Meningen

Horrorregisseur Mick Garris laat met een titel als "Critters 2: The Main Course" zien dat hij absoluut niet van plan is om het roer ten opzichte van de eerste film om te gooien en godzijdank gebeurt dat hier ook nergens. Het basisconcept luidt dat dezelfde personages terugkeren naar de bekende setting, waar blijkt dat de Krites toch niet helemaal verdwenen zijn. In principe is de voortzetting van dat concept niet verrassend of nieuw, waardoor de kritiek die ik op het eerste deel had nog altijd van toepassing is. De boel duurt al bij al wederom veel te lang om op gang te komen en zit je als kijker vooral te wachten totdat de beestjes hun opwachting maken, maar eenmaal ze tevoorschijn komen is het weer lachen, gieren en brullen geblazen. De schaal van dit tweede deel oogt iets ruimer en de effecten zijn wat beter, verder is het eigenlijk meer een herhalingsoefening met beduidend weinig originele inbreng. Dat laatste zorgt ervoor dat dit deel tegenover de vorige film wel het onderspit moet delven, maar liefhebbers van lomp en komisch vermaak zullen nog altijd kunnen genieten.

Direct-to-videovervolgen zijn altijd een concept geweest binnen de horrorbusiness die kijkers enige zorgen baren en dit derde deel is dan ook qua niveau een beduidend stuk minder in vergelijking met de voorgaande films. Wederom een inleiding die te lang doorratelt zonder de boel te voorzien van flair en het acteerwerk is weinig om over naar huis te schrijven, maar uiteindelijk is het vooral een kleinschaligere herhaling van veel beter uitgevoerde ideeën. Leuk zijn nog altijd de Krites die de boel op een plezante manier op stelten zetten en de verschijning van een jonge Leonardo DiCaprio in zijn filmdebuut, maar daartegenover vormt deze film aanzienlijk zwaardere kost. Je moet nogal vergevingsgezind zijn om net zoveel te kunnen genieten van dit derde deel, die regisseuse Kristine Peterson voorziet van een totaal inwisselbare en overbodige indruk.

Het heeft de reeks vier delen gekost om uiteindelijk integraal door het ijs te zakken, ondanks dat iets als Critters serieus baat zou kunnen hebben gehad met een going-to-space concept. Spijtig genoeg maakt regisseur Rupert Harvey de uiterst merkwaardige keuze om de aanwezigheid van de wezentjes aanzienlijk terug te schalen en de ontwikkeling van de crew voorrang te geven. Het levert een geheel op dat werkelijk onbeschrijfelijk saai wegkijkt en bovendien amper kan profiteren van de onderscheidende setting. De Krites missen elke vorm van hun humoristische persoonlijkheden en de cast acteert erbarmelijk slecht, met een kleine uitzondering in Brad Dourif. Angela Bassett had duidelijk geen zin in de vooruitgang van de productie en acteert ver onder de maat, maar ook de overige personages kennen amper wat noemenswaardige trekjes. Eenmaal de finale aanbreekt is het volledig duidelijk dat de koek op was en dat resulteert in een onmenselijk saai en geforceerd geheel, die zelfs voor zo'n pulpreeks nog een belediging vormt.

Het Amerikaanse televisiekabelkanaal SyFy doet een merkwaardige poging om een oude reeks nieuw leven in te blazen en houdt zich daarbinnen redelijk braaf aan de gerespecteerde tradities. Zo kan je ook hier op praktische effecten rekenen evenals dwaze, maar soms komische conceptuele ideeën. Waar je ook op kan rekenen zijn castleden die waarschijnlijk niet meer dan een enkele acteerles in hun leven hebben gevolgd, met een oersaaie hoofdrol van Tashiana Washington als initiatiefnemer. Dee Wallace keert overigens terug op de meest absurde en overbodige wijze mogelijk, die de indruk wekt dat ze pas later aan de productie werd toegevoegd toen alle opnames min of meer al compleet achter de rug waren. De Krites zijn weer wat leuker ten opzichte van het vorige deel en de horror oogt wat minder dwaas, maar uiteindelijk kan het geheel niet de plezierige, humoristische trekjes overnemen van de eerste twee delen. Overigens wel fijn dat de horror nu een wat verdeeldere indruk maakt, in plaats van wéér zo'n nodeloos lange inleiding.

Ernstig.

Het duurde erg lang voordat ik Croc daadwerkelijk kon vinden, men kan zelfs spreken van een speurtocht. Ik wist al dat dit geen geweldige film zou worden, en ik heb na afloop dan ook behoorlijk spijt gekregen dat ik serieus hard heb geprobeerd om te zoeken naar deze film. Het was namelijk gewoonweg niet om aan te zien.

