Meningen

Grauwe politiethriller die in de tweede helft een aantal sinistere beelden neerzet, maar moeite heeft met de opbouw. Vooral de personages komen in de wereld van WΔZ niet sterk uit de verf. Stellan Skarsgård doet te geforceerd zijn best om zijn figuur te voorzien van een stoere houding en Melissa George is min of meer overbodig. Selma Blair is overtuigender, maar krijgt van regisseur Tom Shankland te weinig ademruimte om echt te stralen. Verder wordt het duistere sfeertje aardig neergezet, maar blijft de camera wegknippen eenmaal het allemaal echt bruut moet worden. Zo kent de film uiteindelijk een aantal lugubere momenten die je als kijker echter nauwelijks kan zien. Een gemiste kans om het geheel een eigen stempel te geven, maar slecht is het uiteindelijk zeker niet.

Best oké.

Tijdje geleden al gezien, kwam vooral onder de aandacht toen deze film samen met 5 andere horrorfilms tijdens Halloween in een rits op Netflix werden gezet. Eigenlijk heb ik ze toen allemaal op mijn kijklijst gezet, en als één van de eerste om gezien te worden was toen Nobody Sleeps in the Woods Tonight.

Gekeken in oorspronkelijke taal, altijd fijner dan die zoutloze Engelse dubbings. Polen is ook niet snel een land waar ik aan de lopende band films van kijk, alhoewel ze tot nu toe steeds verrassend uit de hoek weten te komen. Vooral Jan Komasa is erg lekker bezig in Polen, en nu laat deze Poolse slasher zichzelf ook mooi zien.

Het is inderdaad een soort ode geworden, een ode die zich in het begin niet zo serieus lijkt te nemen maar later wel een serieuzere kant opgaat. Uiteindelijk beginnen de clichés zelfs de enigszins satirische toon te overschreeuwen en dat is eigenlijk het moment waarop de film minder wordt.

Acteerwerk is best prima. Stereotypen genoeg hier, alleen heeft regisseur Kowalski ze voor de lol wat moderner ingericht, zoals dat het nu allemaal telefoonverslaafden zijn. Leuke toevoeging, vooral omdat het in de tijd van nu best relevant is. De rest van de film is wel redelijk ouderwets opgezet, dus bij telefoonverslaafden blijft het dan ook.

De monsters zien er best grappig uit, eentje deed me erg denken aan Victor Crowley van de Hatchet-reeks. Qua kills kan de film zich niet meten met extreme soortgenoten, alhoewel het niet zuinig met bloed omgaat. Toch zijn de kills niet zo heel bijzonder en eigenlijk vooral verwijzingen naar andere films.

Beetje jammer dat de film soms lijkt te vergeten dat het best origineel begon en uiteindelijk volledig terugvalt op herhalingen van oude slashers. Ook niet heel erg, maar als de film eerst originelere paden erin gooit verwacht je wel op z'n minst iets bijzonders, maar dat blijft hier helaas uit.

Het duurt lang voordat de horror echt begint, maar eenmaal het begint gaat het allemaal wel best snel. Tempo zit er best goed in en de film is heel degelijk uit te kijken. Onschuldig slashertje, leuk uitgevoerd en met net aan genoeg budget om zijn tanden te laten zien. Best leuk voor een avondje.

Minder.

Zoals wel vaker bij sequels proberen ze interesse en waardering vanuit de kijker te brengen door het concept een beetje omver te blazen. Het voornaamste probleem van dit vervolg is dat de toevoegingen van zwakke aard zijn. Zeker in het specifiek de tweede helft van dit Poolse vervolg op de populaire slasherfilm afkomstig van Netflix.

De eerste helft weet echter best lekker door te trappen en regisseur Kowalski, die ook het eerste deel voor zijn rekening nam, opent de film nagenoeg direct op een interessante, maar fantasierijke manier. Wat daarna volgt is een redelijk traditioneel vervolg aan het eerste deel met wat verrassingen. Zo zitten de moordenaars uit het vorige deel nu achter de tralies en staan agenten in plaats van tieners centraal. Niettemin is de stijl nagenoeg hetzelfde, alleen wat meer geperfectioneerd.

Acteerwerk blijft verder aardig. Voor Poolse standaarden staan er aardig bekende gezichten in de hoofdrollen, en ze doen het ook aardig. Een echt eigen smoel hebben ze niet, maar dat valt ook niet snel te verwachten binnen dit soort films. Wel worden daar naarmate we in de tweede helft belanden pogingen voor gedaan, maar deze pakken vooral irritant uit.

Als de film het pad van de eerste helft had aangehouden was het makkelijk een 3,0* of misschien 3,5* geweest, helaas wordt het eerder een romantische horrorfilm na de middenstreep. Leuk bedacht en het feit dat ze het over een andere boeg willen gooien respecteer ik, maar het pakt vooral dwaas uit. Het tempo knalt eruit en de horror kan niet meer overeind blijven. Jammer van de best vermakelijke eerste helft.

