Meningen

Aardig.

Film die zijn sterkere en zwakkere punten heeft. Hoopte met deze film op een soort The Battle of Algiers maar dat kreeg ik helaas niet. Denk ook dat ik me erbij neer moet leggen dat TBOA een one-of-a-kind film is, eentje die je binnen de 60s niet meer gaat tegenkomen. Ook deze Z valt moeilijk te vergelijken met een TBOA, ondanks dat het wel raakvlakken kent.

Z is in ieder geval een heel stuk sentimenteler en kent genoeg overacterende personages die het allemaal wat minder realistisch laten aanvoelen. Daarnaast zijn de conversaties die het centrale stuk van de film invullen volstrekt oninteressant omdat de personages geen ziel of hart lijken te hebben. Het voelt allemaal te veel aan als een theaterstuk die de realistischere en rauwere scenes van de film onderdrukken.

En dat is jammer want die scenes zijn erg goed. Sterke opbouw, soms indrukwekkende scenes van geweldpleging die ondanks de oude charme die ze hebben best goed in beeld worden gebracht. Lekker nonchalant gebracht die het wat extra's mee weet te geven. Perfecte regie is het uiteraard niet, maar onderscheidend absoluut wel.

Verder kabbelt de film wat voort en snijdt ondertussen wat maatschappelijke ontwerpen aan die het een diepere laag geven. Herhaald zijn ze zeker maar nog altijd van groot belang. Het is alleen jammer dat Z er niet altijd in slaagt om ze ook interessant te presenteren. Had een wereld van verschil gemaakt, maar verder helpt de redelijk directe regie waar de film op kan steunen aardig mee.

Z is geen slechte film zoals ik eerder heb benoemd, maar ook niet een speciale op z'n beurt. Voor de tijd waarin het is gemaakt best indrukwekkend, maar het mist dat realistische sfeertje waar soortgelijke films erg van kunnen profiteren. Dat mist in deze film, maar ik kwam er vlot doorheen en de 127 minuten zijn alleen in het middenstuk een opgave. Onderhoudend gebeuren.

Zobel.

Best een leuke regisseur eigenlijk. Mag soms wat strakker regisseren, maar weet ook met deze film wel in het juiste raakvlak te zitten. Net als in The Hunt neemt hij een uitgekauwd concept voor ogen en vult deze net wat origineler in. Z for Zachariah weet daar ook goed van te profiteren en dat is fijn om te zien.

We volgen drie acteurs die allemaal carrière hebben gemaakt, maar dit keer in een film die wat kleiner is opgezet. Hier geen grootse special effects te bekennen bijvoorbeeld, maar eerder een situatie die naarmate de film vordert complexer en spannender wordt. Dat tweede weet er nooit briljant uit te komen, maar de film kan dit mooi compenseren met wat sterke en boeiende rollen.

Visueel soms iets te kaal, maar de filters overtuigen en de editing is concreet genoeg. Dankzij genoeg gebeurtenissen en een tempo dat zichzelf ideaal onder de controle heeft is de film nooit een opgave te noemen. Ook fijn dat het een pad volgt waarin niet alles zal worden beantwoordt. Als je niet houdt van film waaraan je een eigen interpretatie moet geven (in dit geval het einde) dan zal Z for Zachariah een beetje flauw zijn, maar ik vond het juist werken.

Het is een boeiend geheel met een minder boeiend gegeven. Zobel weet zich best te redden. Ik hoop ook dat hij in de toekomst van concepten kan blijven snoepen die interessant kunnen zijn. Hij geeft er genoeg een eigen draai aan om ze staande te houden, dus ben benieuwd wat hij nog zal gaan brengen. Hopelijk alleen iets met wat minder controverse en gedoe.

Ach ja.

Aan de ene kant benieuwd het me wel hoe een fabriek als Disney in godsnaam op dit soort concepten komt. Jaja, de zombies zijn nu allemaal intelligent, lief en aardig, maar in principe werken de levenden nog steeds samen met de doden. Mocht je dus verliefd zijn op een zombie, ben je nog altijd verliefd op een korps. Huh.

Hoe dan ook de formule blijft redelijk hetzelfde. In de verste vertes zit er een boodschap in van dat discriminatie niet loont, maar uiteindelijk wordt het overschreeuwt door gezing, gedans en wat liefde. Van Disney zijn we dit uiteraard gewend en regisseur Hoen gaat maar wat graag mee in het gehuppel dat aan hem is opgelegd. Van de formule afstappen gebeurd in ieder geval nergens.

Qua choreografie opmerkelijk strak en het verloopt altijd wel vlot en vlug, maar de make-up van de zombies kan eigenlijk in het jaar 2018 echt niet meer. Als je begint aan horrorinvloeden, maak er dan geen suikerpaleis van. Moet zeggen dat ik het vlot genoeg vond en qua dans zit er genoeg talent in, maar al bij al blijft het een matig gebeuren. Misschien dat ik ooit deel 2 opzoek, hopen dat die het iets beter doet.

Z-O-M-B-I-E-S is duidelijk een tweedehands Disney-reeks, waarbij acteurs worden gecast die wellicht tweede keus waren in een grotere productie. Aan acteertalent daarom geen gebrek en de liedjes zijn tot op zekere hoogte best pakkend. Uiteraard is het allemaal wel erg kinderachtig en worden alle problemen net zo makkelijk opgelost als dat ze worden veroorzaakt. Storend is de nogal simpele vormgeving van alle creaturen, de zombies (groen gespoten haar) en de weerwolven (primitieve kleding en dreadlocks) zijn iets te makkelijk. In alle opzichten hebben de makers geprobeerd zoveel mogelijk budget te besparen en dat komt de visuele kant ervan niet ten goede, maar uiteindelijk heb ik me best vermaakt en wordt er een aandoenlijk tempo gecreëerd.