Laten we met een enkel pluspuntje beginnen, en dat is dat het tempo best hoog ligt gedurende deze film. Nu we dat hebben benoemd kunnen we doorgaan naar de negatieve punten, waar de film er genoeg van heeft. Laten we beginnen bij de locaties, die best mooi zijn gezien de film ook op locatie is gefilmd. Croc krijgt het echter voor elkaar om alles te verwaarlozen met zeer matige regie en brengt niets goed in beeld.

Van de editing naar het camerawerk naar tot slot de spuuglelijke filters, Croc is een erg onaantrekkelijke film om te zien. Het ziet er allemaal werkelijk erg lui uit, alsof het team niet eens geprobeerd heeft hier iets van te maken. Apart is het wel, want met een klein beetje inzet kunnen zelfs dit soort films werken. Bijzonder aan Croc is dat het namelijk niet eens zo veel van de krokodil laat zien.

Wanneer de krokodil boven komt drijven verandert de film in een bende die zichzelf niet in de hand heeft. De lelijke effecten gecombineerd met uit de hand gelopen cameragebruik brengen weinig leven in de brouwerij. Elke horrorscene gaat verloren aan spanningsloze regie die nergens van gebruik kan maken. Alles is kleurloos en gevoelloos, en bovendien duurt alles daarvoor en ertussen te lang voordat het eindelijk eens naar de horror toedraait.

Daarnaast zijn de personages pijnlijk standaard en vooral slecht geacteerd. Buiten de vele filmfouten valt het op dat de film nog wel probeert serieus te zijn, maar ik denk dat de meeste kijkers wel beter weten. Regisseur Raffill doet echt veel te weinig moeite voor de film. Er zit zelfs niet eens een mooie shot vanuit een helikopter of drone bij om de landschappen in ieder geval te laten zien. Verspilde film zonder hart en ziel. Erg jammer weer, maar uiteraard te verwachten.

Tienermonsterfilm met een bekende opbouw en weinig verrassende uitwerking. Een aantal jonge castleden krijgt een ruim halfuur de tijd om lekker vervelend te doen en fratsen uit te halen, waarna een grote krokodil ze vervolgens omstebeurt komt oppeuzelen. In dat opzicht brengt regisseur Tobe Hooper nogal weinig vernieuwing en een hoop geleuter vanuit oninteressante figuren. Het slechte acteerwerk en de niet bepaald opzienbarende vormgeving dragen daaraan bij, maar de aanvallen vanuit de croc zijn gelukkig redelijk spectaculair en de finale is onderhoudend. Toch bijzonder hoe weinig Hooper hier uit de locatie heeft weten te halen, waar dat in het verleden zelden een probleem vormde.

Weinig ambitieuze krokohorror van regisseur Paul W. Franklin. Niettemin wordt er op z'n minst de moeite genomen om het beest tot leven te animeren, sommige films leveren zelfs die inspanning niet meer. Daarvoor nog een halve ster dus, verder is Croc! niet bepaald hoogstaande cinema en dat uit zich in slecht acteerwerk, lelijke cinematografie en een compleet gebrek aan logica tot op het irritante af. Sommige regisseurs wekken de indruk dat ze enkel een camera in handen hoeven te hebben om een film af te leveren en Franklin voldoet makkelijk aan de eisen daarvoor. De krokodil komt uiteindelijk genoeg opdagen om niet compleet verveeld te raken tijdens het kijken, maar liefhebbers van dit soort horrorfilms zullen zich er goed aan doen om dit gewoon lekker te mijden.

Leuk.

Normaal vind ik dit soort films die met het concept van tijd spelen niet al te interessant, maar Timecrimes kwam veelvuldig voorbij in de toplijsten van horrorfilms. Ik, als fan van horrorfilms, wilde dus uiteindelijk wel een moment uitzoeken om de film te zien. Dat kwam dan ook recentelijk, en de film viel me zeker niet tegen.

Regisseur Vigalondo lijkt binnen deze film niet perse op horror te mikken, buiten een paar knipoogjes. Timecrimes is gewoon een erg interessant en intrigerend thrillertje met sciencefictionelementen en in de verre verte ook horrorinvloeden. Toch krijgt de thriller voorrang en dat lijkt ook de goede keuze te zijn, want het inhoudelijke verhaal doet er hier meer toe dan het horroraspect.

Visueel alleen nogal lelijk in beeld gebracht. Losse editing, lelijke filters, slecht gebruik van de locatie. Het is dat de film dankzij de inhoudelijke meerwaarde en strakke personages nog weet te boeien, verder ziet het er behoorlijk lelijk uit. Echter moet je het gebrek aan budget in het achterhoofd nemen, dus een deel daarvan is vergeven, anderzijds blijf ik vinden dat er nogal een gebrek aan fantasie was binnen de visie van de regisseur.

Maar als we naar het verhaal kijken zien we dat Vigalondo juist uitblinkt in het bedenken en uitwerken van een goed verhaal. Deze film lijkt in het begin nog simpel te zijn, maar wordt uiteindelijk steeds complexer. Richting de finale raakte ik de draad plots kwijt, terwijl ik de film daarvoor nog goed kon volgen. Sterk verteld dus door Vigalondo, daarvoor mijn complimenten.

