Meningen

Degelijk.

De controverse over het bronmateriaal laat ik maar even achterwege. Ik heb het boek überhaupt nog nooit gelezen, dus die discussie ga ik niet aan. The Painted Bird is een film die zichzelf duidelijk op de markt wilde plaatsen door voortdurend in te zetten op harde beelden en dat is meteen de invulling van de film: 169 minuten murw gebeukt worden door schokkend oorlogsmateriaal.

Een dappere hoofdrol van Kotlar in ieder geval. Een kind op de voorgrond plaatsen binnen dit soort volwassen projecten is altijd een klein risico, maar dat heeft hier positief uitgepakt. Wel valt er wat te zeggen over de afstandelijke houding van Kotlar. Het maakt het moeilijk om je echt in te leven met hem en voor een film van bijna 3 uur is dat snel hinderlijk. Het afgrijzen komt vooral tot stand vanwege de ongeremde gruwelen die worden vertoond, maar wat Kotlar meemaakt staat daar eigenlijk los van. Niet dat zijn situatie niet schokkend is, maar het deed me een stuk minder dan het dorp dat werd uitgemoord.

In principe is de film niet veel meer dan een kind dat een tocht maakt door verschillende locaties tijdens de Tweede Wereldoorlog. Per dorp, huis of persoon gebeurt er vervolgens iets schokkends en gaan we door naar de volgende locatie. Dat is de herhaling die de film voor bijna drie uur lang gebruikt. Na enige tijd heb je het wel gezien, maar de regie is niettemin best degelijk. Dat zorgt ervoor dat je altijd wel geboeid blijft kijken, maar de zeer intrigerende overgang naar daadwerkelijk naast de soldaten staan kwam te laat. Je had best één of twee huishoudens minder kunnen regisseren totdat je daar aankwam.

De strakke montage zorgt ervoor dat je altijd tot op zekere hoogte geboeid blijft kijken. Als je daar niks mee hebt, dan is het wel de aaneenschakeling van gruwelen en expliciete geweldsuitspattingen die je aan de buis gekluisterd houden. Een leuke film is het dan ook niet, wel regelmatig erg indrukwekkend. Je ziet dit soort resultaten niet vaak meer, met een regisseur die zichzelf nergens echt inhoudt. Tussen de oversentimentele Amerikaanse oorlogsfilms in is dit een verrassende en opvallende film, maar wel eentje die na enige tijd repetitief is waardoor het wil aanvoelen als effectbejag.

Eh.

Typisch weer zo'n Jack Black film, al is dit zelfs voor hem een nogal vergaande rol. De film is trouwens niet minder vermakelijk daarom, maar gewoon wat flauw en ja, nogal over the top en natuurlijk doet Jack Black behoorlijk overdreven.

De humor houd de film ook niet echt op zijn pootjes, maar de scenes in de ring zelf vond ik wel leuk om te zien. Vooral de scene met meerdere worstelaars tegen elkaar, en dat is ook voor mij eigenlijk wat de film een beetje boven water haalt.

Niet echt briljant, soms ook behoorlijk vervelend. Gelukkig met de prima locaties en vermakelijke worstelscenes is de film hier en daar nog wel redelijk geslaagd. Voor een goede film kan je hem ook wel overslaan.

Komisch vervolg dat min of meer exact dezelfde voetsporen betreedt als het voorgaande deel, maar dat maakt het verloop wel iets voorspelbaarder. De eerste helft bestaat bovendien uit meer verbale dan visuele grapjes en die vond ik beduidend minder effectief. Leslie Nielsen past verder goed in de reeks en speelt wederom een charmant personage, maar de bijpersonages (Richard Griffiths uitgezonderd) bestaan spijtig genoeg enkel uit doorweekte karikaturen. Vooral Priscilla Presley acteert overigens als een krant, het ontgaat me als kijker dan ook waarom regisseur David Zucker haar besloot terug te vragen. De finale vond ik erg komisch en tussendoor zijn er genoeg momenten die me bij zullen blijven, dus vermaak levert het gelukkig hoe dan ook op.

Melig maar niettemin zeer vermakelijk derde hoofdstuk van deze komische reeks. Regisseur Peter Segal neemt het stuur bijna vlekkeloos over van David Zucker en tovert een aantal erg geestige scenes op het grote witte doek. De manier waarop er de draak wordt gestoken met zowel maatschappijkritisch als fictief materiaal levert de benodigde humor op, waar Leslie Nielsen natuurlijk goed inpast. Het zal nooit hoogstaande cinema worden en uiteraard moet het binnen je komische smaak liggen, maar in een goede bui zijn dit soort films erg goed te doen. Uitermate positief is overigens de teruggeschroefde aanwezigheid van Priscilla Presley.

