het punt is dat de iets serieuzere toon van Zariwny ervoor zorgt dat het nu nog wat minder te behappen valt.

Als de film van Roth niet bestaand was ben ik er zeker van dat deze film hoger had gescoord. Voor nu is het een film die er best aardig uitziet, maar een saai middenstuk kent en te weinig toevoeging aan de reeks. Had dan liever een vierde deel gezien met een compleet andere setting, want dit oogt inderdaad wat doelloos. Buiten het feit dat het voor meer geld moest zorgen uiteraard.

Minder.

Niet dat het eerste deel zo'n grensverleggende horrorfilm was, maar de toevoegingen van Roth als regisseur waren genoeg om er een vermakelijke mix van te maken. In dit vervolgdeel probeert Ti West die formule een beetje voort te zetten, maar dat komt er minder uit. Naar eigen zeggen kwam dit door de bemoeizuchtige studio's, maar tot in hoeverre dat waar is weet ik uiteraard niet.

De redelijk dwaze opening zet alvast de toon en belooft de kijker een grafische en vooral ridicule horrorfilm. Je vraagt je alleen wel in hemelsnaam af hoe de chauffeur die jongen überhaupt raakt. Afgeleid zijn door de studenten in de bus is een zwak excuus. Hij reed zeker een minuut lang op de persoon af. Vervolgens krijg je een vervolgdeel dat zich in een geheel andere setting afspeelt dan het eerste deel. Geen bossen dit keer, maar een middelbare school waar het virus in uitbreekt.

In bijna alle opzichten wordt deze film grootser en complexer opgezet dan het eerste deel, maar daarmee maakt West het zichzelf duidelijk te moeilijk. Het gebrek aan logica in deze film is wel heel ernstig. Gelukkig weet West de boel wel een beetje te compenseren met wat lompe gore en harde horroreffecten. Toch best veel gruwelijke verminkingen hier die de hele film lang doorgaan. Ik mag het wel.

Acteerwerk van Segan is ver bovengemiddeld, verder zie ik heel veel nutteloze acteurs en castleden rondlopen. Vervelend dat West wel op ze focust maar er vervolgens niets aan toevoegt. Leuk, al die geile losers die op de school rondlopen, maar dat is dan ook alles wat ze doen. Geil zijn en domme dingen uithalen. Voor een film uit 2009 mag je ondertussen wel iets nieuws verwachten.

Vermakelijk is het zeker, maar het mist op te veel gebieden ondersteuning vanuit het schrijfwerk. Een film die duidelijk zijn liefde naar de 80s wil laten zien, een trucje dat Ti West herhaaldelijk heeft uitgehaald als regisseur. Soms weet het te werken, in deze film maakt het weinig tot geen verschil. Leuk om eens gezien te hebben, maar weinig enerverend.

Vooruitgang.

Roth opende de reeks ooit met zijn goedkope horrorfilm die uiteindelijk een groot succes bleek te zijn. Vervolgens nam 80s fanboy Ti West de reeks van hem over. 5 jaar later was het tijd voor een nieuw vervolgdeel waarin het stuur werd overgedragen aan regisseur Andrews, verantwoordelijk voor de vermakelijke vliegtuighorrorfilm Altitude.

Andrews biedt het briesje waar de reeks na deel 2 weer behoefte aan had, want in plaats van camp en cheese wordt er nu ruimte gemaakt voor een exotische en vooral veel rauwere sfeer. Met de luchtige en flauwe humor uit de eerdere delen wordt met de opening al snel korte metten gemaakt. Door middel van een aantal stilistische beelden wordt er de toon gezet voor wat komen gaat, maar voor de goede beelden daarvan moet je nog even wachten.

Ik vraag me ten zeerste af of hetzelfde virus nog bezig is als in het eerste deel, want alhoewel alle films te maken hebben met een vleesetend virus zijn de symptomen hier compleet anders. Niet dat ik daar veel over te klagen heb overigens, want de bodyhorror binnen deze film is hard en gruwelijk. Misschien niet erg campy, maar wel erg grafisch en gemeen. Richting de slotfase laat Andrews ook zijn tanden zien en krijg je een best gruwelijke mix van horror en thriller.