Regisseur Hideshi Hino keerde drie jaar na zijn befaamde tweede film terug naar de reeks, maar kan zijn kwaliteiten niet nogmaals leven inblazen met dit deel. Met 63 minuten op de teller is Mermaid in a Manhole het langste hoofdstuk binnen de Japanse serie, al ontgaat de logica ervan. De inhoud is leger dan ooit en enkel een excuus om een nogal dwaas idee breed uit te spannen, maar datzelfde idee heeft buiten wat smerige effecten niet veel interessants te melden. Het matige acteerwerk is voor deze reeks geen nieuw punt, maar de bijzonder saaie inhoud is dat eigenlijk wel. Het gebeuren leek geregeld niet te eindigen en kost daarmee aanzienlijke moeite om uit te zitten, terwijl de voorgaande projecten een stuk eenvoudiger waren om door te komen.

Merkwaardige deelnemer in de reeks is een wat aparter beestje dan de overige delen, aangezien regisseur Kazuhito Kuramoto nadrukkelijk mikt op een inmenging van sciencefiction. De inhoud is dan ook beduidend ambitieuzer opgezet, maar blijft desalniettemin niet al te indrukwekkend. Vooral de effecten vallen positief op, maar verder is Android of Notre Dame niet veel meer dan nodeloos uitgesmeerde smeerlapperij. Slecht acteerwerk en een verhaal dat de kijker niet echt pakt maken een ondermaats cijfer vervolgens af op het vlak van rechtvaardiging.

Mwa.

Een film die wel behoorlijk de grenzen durft op te zoeken hier en daar. Maar de film gaat hier ook verstandig niet echt te veel op in, al is het soms verrassend expliciet gebracht voor een film die hier 12+ is beoordeeld.

De grappen zijn hier en daar wel leuk, Rogen in een van zijn betere rollen en zelfs Banks is wel uit te staan. De titel doet redelijke verwachtingen, maar die kan je wel thuis laten, want buiten de taboes om is dit niet veel meer dan een normale Amerikaanse komedie.

Onnodig zoet op sommige momenten, maar in het algemeen is er prima doorheen te komen. Nergens vond ik het hilarisch, maar het is iets beter dan de gemiddelde Amerikaanse komedie. Helaas niet veel beter, en meer dan 2,5* krijgt dit dus ook niet.

Prima.

Deze film krijgt dezelfde score als Justice League, maar voordat je jezelfdaarbij op het hoofd krabt: dat doe ik ook. Misschien moet ik die film maar even herzien, anderzijds is het zo dat ik het moeilijk vind om deze twee films met elkaar te vergelijken. De versie uit 2017 hanteerde een totaal andere stijl, deze langere en vernieuwde versie is veel somberder ingericht.

Als je daarvan houdt is deze 4-uur durende versie al snel wat voor jou, maar ik ben er niet de grootste liefhebber van. Snyder is een competente regisseur, en richt zijn films altijd wel professioneel in. Normaal ben ik een fan van zijn films, maar zijn toevoegingen aan DC zijn wat minder voor mij weggelegd. Zijn stijl vind ik altijd relatief moeilijk te slikken, vooral omdat alles erg serieus en traag wordt gebracht.

Ook bij deze film is dat het geval, en de actiescenes gedurende de eerste 3 uur weten dat weinig te compenseren. Cinematografisch is er weinig mis met deze film. Sterke filters, strakke editing en aardig camerawerk. Van de CGI was ik wat minder fan. Er wordt nogal snel gehapt naar geanimeerd geweld hier, en ondanks dat zowel DC als Marvel dit doen, slaat Snyder er wel erg ver in door. Elke scene compleet volproppen met computergedoe is wat mij betreft niet voordelig aan de totale kijkervaring. Of het er goed uitziet of niet, effectief vind ik het niet.

Het acteerwerk vond ik ook weinig bijzonder. Dat de personages nu worden uitgediept was prettig, maar de reden dat ik het bekritiseer is dat ik de personages zelf gewoon niet erg leuk vind, en sommige personages vallen zelfs uit de toon met de film wat mij betreft. Neem nou een Miller, die eigenhandig voor een humoristische inslag moet zorgen. Gezien Snyder tijdens de rest van de film zoveel mikt op een meer dramatischere en depressieve toon valt zijn luchtige humor al snel op in een negatieve manier. Ook Gadot heb ik nooit een geschikte actrice gevonden voor haar personage, en het is te duidelijk dat ze weinig hoeft te vechten, gezien haar tegenstanders al in het rond vliegen voordat ze zelf een poot heeft uitgestoken. De rest doet het niet slecht, maar slagen er voor mij te weinig in om memorabele figuren neer te zetten.

Qua soundtrack is de film half. Het themadeuntje van Wonder Woman vond ik er nooit inpassen, maar de rest van de muziek past wel en voldoet aan de normen. Misschien is het wat luid soms, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Verder was ik ook fan van de herontwerpen die enkele personages hebben gekregen zoals Steppenwolf. Zoals andere gebruikers zeer terecht aangeven is zijn verandering voordelig en effectief. Geen mietje, maar een oprecht interessante en intrigerende schurk. Ik vond Steppenwolf overigens vele malen interessanter dan een Darkseid.

Ondanks dat de film traag en serieus is, vond ik het nooit een moeizame zit, en aan de ratio of de speelduur heb ik me niet gestoord. Wel zal ik eerlijk toegeven dat ik deze film in 2 zittingen heb gekeken, omdat 4 uur in 1x niet doenbaar is voor mij. Veel meer actie zit er in principe niet in ten opzichte van 2017, en vanwege de overload aan CGI vond ik ze ook weinig enerverend. De toon van de versie uit 2017 prefereer ik ook net wat meer, anderzijds is het logisch dat deze toon van ZSJL sneller serieus genomen dient te worden. Er zaten weinig scenes in die ik echt memorabel vond, buiten het opvallende feit dat er nu ook wat bloed vloeit. De beste scene vond ik de droomsequentie tussen Batman en Joker, maar die verschijnt helemaal op het einde en kent een totaal andere toon in vergelijking met de rest.