Lollige herbewerking van het bronmateriaal onder dezelfde naam, waarmee regisseur Akiva Schaffer precies doet wat hij hoort te doen. The Naked Gun kenmerkt zich in lompe humor en bijbehorende onderbroekenlol, doorgedraven op een manier dat het zeer aanstekelijk bij elkaar komt. De fysieke komedie werkt beduidend beter dan de verbale humor, maar Liam Neeson vormt een leuk hoofdpersonage en Danny Huston is zelfbewust genoeg als tegenpool. Pamela Anderson ondervindt weinig concurrentie, aangezien haar figuur in het verleden werd ingekleurd door Priscilla Presley (die erbarmelijk slecht acteerde), maar overtuigt spijtig genoeg niet volledig. Uiteindelijk doet deze film op de meest simplistische manier mogelijk precies wat het moet doen en dat is het publiek vermaken met korte en bondige toilethumor. Als je dat kan waarderen, kom je met deze film ruimschoots aan je trekken. Zo niet, dan zal je bedrogen uitkomen.

Geestig, doeltreffend vermaak, al moet het wel je ding zijn en is een enigszins goede bui zeker vereist. Ik heb zelf in tijden niet zo kunnen lachen om een komediefilm, maar dat zal waarschijnlijk ook het een en ander zeggen over mijn eigen filmsmaak. In ieder geval kan menig kijker voor zichzelf beoordelen of ze deze film leuk gaan vinden of niet na de opening zelf. De woordgrapjes in The Naked Gun zijn niet altijd even geslaagd, het is dan ook vooral de visuele humor die het hem doet. Lekker over de top, onzinnig en lomp, daar gaat een film als deze volop voor en daar slaagt het dan ook in. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt.

De beruchte regisseur David Cronenberg levert een project af dat zijn naam overtuigend uitademt. Naked Lunch is op-en-top Cronenberg, doordrenkt met praktische effecten, excentrieke personages en een bijzonder ambitieuze inhoud. Problematisch is dat de visuele invulling buiten de effecten om nogal kaal en simplistisch oogt, met ietwat lelijk ingerichte locaties en weinig betrokken camerawerk. Het acteerwerk is bovendien weinig imposant, enkel Robert A. Silverman (een vaste naam binnen de films van Cronenberg) als Hans weet iets van zijn verschijning te maken. Het onvoorspelbare verhaal heeft genoeg aantrekkingskracht, maar toch was het klokkijken geblazen eenmaal de registers opengaan in de eigenaardige finale.

Mwa.

Ik had het allemaal met een korreltje zout genomen, aangezien de film natuurlijk duidelijk naar kinderen gericht is. Ook had ik hem gekeken vanwege Roberts, die het toch op jonge leeftijd best leuk doet en wel enig aanleiding voor acteertalent had.

Het is allemaal wat simpel. De volwassen typetjes zijn vaak wat overdreven maar dat had ik de film vergeven aangezien het een kinderfilm is. Het is vaak wat simpel uitgevoerd, weinig detail, wat vooral een misser was bij het huis van deze Nancy Drew.

Uiteindelijk is het niet een heel verkeerde film geworden, dat soms nog wel geslaagd uit de hoek kan komen. Kinderen zullen dit makkelijk slikken, volwassenen kunnen hem wel links laten liggen.

Zeer vakkundig in elkaar gedraaide oorlogsfilm van Chinees regisseur Chuan Lu. Juist door de afkomst moest ik even vrezen voor een ongenuanceerd verhaal, maar Lu weet zich gelukkig redelijk neutraal te houden achter de camera. Zeer bewonderenswaardig om binnen zo'n boze en gitzwarte gebeurtenis toch nog wat kleur te geven aan beide kanten, waaronder dus de "slechte" kant. De toonzetting wordt voor de volledige 132 minuten deprimerend gehouden en de beelden zijn afwisselend schokkend en ruw. Het is logisch dat er weinig hoop wordt getoond en de keuze om weinig focus te leggen op een specifiek personage pakt verfrissend uit. Hierdoor vormt Nanjing! Nanjing! meer een documentatie van het vreselijke bloedbad waarbij ook veel extremiteiten en gruwelijkheden niet worden geschuwd. De stilte en hopeloze houding van de personages werken uitstekend, waardoor het harde geweld vaak extra zwaar binnenkomt. Het zwartwitcontrast voelt wat gekunsteld aan en het familiedrama binnen het vluchtelingenkamp is niet erg interessant, maar verder heb ik weinig te klagen over deze gewaagde stijloefening van Lu. Ik prefereer Jin Ling Shi San Chai met betrekking tot deze gebeurtenis, maar niettemin mag Nanjing! Nanjing! er nog altijd zeker wezen.

Regisseuse Nikyatu Jusu leek een combinatie te willen maken tussen thriller en politiek, maar beide kanten worden onvoldoende belicht om het gepast bij elkaar te krijgen. De aanloop is in ieder geval erg traag en dermate ontdaan van hoogtepunten dat de duur ervan niet gerechtvaardigd kan worden. Niettemin is het acteerwerk best degelijk en speelt Anna Diop absoluut bovengemiddeld, maar kan niet verhullen dat de achtergrond van haar personage simpelweg weinig interessant is. Jusu pakt uit met enkele visueel kundige vondstjes en wat (psychologische) opbouw van spanning, maar eenmaal de uiteindelijke insteek duidelijk was voelde ik me toch wel een beetje bedrogen. Een ietwat flauwe uitkomst die te abrupt wordt beëindigd en zeker niet de slimme wending vormt waar een film als Nanny op leek te hopen. In ieder geval sfeervol en kundig genoeg op technisch vlak om niet volledig te vervallen in teleurstelling, maar niettemin onvoldoende stimulerend om een hoger cijfer uit me te halen.