Beetje jammer van het slechte acteerwerk en de twee verhaallijnen die op zeer slordige manier met elkaar worden verbonden. Volgens mij was die Andrews een fan van Sean Astin, want het is zijn verhaallijn die maar doorleutert maar geen moment in het concept past. Hier en daar ook wat matige belichting waardoor wat horrorscenes hun doel missen, verder naar mijn inzien juist een positieve vooruitgang.

Menig fan van de eerste twee delen zullen wellicht even moeten wennen aan de nieuwe toon die Andrews gebruikt, verder is het een aardige, gruwelijke en soms zelfs uiterst stilistische toevoeging aan de reeks. Jammer van het belabberde schrijfwerk, verder een aardige toevoeging aan de reeks. Ben benieuwd of die Andrews nog een keer gaat terugkeren naar horrorfilms.

Best leuk.

Debuut van Goddard is zeker een interessante. Nu met nog een vrij hoog beoordeelde film in de bioscoop viel het me op dat ik zijn eerdere werk nog niet beoordeelt had. Dus bij deze, komt mijn review op deze nogal bizarre Horror/Komedie.

Het begint als een mega cliche horror. Alles is aanwezig voor een standaard werkje, maar al snel is het duidelijk dat er meer aan de gang is dat nog wel origineel uitpakt. Zeker naar het einde is de twist mega bizar maar mega leuk gedaan.

Jammer dat het acteerwerk eigenlijk niet bijzonder is van een best indrukwekkende cast. De gore mag er wezen, maar de film weet soms niet helemaal te boeien.

Heerlijk!

Ik had het eigenlijk totaal niet verwacht, maar van deze ontzettend oude film (ondertussen de oudste die ik heb gezien) heb ik kunnen genieten en tegelijkertijd ben ik er ook nog best onder de indruk van. Deze "eerste" horrorfilm was best goed gelukt.

Het verhaal hebben we nu vaker gezien, maar wat ontzettend opvalt zijn natuurlijk de legendarische decors en sterke rollen van de acteurs. Dat ze met simpelweg gezichtsuitdrukkingen je zo geboeid kunnen laten kijken is een ontzettend groot compliment waard.

Het verhaal neigt heel soms naar het saaie, maar in het algemeen kom je er erg goed doorheen. Ik ben de gehele speelduur eigenlijk geboeid gebleven en voor zo'n oude film is dat natuurlijk een ontzettend groot compliment.

Goede twist ook. Zeer aangeraden aan horrorfans die niet alleen maar de recente titels vreten. Ik hou er ook niet zo van, maar hier stond ik toch wel eventjes van te kijken.

Tegenvaller.

Echt typisch een film die je ook van Ben Stiller verwacht. Flauwe humor, tot zelfs zeer flauwe humor. Jim Carrey is altijd wel leuk, maar zelfs deze film kan hij niet redden. Broderick is ook niet bepaald slecht, maar niet bepaald grappig.

Leuk bedacht verhaal, maar heel flauw en matig uitgewerkt. Een film waarvan ik ook echt meer had verwacht. Saai op sommige momenten zelfs, met zeer pijnlijke momenten. Hier en daar zit wel een leuk momentje in en het einde is de film ook wel leuk.

Voor de rest een niet al te geslaagde film. Niet leuk voor kinderen maar ook volwassenen zullen hier waarschijnlijk niet erg van opkijken. Jammer, het idee was leuk en de cast mocht er ook zijn. Allemaal maar matig uitgewerkt.

Mysterieuze dramathriller met uitstekend acteerwerk van Dylan O'Brien, ondanks dat deze rol redelijk matcht met de personages die hij in het verleden heeft neergezet. In dat opzicht neemt het regisseursduo bestaande uit Logan George en Celine Held weinig risico, maar ook het visuele aspect van de film wordt niet al te opvallend neergezet. Het ziet er allemaal te veilig en bekend uit, met weinig ruimte voor enige vorm van energie en/of experimentatie. Hierdoor weet het verhaal niet altijd even goed te boeien en dat is jammer, want de inhoud zit erg goed in elkaar en vermengt complexe plotinsteken slim met het achterliggende concept. Ik kon op een gegeven moment geen touw meer vastknopen aan Caddo Lake, maar dat is stiekem de appeal hiervan. Het vormt een teken dat de makers in dat opzicht de grenzen van onvoorspelbaarheid en intelligentie hebben opgezocht, waardoor de film op een memorabele muzieknoot afsluit.