Timecrimes is nergens erg spannend, maar wel zeer boeiend en de 92 minuten die ook geen grote opgave vormen vanwege de korte duur gaan zo voorbij. Ik heb me zeer vermaakt met de film en ik vond het leuk om de ontrafelingen te volgen. Als de regisseur nu een groter budget krijgt om mee te werken kan ik niet wachten wat we nog meer van hem kunnen verwachten.

De jonge castleden doen hun uiterste best en de bedreiging ziet er dankzij de glitchy vormgeving apart genoeg uit, maar regisseur Jesse Holland brengt verder weinig nieuws onder de zon. Met name de spanningsopbouw komt niet van de grond en het verhaal neemt allerlei absurde wendingen die slecht uitpakken. De toevoeging van Michael Jai White is bovendien een groter mysterie dan de demon, aangezien hij de helft van de tijd gewoon van een afstandje loopt te staren en zich zeer beperkt bemoeit met de gang van zaken. Het vormt een haastig bijgetrokken verschijning om de poster te vullen met een bekende naam, maar die zal White binnen de kortste keren kwijt zijn met dit soort prulletjes. Het overige gedeelte van de film bestaat uit een hoop dramatiek en spaarzame horrormomenten die weinig angst aanjagen. Ik ben hier met redelijke moeite doorheen gekomen, dus een hoger cijfer gaat er niet inzitten.

Matig.

In z'n concept nog wel een aardige documentaire, maar in de uitwerking eigenlijk een bedreigend resultaat is. De titel zou beweren dat de film ingaat op de zogenaamde legende van "Cropsey" maar als je dat denkt kom je toch relatief bedrogen uit. Cropsey is meer een documentaire over een voor de makers lokale misdadiger.

En dat is best jammer, aangezien de interessantere stukken duidelijk vanuit de legende komen. Daar houden ze na ongeveer 20 minuten volledig mee op om vervolgens aan een heel ander punt te beginnen. Een punt dat waarschijnlijk erg interessant is voor sommigen, maar niet was waar ik de film voor keek, omdat ik er persoonlijk wat minder mee heb. De film doorkomen was dan ook vanzelfsprekend moeilijker voor mij.

Het is vooral jammer dat de sprekers in deze film in het uitplozen van de situatie rondom deze bijzondere moordenaar niet erg interessant te noemen zijn. Interessant zijn de beelden waar de makers door een verlaten ruïne zwerven. Die beelden zijn er echter alleen geschoten voor de achtergrond. Logisch voor een documentaire, maar ergens ook een gemiste kans.

Echter is het wel zo dat ook als de sprekers vervelen de film op zijn eigen manier leuk kan zijn, en dat is het dan ook. Begin van de film had me gelijk te pakken. De makers weten wel hoe ze introducties moeten schrijven en een film vermakelijk moeten houden. Het is echter ook toch jammer dat de documentaire zelf kwalitatief niet zo sterk aanvoelt. Ze vinden dan ook geen antwoord op hun vraag. Lijkt me dan wat sterker als je uiteindelijk wel tot een antwoord komt als je de volledige documentaire gebruikt om er te komen.

Nee, dit was hem niet voor mij. Interessant in de eerste 20 minuten als de legende zelf nog in de spotlights staat, maar eenmaal de film begint met switchen toch een beduidend stuk minder interessant. Wel jammer, want ik hoopte met deze documentaire wat te weten te kunnen komen over een legende, en niet wat een bepaald stadje er dieper mee in het achterhoofd heeft zitten.

Teleurstellend misdaaddrama vanuit regisseur Wayne Kramer, die helaas zijn luchtige en intense kwaliteiten van Running Scared niet kan overnemen met Crossing Over. De inhoud is beduidend serieuzer en ambitieuzer dus een andere aanpak is natuurlijk onvermijdelijk, maar toch valt de ietwat kale vormgeving op. Er worden hoe dan ook te veel verschillende soorten perspectieven verweven die elkaar uiteraard wel aanraken, maar niet bijzonder sterk aanvullen. Harrison Ford en Cliff Curtis leveren op die manier de beste prestaties af, terwijl Alice Eve en Jim Sturgess juist volstrekt inwisselbaar zijn. Het heeft er alles mee te maken dat het ene verhaal een stuk sterker wordt uitgewerkt, terwijl andere sporen te geforceerd op sentiment inhaken. Een film als Crossing Over is vanzelfsprekend moeilijk om uit te werken, maar een wat gefocuster verhaal en wat meer persoonlijke inbreng vanuit Kramer hadden voor wonderen kunnen zorgen.

Mwa.

Crossroads is een film die wat rommelig verloopt, maar uiteindelijk nog wel een redelijke kern kan invullen. Het is makkelijk om een film waarin Spears de hoofdrol speelt af te branden. Je bent als Spears dan ook een makkelijk doelwit, maar met de media die Spears tegenwoordig krijgt is het nog moeilijk om om dit soort films heen te kijken.