Dit vervolg bewandelt voor een lange tijd het juiste pad. Eigenlijk gooit het daar overal een schepje bovenop ten opzichte van deel 1. Meer gore, meer spanning en meer sfeer, maar vervolgens wordt het roer omgegooid in de tweede helft en daar gaat de film een beetje teniet. Niet zo dramatisch als de reacties beweren, maar ook zeker niet hoogstaand.

Voor een regisseur die vaak op capabele wijze een biografiefilm over een Amerikaanse bekendheid kan maken is W. behoorlijk matig te noemen. Voor de geïnteresseerde biedt de film bijvoorbeeld enkel een beeld van Bush zijn tienertijd en tussendoor soms een befaamde inschattingsfout. Nieuwe inzichten over de achtergrond van de Irakoorlog worden niet gegeven en de invloeden op het leven van Josh Brolin worden zeer gematigd belicht. Wel schetst Stone een enigszins boeiend portret dat makkelijk wegkijkt en visueel best gelikt oogt. Erg mooi zijn de landschappen niet, maar de sfeerzetting wordt kundig naar voren geregisseerd waardoor het wel een toepasselijke keuze blijft. Het acteerwerk van Brolin is verder erg overtuigend en ook James Cromwell doet het alleraardigst, maar er valt veel meer te vertellen over dit controversiële figuur dan dat Stone nu doet, ook als dat meer dan 200 minuten film oplevert.

Herzien.

Laatste tijd bezig geweest om wat titels te herzien, waaronder deze. Met een magere 3,0* zou je denken dat er weinig aanleiding was om deze nog een keer te kijken, maar de geluiden om me heen bleven herhaaldelijk positief en ik zal eerlijk zijn dat ik geen ondertiteling tot m'n beschikking had toen ik de film voor het eerst zag.

Slashers zijn de laatste tijd niet bepaald origineel meer, maar DreamHome weet er een aardige draai aan te geven. Om te beginnen is deze slasher door elkaar gehusseld, waardoor het direct even opletten geblazen is. De regisseur weet er niettemin wel een lijn in de krijgen, maar toch zal je je even afvragen waar je naartoe aan het kijken bent en de puzzelstukjes even moeten plaatsen.

Het is alleen wel zo dat als je deze film in chronologische volgorde plaatst er een best rommelig resultaat uitkomt, dus heel geslaagd is het niet in elk opzicht, maar wel is het een aardige aanpak. Drama en horror worden gecombineerd, en beide genres weten aardig te werken. Beter dan dat ik dacht dat ze laatst waren, maar daar kan ik de ondertiteling de schuld van geven.

De drama uit zich in redelijk standaard, maar boeiend gebeuren. Niet elke sequentie weet te raken, het acteerwerk is niet altijd even sterk en de flashbacks vond ik zelfs in bepaalde opzichten onnodig, maar de horror neemt een beduidend kleinere factor in binnen de film. Als deze echter toeslaat, dan slaat het toe in een bloederige, expliciete en vuile manier. De kills zijn lekker bruut en dat zie ik graag. Dit soort slashers zijn een beetje uitgestorven, dus dan is zo'n film als DreamHome een prettige ontdekking.

Toch kon de film niet ten alle tijden mijn aandacht vasthouden, zeker het middenstuk van de film kent wat taaie stukken. Met dank aan aardig camerawerk, genoeg gebeurtenissen en bevredigende gedeeltes op het horroraspect wist deze film alsnog best aardig te werken. Waarschijnlijk 1 van de betere slashers die onlangs is uitgekomen. Perfect is het niet, maar dit is in ieder geval een aanradar voor de liefhebber.

Ach.

Dit soort films zullen waarschijnlijk nooit echt bij me aanslaan. Ik kan het concept erachter niettemin wel waarderen en bovendien heeft Hepburn een befaamde status als actrice. Zelfs op de dag van vandaag onder wat jonger publiek zijn er nog veel liefhebbers te bekennen. Zelf ben ik eerder neutraal op haar verschijning.

Eigenlijk gaat een film als Wait Until Dark daar ook weinig aan veranderen. Dit zijn typisch de films die ik beter had gevonden als ik het op jonge leeftijd had gezien of als ik 50 jaar eerder was geboren. Zoals ik het nu zie is het vooral een film die af en toe weet aan te slaan, maar nauwelijks meer echt mee kan voeren. Van de sfeer voelde ik in ieder geval weinig tot niets.

Enkele creatief ingerichte scenes dankzij het concept zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar verder vond ik de onderlinge verhoudingen tussen Hepburn en haar bedreigingen maar aan de saaie kant. Als thriller is het dus vooral maar uitzitten en wachten totdat het tot een einde komt. Erg veel kan ik daar helaas niet mee, denk dan ook dat ik de film binnen enkele dagen weer ben vergeten.