Ondanks dat Caesar & Otto (Dave Campfield en Paul Chomicki) een iets beter vervolg hebben gemaakt, vraag ik me als kijker ten zeerste af waarom deze reeks niet allang is stopgezet. Het bijzonder onaantrekkelijke duo gaat in deze editie op pad om een moordenaar te vangen, maar Campfield propt zijn script zo vol met allerlei verwijzingen, cameo's en zijpaden dat een normale verhaallijn volgen amper meer mogelijk is. Bovendien worden alle effecten verricht met plastic ledematen, waardoor ook de fun er op dat gebied totaal uit wordt gehaald. In principe worden alle gebeurtenissen tot op zekere hoogte wel aan elkaar gelinkt, maar Campfield lijkt er totaal niet mee bezig te zijn. Sterker nog, het lijkt geen van alle leden te interesseren wat ze eigenlijk precies aan het doen zijn. Het verloop pakt totaal vermoeiend en pijnlijk niet-komisch uit. Het is echt ongelooflijk dat twee volwassen mensen zich op deze manier voor de camera gedragen. Aan ieder zijn eigen lolletje, maar op een film van 83 minuten pakt het onmenselijk slecht uit.

Zoveel mogelijk verwijzingen naar klassieke horrorfilms- en scenes moeten de sfeer en het verloop bepalen binnen deze gematigd grappige film. Ondertussen was dit klaarblijkelijk alweer de zesde film in de Ceasar & Otto-reeks, waarbij regisseur Dave Campfield alle delen qua regie voor zijn rekening heeft genomen. Spijtig genoeg vormt hij veruit de zwakste rol binnen zijn eigen film en speelt zelfs Paul Chomicki, die de hele film maar doods en ongeïnteresseerd voor zich uit staat te staren, een algemeen beter personage dan Campfield. Enkele enthousiaste plotwendingen en de volle inzet op een snoeiend tempo zorgen voor (het eerste uur dan) een niet al te taaie filmervaring, maar na enige tijd begint het complete arsenaal aan verwijzingen en half geslaagde grapjes zijn tol te eisen. De laatste 30 minuten vormen een serieus vermoeiende zit, omdat het tegen die tijd wel duidelijk is dat de film niet meer gaat bieden dan heel veel komedie en weinig horror. Het stuk waarin Campfield op zijn eigen haatreviews reageert is oprecht komisch, maar verder is deze film niet bepaald verplichte kost voor de gemiddelde horrorliefhebber. Extra punten nog voor het opvallend aardige acteerwerk van de bijrollen.

Ik ben nogal nors uit de hoek gekomen tijdens mijn eerste bericht, waardoor ik besloot Le Calendrier een herziening te geven rond de kerstperiode. De visuele kwaliteit en grimmige sfeerzetting vallen meteen op, waarmee duidelijk is dat regisseur Patrick Ridremont meer te vertellen heeft dan de gemiddelde horrordirigent. Hij wordt zonder twijfel bijgestaan door een voortreffelijke Eugénie Derouand om de boel volledig op te vullen. Ondanks dat ik de fysieke demonische bedreiging qua vormgeving nogal dommig uitgewerkt vind, blijft het uiteindelijke concept sterk overeind staan. De film is voorzien van een hoop creativiteit en onvoorspelbaarheid, waardoor het een absolute aanrader is om te bekijken gedurende de kerstdagen.

In tegenstelling tot de volgende film van regisseur Matt Palmer is zijn langspeelfilmdebuut Calibre aanzienlijk serieuzer en totaal anders qua toonzetting. Het tempo loopt trager en er is meer aandacht voor de omgeving, helaas niet voor de omgevingen met de meeste potentie op visueel vlak. Specifiek het mistige bos wordt amper in beeld gebracht, terwijl daar de meest noemenswaardige scenes zich afspelen. Het acteerwerk van Jack Lowden en Martin McCann is overtuigend, maar het scenario van Palmer betrekt veel te weinig om ze gepast in een speelduur van 101 minuten te rechtvaardigen. Tijdens de eerste 70 minuten is er eigenlijk heel weinig aan de hand (buiten een heftige opzet) en wanneer het tempo opgeschroefd lijkt te worden in het laatste halfuur neemt de film relatief snel weer gas terug. Het resultaat is soms sfeervol, maar mede door eerdergenoemde punten vooral een teleurstelling.