De visueel gedetailleerde opening belooft een hoop mooie dingen, maar al gauw wordt het duidelijk dat de intentie van regisseursduo Shari Springer Berman en Robert Pulcini niet zozeer uit is op ambitie en meer op simpel entertainment. Zo komen ook in The Nanny Diaries eindeloos clichés voorbij die de liefhebber mogelijk al honderden keren heeft gezien. Problematisch is dat de chemie tussen Scarlett Johansson en Chris Evans nogal plichtmatig en geforceerd overkomt en Laura Linney veel te eentonig blijft als "drukke" moeder met softe onderlaag. Hierdoor overtuigt de basis van deze film in principe niet, maar het tempo ligt hoog en af en toe wordt er visueel knap uitgepakt met schattige momenten.

Schattig.

Een film als Napoleon is eigenlijk alleen maar geschikt voor kinderen, mensen die opzoek gaan naar hun eigen nostalgie en/of mensen die enige interesse hebben in Australisch landschap. Nu richt de film zich niet meteen op dat laatste publiek, maar het laat wel genoeg zien van de Australische natuur gelukkig.

Dat weet ook meteen één van de sterkere punten te zijn van de film, want ondanks weinig spectaculair geeft het wel een mooi avontuurlijk beeld van Australië. Daar moet een enkele pup doorheen zien te banjeren en dat levert uiteraard wat vriendjes, escalaties en gebeurtenissen op. Die verschillen van redelijk lollig naar aardig brak.

Een jammer punt is de voice-over, waarbij gewoon een stem over de film wordt gemonteerd. Het komt vooral net wat te gemakkelijk over. Dieren filmen met een mond open en dan door de microfoon vlug wat geschreeuw banjeren, het komt gewoon wat simpel over. Ook de regie zelf betrekt zich weinig in het verhaal, maar in dit soort films is dat uiteindelijk geen groot drama uiteraard.

Het vermaakt en charmeert met gemak. De beelden waarin die hond in een luchtballon zit zijn natuurlijk moeilijk te vergeten. In Nederland is deze film wat in de vergetelheid geraakt, in Australië zal het waarschijnlijk wat meer naar het hart zijn toegetrokken. Begrijpelijk is dat dan ook wel. Zeer onderhoudend is het niet, wel schattig en onschuldig vermaak voor de kinders.

Flauwe komediefilm, maar dermate eigenzinnig neergezet door regisseur Jared Hess en vooral hoofdrolspeler Jon Heder dat het wel z'n charmes kent. De wereld van Napoleon Dynamite moet het dan ook hebben van buitengewoon excentrieke aankleding, waartussen Hess met zo weinig mogelijk middelen zoveel mogelijk probeert te bereiken. Over een algemeen vlak is het acteerwerk niet geweldig en krijg je als kijker geen band met de figuren die hier rondlopen, maar het duurt verder dan ook niet te lang en schiet nergens uit de bocht. Prima vermaak voor een luie middag.

Vond het een aanfluiting.

Wel fijn dat dit soort experimenten wat vaker aan het opkomen zijn in Nederland, maar nu moeten ze nog goed worden uitgevoerd. Ik denk dat ik wel een beetje kan zien welke richting De Jong op hoopte te gaan, want Narcosis heeft iets visueels. Het verhaal wil zichzelf vooral via beeldtaal vertellen, waar normaal gesproken niets mis mee is, maar wel als het je niet raakt.

Een andere review kaart het wat mij betreft wel goed aan. De hele film draait om de verwerking van verlies, maar je voelt je geen moment verbonden met de personages. Ik weet niet of medeleven echt hetgeen is waar De Jong naar zocht, maar ik mag het niet hopen. Anderzijds, als het echt niet zo is, dan heb je vooral een heel lang durend en oninteressant visueel experiment. 111 minuten worden gespendeerd aan een film die eigenlijk niets te melden heeft buiten het concept. Wat mij betreft mag de scriptschrijver ook een pak rammel krijgen, want met deze dialogen kan niemand wat aanvangen en dus ook Reuten niet. Ik vond het wel zielig, want ze is een meer dan degelijke actrice en dan krijgt ze deze onwerkelijke interacties te verduren.

Links en rechts wat mooie beelden en een interessante finale. Verder heeft deze film van alles te weinig. De dromerige sfeer blijft amper hangen, de cinematografie oogt vooral bleek en de editing laat te wensen over. Ik vond dat er nogal vreemd werd opgebouwd. Soms lijkt de film plots een horrorfilm te willen nabootsen, maar wordt seconden daarna afgekapt voor meer sentiment. De setting vond ik ook allesbehalve bijzonder. Een rouwende moeder en haar twee rotkinderen. Het is serieus moeilijk om wat voor het gezin te voelen.

