Meningen

De vervolgdelen op X vielen me erg tegen, waardoor een uiteindelijke herziening van de eerste film alleen maar logisch leek. Gelukkig mag het hoge cijfer daarvoor blijven staan en dirigeert regisseur Ti West een oerdegelijk opgebouwde slasher tot leven. Mia Goth en Jenna Ortega doen het uitstekend, de moorden zijn geregeld lekker lomp en de aanloop blijft te allen tijde boeiend. Uiteraard zal niet iedere kijker de obsessieve verwijzingen naar de 70s kunnen waarderen en er wordt wel iets te ruim de tijd genomen voordat het allemaal loskomt, maar West heeft niettemin een duidelijke visie en benut deze optimaal. X blijft een vermakelijke, boeiende horrorfilm met genoeg hoogtepunten om een goed resultaat te rechtvaardigen.

Meh.

Serie nooit gezien, dus wellicht is het feit dat ik de film kijk dan ook niet helemaal eerlijk. Toch was ik benieuwd genoeg naar deze film om hem niettemin een kans te geven. Ik ben persoonlijk nogal antiseries. Het mag dan wellicht de toekomst zijn van cinema, maar het duurt me maar te lang en halverwege een serie kan ik vaak geen motivatie meer opbrengen om het helemaal uit te zitten.

In ieder geval heb ik weinig interesse in deze serie nadat ik de film heb gezien. Wellicht dat ik wat verwijzingen, trademarks en thema's mis met 't gebrek aan kennis, maar ach. Ik vond het een nogal lomp en saai gebeuren. Anderson en Duchovny mogen in de rollen van de bekende personages kruipen, maar allebei vond ik ze nogal grijs en doods. Geen personages waarbij ik denk: "Rondom die twee wil ik graag een hele serie zien!".

Visueel soms best spectaculair en groots opgezet, verder alleen nogal lomp. Weinig regiemeerwaarde die een scene wat kracht kan inboeten of spannender kan maken. Eigenlijk is dat juist wat de hele film lang een beetje ontbreekt, spanning. De onbekende dreiging maakt ook geen indruk en tegenover de eerste helft vond ik de finale zelfs misplaatst overkomen.

Nee, dit was niks voor mij. Toch zal ik binnenkort het 'vervolg' hierop nog eens aanzetten en kijken of deze me wat meer kan aanspreken. Aangezien dit echter de beter beoordeelde film voor moet stellen liggen m'n verwachtingen niet bepaald hoog. De serie gaat voor nu even weer diep in mijn achterhoofd liggen. Moet er niet aan denken 10 seizoenen lang naar deze personages te kijken.

Matig "vervolg".

Vond het eerste deel al niet zo bijzonder, maar ook dit tweede deel viel me sterk tegen. Ondertussen zijn de technieken 10 jaar verder en zou je denken dat ze wat minder voor karige taferelen gaan en wat meer voor afwerking. Helaas viel dat gedurende dit vervolgdeel serieus tegen, en dat was een teleurstelling.

Het voornaamste probleem is dat het allemaal gewoon niet zo weet te boeien. Het verhaal kent genoeg ondersteunende attributen om er een goed geheel van te maken, maar de film wisselt ze onrustig af. Het wordt allemaal maar oninteressant gepresenteerd, terwijl de sneeuwachtige en koude setting juist een aanzet is om lekker uit te halen.

Ook de personages blijf ik ontzettend droge en saaie figuren vinden. Wellicht dat ze echt tot leven zijn gekomen in de serie, maar als ik ze hier bezig zie heb ik ernstige twijfels. Erg eentonige en weinig complexe figuren die maar doorlullen over jan en alleman maar geen moment echt aanslaan. Ook de bijfiguren weten nauwelijks te intrigeren.

Qua geweld en enge beelden is het allemaal wat opgevoerd, maar de echt beangstigende stukken zijn toch van relatief korte duur. Het voordeel is dat het nu allemaal wat minder sciencefiction is en wat meer realisme, waardoor de beelden wat makkelijker aanslaan. Ook vond ik het mysterieuze gedeelte van het verhaal degelijk uitgedacht en is de muziek sterk te noemen.