Niet zo indrukwekkend.

Destijds volledig de hemel in gehyped, maar erg bijzonder vind ik deze boekverfilming niet. Boek nooit gelezen, maar ik moet zeggen dat ik wel erg benieuwd ben hoe ze deze film in een boek hebben vertaald (ja, ik weet dat het eigenlijk andersom is). Call Me By Your Name is namelijk een film die het voornamelijk van de beelden moet hebben.

Volledige eerste helft wist me eigenlijk beter te charmeren dan de tweede helft. Guadagnino weet een aardige, warme sfeer te creëren die de intrigerende beelden wat weten te versterken. Het is warm, en dat voelt de kijker. Camerawerk had wel iets sterker gemogen, maar de locatie, alhoewel het er overduidelijk meerdere zijn, is goed gekozen.

Verder hangt er wel een aardige flow door de film heen die het als geheel aardig boeiend maakt. Chalamet doet het in een jongere rol erg goed. Mag ook duidelijk zijn waarom hij is doorgebroken. Hammer speelt hij er in ieder geval uit. Niet dat Hammer het verder zo slecht doet, maar Chalamet komt toch het meest naturel over.

Overigens vind ik de casting zelf minder geslaagd, aangezien enkele crewleden toch een stuk ouder zijn dan ze moeten zijn. Enkel Chalamet valt met zijn jongere uiterlijk nog binnen het plaatje, de rest past er totaal niet in. Acteerwerk is wel goed, alleen de verschijning zelf, tja, wat moet ik ervan denken. Het haalt me persoonlijk een beetje uit de film, maar er valt op z'n minst nog een beetje omheen te kijken.

Romance wordt verder erg intiem en intens neergezet. Tweede helft neemt er eigenlijk uitgebreid de tijd voor. Ik vond het alleen niet mijn soort romance, die focus op geluid enzovoort. Ik heb er niet zo veel mee. Bovendien proef ik meer van de seks dan van de band tussen de twee, wat ik wel jammer vind. Geen idee of het boek dit ook zo doet, maar ik vind het maar niks, niet subtiel genoeg.

Duurt verder ook aardig lang, boekverfilmingen kunnen nou eenmaal niet korter zijn dan 130 minuten. Voor een romantische film waarbij de beelden meer spreken dan het verhaal zelf vind ik dat onnodig. Wel is het eerste gedeelte intrigerend en het acteerwerk goed, dus een echte opgave is het nooit. Allerlaatste scene vond ik eigenlijk de sterkste scene verder, maar de film heeft me niet geraakt. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet echt het soort film wat me aanspreekt. Hype is wat mij betreft ook een klein beetje overdreven.

De Spaanse regisseur Norberto Ramos del Val probeert een zo origineel mogelijke setting tot leven te dirigeren en trekt dus alles uit de kast om dat voor elkaar te krijgen. Call TV omtrent dan ook een ongekend geforceerde indruk die de hele film lang aanhoudt, maar dankzij het hoge komediegehalte is er maar weinig van serieus te nemen. Het acteerwerk van María Hervás is overigens prima, maar ze wordt door Del Val dermate in de karikaturale stoel geplaatst dat ze zelf op weinig inbreng hoeft te rekenen. Verder is het vooral een film die ondanks het hoge tempo en de vele gebeurtenissen amper intrigerend weet te worden, zelfs wanneer er tijdens de slotfase schaamteloos allerlei plotwendingen tegen het geheel aan worden gekwakt. Mijn persoonlijke punten gaan uit naar het enigszins originele concept evenals een aantal overtuigend geacteerde personages, verder vond ik dit een vermoeiende, chaotische en uiterst geforceerde misdaadkomedie.

Uitstekend begin, erg zwakke tweede helft.

Nog niet bekend met Anderson, maar van de week komt Transsiberian nog op TV, kan ik mooi mijn tweede ervaring er ook nog even neer pennen. Tot nu toe weet ik hiermee wel waarmee hij in staat is, maar kan het helaas niet goed eindigen.

Vooral de eerste helft is gewoon uitstekend. Je zit gelijk al in het verhaal, dankzij de goede rol van Berry. Ook Breslin is op 17-jarige leeftijd goed op dreef en weet een goed slachtoffer te zijn. Ook Eklund is van de partij, en hoe. Een misschien wat overdreven, maar lekker gestoorde schurk.