Veel tempo en waarschijnlijk ook de intentie om veel avontuur te beleven, dat vervolgens alleen niet beleefd wordt. We krijgen een soort roadmovie, maar uiteindelijk is vooral het persoonlijke drama van de personages het element dat de voorrang krijgt. Dat zorgt ervoor dat de voortdurend minder interessante zaken naar voren worden geschoven en dat werkt de film wat tegen.

Wel goed, opvallend goed zelfs, geacteerd. Spears draagt de film daadwerkelijk nog, alleen is het avontuur dat ze beleven en de manier hoe ze naar hun destinatie komen gewoon te weinig uitdagend en meeslepend om met plezier te blijven volgen. Je zal de film makkelijk vergeten, maar dat neemt niet weg dat het makkelijk wegkijkt.

Herzien en de voldoende blijft gewoon staan. Regisseur Alex Proyas scoort vooral hoog op het vlak van wereldschepping, want de gotisch vormgegeven stad komt in The Crow mooi voor de dag. Het eerste beeld van de film is spijtig genoeg het best in beeld gebrachte stuk, maar dat weerhoudt het overige restant er niet van om onderscheidend en sfeervol voor de dag te komen. Brandon Lee is daarnaast leuk als hoofdfiguur, ondanks zijn tragische afloop achter de camera's. Het acteerwerk zit verder geregeld tegen het overdreven aan, waardoor de dramatiek van het verhaal wat sullig voor de dag komt. De actiescenes missen ook wat coolheid om echt indruk te maken, want de onoverzichtelijke en soms chaotische beeldregie van Proyas brengt het rondslingeren van kogels niet altijd even fijn voor de camera. Het vermaakt verder prima en Proyas speelt de remake makkelijk van de kaart, maar een ware klassieker zie ik er niet in.

Regisseur Rupert Sanders neemt de remake van de gotische klassieker op zich en maakt er vooral een ongefocust rommeltje van. Het duurt ten eerste bijzonder lang voordat we Bill Skarsgård als de echte Crow te zien krijgen en wordt het voornaamste gedeelte van het eerste uur opgemaakt aan een nietszeggende relatieontwikkeling. Dit betekent dat de actiescenes evenzeer lang op zich laten wachten, maar gelukkig worden ze door Sanders wel lekker bloederig en bruut vormgegeven. De volledige sequentie in de opera is mede hierdoor prettig memorabel en daar kan de film zichzelf nog enigszins positief herpakken. Skarsgård acteert bovendien erg sterk, maar zijn personage wordt amper geïntroduceerd en na enige tijd twijfel je als kijker of hij überhaupt wel de hoofdrol speelt. Het figuurtje van FKA Twigs wordt toch aanzienlijk verder uitgediept, maar zonder succes. De personages blijven namelijk saai, het eerste uur blijft evenzeer oninteressant en Sanders test veel te veel van je geduld om deze remake behapbaar te krijgen. Alle positieve punten gaan uit naar het laatste halfuur evenals het degelijke acteerwerk.

Een vervolgfilm die slachtoffer werd van krenterige producers, waardoor het eindresultaat anders uitpakte dan de makers oorspronkelijk hadden uitgedacht. Niettemin maakt regisseur Tim Pope er nog altijd een mooie wereld van, met fijne kleurtjes en apart vormgegeven personages. Het acteerwerk is niet geweldig en de actiescenes komen aanzienlijk tammer voor de dag, maar na het taaie eerste halfuur volgt er wel een lekkere flow die de volledige film blijft aanhouden. Je zult als kijker door een boel opbouw moeten zien te komen die vooral uitgesponnen en oninteressant naar voren komt, maar Pope toont zich kundig genoeg om zelfs een kapotgeknipte film tot een degelijk einde te brengen. De softere aard en het gebrek aan hoogtepunten zitten een nipte voldoende echter in de weg. Vincent Perez mag bovendien niet in de schijnwerpers van Brandon Lee staan.

Het derde deel kent min of meer hetzelfde niveau als de voorganger, ondanks dat regisseur Bharat Nalluri de focus verschuift. Salvation moet het namelijk meer van de bombast hebben, waardoor de kogels wat rijkelijker in het rond vliegen en het tempo hoger ligt. Alhoewel de actie redelijk lomp wordt vormgegeven, kijkt het vermakelijk en makkelijk weg. De gotische sfeer krijgt wat minder aandacht, maar is nog altijd toepasselijk aanwezig. Nalluri dirigeert soms iets te wazig en onoverzichtelijk, maar behoudt de controle uiteindelijk wel en zet daarmee vooral in de tweede helft prima werk neer. Eric Mabius is daarnaast een degelijke protagonist en de schrijvers doen pogingen om het verhaal onvoorspelbaarder neer te zetten, maar toch moet dit derde hoofdstuk het afleggen tegen de iets beter gebalanceerde film van Alex Proyas.