Deze versie is uiteraard als geheel een professioneel in elkaar gestoken film. Anders dan de versie uit 2017, maar zoals ik al eerder heb benoemd vind ik het moeilijk om ze te vergelijken ondanks dat de verhaallijnen nog wel redelijk hetzelfde zijn. Qua actie is het wat mij betreft te veel op CGI gericht, waardoor de actiescenes die een meer praktische inrichting krijgen worden overschaduwd. Voor de herhaling, ik heb geen moeite met CGI en het ziet er goed uit, maar Snyder lijkt dit als excuus te gebruiken om elke scene "cool" te maken, en dit heeft geen positieve indruk op me achtergelaten. Degelijke film, best vermakelijk, maar niet zo speciaal als dat de beoordelingen zeggen dat het is wat mij betreft.

Disney.

Dit zijn de films waar ik echt voor in de goede bui moet zijn, maar die bui heb ik dan ook regelmatig en dan zijn dit soort films goed te slikken. Zapped rust vooral op een geinig concept, maar als je bekend bent met Disney dan weet je ook dat er altijd wel een bepaalde betekenis achter zit.

De hype rondom Zendaya heb ik eerlijk gezegd nooit begrepen, en deze film maakt daar geen verschil in. Veel trekjes, veel verontwaardigde gezichten, maar totaal geen reden om haar als actrice de hemel in te prijzen. In Zapped blijft ze namelijk erg binnen de boekjes en wordt er uitgespeelt door enkele meer ervaren rollen. Niet gek, maar ook ergens jammer.

Het concept is leuk, een bepaald aspect van je omgeving controleren met je telefoon, maar daar houdt het ook weer op. Veel grappige of geniale dingen worden er namelijk niet mee gedaan. Hier en daar nog wel een glimlachje, maar uiteindelijk maakt het de film gewoon vlotter en niet bepaald beter. Jammer, maar wel te verwachten van een Disneyfilm.

Het tempo ligt redelijk hoog, dus de (te) lange speelduur is nog goed te doen, maar het blijft zoals verwacht binnen de lijntjes en vinkt bijna elke cliché af die dit soort films met zich meedragen. Kinderen zullen dit waarschijnlijk wat moeilijker zien, maar volwassenen zullen zich misschien wat minder amuseren met deze film.

Redelijk acteerwerk van een aantal personages, maar Zendaya vond ik zoals gewoonlijk niet zo speciaal. Het kijkt allemaal aardig weg en heeft een leuk concept maar de uitwerking is zoals je kan verwachten veilig binnen de lijntjes. Misschien leuk als je eens helemaal niks te doen hebt, maar verder kan je deze film gewoon overslaan.

Leuk.

Misschien niet het meest kwalitatieve jeugdvermaak dat geproduceerd is maar films als deze zie ik normaal erg graag. Betwijfel of dit echt gelinkt is aan Jumanji (zie toch veel berichten daarover) maar ik vind het hoe dan ook aardig werken. Persoonlijk zie ik het eerder als een film die lekker zijn eigen wereld maakt met een bestaand concept.

Jammerlijk is het acteerwerk van Bobo die zelfs als kotertje nooit oprechte emotie kan vertonen. Ook de rol van Stewart is ronduit matig en ongeïnteresseerd. Hutchinson daartegenover laat de rest eventjes zien hoe het wel moet. Begrijpelijk dat hij is doorgebroken als acteur, want ook als kleine koter wist hij al zijn dialogen overtuigend uit te spreken en leuke personages neer te zetten.

Het verloop is voorspelbaar maar de energieke draai die Favreau eraan geeft zorgt ervoor dat geen seconde verveelt. Alle minuten tellen en ik vond het zelfs ouderwets lekker spannend hier en daar. De variatie in dreigingen en scenario's mag er wezen, en aangezien de film zichzelf in een creatieve positie plaatst kan het ook lekker ver gaan. Favreau neemt het ervan en het resultaat is een zeer vermakelijke en vlotte kinderfilm.

Misschien soms gedateerd, maar ik vond dat het nog best onderhoudend geanimeerd was. Lekker kinderachtig en de achtergrond wordt naar behoren gebruikt. Sentiment is er maar niet in overvloed, wist me overigens ook wel te "raken" op een positieve manier. Films als deze laten mijn kinderkant soms weer naar boven komen, en dat vind ik altijd heerlijk om te zien.

Sloot de film met een glimlach af en heb ten alle tijden geboeid gekeken naar het verhaal. Misschien dat de film een soort guilty pleasure is, maar niettemin lekker van kunnen genieten. Jammer van het matige acteerwerk en de soms gedateerde look, verder leuk vermaak waar de kinderen gegarandeerd zoet mee zullen zijn.

Eerste Kitano.

Ik ken hem als regisseur niet echt, wel als acteur. Wellicht heb ik hem nog niet kunnen betrappen binnen zijn meest iconische rollen, maar die uitdrukking is niet van zijn smoel af te krijgen. De charme die hij uitstraalt herken je eigenlijk meteen, en dat lijkt hij zelf ook te weten, want hij maakt er op gretige manier gebruik van.

Zatoichi is klaarblijkelijk gebaseerd op een oude legende maar dat boeide me eigenlijk weinig voordat ik de film opzette. Wat mij vooral trok waren de beloftes voor een visueel aantrekkelijke en vooral vermakelijke actiedramafilm, maar die heb ik niet kunnen aantreffen. Vooral op het vlak van actie een uitermate teleurstellende film, met een verveelde cameraman en sullig bloedvergieten.

De meeste visuele kracht wordt benut vanuit de omgeving dat zeker wat degelijke en unieke beelden weet op te leveren, verder is het een film die veel focus legt op de personages. Personages die buiten Kitano om alleen nooit echt een unieke persoonlijkheid kunnen opzetten. Iedereen die niet relevant is is vooral druk, iedereen die dat wel is, is rustiger van aard. Dat valt me veel eerder op dan wie de personages eigenlijk zijn en wat ze uniek maken.