Niettemin een erg vermoeiende film. Je zou denken dat ze wat beter in staat zijn om spanning op te wekken, maar dat is eigenlijk alleen maar achteruit gegaan. Een film die nooit over-the-top gaat maar ook veilig binnen zijn categorie blijft hangen. Het heeft degelijke stukken en vooral een degelijke setting, verder een best saaie zit die juist moest teren op mysterie en spanning. Simpelweg een teleurstelling.

Vermakelijk.

Maar goed, mwa. Effecten voelde gedateerd aan. Als je kijkt wat we nu met de effecten kunnen kan dit er niet tegenop, en moest ik er dus even aan wennen. Gelukkig is het best een vermakelijk filmpje. Tweede X-Men ervaring (Na First Class).

Jackman en de andere acteren redelijk, al moet ik even wennen aan zijn Wolverine houding. Als een echte stoere gast komt hij namelijk niet echt over. McKellen en Stewart steken boven de rest uit, en dat is duidelijk. Zij stralen ook het meest uit.

Toch wel een redelijk filmpje met redelijk acteerwerk, ik ga X2 nog eens bekijken.

Oei.

Niet echt een waardige film in de al niet hele bijzondere X-Men reeks. Ja, scheld me maar uit, maar ik ben nog niet echt goede films tegengekomen rondom X-Men, en dus ook deze X-Men Origins doet geen wonderen in de reeks.

Sterker nog, de effecten zijn voor zijn jaartal 2009 ondermaats. Die klauwen, hoe kunnen ze het eigenlijk voor elkaar krijgen om niet eens tegen elkaar te zeggen dat dit er gewoon niet uitziet. Daarnaast hebben we nog enkele andere momenten die bijna Sharknado-achtige CGI hebben, erg matig.

Gelukkig wordt het allemaal wat omhoog geholpen door de prima cast. Nooit een echt fan van Jackman geweest, maar als Wolverine doet hij het verder prima. Vond Schreiber wel wat leuker. Voor de rest is de actie soms wat harder qua geweld dan de gemiddelde X-Men, maar dat maakt weinig verschil.

Het verhaal is wel leuk om te volgen en sommige bombastische explosies weten te vermaken. Het kijkt allemaal goed weg en verveelt nergens, maar faalt een beetje in visueel niveau. Voor de rest prima.

Zoals elke andere.

Singer blijft gewoon niet mijn regisseur, al heeft hij hier net wat vooruitgang geboekt. Mag ook wel, want op Singers regie zie ik niet veel creatiefs, en vrijwel elke film die ik tot nu toe van hem heb gezien. Hij lijkt ook weinig vrijheid te krijgen in zijn regiestoel.

Singer plaats er met de komst van een wat prominentere rol van Peters wel iets meer humor in. Voor de rest is de toon toch wel bloedserieus en dan botst Peters er wel tegenaan. Acteerwerk van een sterrencast, maar weinig weten echt indruk te maken.

Isaac is een goed acteur, maar hier is hij een nogal saaie schurk. Een wat cliché schurk die erg voorspelbaar is daarbuiten. Days of Future Past hield de schurkenrollen zelf nog wel interessant, maar Singer heeft dat allemaal laten vieren in dit deel. En daarmee ook de zoveelste saaie schurk op het grote doek.

Lawrence, Fassbender en McAvoy zijn allen grote namen, en slecht spelen ze niet, maar maken ook niet al te veel indruk. Leukste rollen kwamen van Turner, Peters en Sheridan. Ook het leukste om te volgen. Dan nog een bord vol met karakters die je wellicht terug herkend uit de originele X-Men films die voor wat verrassing moeten zorgen, maar dit niet echt doen.

Visueel is er 20 miljoen minder budget dan de vorige X-Men film van Singer, en gek genoeg is het er visueel nog op vooruitgegaan ook. Hier en daar nog wat houterig, maar veel beter in vergelijking met wat Singer normaal met zijn effecten doet.