Kwalitatief een beduidend stuk minder dan de drie voorgaande delen, vooral omdat de prominentste castleden als miscasts naar voren worden geschoven. Edward Furlong is totaal niet intimiderend als protagonist en Tara Reid zakt (wederom) sterk door de ondergrens, waardoor de indruk wordt gewekt dat ze er enkel en alleen staat vanwege haar looks. De regie van Lance Mungia is daarnaast aanzienlijk minder sfeervol. Kleurrijke decors en/of mistige straten worden omgeruild voor droge en verdorde omgevingen en lelijke achtergronden, enkel de details binnen de architectuur zijn toepasselijk charmant. Een hoop personages krijgen het hier luidruchtig met elkaar aan de stok en toch komt Wicked Prayer bijzonder saai voor de dag, met enkel een vermakelijke finale om de boel nog enigszins te voorzien van leven.

Tja.

Begon nog vrij aardig, met de shit op de door bloed overspoelde zee. Geeft een mooi droevig beeld en een best sterk begin, de draak zag er niet geweldig uit, maar (nog) geen SyFy niveau. De voice over was redelijk gedaan.

De liefde voor Fantasy spat er duidelijk vanaf. Het bevat zo'n beetje alle elementen maar ook alle cliches. Je weet al precies hoe het zo'n beetje gaat eindigen, alleen veel minder spectaculair dan je eigenlijk zal denken. De Bhrún en Haydn doen het zo slecht nog niet, maar het is vooral het amateurisme dat er ook vanaf spat.

Wat je al snel opvalt, is de matige CGI. Alles wat uit de computer komt kan je bijna niet serieus nemen omdat het er gewoon slecht uitziet. De natuuropname zijn mooi, en daarmee is alles gezegd. Weinig echte spektakel en als het er is is het zo snel en zo slecht dat het eigenlijk over je heen gaat.

Ook de acteurs kunnen duidelijk niet zwaardvechten en hebben hiermee niet geoefend. Alles komt zo'n beetje uit de lucht vallen en daardoor ontstaan er dus ook grote gaten in het verhaal. Met meer geld en meer originaliteit kon dit best een redelijke film worden.

Rustig opgebouwde thrillerfilm die de kleinschalige en grootschalige politie-evenementen gebalanceerd afwisselt, waardoor het realisme van zo'n dienst ruimschoots wordt versterkt. Het helpt absoluut dat Luke Kleintank en Thomas Jane een prima duo vormen en de film met gemak dragen, ondanks dat sommige gebeurtenissen iets te duidelijk toegevoegd zijn om een bepaalde lijn in de inhoud te krijgen. Eenmaal het scenario van regisseur Joel Souza op de achtergrond van de personages en vordering van het verhaal in probeert te gaan, vervalt de film erg snel in karikatuur. Zo'n Josh Hopkins bijvoorbeeld past simpelweg niet in dit soort verhalen thuis, het maakt de weinig subtiele maatschappijkritiek onnodig lomp. Dat neemt niet weg dat ik de morele vragen die richting het einde van de film werden gesteld best kon waarderen en me verder geen moment heb verveeld. Met een iets sterkere spanningsopbouw had ik het hoger gegeven, maar voor nu is het prima vertier.

Regisseur Brenton Spencer pakt uit met een aantal zeer macabere moordpartijen die opvallend gemeen in beeld worden gebracht, maar slaagt er niet in om van Crowsnest een spannend geheel te krijgen. Het ontbreekt vooral aan goed opgebouwde spanning en treffend acteerwerk, daarnaast neemt het rondrennen in een saaie bosrijke omgeving veel te veel tijd in beslag. Gelukkig zijn er een aantal momenten waarbij de film weer opleeft en die zijn de moeite waard, helaas zul je er een uur aan secundaire zijsporen bij moeten nemen om die te aanschouwen.

Ok.

Tegenvaller van iemand zoals Gens. Als regisseur mag je van hem toch wel wat extra's verwachten. The Crucifixion is wat mij betreft 1 van zijn mindere films. Niet de minste, maar ook niet de slechtste. Ik denk dat hij vooral zijn vrijheid niet heeft gekregen tijdens het maken van de film en gewoon de regeltjes van de studio's moest opvolgen.

Overigens betekent dat niet per definitie dat het een slechte film is. Deze film zag ik destijds in de bioscoop als trailer, en toen leek ie me best spannend. De trailer zat propvol schrikmomenten, maar als je de film zelf kijkt is dit eigenlijk niet veel meer dan een promotiestunt. The Crucifixion mikt op mainstream horror, maar door middel van een combinatie bestande uit spanning en sfeer.