Meh.

Ik wist vooraf weinig over de film. Had ik geweten dat dit narratief eraan geplakt zat, had ik het waarschijnlijk niet opgezet. Helaas zat ik er toen al middenin toen ik hier eenmaal achter kwam. Ik had vooral gedacht dat het restaurant zelf centraal zou staan, maar uiteindelijk zijn het meer de leventjes van de mensen die erin rondlopen.

Het acteerwerk is degelijk en tussendoor kennen we wat schattige momenten, maar verder vond ik het allemaal maar wat flauwtjes. Het was een film die maar duurde en duurde zonder dat het me echt meekreeg. Daar worden wat relevante thema's tussen geworpen, maar niets dat echt bijzonder aanslaat door de iets te afstandelijke regie. Deze is vooral gefocust op de romantiek, maar hierdoor blijven de echt betere, iets zwaardere stukken toch wat kaal achter.

Veel meer hoef ik er niet over te zeggen. Ik kan niet zeggen dat ik me stierlijk heb verveeld, wel kan ik zeggen dat ik er niet door weggeblazen ben. Als je me een vraag over deze film zou stellen een week nadat ik de film heb afgesloten, zou ik je er oprecht niets meer over kunnen vertellen.

Regisseurstrio François Simard, Anouk Whissell en Yoann-Karl Whissell toonden een aantal jaar geleden enorme potentie door sterke projecten af te leveren, maar Wake Up geeft een signaal af dat er weinig studio's meer budget willen toekennen aan diens ideeën. Dit keer een kleinschaliger, simpeler project waarin een aantal activisten worden opgejaagd door een losgeslagen beveiliger. Op visueel vlak gaan de makers creatief om met kleurgebruik en komen met een aantal lollige ideeën, maar een aanzienlijker deel staat in kader van tam gehak, uitgesponnen dramatiek en een brave invulling. In principe hangt er een fijn tempo, maar het gebrek aan verrassing en lef zorgen voor een aantal dode momenten.

Regisseur Rian Johnson toont duidelijk passie voor het universum waar hij zelf verantwoordelijk voor is en met Wake Up Dead Man levert hij in ieder geval weer een beter project af dan Glass Onion. Vooral het mysterie laat zich hier wat minder snel in de kaarten kijken en er is weer een leuk team verzameld om de hoofdpersonages mee in te vullen. Josh O'Connor en Josh Brolin zijn veruit de meest opvallende rollen, maar eigenlijk leveren alle namen evenveel bijdrage om de essentie te blijven verhullen. Jammerlijk is dat de sfeerzetting niet echt mee wil werken, waardoor Johnson nergens een mate van spanning weet op te bouwen. De uiteindelijke insteek leunt ook te veel op toevalligheden en gebrekkige logica, wat toch een vergezochte indruk oplevert. Alle lof voor de inzet van Johnson, maar een ander uitstapje buiten deze wereld is stiekem weer welkom.

Bleh.

Ik word wel een beetje moe ondertussen van die cliche met slechte en boosaardige kinderen. Er zijn niet veel terugkerende thema's binnen horrorfilms die me irriteren, maar dit is er zeker eentje. Vooral omdat ik niet echt kan inzien wat zo'n kleine koter die een beetje boos loopt te grommen nou zo eng moet maken. Ach ja, to each their own.

Wake Wood put de kracht die het heeft uit het concept. We bevinden ons in Ierland waarin het desbetreffende dorp over een bepaalde traditie beschikt. Die wordt allemaal best aardig uitgewerkt en de regels die eraan worden verbonden nodigen meteen een leuk stukje film uit. Bovendien is Ierland leuk gekozen als achtergrond, buiten het jammerlijke feit dat er maar weinig van wordt benut. Zeker de natuur komt lelijk in beeld.

We kennen wat sfeervolle sequenties tussendoor die het hart qua cinematografie op de juiste plaats hebben zitten. De afdeling waarbij het hart echter was gestopt, dat was de afdeling van het geluid. Wat een aparte manier van geluid mixen zeg. Sommige scenes klinken bijzonder oorverdovend. Het zijn steeds scenes tussendoor die er qua decibel flink tussenuit springen. Erg vervelend eigenlijk.

Verder horror die nooit echt de dreiging kan betekenen waar de film wel naar opzoek is. Gelukkig kennen we een cast die opvallend goed acteert. Spall zie ik doorgaans erg graag in dit soort rollen. De soms best expliciete momenten van bloedvergieten, versterkt met een donkere toon, weten ook hun charme te hebben. Ik had de film nog overwogen een 2,5* te geven, als het einde anders was geweest. Lijkt toch de hele film een beetje tegen te spreken. Wake Wood was het uiteindelijk niet helemaal voor mij, helaas.

Belachelijk.