Wat rest is een film die qua opzet interessant is en qua uitvoering zelfs onderscheidend. Echter is het ook een film die niet all-the-way genoeg gaat om een visuele trip te worden en niet sympathiek genoeg is zodat ik medeleven kan tonen voor de personages. Alle respect naar Nederlandse films die een kunstzinnig pad willen bewandelen, maar ik mag hopen dat ze een keer realiseren dat deze dromerige dialogen echt niet meer door de mangel kunnen in onze eigen taal.

Ach ja.

Eerste Lampoon-film en voor mij ook meteen de eerste volbloed komediefilm van Chase. Ik kan dus niet beoordelen of ik hem nu al leuk vind of niet, maar het is duidelijk dat dit soort films love-it or hate-it zijn. Ik zit er precies tussenin, omdat het allemaal wel lekker wegkijkt maar niet bizar grappig is.

Dit soort films lijken me een beetje tot de soort behoren die volwassen mensen bekijken om zich dom en weer een klein kind te voelen. Het niveau van de humor is soms te stom voor woorden, maar het werkt hier en daar wel. Je moet er maar van houden, dit soort humor. Soms hou ik er van, maar dat ligt ook een beetje aan mijn bui.

De beelden zijn allemaal erg spectaculair opgezet, de opening lijkt zowat op een actiefilm. De grappen schieten vervolgens in hoog tempo voorbij, maar voelen aan als losse scenes aan elkaar. Een echt verhaal zit er niet in, gewoon een hoop settings om zoveel mogelijk domme humor doorheen te mikken.

Ik moest weinig lachen, maar af en toe zit er wel een geslaagd stukje in. Vooral omdat enkele scenes zo groots op zijn gezet, of zo idioot zijn uitgevoerd dat het wel zijn charme heeft. Acteerwerk is ook best redelijk te noemen en het plezier straalt er regelmatig vanaf, al hoorde ik dat Chase helemaal niet de fijnste collega was op de set.

Slecht geschoten verder, matige montage en een onsamenhangend verhaal, maar als vermaak is het voor een keertje te doen. Dit soort films doen helemaal geen poging om een meesterwerk te worden, en als vermaak is het dan ook aardig. Niet hoogstaand uiteraard, maarja, er zijn zo weinig komedies die dat wel zijn denk ik zo.

Ach.

Het is redelijk lomp vermaak dat altijd wel bij een bepaald publiek zal aanslaan. Persoonlijk heb ik vooral wat moeite met Chase als komiek. Dat hij in het echte leven klaarblijkelijk bekend staat als een eikel neem ik maar even voor lief, het zijn vooral zijn wat aanstellerige en geforceerde trekjes die het onderuit halen.

Gelukkig staat daartegenover een gebeuren dat behoorlijk explosief wordt opgezet. Veel spektakel en gebeurtenissen die elkaar opvolgen, ze hebben het binnen dat gezin in ieder geval nooit niet naar hun zin. Verveling zit er ook niet echt in, want regisseur Ramis maakt gelukkig genoeg lawaai om het allemaal zelfs op de minder leuke momenten een beetje op te beuren.

Acteerwerk is aardig alleen is het allemaal wel erg gescript. Veel voordeel haalt de film uit het feit dat de humor soms nog weleens grof is, tot in een kader dat het vandaag niet echt meer door de mangel zou kunnen met de huidige cultuur. Alleen blijven het wel makkelijke grapjes die duidelijk niet vanuit nature zijn gemaakt, en dat heeft op mij persoonlijk weinig effect. Resultaat is dus ook redelijk half.

Deze avontuurlijke blockbuster van regisseur Jon Turteltaub valt te omschrijven als vol, bombastisch en druk, maar evenzeer als oninteressant, infantiel en uitgesponnen. National Treasure vormt één van de bekendste projecten van Nicolas Cage, maar hij verwatert binnen deze film (ten koste van zijn hoofdrol) compleet naar de achtergrond. Ondanks het hoge tempo gebeurt er namelijk zelden iets noemenswaardigs en Turteltaub toont geen controle over zijn avonturenscenes. De setpieces zijn op deze manier sterk achterhaald, de relatieontwikkeling is te voorspelbaar en het verhaal boeit vooral geen enkele seconde. Wellicht dat dit soort films geschikt zijn voor de liefhebber of een specifieke leeftijdscategorie, maar er valt bitterweinig mee te beleven.

Een film waarin de Engelse cultuur in aanraking komt met de Deense cultuur, terwijl de kern juist wordt toegewijd aan het Jodendom. Je kan regisseur Gabriel Bier Gislason niet verwijten dat hij geen ambitie heeft, maar de uitvoering laat niettemin te wensen over. Vooral de zeer trage aanloop (ontdaan van hoogtepunten) is spijtig, al helemaal aangezien de wat griezeligere finale punten mist in spanningsopbouw. De horrorconcepten worden geloofwaardig uit de doeken gedaan en zien er tot op zekere hoogte realistisch uit, maar op het vlak van horror komt Gislason simpelweg nergens. Aangezien de romantische ontwikkeling tussen een ondermaats acterende Josephine Park en een bovengemiddeld acterende Ellie Kendrick daarnaast niet echt uit de verf komt, vraag je jezelf als kijker na afloop af wat je hier eigenlijk uit hebt kunnen halen. Ik kon het in ieder geval voor mezelf niet beantwoorden, maar Gislason toont wel potentie.