Het eerste stuk is lekker spannend, tot zelfs hou-je-adem-in spannend. Heel vlot, en laat de rol van telefoon hulplijn erg goed zien. De chaos, de spanning, de manier waarmee je met de situatie moet omgaan is allemaal overtuigend goed neergezet. En de vaart zit er ook behoorlijk goed in.

Het tweede stuk, is helaas genadeloos zwak. Aan het begin gaf een vrouwtje aan dat het frustrerende stuk van haar baan het niet weten hoe het afloopt met de beller. Daar gaat de film dus tegenin. Laat dan zien waarom het zo frustrerend is. Het voelt weer aan als Hollywood, met te veel clichés en een Berry die je steeds minder serieus kan nemen.

Dan hoop je nog op een spannend of geruststellend einde, maar deze is zelfs nog slechter. Ze zit notabene bij de politie, en vermoord dan zelf iemand. Wie is dan de "goedzak"? Gewoon heel suf, ze hadden de hele film aan de hulplijn van Berry moeten houden. Een einde waar Eklund gewoon opgepakt wordt of iets dergelijks was dan veel meer op zijn plaats geweest.

Het is zoals het is uiteindelijk, het eerste deel krijgt zonder twijfel 4,0*, maar door de tweede zwakke helft met een nog zwakker einde trek ik er een hele punt vanaf. Jammer, dit had zo goed kunnen zijn.

Aardig.

Uiteraard geen film die hoge ogen gooit bij het merendeel van het publiek. Dat maken de reacties al meteen duidelijk, maar daarnaast had ik ook niet verwacht dat dit voor veel mensen aan zou slaan als ik de eerste op de aardbol was die deze film keek. Voor mij is het lekker kleurrijk en snel vermaak.

Twee grote namen qua casting binnen horror bundelen de krachten om er wat uit te krijgen. Shaye en Bell zijn ondertussen geen nobodies meer. Jammer dat ze, ondanks dat beide leden goed acteren, niet echt de drive van de film kunnen vormen. Het zijn eigenlijk wat saaie slechteriken die niet de angst op kunnen wekken waar Woodward Jr. opzoek naar lijkt te zijn.

Qua stilering chaotisch maar treffend. Veel bombarie, pacing en gebeuren. De film staat in principe nooit stil en kent conceptueel ook nog wat leuke dingetjes. Toch wordt er nooit de tijd genomen om dit naar behoren uit te werken, want na de inleiding die maar matig aan elkaar wordt gelijmd gaan de registers nagenoeg meteen open en keert de rust nooit meer terug.

Vermakelijk is het wel, qua decoratie meer dan creatief en Woodward Jr. gooit er genoeg kleurtjes tegenaan. Toch is het niet echt een sfeervolle of beklijvende film, gewoon eentje waarin de passie te ruiken valt maar niets meer mee wordt gedaan om er ook wat noemenswaardigs van te maken. Meer focus en wat meer rust hadden wonderen kunnen doen, maar voor wat het nu is loopt het vlot en vermaakt 't ten alle tijden. Als het er dan ook nog uitziet als een film die echt aan mij besteedt is kom je een eind. Leuk.

Interessant.

Dit is zo'n film die ik al meerdere keren heb teruggevonden op de "most disturbing movies ever made" lijstjes, die ik hier en daar weleens af ga. Daar zaten heel veel verrassingen bij. Ook Calvaire mag zich bij het lijstje van bovengemiddeld films zetten, maar de allerbeste zeker niet.

Wat direct opvalt is dat de sfeer wel goed zit. Ik ben zelf ook wel meerdere malen in die streken geweest en kan dan gerust zeggen dat er exact hetzelfde sfeertje hangt als in de film. De regissseur maakt regelmatig goed gebruik van de natuur en dat pakt dus ook goed uit.

Voor de rest deed het me visueel bij vlagen denken aan Gaspar Noé. Vooral als Du Welz zijn truckjes begint te gebruiken is het visueel een genot. Deze truckjes zijn echter wel schaars in Calvaire, je moet het vooral met de sfeer en de acteurs doen dan.