Flauwe slasherfilm met te weinig budget, die uiteindelijk toewerkt naar een ontzettend domme finale. Ik had er vooraf, toegegeven, best zin in. Ik wist al met een blik op de poster dat wat me te wachten stond niet bijzonder was, maar ik dacht dat het op z'n minst nog entertainend steekwerk kon worden.

Niet dus, deze film is erg serieus opgezet en bevindt zich ook in een serieuze omgeving. Een begrafenis van een kind dus. Dat is niet bepaald een opbeurende setting voor een slasher, maarja, misschien kan het wat worden. Het wordt niet al te vaak gedaan dus wie weet. Helaas is The Wake een film die de setting totaal niet weet te benutten.

Het is vooral erg saai en de horror komt eigenlijk compleet random om de hoek kijken. Het ene moment kijk je naar een dramafilm en dan opeens naar een horrorfilm. De dramakant van deze film is overigens ook behoorlijk bedenkelijk. Veel getoeter met de soundtrack waardoor het allemaal behoorlijk klungelig overkomt, en daarnaast zijn de dialogen zo overdreven sentimenteel dat je je af begint te vragen welke film de schrijvers werkelijk voor ogen hadden.

Eenmaal de horror begint is de film voornamelijk een kopie van bekendere horrorfilms, maar dan vooral gebrekkiger uitgevoerd. Geen spanning, ridicule dreigingen en een belachelijk uitgangspunt. De twist zag ik direct aankomen en verder is het gewoon vermoeiend om uit te zitten. Dodelijk voor een slasher, inhoud uitgezonderd.

Ondanks dat de film absoluut niet goed was zat het nog tegen een 1,5* aan, maar de finale is echt te ernstig voor woorden. Dat kind dat de volwassenen even in elkaar gaat slaan, mijn hemel. Daarnaast is het gewoon een volslagen ridicule wending die niet thuishoort in dit soort film. Daar is het ook te goedkoop voor, waardoor het uiteindelijke resultaat ook niet om aan te zien is.

Nee, dit was een erg slechte film. Op papier lijkt het nog op een guilty pleasure te vallen, maar daar komt het niet bij in de buurt. The Wake is gewoon een slechte film en erg ver onder de middelmaat. Dit is het soort type film waar Bassie & Adriaan plots om de hoek komen kijken. Ridicule film, maar nog een paar extra puntjes voor wat make-up effecten en schaarse momentjes van gore. Het slechtste van het slechtste is dit nou ook weer niet, ze proberen het ergens wel.

The Cranston Show.

Film die het niet perse van de uitwerking, maar van het concept moet hebben. Ik moet zeggen dat ik het nog nooit eerder heb gezien, een film waarin een man zijn gezin bespiedt vanuit een raam zonder dat ze weten waar hij is. Puur omdat ik het nog nooit eerder heb gezien kan ik er al een beetje van genieten.

Daarnaast is Cranston ook gewoon een logische keuze voor de hoofdrol en vormt een dragende factor voor de film. Knap ook hoe de acteurs die wat minder prominent in beeld komen zoals Gardner ook gewoon redelijke prestaties afleveren. Qua regie is het redelijk klassiek en had het wel iets sfeervoller gemogen, maar al bij al ook best netjes en strak in elkaar gestoken.

Richting de tweede helft neemt het verhaal wat wendingen die niet echt goed aanslaan en wordt het gebrabbel van Cranston wat vermoeiend. Zo blijkt het wel zo te zijn dat de rek na enige tijd uit het concept is en dan bloedt het redelijk dood. Het einde is nog wel te doen maar de dramatiek slaat toch door een gebrek aan sympathie voor de daad van Cranston niet aan en er zit toch wel wat van in dus dan houdt het qua kracht wel op.

Gelukkig ook nog wat humor die het als geheel naar een voldoende trekt, maar verder een film die ondanks de originele kern van alles gewoon net niet helemaal daar is. Wakefield is een film die aan de normen voldoet en qua concept absoluut wat te vertellen heeft, alleen niet zoveel als regisseur Swicord nu aan het vertellen is. Nette voldoende lijkt me meer dan redelijk.

Ok.

Voor Neeson zijn doen wel bovengemiddeld. Hij als acteur blijft sterk, maar hij lijkt ook weer gedoemd te zijn voor altijd in producties te spelen die slechter en slechter worden. Binnenkort verwacht ik hem plots in een SyFy film te zien.

Deze film is gelukkig nog wel bovengemiddeld, vooral te danken aan een goede rol van Neeson en soms knappe regie. Neeson omright zichzelf wel weer met acteurs die niet bepaald bekend zijn maar hij is niet echt een actieheld hier, wel duidelijk iemand die de hoofdrol opeist.