De sfeer weet aardig te lukken vanwege de locatie, maar als het neerkomt op spanning opbouwen valt Gens een beetje door de mand. Deze film wil nooit echt spannend worden en blijft vaak een beetje hangen in matige opbouw naar soms effectieve scares. Niet elke scare werkt, maar er zitten wel enkele sterke tussen. Gens overschiet ook niet op de scares, wat de trailer je misschien doet geloven, waardoor het nooit goedkoop aanvoelt.

Acteerwerk is aardig. Cookson doet het best goed in een rol die best saai is verder. Bijpersonages zijn ook zeker verdienstelijk, maar er zit niemand bij waarover ik echt buitengewoon positief kan zijn. Het voldoet gewoon voor nu, en niet meer. Het ontbreekt de film dan ook een beetje aan echt sterke rollen, diegene die er nu staan zijn wat plat uitgewerkt door de schrijvers.

Een ander (groot) kritiekpunt is het verhaaltje zelf, die toch wel rommelig wordt uitgewerkt. Alles wordt redelijk kort-door-de-bocht uitgewerkt waardoor sequenties zoals de finale nogal gehaast aanvoelen. Gens neemt de rust niet, of het wordt hem niet gegund. Het resultaat is daarmee dan ook vooral entertainment met een flinterdun en incompleet verhaal, maar naar behoren ingevuld op visueel vlak. Leuk voor een keertje, maar niet veel meer dan dat.

Ach.

Cruel Intentions is een soort moderne bewerking van klassiekere verhaaltjes die terecht al worden genoemd in andere recensies. Daarmee bedoel ik dat dit keer de personages worden gespeeld door jonge acteurs in grote, rijke huizen. De dialogen en kostuums zijn daarmee weer eens niet ouderwets, en dat was voor mij een verademing.

Veel kracht van de film wordt gehaald vanuit Philippe. Ik denk dat ik hem in geen andere film beter heb zien spelen, maar dit is dan ook een rol waarin hij lekker kan schmieren. Sommige kledingkeuzes vanuit de regie kunnen ondertussen echt niet meer, maar de desbetreffende scenes waar ze dan inzitten worden er onbedoeld komisch mee. Wanneer je Philippe in een soort Matrix-pakje ziet bijvoorbeeld schiet de lach bij mij onbedoeld in de keel.

Verder kan de film wat voordeel doen uit de verhoudingen en woordwisselingen tussen personages. Erg dwaas, maar daardoor wel goed voer voor het zijn van een guilty pleasure. Ik snap ook volledig waarom deze film kan worden gewaardeerd door andere gebruikers, maar ik denk dat ik de film vooral te laat zie. Wellicht dat ik het in de tijd van Gellar erg leuk had gevonden.

Jammer genoeg is daarmee veel van het goede wel weer gezegd. De film is toch echt een stuk te dwaas om nog serieus genomen te worden. Delen kunnen wellicht een komische inhoud hebben, maar steeds voelt het nogal klungelig en onbenullig aan. Alsof het stiekem de bedoeling was dat deze film serieus moest worden genomen. Vervolgens krijgen we twee lege rollen van Blair en Witherspoon en dan is het feest compleet.

Wat de film daarnaast vooral mist, is een betere stilering. Mooie architectuur enzovoort, maar de regie doet erg weinig om dit ook naar behoren in beeld te brengen. De camera is lui en beweegt nauwelijks, maar ook de editing schiet gewoon tekort. Er hangt regelmatig nogal een TV-gevoel over de film. En als het narratief niet eens bijzonder veel overtuigd, ben je toch wel sneller afhankelijk van de stijl. Gelukkig weten genoeg gekke personages het verhaal wat vooruit te helpen, maar niet genoeg voor een voldoende.

Stuitend onofficieel vijfde deel binnen de Jaws-reeks. In het begin dacht ik even dat ik de verkeerde film aan het kijken was, want de naam van ene William Snyder verscheen op de openingscredits als regisseur. Later bleek het toch om Bruno Mattei te gaan, iemand die al lang ervaring heeft met goedkope pulpfilms, maar dat valt van Cruel Jaws absoluut niet af te lezen. We volgen 93 minuten lang hoe een groep dorpsgekken en eigenwijze sukkels één enkele haai te lijf gaan met harpoengeweren, shotguns, jerrycans, benzine, bommen, messen, voeten, vissersboten en zelfs helikopters. Het was ongelooflijk hoeveel vuurkracht er werd ingezet voor een enkele haai en vervolgens duurt het nog een anderhalf uur voordat ze het dier definitief hebben opgeblazen. Het was schrikbarend om te zien hoe slecht het script in elkaar stak, maar daarnaast is de regie domweg te rommelig om genietbaar te zijn. Filters veranderen per scene en het overtollige gebruik van stockfootage slaat nergens op. Op deze manier verandert de look van de film, evenals de haai zelf, constant. Vol afschuw heb ik de hele film uitgezeten, maar ik denk dat dit voorlopig de laatste film van Bruno Mattei is die ik ga aanschouwen.

Opvallend leuk.