Normaal gesproken vind ik de films met veel gestoorde mensen altijd niet echt mijn ding, maar hier lukte het echter wel. Berroyer is inderdaad een opvaller tussen de gekken. Ook leuk dat we opper-gek Nahon ook nog even mogen zien. Dat zijn alleen wel de enige twee die een beetje indruk maken.

Voor de rest zit de film regelmatig vol met iets te random momenten. Het verkrachten van een varken of de dans bij de bar. Erg leuk allemaal, maar het voegt werkelijk helemaal niets toe aan het verhaal, en voelt daarom aan als een scene die compleet losstaat van het verhaal zelf. Had liever gezien dat de film iets meer bij het verhaal zelf was gebleven.

Soms ook wel een beetje aan de saaie kant, vooral het eerste half uur is niet het meest interessante gedeelte. Maar ook de opvolgende stukken zijn niet altijd even interessant. Slechts in de laatste 25 minuten begint de film echt te boeien, maar dan is ie ook relatief snel voorbij.

Visueel is het aantrekkelijk, maar de loop is vaak wat random en het verhaal niet altijd even boeiend. Ook niet bijzonder verontrustend. Iets gedurfder dan de algemene film, maar niks om bij te braken naar mijn mening. Moet nog eens wat meer zien van Du Welz.

Vakkundig maar leeg.

Kende McDonagh voor de rest niet als regisseur, maar het is duidelijk wel een vakman. Het is alleen een beetje jammer dat dit dan het resultaat is. Het neigt erg naar arthouse-achtige taferelen, maar ik kan het eigenlijk nooit echt arthouse noemen.

Gleeson is wel het element dat de film een beetje aan elkaar lijmt. Want verhaalsgewijs, hoe slim sommige dingen ook uitpakken, is er niet veel bijzonders. Het is vooral Gleeson die de stad een beetje rondloopt en de ene na de andere sukkel tegenkomt.

Vaak voelt de film wat leeg en saai aan. Ik spot erg weinig details en vooral een lege film. Het probeert een beetje bijzonder te zijn en zichzelf te onderscheiden van andere films, maar het is vooral het acteerwerk wat deze film doet onderscheiden.

Acteerwerk is gelukkig erg sterk, maar van echt sterke insteek van regie zag ik pas in de laatste 15 minuten. Wel is het duidelijk dat een vakman aan het roer staat, want het is moeilijk om dit soort verhalen tot een goed einde te brengen, maar McDonagh kan er uiteindelijk aardig mee overweg.

Maar er ontbreken wel dingen. Vooral detail en een echt sfeertje ontbreken. Er hangt wel een soort troosteloos sfeertje, maar dit had wel iets rauwer mogen uitpakken. De zwarte humor vond ik ook wat te subtiel om echt leuk te vinden. Wel behoorlijk gedurfd soms, maar toch te voorzichtig.

De finale is wel sterk. Gleeson acteert voortreffelijk en is wel de key van de film. Zonder Gleeson in de hoofdrol was dit wellicht veel minder sterk geweest. Het is wel een goede film, maar er ontbreekt toch te veel mocht het mij echt charmeren.

Best verrast.

Niet echt verwacht, maar het uiteindelijke resultaat is best positief geworden. Het gemiddelde is niet zo hoog hier op MM, maar ik vond dit eigenlijk nog een best sterke film. Zeker voor Netflix zijn standaard is dit nog best gedurfd ook.

Gedurfde en sterke acteerprestatie van Brewer. Dat ze deze rol zo enthousiast kan uitvoeren is toch wel een klein complimentje waard. Maar ook de rest is niet slecht en komt ook best overtuigend over. Vooral die Tink zet een leuk personage af.

Misschien is er qua horror niet altijd even veel te beleven, maar de toon van de film is best beklemmend en grof. Qua viezigheid en smerigheid kan je beter een andere film pakken. Sommige scenes zijn bijzonder intens en weten daarom ook zeker op te vallen.

Erg positief verrast uiteindelijk, misschien wel 1 van de betere Netflix-producties die er zijn. Ik heb zeker genoten van dit bizarre verhaal dat nergens begon te vervelen. Absoluut een verrassing.