De film is duidelijk een misdaadthriller, maar hier en daar kreeg ik opeens het gevoel mezelf in Halloween te bevinden. Er hangt een akelig, grauw sfeertje de gehele 113 minuten en dat is ergens wel goed. Het zorgt ervoor dat de film spannend genoeg is.

Vooral de soundtrack is een overheersend element in de film. De film kent er akelige scenes mee en de sfeer zelf is duidelijk versterkt. Jammer dat de beelden, op een paar korte momentjes na, nooit hard genoeg worden en de film nooit schokkend genoeg wil worden.

Bovendien is de film zelf eigenlijk wel een beetje saai. Het middenstuk is vooral een wat langzame detectivefilm en de regisseur leek het zelf ook te weten dat het te saai werd dus besloot hij maar een ontvoering erbij te gooien om de algemene kijker even blij te maken.

Het tempo is dan wel verhoogd ermee, veel spannender dan het al was wordt het niet. De meeste spanning komt dan ook van de omgeving en soundtrack, de beelden zelf beslist niet. Daar blijft het vaak iets te tam, en kijk je vooral tegen Neeson aan die zijn dingetje doet.

Mwa.

Mangold is niet helemaal mijn regisseur denk ik. Logan kan ik dan wel weer waarderen, maar hij boeide me al eerder ook al niet met The Wolverine. Nu zijn dat allemaal X-Men films, dus ging ik me eens wagen aan zijn hoogste gewaardeerde MM film.

Hij heeft me niet echt kunnen overtuigen. Phoenix is zeker wel goed in zijn rol, en sommige scenes zijn inderdaad erg sterk. Confrontatie tussen Phoenix en Patrick is daar bovenop. Maar de echte kracht mist een beetje in deze film. Uiteindelijk is het gewoon een soort wanhopig liefdesverhaaltje.

Cash is soweiso niet mijn type icoon, en is het verhaal weer zo'n rise and fall verhaaltje dat waarschijnlijk voor de echte Cash fans wel te slikken is. Ik snap dat je deze film goed kan vinden, maar mij overtuigde het gewoon niet.

Aardig.

Nog een bekende Sparksfilm die ik nu af kan vinken. Sommige films afkomstig uit de pen van deze man vond ik erg sterk, anderen wat minder. A Walk to Remember zit daar wat tussenin, maar het is wel in een hoop opzichten te herkennen dat dit een film is die zo een Sparksboek zou kunnen zijn.

Het is alleen jammer dat regisseur Shankman alles er net wat te dik bovenop legt. Er wordt erg hard geprobeerd om scenes romantisch, dramatisch of grappig te maken. De toon wordt vaak zo sterk aangezet dat het niet echt wil raken of overtuigen, en vooral de soundtrack slaat af en toe aardig door. Van subtiliteit heeft deze film dan ook niet bepaald gehoord.

Qua personages is het inderdaad ook een typische boekverfilming. Het braafste meisje en de meest rebelse jongen, goh wat zal er nu toch gebeuren. Gelukkig weet Shankman het wel aardig vermakelijk te brengen en doen West en Moore genoeg om diens personages invulling te geven. Het voornaamste voordeel is dat de twee ook wel degelijk chemie hebben, en dat weet de film te dragen.

Verder ziet het er visueel aardig uit en heerst er een zonnig en fris sfeertje door de film. De setting ligt me sowieso wel, maar ook gewoon het verhaal zelf. Als Shankman soms iets minder hard zijn best deed om het allemaal sentimenteel te maken had deze film me ook makkelijk mee kunnen voeren, want het verhaal zelf gaat aardig om met het drama.

Het is allemaal ook duidelijk goedbedoeld en laat genoeg aan de verbeelding over. De dood van Moore blijft bijvoorbeeld volledig buiten beeld, er wordt enkel gefocust op de vrolijke momenten voor de tragedie. Dat is een boodschap die ik wel zeer kan waarderen en het is grappig dat dit dan wel werkt terwijl andere scenes er te dik bovenop liggen.

Vermakelijk dus, een film waar ik vlot doorheen kwam. Het is beter gedaan, maar de chemie tussen West en Moore vormt een dragende factor voor de film en het duurt ook niet al te lang. Meer subtiliteit had de film echter goed gedaan, want nu wil het niet echt genoeg raken. Wel aardig verder, maar ook niet geniaal.

De bekende regisseur Robert Zemeckis dirigeert een biografiefilm, maar wat mij betreft valt pure fictie veel meer binnen zijn kunnen en doen. Met name de kinderachtige vormgeving van Joseph Gordon-Levitt is hinderlijk, waardoor de wereld die in The Walk naar voren komt als een soort circus wegkijkt. Omdat de materie die voorafgaat aan de stunt bezaaid is met clichés en makkelijke humor (je zou het amper verwachten binnen een Amerikaanse biografiefilm) wacht je als kijker af op het grootse gebeuren, waarvan de opbouw best redelijk is. Eenmaal we ons dan op het koord bevinden kiest Zemeckis echter voor een sentimentele en komische benadering, waardoor de spanning die voorafgaat meteen teniet wordt gedaan. Het is vooral jammer dat de makers voor zo'n braaf geheel gaan, want juist de spanning en het spelen met fobieën waren potentiële raakvlakken die uiteindelijk beperkt worden benut. Tegen het einde aan voelde ik me nauwelijks verbonden met de hoofdfiguren, maar de visuele invulling is gelukkig nog enigszins professioneel.