Nadat de trailer uitkwam had ik eigenlijk maar weinig goede hoop. Dit soort films lijken tegenwoordig steeds populairder te worden. Lijkt ook meer in de lijnen te vallen van de wokeperiode. Gelukkig was Cruella eigenlijk niets minder dan een klassiek oorsprongsverhaal, maar wel best leuk uitgevoerd door regisseur Gillespie.

Sterke cinematografie vooral. De film wordt mooi vormgegeven en uitgevoerd. Strakke kleuren, prima filters en een passende sfeer. Fijn dat de film eigenlijk liever voor het luchtige pad kiest in plaats van een zware sfeerzetting. Daar was ik vooraf wel bang voor, maar de film viel me op dat gebied in een hoop opzichten mee. Het eerste uur is op deze manier al heel vlot.

Stone moest ik wat aan opwarmen. Accentje vind ik wat te ver, maar verder heeft ze wel de ideale uitstraling voor deze rol. Haar overgang van Estella naar Cruella vond ik wat mak, maar verder past ze zeker in deze rol. Ik heb haar als actrice eigenlijk nog nooit op een slechte prestatie betrapt. Ze weet de goede rollen uit te kiezen en deze op precies de juiste manier in te vullen.

Beetje jammer van de speelduur, die wat te lang is. Zoals veel andere gebruikers best terecht aangeven duurt de film zeker een halfuur te lang. De vertelling is namelijk behoorlijk klassiek en de standaardelementen worden ook niet vermeden. Zo hebben we bijvoorbeeld een redelijk typerende schurk en de gebruikelijke sidekicks. Cruella mist op dat vlak wat eigenzinnigheid, maar alles liever dan zo'n zwaar aangezet en sentimenteel verhaal.

Gillespie heeft niet lang nodig om de film op gang te krijgen. De rook verlaat de stoomlocomotief al snel en daardoor is de film nooit een opgave om uit te zitten. Versterkt door een goed staaltje visuele meerwaarde weet deze film zonder twijfel een van de betere Disneyfilms te vormen die de laatste tijd is uitgekomen. Het mag dan niet meer de magie hebben, maar wel een luchtige toon en een vlotte sfeerzetting. Weinig te klagen.

Valt niet zoveel over te zeggen. De zoveelste variant op het tienerromantiekgebeuren met wat invloeden vanuit oudere legendes. Cruise probeert modern te zijn in een oude omgeving, maar uiteindelijk is het best aardig vermaak. Niettemin constant voorspelbaar en braafjes. Het voelt aan alsof ik met dit soort films altijd dezelfde recensie schrijf, dus ik kan het voor de verandering nu eens kort houden.

Aardig.

Inderdaad een wat vreemde film, maar voor de rest helemaal geen verkeerde film. Op voorhand lijkt deze film natuurlijk gedoemd te zijn om een slechte film te zijn, maar uiteindelijk weet regisseur Bader genoeg in het verhaal te stoppen waarmee het wat interessanter is.

Vooral het acteerwerk is wel enthousiast genoeg. Till is wel een beetje het slachtoffer van typecasting geworden helaas. Hij krijgt vooral wat ondankbare high-school rolletjes, maar hij voert ze wel keurig uit. Ook Bolger en Reed deden prima hun best.

De film is vooral erg vermakelijk. Nooit is het echt heel spannend, of intens. En ergens verrast het ook niet bepaald. Uiteindelijk krijg je best snel door dat Reed helemaal niet de gewelddadige stalker is die de Till aan het treiteren is. Dat heb je als kijker snel genoeg door, alleen wie het is wordt wel mysterieus genoeg gehouden.

Het is wel een film die lekker enthousiast is en gewoon vermaakt. De clichés worden wel flink gebruikt soms, maar omdat er genoeg bijplotjes zijn die eindelijk wel eens werken is het verhaal gewoon leuker om te volgen. Ultiem grappig ook dat Reed ook last heeft van een "crush". Dit soort dingetjes doen het hem vooral.

Soms ook redelijk knap geschoten, maar in het algemeen gewoon een lekker entertainend filmpje dat vooral dient als tussendoortje. Niks mis mee op z'n tijd.

Ach.

Voorspelbare film die uiteraard vanuit Disney+/Hulu een logische keuze is om uit te brengen. Wederom staat de focus van een vrouwenrelatie en welke gevoelens daarbij horen centraal. Daar is uiteraard niets mis mee, maar net als normale romantiekfilms moet het ondertussen wel een beetje extra's bieden.

Ik zie elke vorm van relatie (tenzij deze uiteraard te jong of met een dood persoon is) als normaal tegenwoordig, dus van dit soort onderwerpen kijk ik allang niet meer extra op. Daarmee gaat de zogenaamde USP van deze film natuurlijk langs mijn hoofd heen. Vervolgens hoop je dan dat het qua regie iets kan uithalen, maar ook dit gebeurt niet. Het zijn de acteerprestaties die namelijk dragend zijn.