De eerste 20 minuten van deze ambitieuze horrorfilm zijn best degelijk, aangezien regisseur Ole Bornedal bijzonder weinig tijd verspilt aan nodeloze introducties en het concept snel voor de dag brengt. De hoofdrollen vertolkt door Nikolaj Coster-Waldau en Kim Bodnia zijn bovendien meer dan degelijk, al geeft Bornedal ze nooit iets extra's mee om memorabel te worden/blijven. De regie in termen van sfeer is verder soms geslaagd, maar de spanning wordt na het eerste halfuur amper meer opgevoerd. Na enige tijd kantelt Nattevagten naar een misdaadgebeuren en dat komt bijzonder saai voor de dag. De sfeer verdwijnt per minuut steeds verder naar de vergetelheid en de ontknoping is allesbehalve verrassend. Bornedal had zichzelf er beter aan gedaan het gehele verhaal op het spookachtige te focussen, want die elementen komen beduidend beter voor de dag.

Zeer teleurstellend vervolg op bronmateriaal dat nooit om een nieuw hoofdstuk heeft gevraagd. Spijtig genoeg zien de makers er een specifiek soort succes in (dat mij als kijker volstrekt ontgaat) en het resulteert in een ellendig oninteressante wirwar tussen diverse genres. Het drama-aspect werkt niet door een gebrek aan innemende personages, maar het griezelige aspect werkt al helemaal niet door een tekort aan effectieve spanning. Nergens slaagt regisseur Ole Bornedal erin om een bepaalde dreiging of gevaar tot leven te wekken, enkel de finale (na een minuut of 100) leeft kort op. Het acteerwerk is aardig, maar het gebeuren dat hier wordt neergezet boeit simpelweg totaal niet.

Horrorregisseur Dwight H. Little heeft jaren terug meegewerkt aan grote filmproducties en hoopt die tijd waarschijnlijk te kunnen herleven met Natty Knocks, waarin allerlei bekende namen binnen het genre voorbij komen. Bill Moseley is echter de enige die fatsoenlijk in het verhaal wordt vermengd, Robert Englund en Danielle Harris staan er namelijk overduidelijk alleen voor de marketing. Het problematische van de film is verder de tijd die het nodig heeft om op gang te komen, want tegen de helft van het gebeuren aan is er amper wat noemenswaardigs achter de rug. Daartegenover staat wel het opvallend enthousiaste acteerwerk van de jonge cast, die uit hun zeer banaal geschreven dialogen het meeste proberen te halen. De finale is een uiteindelijke wirwar van allerlei horrorideeën die voorheen onvoldoende zijn uitgewerkt en dus amper samengaan, maar dat neemt niet weg dat Little een vermakelijk tussendoortje aflevert die vooral wordt ondersteund door de degelijk presterende cast. Dat allerlaatste shot vond ik overigens oprecht heel sfeervol.

Bizarre Stone.

Maar wel lekker, en vooral omdat het van Stone was verbaasde ik me in de eerste aantal minuten enorm. Ik kende hem vooral van wat typerende Amerikaanse dramafilms, al heeft hij altijd wel een eigen zegje in zijn films. Alhoewel dit pas de vierde is die ik van hem zie, ben ik benieuwd of hij dit soort films nog een keer gaat doen.

In ieder geval is de film apart en gestoord genoeg. Ik heb zelden een film zoals deze zo veel soorten film in 1 film zien knallen. Er passeren een hoop diverse stijltjes door de film en regiestijlen worden regelmatig met elkaar gecombineerd, wat de kijkervaring zelf eigenlijk alleen maar leuker maakt.

Camerawerk is bijvoorbeeld al snel fantastisch. Vreemde hoeken en bewegingen die worden gekozen, maar het werkt vrijwel altijd. De chaos komt er in ieder geval goed mee naar voren. Gecombineerd met een hoop andere stijltjes en daarbij nog een hoop vaart is het feest natuurlijk snel compleet.

Acteerwerk is half. Er lopen goede rollen tussen, zoals die van Harrelson, Downey Jr en Lee Jones, maar ook rollen die ik net wat te geforceerd vond, waaronder Lewis. Ze kunnen haar wel grof opmaken, het komt allemaal nogal geforceerd en onnaturel over. En dat gaat als de film vordert steeds meer knagen.

Ook is er gekozen voor een ontzettend chaotische stijl door de film heen. Dit werkt wel, maar voor een film die tevens steunt op bijzondere en intrigerende personages is het niet de beste combinatie. Hierdoor verbleken Mallory & Mickey in ieder geval snel en hebben ze erg weinig ruimte om coole personages te zijn.

De satire wordt er ook wel iets te dik ingestopt soms, zeker in het midden van de film. Het geweld op opvallende manier verheerlijken en hele expliciete verwijzingen naar "slechte media" maakt het allemaal net iets te simpel geschreven allemaal. En daarbuiten verbleekt het ook deels met de drukke en chaotische manier van filmen.