Ik vond de film vooral erg lang duren en saai opgenomen. Een locatie waar op veel manieren gebruik van gemaakt kon worden wordt leuk benut, maar alles wat zich binnen die wereld afspeelt boeit een stuk minder. De traagheid evenals het complete gebrek aan energie zorgen voor een vermoeiend verloop die alleen wat opleeft eenmaal de film echt de nadruk legt op presentatie.

Nog maar een Bigelow.

Tot nu toe 4 films van haar regie gekeken en alle vier hebben de een zesje gekregen. Deze nu dus ook. De stijl van Bigelow is dan misschien wel realistisch, op het vlak van regie vond ik het allemaal niet zo spectaculair eigenlijk helaas. Dat probleem heb ik wel vaker bij haar films overigens.

Deze film wil vooral vertellen en daarbij is het verhaal zelf wel in orde. Uiteindelijk heb ik niet veel info gezocht over het onderwerp maar ik denk dat dit duidelijk niet allemaal historisch accuraat is. Daarvoor krijg je toch wel, zeker in het einde, veel Amerikaans gebrabbel over je heen en soms ongeloofwaardige gebeurtenissen.

Gelukkig laat Bugelow de Amerikaanse praat hier voor een groot deel een beetje uit. Alhoewel het tussen de soldaten weer begint te overheersen, is de rest van de film killer qua toon en erg serieus. Eigenlijk wel een beetje zoals het hoort hier.

Acteerwerk is prima. Chastain speelt een prima rol. Een hoop heel Amerikaanse acteurs voor de rest, zeg maar die types die je zowat in elke film weer tegenkomt. Chandler, Clarke en Strong vind ik hier enkele voorbeelden van. Goodman ontbrak eigenlijk nog.

Film is nooit echt spannend, maar enkele onverwachte momenten creëeren wel een soort dreiging, een gevoel waar je je niet veilig bij voelt. Veel onverwachts geweld en totaal rustige momenten zijn hier een voorbeeld van. Je voelt je net als de figuren niet bepaald veilig.

Voor de rest duurt het lang, maar het weet wel te boeien. Qua regie vond ik het allemaal niet zo bijzonder, qua verhaal iets meer. Maar in het algemeen heeft het me niet overtuigd, dus wederom weer een zesje voor een film van Bigelow.

Bijzonder.

Soort documentatie van twee heren die zich voorbereiden op een onvergeeflijke daad. Ongetwijfeld gelinkt aan het voorval uit 1999 dat wel meerdere films van dit kaliber heeft geïnspireerd, maar ondertussen zijn deze gewelddadige gebeurtenissen alleen maar relevanter geworden. Dat maakt van Zero Day soms een enge film.

Probleem is dat deze twee heren zichzelf nooit op een interessante wijze kunnen presenteren, dat het op z'n beurt voor de kijker ook niet zo interessant maakt om ze te analyseren. Sowieso is het idee moeilijk te schudden dat dit eerder een fictieve recreatie is en daardoor gaat de schok er wat vanaf, maar aan de andere kant is het ook gewoon het volgen van twee jonge mensen die een saai leventje leiden.

Dat neemt niet weg dat het meer psychologische gedeelte van de film uiterst interessant is en de slotfase treffend. Erg charmante keuze ook om van beeldmateriaal over te gaan naar veiligheidsbeelden uit camera's, dat geeft toch het extra realistische tikje. Zo'n The Dirties kan er in ieder geval behoorlijk wat van leren, waardoor Zero Day die film wel vooruit loopt.

Het gebrek aan een echte connectie zorgt ervoor dat de kijker voor een te lange tijd niet betrokken raakt in het verhaal, maar eenmaal de duistere kanten langzaam naar buiten beginnen te komen wordt de film snel een stuk interessanter. Het is zonder twijfel een interessante kijkervaring, maar vooral omdat het dicht tegen echte gebeurtenissen aanzit, en niet omdat de film zelf echt geweldig is.

Meh.

Horrorfilm die eigenlijk weigert om een specifieke hoek te kiezen. Kevin Ko zag waarschijnlijk kansen in het feit dat Taiwan wat achterliep op het gebied van cinema. Dan staat er zowat een wereld voor je open als regisseur, alleen ondanks alle populariteit die de film verwierf vind ik het maar slappe koffie bij het ontbijt.

Zeker de chaos van de film is wat tegenwerkend. Vanaf het begin slingert Ko van alles naar je toe om de film zo vol mogelijk te proppen, maar verbindt de punten vervolgens nooit lekker aan elkaar. Zo krijg je wel veel te zien, maar het volgt elkaar totaal niet lekker op. De film creëert daarmee een beetje een hangend gevoel, waarmee het de indruk werft dat het nooit eindigt.

Daarnaast is er gewoon een algemeen gebrek aan rust. Ergens onder al deze lagen zit een best toffe horrorfilm verborgen en Ko weet waar hij moet zijn als het aankomt op versiering. Om dat vervolgens goed in beeld te krijgen is een ander verhaal. De soms lugubere sfeer kent voordelen, maar door de nogal hectische productie die nooit echt de kans neemt om alles op een overzichtelijke en spannende wijze in beeld te brengen nauwelijks echt indrukwekkend.

Ik snap waar ze voor zijn gegaan en het maakt een enthousiaste indruk, maar Ko heeft duidelijk veel te leren. De film lijkt nooit in een eigen cultuur te hangen maar vooral in die van grotere producties, en daarmee mist de film ook wat eigenzinnigheid. Voor wat het is heeft het wel een hart en leuke ideeën, maar daar eindigt het ook weer zo'n beetje.

Redelijk dom gebeuren.

Desondanks was de gehele set-up toch wel leuk. Hoe vaak zie je nu eigenlijk een film uit Pakistan die een moordenaar in een boerka heeft? Dat is toch wel een grappige vondst, en dan was ik toch wel benieuwd hoe dat dan vervolgens uitpakt in de film.

Al snel zag ik al dat het om een no-budget film gaat. De kwaliteit is echt brak en de acteurs en actrices lijken weer eens van straat geplukt te zijn. Het verhaal is ook echt te ridicuul voor woorden. In een horror/komedie kan het werken, in een horrorfilm wat minder.