Verhaal is in het eerste deel niet al te interessant, maar het tweede deel is wat leuker om te volgen wanneer de slotfase ook echt mag beginnen. Jammer dat Turner dan alleen maar een schreeuw hoeft te geven en de schurk is dan al weggeblazen. De slotfase van Days of Future Past was dan vele maten beter.

Uiteindelijk een X-Men film die erg op de andere X-Men films lijkt. Dat betekend dus eigenlijk gewoon hetzelfde cijfer as ik normaal aan superheldenfilms geef.

Half.

Singer is ondertussen een beetje een regisseur waarvan ik denk dat hij het op een aantal vlakken gewoon niet in zich heeft. Ook hier schiet hij op een hoop vlakken gewoon te kort, er zijn dan ook maar weinig films van Singer die ik hoger gaf dan 3,0*. 1 om precies te zijn.

200 miljoen in budget, en alsnog weet het allemaal niet erg overtuigend te zijn in de CGI. Singer verslikt zich soms regelmatig in houterige verwoesting. Natuurlijk zitten er met zo'n budget wel een aantal aardige dingen bij, maar er zitten dan toch ook nog een hoop houterige dingen bij.

De aardige dingen in de effecten zijn dan ook voornamelijk stunts en stofbommen. Qua acteren is er ook niet al te veel memorabel. Lawrence, Fassbender en McAvoy, acteurs die doorgaand wel indruk te maken, weten allemaal gewoon niet helemaal uit de verf te komen. Daarbij nog een hoop andere gezichten, waar er niet al te veel uitblinken.

Het betere acteerwerk kwam ook voornamelijk van McKellen, Stewart en Dinklage. Deze hadden nog wel wat charme. Voor de rest botst de sfeer vaak met elkaar in deze film. Eerste stuk kent een hoop humoristische stukken, terwijl het tweede stuk plots alleen serieuze stukken bevat. Alsof er 2 verschillende regisseurs in de stoel zaten.

Camerawerk is te standaard, en op een aantal lekkere actiescènes na op het einde is het allemaal niet heel soeps. Het sterkste kwam vooral uit de paar minuten waar Lawrence twijfelt om de heren neer te schieten. Daar werkte de dramatiek plots wel. Daar kreeg ik even kippenvel.

Maar Singer weet ondanks een aantal hoogtepunten, het niet helemaal waar te maken om dit allemaal tot een goed einde te brengen. Het mist de adrenaline en charme gewoon. Singer lijkt het gewoon niet allemaal in zich te hebben.

Lollig.

Als een van de weinige vond ik dit echt een stuk beter dan deeltje 2. Dat ligt hem vooral in visueel gebied, qua verhaal is het hetzelfde. Sommige personages stralen wat meer charme uit, zoals de Wolverine maar Grey straalt nog steeds weinig uit.

Soms wat rommelig, maar de effecten zien er echt veel beter uit. Soms nog wel wat stroef (voorbeeld rondtollende Halle Berry maar het is allemaal wel vermakelijk genoeg en soms lollig genoeg. Juggernaut vond ik erg grappig soms.

Jammer dat Rogue haar charme is kwijtgeraakt, ook Iceman mist het een beetje. Voor de rest best leuk, op naar de andere delen.

Tof.

Ik vind deze zelfs beter dan X1 en X2. En ook beter dan X3. Vaughn zijn stijl blijft een van mijn favoriete. Hij houd het simpel, maar niet te simpel. Iedereen acteert goed, Fassbender en McAvoy moeten de film dragen, en dat doen ze ook voor een deel.

Qua effecten is de film ook tof. Hij duurt wat lang, maar blijft de volledige speelduur boeien, en dat is een groot pluspunt. De echte verdieping in karakters is misschien soms afwezig, en dat is dan ook een van de weinige minpuntjes.

Leuke film die goed wegkijkt en een sterrencast bevat. Weinig op aan te merken.