Moraal kan je ook in overvloed vinden, toch moet ik zeggen dat alles binnen deze film erg makkelijk vergeven, vergeten of verzonnen is. De schrijvers slaan eigenlijk hele delen over. Zullen vast uit een mindset hebben bewogen die luidt dat als er maar gezoend wordt het wel vergeven is vanuit het publiek. Misschien is dat ook wel zo, maar niet voor mij dus.

Dankzij wat goede rollen is er tot op zekere hoogte sprake van chemie, verder stoort de kinderachtige humor maar ook het gebrek aan speciale regie. Deze film kan zich nergens echt in onderscheiden, en als het dan ook nauwelijks meeslepend of humoristisch is zal de pret snel eindigen voor de kijker. Disney+/Hulu doen zichzelf er net als Netflix weinig goed aan door dit soort originals uit te brengen.

Matig.

De echte tijden waarin Silverstone gewoon kon bloeien. Ondanks dat de films waar ze echt mee doorbrak hele andere soort films waren, is het toch wel optimaal te herkennen dat zij ideaal in dit soort films past. Het is alleen wel jammer dat regisseur Shapiro er vervolgens zelf zo'n potje van maakt.

The Crush lijkt het wat meer op psychologie te mikken dan op spanning. Een route die wel vaker wordt gekozen binnen thrillers, alleen is het nogal moeilijk om dat soort concepten naar goede eindes te brengen. Al helemaal wanneer dat op een dusdanig simplistische manier gebeurt als in The Crush. Het is alsof ze wel wilden denken, maar eigenlijk niet konden denken.

Silverstone acteert goed, Elwes loopt er alleen bij als een zak aardappelen. De chemie tussen de twee loopt voor geen meter, en slechte chemie kan ook een plus zijn. Het is vooral zo dat Silverstone het wel wil, maar vervolgens door iedereen om haar heen wordt tegengewerkt. Verder redelijke regie, al is het allemaal wat saai naar voren gebracht op het visuele vlak.

Door de apartheid van het verhaal en vele cheesy elementen weet de film ten alle tijden te vermaken, maar inhoudelijk hangt het eerder als los zand aan elkaar. Een film die simpel had kunnen zijn en dit ook wel is, maar wel aspiraties toonde om wat slimmer te zijn. Die aspiraties storten alleen vooral in elkaar. Fijn dat Silverstone van dit soort films kon profiteren, maar het is niet haar best gekozen project.

Aan elkaar geplakte idioterie. Werkelijk ongekend vanuit een vakman met tientallen jaren aan ervaring. Regisseur en hoofdrolspeler Clint Eastwood hoopt hiermee zijn vorige succes te herhalen binnen eenzelfde westernomgeving, maar verslikt zich in medecollega's die bijzonder slecht acteren en een saai aangeklede wereld. Cry Macho kent een hoop momenten die werkelijk nergens op slaan en totaal ongeloofwaardig overkomen, specifiek de opbloeiende romance tussen Eastwood zelf en een dame met de helft van zijn leeftijd. De emotionele momenten zijn bijzonder geforceerd en er komt aan het verhaal simpelweg geen einde, maar gelukkig bevat de film genoeg avontuur en een aanstekelijke snelheid. Eastwood doet het bovendien goed in de hoofdrol, maar doet zichzelf er goed aan om hier geen gewoonte van te maken als regisseur.

Matig.

Jeff Wadlow dus in één van zijn eerdere projecten. Het lijkt erop dat de beste man buiten Blumhouse daadwerkelijk verhalen kon vertellen. Daar doen zijn nieuwere films ook pogingen naar, maar die rollen er toch vaker wat rommelig uit. Die zijn echter op het vlak van vermaak een stukje fijner te noemen, dat bij deze film ontbreekt.

Fijn dat er ruimte is gemaakt om een echt verhaal tot leven te dirigeren met plotwendingen en verrassingen. Alleen wordt het allemaal zo saai naar voren gebracht, terwijl Wadlow in zijn latere jaren lekker verfrissend kon regisseren. Daar is binnen Cry_Wolf geen enkele sprake van, want de omgeving is vooral kaal en het tempo van de regie zit de film alleen maar in de weg.

Het voelt allemaal nogal stoffig en herkauwd aan. Een film die je eigenlijk in elke televisieaflevering van een zelfde soort setting terugvind. Wat de film ook mist zijn wat memorabele personages die het verhaal zelf kunnen opleuken. Ook daar is in deze film weinig sprake van, terwijl de fundering best interessant te noemen is. Dat blijft altijd jammer.

Horror is niet echt de focus van de film, maar eenmaal Wadlow dat terrein binnenwandelt zitten er toch wat aardige scenes tussen. Daar moet de film het voornamelijk van hebben, evenals dat ik verrast werd door de uitkomst van de film. Alle verrassingen ten spijt is de rest van de film alleen weinig op niveau, waardoor de zit toch wat taai is. Jammer.