Maar voor de rest wel een grote rush die 118 minuten duurt. Enkele scenes zijn erg gaaf. Het constante geswitch tussen Grindhouse en normale cinema had wat minder gemogen, maar nog steeds een erg leuke stijl die door die 118 minuten heen knalt. Regelmatig ook kunnen lachen om de droge dialogen en manier van acteren. Zeker vermaakt.

Typisch Levinson.

Het is toch wel een regisseur die heel goed bij dit soort films past. Niet dat hij het constant doet uiteraard, maar ik kan hem niet snel wegdenken van dit soort films. Amerikaans tot op het bot, alleen wel keurig uitgevoerd. Dat gezegd te hebben is het ook een film die lang doorgaat maar niet veel nieuws te bieden heeft.

Het gebrek aan originaliteit is de film desondanks nog wel te vergeven, al vraag je jezelf bij de opening wellicht af of ze zelf überhaupt geprobeerd hebben om van The Natural een eigen eendje te maken. Meer opgeblazen kan je het namelijk eigenlijk niet krijgen dan dat. Verder is de film daar qua uitwerking niet anders in, alleen laat het de bombastische soundtrack gelukkig nog wel achterwege.

Het voordeel is dat de film zich voor een best lange tijd geconcentreerd houdt op Redford en hoe hard hij de bal wel niet kan slaan. Het levert wat lollige scenes op die met genoeg overdrijving en overtuiging worden neergezet. Hoe hard je je best ook doet, de potjes basketball blijven altijd interessant omdat Levinson er toch opvallend genoeg een zekere mate van professionaliteit doorheen weet te gooien.

Het overige gedeelte van de film is redelijk openkaart. De introductie, wat persoonlijke problemen en een personage waarbij het allemaal uiteindelijk toch weer helemaal goedkomt. De commerciële snaren naar het spel maken van de film soms nog een iets verrassender geheel en het acteerwerk is redelijk, maar eenmaal de film in romantische taferelen begint te vervallen is het snel gedaan met de pret. Niettemin is de film beter dan verwacht en weet de speelduur van 138 minuten nog wel met redelijk gemak weg te tikken. Een goede film is het echter totaal niet.

Niet bijzonder.

Grappig dat deze film afkomstig is van regisseuse Bigelow. Buiten het feit dat ze getrouwd is geweest met James 'Iron Jim' Cameron, ken ik haar ook gewoon van hele andere soort films. Wat ze tegenwoordig maakt is toch wel een stuk strakker te noemen dan dit niemendalletje. De vele goede geluiden snap ik dan ook niet helemaal.

Zoals wel vaker bij dit soort 80s films met het horrorlabel is het acteerwerk tamelijk knullig te noemen. Wright en Pasdar bakken er echt helemaal niks van, en als ze dan de hoofdrollen moeten gaan vervullen zit je snel met een probleem. De leukere personages worden ingekleurd door Paxton en Henriksen, maar deze hadden toch wel een stukje beter uitgewerkt kunnen worden. Niettemin zijn dit wel de twee koppen die leven in de brouwerij brengen.

Visueel is de film ook gewoon niet strak genoeg, en vooral lomp. Hierdoor zit Near Dark een beetje tussen het actiegenre en horrorgenre in. Aan de ene kant is het een zeer lompe actiefilm die zeker richting de finale best uithaalt, en aan de andere kant is het een horrorfilm die liefhebbende vampiers includeert. Het lijkt me dat deze film de nadruk probeert te leggen op de opbouw tussen Pasdar en de gang, maar dat lukt nauwelijks.

De band wordt nooit echt goed opgebouwd waardoor je ook niets voor de personages voelt. De vampiers zijn behoorlijk gestoord, maar hadden allemaal wat unieker mogen zijn. Paxton is de enige die echt memorabel is, en dat is best jammer. Paxton is echter een godsgeschenk in vergelijking met de saaie loser die Pasdar moet invullen. Toch altijd hele saaie hoofdpersonages wel.

De film kent wel een aantal aardige ideeën en de toch wel actievolle finale weet de boel flink op te fleuren. Het laatste halfuur is dan ook geweldig te noemen, maar ook tussendoor kent de film aardige scenes. Het had ook best leuk kunnen zijn, maar is waarschijnlijk te kort om zijn verhaal tot in de puntjes goed uit te kunnen werken. Ik denk zonder twijfel dat ik deze film waarschijnlijk beter had gevonden als ik hem op jongere leeftijd had gezien, maar dat is dus nu niet zo.

Niet echt.

Ik had vooraf een film in het kader van Gaspar Noé verwacht. De poster zag er in ieder geval al aardig kleurrijk uit. Maar uiteindelijk bleek het toch om een relatief reguliere film te gaan die wel net wat stijlvoller is dan de gemiddelde film maar veel stijlvoller had moeten zijn.

LaBeouf doet het in ieder geval weer erg goed. Soms acteert hij echter iets te veel richting de tieners met de typische trekjes die hij in films als Transformers en Disturbia . Deze film is duidelijk minder op tieners en meer op volwassenen.