Melige komediefilm met acteurs die hun lompe rollen maar al te goed begrijpen. Will Ferrell en Zach Galifianakis zijn werkelijk uitstekend gekozen om deze personages op zich te nemen en schmieren er op los. Het levert onder de regie van Jay Roach een aantal oprecht grappige scenes op die zich gelukkig niet bezighouden met een rempedaal. Enkele momenten zitten tegen het onvergetelijke aan, met name de "babypunch" is briljant. Het overige restant van de film is wat flauw en de bijpersonages maken allesbehalve indruk. Roach mist wellicht wat ambitie om meer uit dit geheel te halen, maar voor nu vermaakt het in ieder geval zonder moeite.

Matig.

Je zou niet snel verwachten dat namen als Farhad Mann überhaupt goede films maken, maar het pad dat deze specifieke regisseur neemt is me altijd een raadsel gebleven. Leek me altijd wel een beetje een naam die zich op horrorfilms richt, maar hoe hij dan bij deze film is uitgekomen blijft me een raadsel.

In ieder geval vinden we hier wat acteurs die waarschijnlijk niet aan beter werk zijn gekomen dan dit soort films. Kane mag dan misschien wel in wat bekendere films hebben gespeeld, maar in deze film hoort ze beter thuis. Dat is niet lullig bedoelt, want ze toont hierin meer charme dan in wat grotere producties. Misschien omdat ze daarvoor ook wat meer ruimte krijgt.

Het verloop is voorspelbaar en wat flauw. Je vraagt je toch wel af hoe deze twee ooit naar elkaar toegroeien. Uiteraard is het allemaal in het kader van liefde, plezier en hoera gedaan, maar ik vind de tactieken die Hollingsworth gebruikt toch wel erg merkwaardig. Maar ach, klaarblijkelijk is er publiek voor. In ieder geval is het onschuldig, maar ontzettend herkauwd.

Verder weinig toevoeging vanuit de regie, maar een aantal snoezige momenten brengen wat leven in de brouwerij. Waar ze op z'n minst op gelet hebben, is dat er tijdens elke draaidag in ieder geval mooi weer was. Dat straalt wel degelijk over de film af, maar veel verder gaan mijn complimenten niet. Had ik geweten dat dit een soort Hallmark-film was, had ik het waarschijnlijk niet eens aangezet.

Tegenvaller.

Ik had er vooraf best wel wat meer hoop voor, zeker omdat regisseur Kavanagh verantwoordelijk was voor het dirigeren en stabiliseren van Son. Dat vond ik destijds een lekker flitsende en sterke horrorfilm en ik hoopte dat dit eerdere project van Kavanagh diezelfde sfeer kon hanteren. Dat was alleen helaas niet zo.

The Canal trekt z'n stilering vanuit Ierse achtergrond, waarmee de film direct terrein kent waar het wat mee kan. Ondanks dat het er allemaal wel erg edgy aan toe gaat kon ik de invulling van de film nog wel waarderen. Soms lekker grauw kleurgebruik evenals lekker doordenderende, hallucinerende sequenties. Zeker in de eerste helft kan de film er wat terrein mee winnen.

Uiteindelijk neemt het narratief zelf de film alleen over, en dan daalt de film in redelijk gelijke lijn. Vooral omdat het vooral steun kan vinden in het visuele gedeelte van de film en niet zozeer in het inhoudelijke. Eenmaal het verhaal dan ook losbreekt lijkt Kavanagh zich ook te realiseren dat hij verkeerd bezig is en draait daarom het roer richting de finale weer helemaal om.

Het probleem is dat de finale niet werkt, door een iets te belachelijke uitkomst en een algemeen gebrek aan spanning. De toonzetting van de film is toch te absurdistisch en vervreemdend om ook echt angstaanjagend te worden, maar daar mikt Kavanagh richting de finale wel op. Dat maakt het ook wat teleurstellend, want de potentie was er wel. Potentie die 7 jaar later volop benut werd.

Oké.

Nog nooit van Armfield gehoord als regisseur, maar zo te zien was dit ook zijn eerste film en maakte hij 9 jaar later pas nog een film. Misschien dat hij wat klusjes opknapt op andere gebieden, maar als ik dit zo zie hangt er zeker potentie. Wat ontbreekt is vooral het extra beetje in deze film, want de onderliggende steun was er zeker.