Ik vind het altijd zo jammer als een film met zo'n intrigerend concept met zo'n resultaat als X+Y aankomt. Zo'n concept als deze (autisme) vind ik altijd interessant. Zeker omdat je er zoveel mee kan en zoveel andere onderwerpen en problemen mee kan belichten. X+Y verwaarloost dit.

En dat verbaast me. De film heeft namelijk geen slechte middelen om mee te werken. Om te beginnen bij Butterfield. Hij kan dit soort types toch wel goed spelen. Deze rol lijkt wel voor hem uitgeschreven te zijn. Butterfield kan er dan ook goed mee overweg, en dat is ook wel nodig.

Bij de rol van Spall gaat het al mis. Spall doet het goed, maar zijn rol is in de eerste scenes al volstrekt ongeloofwaardig. De wat huilerige rol van Hawkins doet me ook weinig. Desondanks vind ik de band die ze met Butterfield op probeert te bouwen wel interessant hier en daar, maar wat afgeraffeld.

De film kent een lekker tempo en subtiele omgeving. De film lijkt zich niet in irritante humor te verliezen en kent een gezonde en frisse speelduur. De drama raakt niet, maar Matthews zorgt ervoor dat het niet al te veel ingewreven wordt waardoor het in ieder geval niet irritant weet te worden.

Wat ik echter zo jammer aan de film vind, is dat het zoveel interessante kansen laat liggen. Want met al het moois wat je met het concept autisme kan doen kiest de film voor de meest simpele vorm van romantiek en liefde. Ik zou het bijna walgelijk willen noemen. Natuurlijk is de love-interest ook iemand vanuit een andere cultuur. Ugh.

Zeer slecht uitgewerkte romantiek overigens. Zo standaard en simpel als het maar kan. Kon de film ook direct niet meer serieus nemen. Andere zijplotjes zijn ook niet al te bijzonder. De enige bijzaak die ik wel verdienstelijk uitgewerkt vond was die rond Davies (Luke). Mede omdat die afloop nog open blijft.

Dat de romantiek zo prominent en standaard erin wordt gemengd was nog te vergeven omdat de film wel lekker doorloopt. Het is echter de slotfase die de doorslag gaf aan een ondermaats cijfer. Ik zei het eigenlijk nog zo tegen mezelf. Als Butterfield uit die zaal loopt haal ik 0,5* van het cijfer af.

Ik had graag meer uitdieping willen zien van hoe de maatschappij neerkijkt op autistische jeugd. Dat is toch vele malen interessanter dan liefde in dit geval? Zelden zo teleurgesteld geweest van filmkeuzes. Dat neemt niet weg dat de film erg amusant is en goed acteerwerk kent. Standaard en voorspelbaar tot op het bot, maar omdat het nog wel vermakelijk en vlot was is er een deel van vergeven.

Minder dan 1.

Ondanks de best hoge recensies vond ik dit een tegenvaller. Vooral omdat dat sfeertje wat sommige karakters overbrengen compleet weg is, voorbeeld Professor X. Zo kalm, intelligent en sympathiek als hij overkwam in deel 1 kwam hij Dommig, paniekerig en zwak over in deel 2.

De cast acteert nog steeds redelijk, effecten redelijk (behalve het ruimteschip) en verhaal redelijk. Wolverine is een karakter dat soms wel lollig is maar wel wat humor nodig heeft zoals ook in deeltje 1 voorkwam, den hier is het gewoon een zeurpiet met klauwen.

Ook Rogue had wel wat meer in beeld mogen komen, omdat zij ook een soort sympathie wist over te brengen in deel 1 en alleen maar over kwam als een Drama Queen in deel 2. Jammer, maar wel leuk als je er wel van kan genieten. Toch maar op naar deel 3.