Camerawerk is wel charmant soms. De regisseur heeft in ieder geval geprobeerd sfeervolle sets eruit te halen. Dat levert enkele redelijke shots op, maar de omgevingen in de buitenwereld zijn wat te simpel en te kaal om te overtuigen. Volgens mij hebben ze er ook niet lang naar gezocht.

Verhaal zelf gaat ook redelijk snel vervelen eenmaal je doorhebt dat er heel veel is gepikt vanuit andere films. Zo begint de loop na een tijdje wel voorspelbaar te worden. Alleen zijn er dit keer dus oude klassiekers op redelijk lompe wijze met elkaar gecombineerd.

Het ridicule verhaal dat het dan voor elkaar krijgt om zombies met maniakken te verbinden gaat ook te simpel. Verklaringen krijg je wel, maar er wordt te lomp mee omgegaan en daarmee faalt het script toch wel jammer genoeg. Maar dat kan je bij deze producties verwachtten.

Weinig leuke momenten dan. Soms nog wel een bloederige moord. Maar in het algemeen een simpele, ietwat luie bedoening die de veel lompe handelingen uitvoert om echt leuk te zijn. Film lijkt zichzelf ook relatief serieus te nemen, dus echt lachen kon ik ook niet. Veel blijft er dan niet over.

De Letse productieontwerper Vasili Mass komt met een uiterst vervreemdende film op de proppen, maar leek gedurende de vormgeving meer geïnteresseerd te zijn in het ontkleden van de toen 18-jarige Aurelija Anuzhite dan in de inhoud. Het levert een gewichtige film op waar menig kijker veel of juist helemaal niets in kan zien, maar persoonlijk vond ik het allemaal een hoop symbolische onzin verpakt in een mooi visueel jasje. Met name de seksscènes tussen Anuzhite en een reusachtige spin slaan als een tang op een varken, waardoor de film na afloop vooral een idiote indruk achterlaat. Niettemin oogt de totale productie detailrijk en verzorgd met strak camerawerk, uitgedacht kleurgebruik en degelijk acteerwerk van de hoofdrolspeelster. Het jammerlijke is dat de figuren om haar heen acteren als malloten, waardoor ik ze moeilijk serieus kon nemen als diepzinnige figuren. Wat de sfeer verder absoluut om zeep helpt is de afgrijselijke muziekkeuze die ik persoonlijk totaal niet in de beelden kon plaatsen, waardoor ik uiteindelijk nergens in mee werd gezogen.

Servische genremix die vooral opvalt door een aantal snoeiharde en opvallend grafische beelden. Zeker de tweede helft (als de meeste inleiding achter de rug is) bevat op die manier een aantal expliciete gruwelijkheden. Die laten een film als deze natuurlijk opvallen en dat blijkt broodnodig, want regisseur Mladen Djordjevic trekt weinig aandacht wanneer het op de overige vlakken neerkomt. Saaie personages en een van de pot gerukt verhaal vormen namelijk de inhoudelijke basis en die is bij lange na niet goed genoeg om een speelduur van bijna twee uur te rechtvaardigen. Geregeld lijken de makers bovendien doelbewust op zoek te zijn naar schokkende beelden en betrekken dan ook een hoop taboes, maar als dat het enige is waar je als kijker van onder de indruk moet raken? Overigens verdient de film wel bonuspunten voor een onvoorspelbaar verloop en een bij vlagen gedurfde uitwerking.

Mwa.

Se7en wou ik aan beginnen maar heb ik toch maar niet gedaan (komt zeker nog wel aan de beurt). Dit leek me interessant omdat het verhaal over een moordenaar die aanwijzingen achterlaat me zeker aansprak.

Het begin was veelbelovend, spannende scenes en lekker veel mysterie. Als dit 3 uur zou duren zou ik deze prima zo kunnen uitkijken. Maar helaas toen de film over de helft ging het steeds moeilijker om geboeid te blijven kijken. Het was eigenlijk vaak gewoon saai.

Pas weer toen Gyllenhaal zijn deel begon was het weer was vermakelijker. Moeilijk uit te kijken, maar door een goed begin en een opzich leuk verhaal en prima acteerwerk scoort deze toch wel een voldoende.

Wat kan je hier van zeggen.

Zombie bevers zijn een idee dat meestal ook niet erg hoog zal scoren. En de film maakt precies waar wat ik ervan had verwacht, bikini's, slechte effecten en veel sex grappen. En dat is eigenlijk ook precies wat je te zien krijgt.

Af en toe is de film wel lollig. En de bevers zijn er zo dom uit dat het soms ook wel komisch wil worden. Het lijkt allemaal te zijn bedacht door studenten. De niet al te gore kills zijn een beetje een minpunt aangezien de karakters nogal vervelend zijn.

Maar als je van het idee houd is dit een aanrader. Ik heb alleen zo'n idee dat ze dit expres slecht maken

Krakkemikkige en lelijk vormgegeven horrorfilm met een aantal absurde scenes die de boel gelukkig wel van de benodigde eigenzinnigheid voorzien. Dat blijkt broodnodig, want de regie van Lucio Fulci heeft verder niet al te veel om toe te voegen. Een aantal smerige zombies en uitmuntende moorden brengen nog wat leven in de brouwerij, verder tikt Zombi 2 exact het niveau aan dat je van een dergelijke B-film zou verwachten. Het acteerwerk is zwaar onder de maat, de nasynchronisatie werkt (wederom) afleidend en het verhaal raakt kant noch wal. De traagheid van de zombies is verder dermate opvallend dat het geduld van de kijker daadwerkelijk wordt getest. De appeal van dit soort projecten ontgaat me een beetje, maar wel fijn dat het toch nog een hoop fanaten bij elkaar heeft weten te krijgen.

Herzien.

Viel toch wel iets meer tegen dan ik had gehoopt, maar in 2018 keek ik dan ook wat minder streng naar films. Nu ik iets serieuzer naar films ben gaan kijken is het cijfer dan ook iets gedaald, maar de opzet is toch wel leuk en dit is bovendien ook de enige echt grote Nederlandse zombiefilm die ik ken.