Echter is de rest van het acteerwerk wat minder soepel. Wood was erg matig en haar look vond ik te standaard. De rol van Mikkelsen was al helemaal ridicuul. Veels te opvliegend en daarmee en totaal onrealistisch karakter. Tegen de rest van de meer humane karakters vooral een debiele verschijning.

Visueel is het redelijk strak, maar de editing moet echt wat meer push krijgen. Het camerawerk is ook niet sterk genoeg, te tam. De kleurtjes hadden meer nog buiten gemogen en de vaart had er soms meer ingemogen. Voor de rest is alles wel strak en gedetailleerd. Saai is de film in elk geval nooit.

Visueel is het stukje waarin Charlie moet gaan rennen, ondersteunt door een prachtige remix van Moby die zorgt voor een grote hoeveelheid tempo het knapst. Alleen kent dat stuk soms slowmotion die erg misplaatst is met de snelle soundtrack. Maar dat stuk zag er goed uit voor de rest en daarmee valt er ook weer niet te veel te klagen over het visuele gedeelte.

Degelijke film uiteindelijk. Vervelen doet het niet, maar schiet op een hoop vlakken gewoon echt te kort.

Charmant, maar niet foutloos.

De film scoort vooral op het creatieve stop-motion gedeelte. Al had ik wel snel door als kijker dat er zonder deze charme schokkend weinig overblijft van de film. Het is dus die charme die het projectje overeind houdt, en dat is het wel zo'n beetje.

Om te beginnen is de voice-over echt een killer. Wat een luie keuzes zijn er toch weer gemaakt. Het kleine meisjes dat door een volwassen vrouw wordt ingesproken is een opmerkelijke, en rampzalige keuze. In het algemeen is het verteld alsof er wordt voorgelezen uit een boek, en dan had ik het kunnen begrijpen. Echter is het uiteindelijk een droom, wat dat begrip wegslaat.

Naast de storende voice-over, begint het tempo ook wel moordend te worden op een gegeven moment inderdaad. Het eerste deel is pittig vlot en creatief, maar gaandeweg begint de film steeds saaier te worden en te slepen. Scenes worden te opvallend uitgerekt. Op een gegeven moment is het gewoon niet interessant meer.

Bovendien behoorlijk wat detail, waarvan er enkele best klunzig gebracht worden. Die oogjes bijvoorbeeld zijn er te jolig uit om serieus te kunnen nemen, ongeacht of dit op NPO 3 komt of niet. Of die mond die vaak verschijnt na elke dialoog. Het zijn van die zaken die te vaak worden gebruikt en dan beginnen te vervelen.

Dat meisje hoeft ook niet al te veel te doen. Ze is zeker schattig, maar veel moeite hoefde ze in ieder geval niet te doen. Vooral af en toe lachen of nieuwsgierig doen, maar in het algemeen vertellen de beelden het verhaal en doen al het werk voor haar.

Wel is er qua creativiteit veel te bespeuren. Lekker veel detail en veel originele vondsten in de film. Dit zijn die charmante delen die de film overeind houden. Vooral het eerste deel van de film is al snel bovengemiddeld, maar weet dit niet vast te houden.

Soms opvallend grof materiaal die deze film inderdaad opmerkelijk duister maken. Opgepast voor uw tere kinderzieltjes dus. Kinderen zullen een onschuldige muis in een muizenval of enkele grove onthoofdingen waarschijnlijk niet op prijs stellen.

Uiteindelijk had ik het gevoel naar een interessante stop-motion te kijken, maar dat was het dan ook weer. Vaak deed de film zich ook net wat te stoffig aan. Zoiets als het kastje op de stenen, daar had de film meer van nodig. Voor de rest ok, maar iets te knullig soms.

Oké.

Necromentia is afkomstig van een regisseur die toen klaarblijkelijk nog over weinig geld beschikte en zich daarom wilde bewijzen via sfeerzettingen. Dat weet aardig te lukken, al vond ik de eerste minuten van Necromentia meteen de beste aantal minuten. De film begint namelijk na die minuten langzaam te dalen totdat het meer een oké-film is.

Jammer dat Teo na deze film niet veel verder kwam dan goedkope fantasiefilmpjes regisseren. Deze film is een schoolvoorbeeld van een regisseur die maar al te graag zijn inspiratie navolgt, waarschijnlijk Barker in dit geval. De fantasie mag er zeker zijn, en het verhaaltje is opvallend degelijk geschreven, maar helaas zit niet elk element de film mee uiteindelijk, dat het eindresultaat wat afremt.

Het acteerwerk is bijvoorbeeld erg slecht en ik vond de designs van de vijanden en monsters niet erg geslaagd. De filters liggen er zwaar op, maar weten de film niet altijd mee te zitten. Met het licht wordt goed gespeeld, maar de filter lijkt net wat te toevallig gekozen te zijn, en weet de beelden zelf niet altijd te versterken. De passie mag er zijn, maar nog niet altijd de ervaring.