Het ziekenhuis ziet er sfeervol en akelig uit, maar regisseur Chu Chia-lin gaat dermate chaotisch en rommelig te werk dat de kijker amper een seconde toebedeeld krijgt om ervan te genieten. Al vanaf de eerste minuten overlaadt Hospital je met allerlei geschreeuw, vervelende personages, hordes aan geesten en totaal onoverzichtelijke beeldvoering. Er heerst geen enkele controle over zowel de belichting als de cinematografie en de inhoud springt allerlei kanten op. Het lijkt alsof de makers van allerlei invloeden een beetje van het potje wilde snoepen, maar creëren vooral een gebrek aan overzicht en doeltreffend gegriezel. Hospital slaat overigens echt volkomen nergens op, maar zet niettemin de dramatiek zo zwaar aan dat het zelfs voorbij gaat aan onbedoelde hilariteit. Niet doorheen te komen en daarom snel vergeten.

Leuk.

XOXO was geen film waar ik op voorhand blij van werd, het was meer een film die ik als opvulling zag. Ik had nog nooit een afbeelding van de film gezien, of een trailer, hij stond op een dag gewoon op mijn kijklijst. Recentelijk maar besloten de film eraf te kijken, maar het bleek behoorlijk mee te vallen en stijgt zelfs ver boven het gemiddelde uit.

Jammer echter dat de gemiddelde score voor de film nog best matig is, maar ik begrijp het wel. Persoonlijk vond ik de visuele stijl van deze film erg aardig. Sterk cameragebruik, overdonderend kleurgebruik. Een waar pretje om de film uit te zitten eigenlijk. Het is ook wel nodig om een frisse visuele stijl te gebruiken bij dit soort films, en daar luistert XOXO dan ook goed naar.

Anderzijds is het zo dat de film inhoudelijk een rommeltje is en ook niet bepaald sterk is in de opbouw en ontwikkeling, terwijl de doelgroep voor deze film daar wel op afkomt als ze naar een film als deze kijken. Dat kan wat teleurstellend zijn, maar om eerlijk te zijn keek ik daar niet eens naar. Ik was namelijk lekker betoverd door de visuele stijl.

Verder is het allemaal een redelijk simpele film dien enkel en alleen wordt gemaakt voor feelgood redenen. Geen briljante personages of relatieopbouw, het is allemaal redelijk standaard hier in XOXO. Dat doet verder het vermaak echter niet teniet gaan. Het blijft altijd best vlot, ook al is wat er daadwerkelijk op het scherm gebeurd op geen enkele manier vernieuwend.

Het is vooral hoe het allemaal gepresenteerd wordt hier dat het hem doet. Sterk, overweldigend gebruik van kleuren. Lekker fel en lekker veel, ik hou er wel van. XOXO is er op deze manier best interessant mee en vormt meteen ook een bovengemiddelde film op het vlak van simpel tienerdrama. Inhoudelijk niet interessant, maar het omhulsel is dat overduidelijk wel. Leuke film.

Spanish Wick.

Xtreme is een betere variant van een Wick-film wat mij betreft, ondanks dat Wick misschien bij vlagen wat gestileerder is dan deze film. Deze film doet echter het actiegenre een stuk beter dan Wick wat mij betreft, want in plaats van ongemakkelijk stoeien gaat het er hier hard aan toe en komen de harde klappen best aan.

Het acteerwerk is niet briljant, maar de film diept de types genoeg uit. Daarmee bedoel ik niet dat ze allemaal een sterke achtergrond kennen, maar vooral genoeg trekjes hebben om leuk te zijn. Lekker eigenzinnig, regisseur Benmayor doet oprecht een aardige poging om de film cool te maken. Dat weet hem dan ook aardig te lukken, en ik gun het hem van harte.

Verhaaltje is alleen een beetje ruk en de jongen krijgt eigenlijk maar weinig screentime voor een personage die juist centraal in het verhaal moet staan. Het is in dit geval 111 minuten lang Garcia iemand zien slaan en schoppen op harde manieren, maar de actiescenes missen na een tijd de variatie om deze aanpak te laten blijven werken.

Visueel redelijk stijlvol, erg fraaie kleurtjes en redelijk cameragebruik. Het voornaamste voordeel van de film is dat de acteurs ook daadwerkelijk kunnen knokken, en het gaat er dan ook hard aan toe soms. Met een ridicuul hoge carnage count schopt de film zichzelf door de scenes heen, eigenlijk is er binnen elke 5 minuten wel een actiescene te bekennen. Dankzij de soms grove aard van deze scenes weet het ook aardig te werken.