De komedie is niet voor iedereen en dat zal na enkel 2 minuten trailer kijken al duidelijk moeten worden. Een beetje warrige komedie met snel uitgesproken dialogen van acteurs die heel goed weten wat ze doen en hier veel inzet voor lijken te tonen. Het zijn alleen de beelden zelf die vaak grappiger zijn dan de cast.

Zombibi is redelijk versierd, maar ik las ergens dat filmen enkel 18 dagen heeft geduurd om te filmen. Als dat echt zo is dan is dat ook regelmatig een beetje te merken. Enkele buitensets zijn wat haastig gedecoreerd door bijvoorbeeld gewoon een stapeltje kleding over de straten te gooien. De wat grotere sets zijn dan wel weer een stuk beter.

Zombiegeweld heeft de meest komische momenten maar het wil niet echt een kick geven of iets dergelijks. De montage is ook wat mak en het camerawerk niet bepaald on-point. Als het dan ook niet echt spannend of grappig wil worden loop je als film een beetje klem. Een echt goede balans tussen horror en komedie is er ook niet.

Het is dat de film voor een Nederlandse film behoorlijk groots is opgezet en dat het 1 van de weinige is in zijn soort maar verder heeft het niet al te veel om het lijf. Ik mis wat inspanning zoals practical effects en sterke regie. Nu is het vooral een lolprojectje, maar dan kan je dus ook slechte reviews verwachten.

Dom.

Zombie Strippers. Het is geen titel waarvan je wonderen hoeft te verwachten. Dat is deze film dan ook niet, maar je had op z'n minst kunnen hopen op een film die inzet op het plezier. Daarvoor lijkt de intentie er wel te zijn, maar het talent niet. Hierdoor is de film vooral een dom, vervelend geheel geworden.

Wat idioot ook van Englund om nog in dit soort films te spelen. Als acteur veel te goed en gewaardeerd om dit soort ondingen nog te doen. Het werd echter na deze film zelfs nog erger. Toch wel jammer dat zo'n icoon zichzelf zo weinig kan benutten. Nu weet ik niet of hij de echt grote rollen aangeboden heeft gekregen, maar ik mag hopen dat er betere opties waren dan deze film.

Wat verder? Een film die wel wat leuke effecten en concepten kan includeren, maar deze nooit naar behoren naar de kijker kan communiceren. De gehele locatie ziet er kaal en levenloos uit, maar ook de horror is niet leuk genoeg om memorabel te blijven. Enkele moorden vond ik nog wel origineel, maar daar blijft het ook bij. Tel daar vervolgens nog luie make-up bij op voor zombies en je hebt een film die niet alleen onplezierig is, maar ook nog eens terughoudend.

Ik kan gewoon niet zo veel met dit soort films. Ergens zit nog wel iets vermakelijks verscholen, maar in deze film komt dat maar weinig naar buiten. Voor een film die een dergelijke titel draagt verwacht je dat ze iets meer inzetten op de presentatie, maar die extra stappen ontbreken zowat op elk vlak binnen deze film. Slecht.

Filmadaptatie van R.L. Stine's boek, die zich tijdens zijn loopbaan voornamelijk op het jongere publiek focuste voor zijn griezelavonturen. Zombie Town vormt daarop geen uitzondering en dus is deze film van regisseur Peter Lepeniotis aan de brave en veilige kant. Wel kent het gebeuren een leuk concept, waarbij een behekste filmschijf de boel op stelten zet. Helaas bereikt dit geheel nergens de schaal die het hoopt te bereiken en zien de zombies er nogal goedkoop en onafgemaakt uit. Het acteerwerk is overigens niet onaardig, maar kijkers zullen zich in het geval van Dan Aykroyd en Chevy Chase moeten settelen voor minuscule bijrollen die amper invloed hebben op de voortgang van het verhaal. Links en rechts grappige scenes en leuke ideeën, maar van enige frisheid of energie is hier weinig te merken. In bepaalde opzichten doet het qua toonzetting denken aan Spirit Halloween.

Mindere herziening.

Keek hem vooral omdat het vervolgdeel Double Tap erg goed beviel qua entertainment. Toen bedacht ik me dat ik maar weinig herinnerde van dit deel en toen deze weer op Film1 beschikbaar was maar eens opgezet voor herziening. Ik moet daarbij concluderen dat het tweede deel me beter heeft gesmaakt.

De film opent wel heerlijk waarin de regels worden geïntroduceerd gevolgd door lekkere montage bij de opening-credits. Ik zat al achterover om eens lekker vermaakt te worden door zombiegeweld en humor. Maar wat daarna kwam viel me toch weer een beetje tegen helaas.

De grappen kwamen in het algemeen gewoon wat minder aan. Er zitten leuke ideeën bij en genoeg clichés waar de draak mee gestoken wordt, maar erg grappig zijn ze niet. Een echt luchtig gevoel, wat ik bij het tweede deel wel kreeg, ontbreekt hier ook. Ik moet nergens echt lachen ondanks genoeg lompe pogingen.

Acteerwerk is niet briljant, maar Eisenberg en Harrelson blijven een leuk duo. Twee goede acteurs, dus daar mag je dan ook wel degelijk acteerwerk van verwachten. Stone en Breslin maken minder indruk en moeten het meer hebben van de uitstraling die ze hebben dan van het acteertalent helaas.

Qua horror is er weinig memorabels op de pretpark-sequentie in de slotfase na. Dat vormt ook gelijk het hoogtepunt van de film waar de leukste ideeën naar buiten worden gebracht. Alles wat daarvoor komt is toch wat aan de makke kant, horror die niet echt indruk wil maken. De montage mist ook een bepaalde vlotheid en de loop wat luchtigheid. Iets wat ik in het tweede deel een stuk geslaagder vond.

Een tegenvallende herziening. Ik blijf het een voldoende toekennen, maar verlaag de stem wel met een 0,5*. Ik merk wel dat het talent van Fleischer door de jaren heen meer is geworden.