Niettemin weet de film altijd te boeien en kent een aparte inhoud. Necromentia doet een poging om drama, horror en fantasy met elkaar te verbinden, maar de scenes die meer op sentiment leunen zijn eerder vermoeiend door het gebrek aan een goede cast en de oninteressante dialogen. De gesprekken tussen mensen zelf zijn niet boeiend, maar de gesprekken tussen mensen en demonen dan weer wel.

Passievol en soms akelig project van een regisseur die duidelijk zijn dromen wilde najagen. Visueel een halve film, maar voor dat budget erg goed uitgewerkt. De eerste paar minuten zijn werkelijk heerlijk, de film weet erg te boeien, en het verhaal dwingt de kijker zijn koppie erbij te houden. Helaas, naarmate de film vordert vond ik het steeds wat minder interessant worden, en uiteindelijk blijft de film achter op een 3,0*.

Ach.

Niet al te best deze film. Geen idee waarom hij eigenlijk 130 minuten duurt. De film zijn verhaal is simpelweg niet interessant genoeg voor zo'n enorme speelduur. De auto's zijn overigens wel weer mooi, precies zoals het hoort hier.

Paul en Cooper doen het best goed. Visueel is de film ook helemaal in orde. Jammer dat de film echter niet erg boeit en dan heb je eigenlijk alleen maar de race scenes over. Qua actie faalt het dan ook een beetje en krijgen we tot overmaat van ramp ook nog vervelende karakters.

Dankzij de stijlvolle racescenes en mooie auto's krijgt de film nog 2,5* sterren. Als hij wat korter was had het cijfer misschien hoger geweest. Jammer, hier had veel meer uit gehaald kunnen worden.

Conversatiehorrorfilm die het moet hebben van de mysterieuze ontwikkeling tussen Sean Patrick Flanery en Jordan Belfi, ondanks dat regisseursduo Chuck Konzelman en Cary Solomon de insteek niet al te goed verborgen houden. Na een halfuurtje is er voor de kijker namelijk niet al te veel puzzelwerk meer over en zul je een uur moeten wachten op de onvermijdelijke finale. Het feit dat Nefarious bovendien boekpromotie is, wordt ook tamelijk onsubtiel naar voren gebracht. Gelukkig profiteren de makers van goed acteerwerk, zeker Flanery speelt hier één van zijn beste rollen ooit en laat zien dat hij wel degelijk zijn vak verstaat. De Christelijke inmenging is daarnaast aanwezig, maar nooit op een storende wijze opgedrongen. Het is dat er op het vlak van sfeerzetting en spanningsopbouw te weinig aan de hand is, maar Nefarious blijft wel boeien door interessante personages en een gezond tempo.

Ok.

Degelijke film, wel eentje met mogelijk een wat misleidend hoge score. Het is entertainment ten top, maar een heel intelligent gebeuren of gaaf gebeuren vond ik het ook weer niet. Maar wellicht zijn films als deze al iets te vaak gedaan om nog origineel uit de hoek te komen.

Maar wat mij betreft doet Gray er ook niet veel moeite voor. Hij levert vooral een vermakelijke hostage-film af die goed wegkijkt maar nooit echt weg weet te blazen. Het heeft wel zo zijn momentjes, maar de twistjes en onthullingen. Tja, ze waren niet bijzonder slim of goed uitgewerkt.

Jackson is goed op dreef in ieder geval. Hij heeft het geloof ik altijd wel naar zijn zin als hij een beetje slechte rollen mag spelen. Hier springt in ieder geval het enthousiasme weer af van hem, al voelt het bij vlagen net wat te geforceerd aan. Maar voor de rest weinig op aan te merken.

Spacey viel me eigenlijk toch wat tegen. Het viel me regelmatig op dat hij nogal op de automatische piloot speelt. Maar zijn rol blijft dan ook redelijk beperkt en standaard. Veel uitdieping zal je ook niet vinden rondom de film, alhoewel Jackson in het begin wat inleiding en vorm krijgt.

Bijrollen doen het wel aardig. Maar er loopt eigenlijk geen personage bij dat memorabel of bijzonder is. Het zijn allemaal een beetje standaard rollen die weinig unieks uitstralen. In dat opzicht is The Negotiator ook geen uitzondering op andere hostage-films.

Gray weet wel spannende scenes neer te zetten die een goede opbouw kennen met degelijke pay-offs. Door regelmatig gebruik van een dosis gezonde spanning is de film makkelijk uit te kijken. Aangezien het eerste stuk van de film ook nog licht onvoorspelbaar is had het nog wat kunnen worden.

Richting de slotfase neemt de film toch echt Hollywood-taferelen aan die de film niet op een 3,5* voor het vermaak kunnen neertikken. Ik vind zo'n slotfase altijd nogal suf, maar die films krijgen meestal ruime onvoldoendes, dus dat deze een voldoende krijgt is wel een compliment waard.

Visueel een paar aardige beelden, maar wel nogal lomp opgezet. Ik mis wat stijlvol gebruik van de camera en wat minder bombast hier en daar was ook welkom geweest. Voor de rest wel een heel aardig filmpje.