Geen hoogstaande film die uiteindelijk wat variatie mist, maar het is een lekker vermakelijke film die zich volop de actie stort. Het is ook een best coole film bij vlagen, al blijft de montage nog wat achter. Het had allemaal iets sneller en strakker gemonteerd mogen worden, maar verder verstaat Benmayor zijn vak best. Ik vond het een leuke popcornfilm.

Redelijk.

Niet een al te verkeerde anthology dit, jammer dat ze zo vaag worden verbonden. In vergelijking met een hoop rotzooi anthology's vind ik dit zeker een verademing om te zien, maar goed is dit absoluut niet natuurlijk.

Framing Sequence 2,0*. Vond ik nergens op slaan, ondanks de creepy sfeer en de prima gemaakte animatie die behoorlijk weird is soms. Jammer dat ik het verbinden daarmee niet bepaald aantrekkelijk vond en de animatie zelf vrijwel nergens op sloeg

The Box 3,5*. Behoorlijk sfeervol filmpje dat uiterst aangenaam is om te volgen. Veel horror zal je hier niet aan beleven maar de mystery is sterk uitgewerkt en uiterst goed geacteerde karakters.

The Birthday Party 1,5*. Dit was vrij zwak en behoorlijk flauw. Probeert soms nog weleenswaar eng te zijn ook, maar faalt hier ook in. Niet al te best acteerwerk en een flauw verhaal dat soms ook behoorlijk voorspelbaar is.

Don't Fall 3,0*. Eindelijk een puur horrortje, en niet eens zo'n slechte ook. Slecht verhaal, dat wel, sloeg ook vaak helemaal nergens op, maar de horror erin is acceptabel. Nergens heel spannend, maar dat beest zal er leuk uit.

Her Only Living Son 2,5*. Dit was ook redelijk, al ontspoorde het verhaal na een gegeven moment behoorlijk. Gelukkig was het best boeiend om te volgen al is de horror wat matig uitgewerkt.

Een van de betere anthology's die ik heb gezien, maar alles behalve perfect. Gemiddelde komt uit op 2,5*, dus dat krijgt de film ook.

Poging van Cohen.

Een poging in het James Bond genre, maar dan allemaal wel behoorlijk over-the-top. Dat vloekt dan wel een aantal keer behoorlijk met de film, want het lijkt alsof de film dan ook in drie films is opgedeeld. Cohen wil het dus graag amusant houden.

Amusant was het soms wel, vooral in het eerste half uur. Daar is de film ook echt onvoorspelbaar en daarom dankzij het hoge tempo ook echt leuk om te volgen. Echter wordt die toon na 30 minuten flink omgeslagen en dat was minder leuk.

Daarna is het weer het standaard spionageverhaaltje dat ondanks het hoge tempo er nog steeds in slaagt om nog best saai te zijn. Het vloekt erg met het eerste stukje, aangezien die compleet volgepropt zat met over-the-top actie die soms zelfs aan Bay doet denken.

Diesel is wel leuk, en het blijft leuk om L. Jackson weer te zien, maar qua acteerwerk is daar alles al snel mee gezegd. De schurken zijn best saai en de karakters rondom grapjas Diesel zijn buitengewoon serieus, iets te serieus eigenlijk.

Actie is wel leuk en soms lekker bombastisch gebracht, met enkele indrukwekkende explosies en veel kogels in het interessante eerste half uur. Jammer dat die toon in het middenstuk plots compleet verandert om dan weer anders te eindigen.

Eerste deel was dan ook verreweg het beste door de originele en onvoorspelbare toon. Daarna krijg je een saai spionagestukje dat vervolgens eindig in een achtervolgingsthriller. Cohen wil te veel met zijn film en de verschillende tonen vloeken daarom. Wel jammer, want er zat even potentie in om heel leuk te zijn.