Leuk leuk leuk.

Niet hoogstaand, absoluut niet zelfs. Maar wederom een leuke toevoeging aan de carrière van Fleischer. Als regisseur 1 keer de fout ingegaan met 30 Minutes or Less maar sindsdien goed opdreef met verschillende genres. Toen ik de berichten las dat de film meer richting komedie ging, vreesde ik echter wel voor een tweede fout.

Maar in dat opzicht kreeg ik uiteindelijk een best grappige film voor de kiezen. De film is ontzettend zelfbewust en laat dit in de eerste dialogen eigenlijk al weten. Wat volgt is 99 minuten aan dom, lomp en vlot vermaak. Het tempo houdt zich nergens in en daardoor is dit vervolg makkelijk uit te kijken.

Deel 1 maakte destijds niet zo'n indruk, maar ik denk dat die aan herziening toe is. Fleischer pakt het in dit tweede deel uiteraard wat grootser, voller en energieker aan. Het doet de film soms goed, en soms wat minder. Bij vlagen klapt de komedie bijvoorbeeld dicht door een film die zichzelf net wat te leuk vindt.

Qua gore is er meer CGI dan daadwerkelijke bloedspetters. Maar het zit wel snor, er vloeit voldoende bloed om de gemiddelde horrorfan tevreden te houden. Vergeleken met het vorige deel neigt dit wel meer naar de grapjes en minder naar de zombies, maar qua vermaak doet het weinig afbreuk aan de reeks.

Toen ik de trailer destijds zag, vreesde ik even. Maar het uiteindelijke resultaat is gelukkig wat anders. Zo houdt de film zich niet echt bezig met de Eisenberg en Harrelson-klonen, wat ik vooraf wel dacht. Maar de uiteindelijke toevoegingen aan de cast zijn niet de beste toevoegingen. Dawson is erg saai en Deutch net wat te innemend. Enkele droge grappen slaan bij Deutch dan wel weer aan.

Acteerwerk van de main crew blijft wel leuk, al is het vooral Harrelson die de beste komiek weet te zijn. De CGI is voor de rest niet al te knap, erg onrealistisch, maar bij een film die over zombies gaat is dat niet meteen aan de orde. Het ziet er voor de rest ook wel speels uit, dus veel te klagen is er niet.

Uiteindelijk wel een erg simpel verhaal. Paar hoogstandjes van de regie qua camerawerk, maar het uiteindelijke resultaat is vooral een opgeblazen en vermakelijke zombiefilm. Puur entertainment eigenlijk. Niks op aan te merken.

Het vorige deel kende een lichte vooruitgang ten opzichte van de eerste film, maar Z-O-M-B-I-E-S 3 is wat mij betreft weer terug bij het begin. Regisseur Paul Hoen onderneemt weinig moeite om de kwaliteit te verhogen en gaat verder op dezelfde, eenvoudige manier. Dit keer zijn buitenaardse wezens van de partij en wederom wordt er gekozen voor een nogal makkelijke aankleding. Als productie maakt het daardoor een gehaaste en afgeraffelde indruk, maar de castleden zelf passen erg goed in de personages die ze spelen. Inhoudelijk is het allemaal zo braaf en vriendelijk mogelijk, maar de allerjongsten onder ons zullen daar weinig moeite mee hebben. Vreemd dus dat de kijkwijzer alsnog zo hoog staat, ik meen dat de 9-jarige Shadowed dit soort prulletjes toen wel ontgroeid was.

Regisseur Jonathan Glazer profiteert van aparte en zeer effectieve geluidsbewerking binnen zijn nieuwste oorlogsproject, waarin de kijker vooral ongemak wordt aangejaagd met beelden die je eigenlijk nooit ziet. Dat is effectief gedurende het eerste halfuur, maar blijkt uiteindelijk vooral een gimmick die niet effectief blijft voor een totale speelduur van 105 minuten. Zeker aangezien de situatie rondom de hoofdpersonages relatief snel uitgewerkt is en ondanks het keurige acteerwerk nergens echt weet te beklijven. Hierdoor zit je als kijker geregeld opgescheept met uitgesponnen scenes die in de basis vooral nietszeggend zijn. Het is de regie van Glazer die soms met een aantal aparte sfeerimpressies uitpakt, maar niet veel meer bereikt dan dat. The Zone of Interest blijft op die manier een aparte en unieke opzet hebben die simpelweg niet efficiënt over de gehele film benut wordt.

Basic.

Typisch een film waarbij Kevin James perfect in hen plaatje past. Een vrij flauw film dus, met af en toe wel een geslaagd momentje. Leslie Bibb is hier echt het toppunt van irritatie, vooral omdat haar hoofdje gewoon niet in haar rol past.

De dieren zijn wel leuk, vooral omdat ik films over dieren wel prima uit kan kijken. James past perfect in zijn rol, maar zijn script is echter nogal flauw. De stemmen van de dieren zijn ook wel lollig gekozen, Stallone en Sandler als stemmenacteurs.

Vrij flauwe komedie, met een aantal irritante personages, maar wel een filmpje waar je snel doorheen kan komen. Je mist echter niks als je hem overslaat.

Bombastische en lawaaierige, maar bij vlagen best aandoenlijke film van Ben Stiller. Het is logisch dat een acteur als Stiller met zo'n puur komedieregieproject ook zelf de hoofdrol vertolkt. Ik had het hem in ieder geval niet nagedaan, want je moet jezelf tot op zo'n niveau voor lul willen zetten wel aandurven. Het levert soms een aardig komisch moment op, maar ook een hoop nutteloze en vooral flauwe opeenstapelingen van lompe humor. Het probleem dat ik vaak met dit soort films heb is dat er altijd wel een nodeloos serieus figuur in rondloopt die totaal botst met de voortdurend overdreven toon. Waarom zou je pogingen doen om er soms emotie en diepere lagen in te gooien als je toch alleen maar van plan bent om de boel aan elkaar te schmieren. Al bij al kijkt de film vlot weg, maar voor de bizarre hoeveelheid aan grapjes heb ik maar beperkt kunnen lachen.