Dunne film met een gebrek aan ambitie, want de wereld die regisseur Kevin Bray hier neerzet blijft vrijwel de hele duur nogal beperkt. Dwayne Johnson is niettemin een logische keuze voor de hoofdrol en het algemene acteerwerk is aardig, maar de inhoud is voorspelbaar tot op het storende af. Een aantal actiemomenten zorgen gelukkig voor wat leven in de brouwerij, maar het redelijk droge camerawerk en de weinig betrokken regie van Bray laten ze aan de andere kant niet al te veel opvallen. Het is dat ‘t tempo er mag zijn en de film nergens een minuut te lang duurt, anders ben je een gebeuren zoals Walking Tall binnen een mum van tijd vergeten.

Weinig boeiende opvolger van Dwayne Johnsons misdaadactiefilm, waarin Kevin Sorbo zijn stokje mag overnemen. Helaas vormt hij, net als een hoop overige randfiguren, een niet al te boeiende vervanging. Regisseur Tripp Reed kiest voor eenzelfde soort aanpak als de eerste film, met een verdord en leeg stadje die als achtergrond wordt gebruikt om Sorbo zijn zwetende, viezige criminelen van de straat te laten schieten. Een aantal actiescenes zijn daarbinnen redelijk explosief en er zit wel degelijk een bepaalde inhoud in, maar voor de liefhebbers wordt er weinig verrassing of vernieuwing geboden om actief zijn of haar aandacht te rechtvaardigen.

Aardige Stone.

Kende de film wel al voor een langere tijd, maar ik wist eigenlijk nooit dat het Oliver Stone was die de film had geregisseerd. Kan als regisseur best wel wat aanvangen met zijn films en heeft meerdere klassiekers tot leven gedirigeerd, maar zodra hij zich in lomp sentiment stort gaat het snel mis. Wall Street zit daar tussenin.

Het is namelijk eigenlijk gewoon een frisse invulling van een duf concept, maar met een zeer voorspelbaar en lomp verloop. Hoe realistisch je de personages ook probeert neer te zetten, een dergelijk iemand als Gordon Gekko zal altijd een gemaakt personage blijven. Wel met heel veel charme en duidelijke motieven, verder vind ik het een erg filmische rol.

Visueel niet al te bijzonder maar het tempo doet een hoop wonderen en zorgt ervoor dat de film een hele vlotte invulling wordt. Ondanks de vele irritante personages (Charlie Sheen, Daryl Hannah) blijft de film als een trein kijken en gaat nagenoeg zo aan je voorbij. De speeches van Douglas dragen daar ook goed aan bij, vind het zeker een van zijn betere rollen.

Ietwat onbevredigende tweede helft van de film die wat te veel een pad aanraakt van basisgedoe, verder lekker vermakelijk, vlot en snel. Wall Street kon me alleen als film niet echt erg overtuigen, want ik ben er zeker van dat alleen Gekko me echt bij gaat blijven. Misschien heeft dat ermee te maken dat het hoofdpersonage volstrekt oninteressant voor me was., maar goed. Aardige film om een keer gezien te hebben zou ik zeggen.

Best aangenaam.

Vooral de sfeer is erg leuk in deze film. Het beste zelfs misschien, maar de leuke humor vond ik nog wat ontbreken ondanks een hele lading woordgrappen en filmverwijzingen. Het wilde allemaal gewoon niet zo heel leuk worden eigenlijk.

De animatie zelf is goed. Er zitten nog maar weinig houterige stukken erin en daarmee is het dus net een stuk vlotter omdat je normaal vooral afgeleid bent. Dat is hier dus minder het geval en gecombineerd met knap camerawerk soms tussendoor en een aantrekkelijke setting kom je dus al veer.

Vooral het "horror" gevoel breekt soms absoluut door. De settings zijn soms lekker spannend, de camerastandpunten en bewegingen zijn knap en het kleiwerk heeft een voordeel soms. Het is soms ook daadwerkelijk even spannend hierdoor.

Maar uiteindelijk verwatert dat wel eigenlijk en kiest de film vooral een ander pad met minder interessante settings en een wat saaier en vermoeinder verhaal in het tweede deel. De clichés vliegen weer op het scherm af terwijl het eerste deel met al die uitvindingen en mystery nauwelijks last had van opvallende clichés.