Toen ik zag dat Cornish en Ledger de hoofdrollen gingen vervullen heb ik toch even moeten glimlachen. Zijn ondertussen twee namen geworden die regelmatig overtuigen, ondanks dat Ledger onze wereld te vroeg heeft moeten verlaten. Het jammere is dat ze nooit helemaal loskomen. Het acteerwerk is goed, de personages zelf willen alleen niet interesseren. De situaties die ze meemaken zijn de kracht van de film, maar dat is niet zo omdat ze zelf zo intrigerend zijn om naar te kijken.

Verder kiest Armfield voor een erg terughoudende en introverte stijl. Het is geen film die zichzelf graag wil bewijzen met felle filters of draaiende camera's. De directe aanpak weet soms te werken, maar de film blinkt pas echt uit wanneer het aankomt op claustrofobische beelden. Het in beeld brengen van het proces van afkicken is erg sterk. Tijdens die scenes zat ik toch wel te kijken naar de rest van de film, die dat niveau totaal niet kan halen.

Zo kom ik tot de conclusie dat Candy een film is die beter had kunnen werken als de personages wat meer onderscheidend waren geweest. We krijgen wel genoeg achtergrond, dat wel, maar dat verandert niet veel aan de persoonlijkheden van deze twee. Wat voor mij ook uitbleef, is een onderhoudende chemie. Hierdoor maken andere scenes die wat meer inspelen op sentiment maar weinig indruk, helaas. Een voldoende komt er zeker vanaf, maar geen hoge voldoende.

Rommelige Halloween-mengelmoes met allerlei invloeden, van ondode zombies tot circusfreaks. Erg sterk komt het niet bij elkaar, maar aangezien het verhaal in eerste instantie al niet de voorkeur krijgt is dat enigszins te vergeven. Het acteerwerk is dat echter niet, met zwakke en onovertuigende personages die de film op sleeptouw moeten nemen. Pancho Moler en Tony Todd krijgen ondankbare rollen toebedeeld waar ze veel te weinig ruimte voor krijgen, maar de regie van Josh Hasty is daarnaast ook niet bepaald subtiel of sfeervol. Een aantal decors zien er leuk uit en de opmaak kan ermee door, verder valt er beduidend weinig te genieten van Candy Corn. Als dan ook de spanningsboog niet echt uit de verf wil komen zit je toch opgezadeld met een film die de griezelmiddelmaat bij lange na niet kan aanraken.

Directe film die met allerlei inslagen probeert te onderhouden, maar uiteindelijk in geen van allen echt slaagt. Wel wordt er naar behoren geacteerd en doet regisseur John Swab zijn best om er een aantal brute scenes in te krijgen. Toch stellen de praktische effecten teleur en zijn de gemenere momenten niet intens genoeg, waardoor een hoop niet blijft plakken op het netvlies van de kijker. In de tweede helft wordt Candy Land zelfs omgegooid naar een religieus getinte thriller, waardoor Swab zijn opgebouwd onderscheidende karakter enigszins te grabbel gooit.

Leuk hoor.

Candyman was 1 van de weinige klassiekers die ik dus nog moest zien. Nu, mede door de horror K.O. 2019, is dit eindelijk aan de pas gekomen. Ik moet zeggen dat deze zijn status als klassieker dan ook best mag dragen, want het was best leuk.

Maar wel weer een horrorfilm die wordt gedragen door een iconische killer. In dit geval dus de rol waar Tony Todd zelf ook een icoon mee is geworden in de horrorbusiness. En ik snap wel waarom, want zijn rol is intimiderend en intrigerend. 1 van de leukere horroriconen.

Voor de rest is het verhaaltje redelijk simpel, maar wel effectief uitgevoerd. Enkele horrorscenes zijn erg gaaf, enkele schrikmomenten zeer doeltreffend. Vooral de opening en eerste kill samen met de hand uit het medicijnkastje zijn sterk en ik was toch wel goed geschrokken.

Voor de rest is het voordeel dat deze film gewoon goed weet te boeien. Het is allemaal gewoon lekker interessant zonder zichzelf ergens te verliezen. Een redelijk tempo en er gebeurd genoeg om het allemaal interessant te houden.

Het duurt voor de rest ook niet te lang. Het is allemaal redelijk effectief. Alleen jammer dat het nergens doodeng dreigt te worden en voor de rest is het wel wat aan de simpele kant. Ook de rollen buiten Todd om zijn niet al te best geacteerd. Inclusief Madsen.