Ook lollig.

Misschien ook wel een van de beste Disneys die er zijn. Vooral omdat deze Zootopia stiekem wat kritiek in zijn film heeft gestopt. De soms wel erg realistische kijk op de maatschappij valt weleens op, terwijl de makers het nog steeds vrij kinderlijk houden.

De grappen zijn inderdaad wat flauw, maar de film weet eigenlijk wel te boeien. De kritiek vind ik perfect vermengt zodat kinderen niet meteen doorkrijgen dat dit in de maatschappij zit maar wel een idee krijgen dan discrimineren vanwege bepaalde vooroordelen fout is.

Al met al geslaagde Disney film.

Aha.

Zulu had ik ooit blijkbaar op één van mijn lijsten gezet, in dit geval de Empire 500. Dat betekent dat het over het algemeen als een zeer goede film wordt ervaren en de cijfers die het op andere sites krijgt liegen er ook zeker niet om. Veel verwachtingen had ik alleen niet aangezien deze films me wel vaker teleurstellen, en hier dus ook weer.

Wel moet ik zeggen dat de film treffend opent. Zulu begeeft zich in een aparte omgeving die je niet vaak zal zien in een oorlogsfilm. De authentieke look maakt direct indruk en de eerste traditie of wat dan ook van de Zoeloes wordt sterk in beeld gebracht. Toen ik dat allemaal zag dacht ik dat er nog wel een redelijke film kon opstaan, maar toen de hoofdpersonages aan het woord kwamen daalde het niveau aanzienlijk.

Dat het historisch belangrijk is zal allemaal wel, maar daar kijk ik een film niet voor. Bovendien maakt het verder een opgeblazen indruk en kan ik dit soort producties steeds moeilijker serieus nemen. De personages zijn dan ook oersaai. Caine in een vroegere rol is leuk, maar hij en de rest kan ik nauwelijks meer voor de geest halen terwijl de film erg recentelijk werd gezien. Om ze vervolgens een heel uur lang te zien trainen, lachen, gieren en brullen komt al snel vermoeiend over aangezien ze nergens naar voren komen als intrigerende en intellectuele figuren.

Na een heel uur vol met naar saaie mensen kijken komt er dan eindelijk de oorlog die soms best groots en dreigend overkomt, maar ook erg gedateerd te noemen is. Regelmatig zijn de effecten zoals het neersteken met bajonetten en speren te doorzichtig om serieus genomen te worden. Het duidelijk geverfde bloed maakt ook niet bepaald een positieve indruk, maar gelukkig wordt het sterk in beeld gebracht en de natuur eromheen nooit verwaarloosd. De warme, authentieke sfeer verdwijnt namelijk nergens.

Verder vond ik het eigenlijk erg vermoeiend. Vooral de eerste helft was een absolute opgave om doorheen te komen soms. Nu ben ik nooit zo'n fan geweest van inleiding in dit soort films, dat zal ik eerlijk toegeven. Ik erken echter wel dat het belangrijk is en niet of moeilijk overgeslagen kan worden, maar deze manier vond ik eerder slepend. Zulu zit zeker niet zonder z'n indrukwekkende momenten, maar te weinig om het als geheel overeind te houden. Sorry.

Matig.

Nederhorror is toch wel iets dat ik graag wil blijven kijken. Al zit er zelden iets tussen waar ik nou van denk dat ik iets goeds heb gezien. Deze Zwart Water brengt daar ook amper verandering in. Sterker nog, helemaal geen verandering.

Om een aantal positieve punten te noemen, het huis is goed gekozen en goed in beeld gebracht. De cameraman had echt wel talent, en weet de donkere hoekjes vooral in het begin sfeervol te filmen. De film kent daarom ook wel een paar effectievere / redelijk spannende scenes.

Maar dan, het acteerwerk. Respect naar Atsma, want hij is zowaar de enige die het goed doet. Hij krijgt een vreselijk script en voert dit keurig uit. Ook die Slegers probeerde weleens wat. Dat kind (Stokkel) is niet om aan te zien, ik vergeef haar een deel vanwege de leeftijd maar kom op. Er de hele tijd bijlopen als een dode geit schiet ook niet op. En Minis, in Moordwijven, die ik nog slechter vind dan dit, doet ze het beter.

Ik ben gewoon klaar met dat ongeloofwaardige gedrag wat horror karakters elke keer neerzetten. Opnieuw hier aan de orde. Gewoon een beetje verpest, want vooral het begin was goed gedaan en toen zat ik nog tegen een voldoende aan.

P.S. Dat spookmeisje, had een prachtige en duidelijke stem, maar past niet in een horrorfilm. Klinkt meer als een uitlegstem.

Ok Verhoeven.

De duurste Nederlandse film allertijden met een budget van 18 miljoen. Voor Hollywood is het een lachertje, maar voor ons landje is het toch wel een hoop geld. En Verhoeven weet die ook wel goed te benutten, want visueel is het allemaal prima.

De goede keuze om het niet al te zwaar te maken, waarmee deze film toch een vrij vlotte toon blijft behouden. Van Houten is ongeschikt om de film te dragen en de dramatische scenes met haar zijn toch wel wat aan de matige kant. De Mol was al helemaal vreselijk, de scene met "Je vloekt! Godslasteraar!" was uitermate zwak.

Verhoeven tovert nog wel actievolle scenes op het scherm hier en daar, maar doet dit eigenlijk net iets te opvallend, waardoor je het na de eerste keer gezien te hebben niet meer onverwacht aankomt in andere scenes. 145 minuten is een vrij lange zit, maar Verhoeven weet hem voor de rest wel optimaal te benutten.

Prima filmpje van eigen bodem, maar een toppertje vind ik hem dan ook weer niet. Soms te ongeloofwaardig in het verhaal maar ook vrij ongeloofwaardig acteerwerk. De Duisters spelen hier de Nederlanders er gedeeltelijk uit. Voor de rest prima, krijgt absoluut een voldoende.