Daarbuiten is de humor soms ook wat vermoeiend. De woordgrapjes zijn best flauw en de humor, op een aantal geslaagde slapstick momenten na, is ook weinig bijzonder. Wel jammer, want Aardman kan best humoristische producties tevoorschijn toveren.

Nogmaals herzien. Regisseur Timur Bekmambetov zet hiermee mogelijk zijn beste film tot op de dag van vandaag neer, met een verhaal dat uitnodigend genoeg blijft om eens in de zoveel tijd nogmaals op te zoeken. Dat de computereffecten soms verouderd zijn is dan ook te verwaarlozen, want zowel de stilering als de personages maken Wanted compleet. Angelina Jolie speelt mogelijk één van haar allerbeste rollen en James McAvoy is perfect gekozen voor de hoofdrol. Bekmambetov zorgt verder voor genoeg mooie beelden en spectaculaire scenes. Jammer dat hij dit niveau niet meer te boven is gekomen.

Misdaadthriller die zich precies op de filmische middelmaat bevindt. Het kent nergens absolute hoogtepunten, maar zakt evenzeer nooit door de ondergrens. Regisseur Philip G. Atwell kiest vooral zijn castleden erg slim, want Jason Statham en Jet Li dragen de film met gemak. Jammerlijk genoeg realiseert hij de potentie van deze twee namen alleen niet optimaal, want veel krijgen beide leden niet te doen. Het geduld van de kijker wordt geregeld op de proef gesteld door het gebrek aan imponerende actiescenes en een overvloed aan oninteressante personages, maar richting de tweede helft komt Rogue Assassin eindelijk op stoom met wat amusante beelden. Op visueel vlak is het verder professioneel genoeg en het verhaal kent genoeg details, maar uiteindelijk zal het je als geheel waarschijnlijk niet lang bijblijven.

Middelmatige geschiedenisles over een groep soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog een haast onmogelijke taak toebedeeld krijgen en in beperkt tijdsbestek moeten zien te voltooien. De loopgraven vormen binnen The War Below een prominent thema en regisseur J.P. Watts krijgt de tunnels redelijk claustrofobisch in beeld, maar van een echte filmervaring blijft uiteindelijk weinig over. Dit valt vooral te wijden aan weinig interessante personages, een ineffectieve spanningsboog en redelijk goedkoop ogende aankleding. Echt overtuigend is de relatieontwikkeling bovendien niet, maar een aantal oorlogsmomenten worden overtuigend in beeld gebracht en de tweede helft ziet er strak uit. Mede hierdoor wint deze film een aantal bonuspunten, maar heel beklijvend wil het allemaal al bij al helaas niet worden.

Prima.

War Dogs is zelfs het beste waar Phillips tot nu toe mee is gekomen. Van zijn komedies hoef ik normaal niks van te weten, maar War Dogs loopt toch net wat vlotter. Toch is de relatief brute humor vermengd met zo'n serieus onderwerp toch niet helemaal de ideale combinatie, inclusief hier.

Doet qua verhaal een beetje denken aan Lord of War maar dat voorbeeld is toch stukken scherper en harder dan War Dogs die de situatie op een meer komische manier bekijkt. Bovendien is Lord of War voor een film die 11 jaar eerder is uitgekomen visueel toch stukken beter in elkaar gezet.

Toch ziet War Dogs er visueel ook niet slecht uit. Degelijke cinematografie en solide montage zorgen voor een vlotte film. De 114 minuten tikken zo voorbij, het voelt echt aan als een film van enkel 90 minuten. Phillips weet precies hoe hij de kijker zo vlot mogelijk door zijn film kan loodsen en dit is de eerste keer dat ik hem dat zie doen.

Hill doet het erg goed, ondanks dat hij soms te hard probeert om een grappig type te zijn. Hij moet een beetje voor de komedie zorgen, maar doet daar soms net wat te veel voor dan nodig is. Dat lachje bijvoorbeeld past gewoon niet. Teller doet het ook redelijk maar weet de film bij lange na niet te dragen. Als duo doen ze het wel prima.

De film is lang bezig met het rise-gedeelte maar als het op fall aankomt gaat alles er wel heel snel doorheen. Alsof er heel veel haast was met het schrijfwerk. Zo voelt de film soms een tikkie rommelig aan, maar het vlotte tempo doet dat deels verbloemen. Verder kent de film best sterke momenten, maar net wat te geforceerde komedie en moraalelementen. Verder vind ik dit nu Phillips zijn beste film qua regie, maar inhoudelijk is het toch nog niet heel perfect.

Goede afsluiter.

Eerste deel het best, tweede het minst. Dit deel zit er precies tussenin. Hij duurt het langst, maar weet meer te boeien dan Dawn. De eerste bracht zijn boodschap gewoon kort maar krachtig over. De tweede en derde van Reeves is meer een soort drama tussen apen. De boodschap dat de mensen beter moeten zijn voor de dieren komt hier ook minder over.

Het eerste uur pakt de film je ook niet echt. Pas in het tweede deel komt er wat meer vaart in en meer beelden die moeilijk te zien zijn o.a. marteling van dierenen de slechtere kant van mensen. Het eerste deel verliest het daar ook van.

Eindspektakel voelde ook erg kort en simpel aan. Visueel is de film wel mooi gedaan, CGI goed en acteerwerk, ja, meestal komt het van de apen maar Harrelson doet het best goed. Ik vond de films van Wyatt toch echt wat beter. Maar nog steeds een voldoende gegarandeerd.

Spielberg draaft te veel door.

Als regisseur zie ik echt wel talent in hem, en dat mag natuurlijk ook wel als je door de filmwereld gaat met zo'n status. Echter blijft het ook wel een Amerikaanse regisseur, en dat laat zich soms weer net iets te veel blijken. Deze film is daar een ideaal voorbeeld van.

Zo opent de film gelijk met een gevoel dat je naar een kinderfilm kijkt. Het verhaal waarbij een kerel die zo van z'n paard houdt centraal staat is ook geen origineel onderwerp meer. Een paard is dan wel weer een wonderlijke keuze, maar Spielberg gaat er toch maar mee door.

De film is wat voorspelbaar. De gehele eerste 30 minuten zijn dan ook dingen die typisch alleen maar in Spielbergs films tevoorschijn komen. Het is te zoet, we hebben het te vaak gezien. De setting is dan wel mooi, maar het is helaas niet genoeg.

Als dan de oorlog weer een beetje in beeld komt, begint de film langzaam op te leven. Irvine is net wat te kinderachtig en kan totaal geen "lief" type spelen, dus wanneer andere karakters tevoorschijn komen, is het iets beter te doen. Vanaf de 2 jongens en het kleine meisje is het dan ook wat beter.

Maar het beste stuk is wel de oorlog zelf in de loopgraven. Indrukwekkende setting, grauwe oorlog en in het algemeen knap gefilmd. Eeuwig zonde dat er dus een paard centraal moest staan, want een film alleen over de loopgraven was zo veel beter geweest.

Nu krijgen we een veel te zoet en voorspelbaar verhaal ertussendoor gepropt die ervoor zorgt dat je het allemaal nooit serieus kan nemen. Echter blijft het allemaal wel in toon, maar helaas gaat het in de laatste 30 minuten echt helemaal de bocht uit met ongeloofwaardigheden.

Spielberg heeft grenzen nodig bij een onderwerp. Er zijn onderwerpen die een grens hebben van ongeloofwaardigheden en kinderachtige praktijken, en deze kent duidelijk zijn grenzen niet. Nu kijk je tegen een indrukwekkende oorlogsfilm aan, met een lomp verhaal erdoorheen vermengd. Nu is het dan natuurlijk ook weer naar 146 minuten gerekt.

Spielberg is een goed regisseur, en de cast doet het niet onaardig. Uiteindelijk is Irvine beter in het tweede deel, maar als knaap is hij een miscast. Laat hem dan maar gewoon soldaatje zijn. Voor de rest nog een aantal bekende koppen die het allemaal heel aardig doen, maar niet genoeg om het allemaal tot een goede bestemming te sturen. En het paard, wat kan je erover zeggen. Mooi beest, leuke stunts. Maar het past niet in deze omgeving.

Een beetje flauw.

Amerikanen komen wel vaker met dit soort komedies, maar ze willen me niet echt aan het lachen krijgen. Qua opzet doet het me wat denken aan The Death of Stalin, maar die film draaft de humor wat verder door en belicht andere zaken. Maar beide films vond ik qua komedie niet zo bijzonder.

War Machine lijkt een beetje dezelfde humor te bevatten als The Death of Stalin hier en daar, vooral door hoge posities, met voorkeur buitenlandse posities, als lulletjes neer te zetten. Om vervolgens een hoop Amerikanen wat sympathieker neer te zetten. Ik heb er niet zo veel mee eigenlijk.

Pitt speelt een redelijk personage, maar gaat wel heel ver in iemand spelen die hij gewoon niet echt is. Toch is het allemaal best overtuigend, eerlijk is eerlijk. De rest van de cast bestaat ook uit bekende namen, waaronder een aantal van mijn favorieten (Grace), en qua acteerwerk is er ook weinig te klagen.

Eerste deel van de film is wat meliger, maar komt vervolgens met een soort humor waar ik weinig voeling mee heb. Ik kan er niet echt om lachen. Een beetje makkelijke humor vooral, maar leuk als je er mee kan lachen. Omdat het eerste deel zo melig is, is het eigenlijk meliger dat het tweede deel vervolgens wat moralistischer wordt. Het wisselt elkaar beslist niet goed af.

Weinig oorlog te bekennen op het veld in deze film, maar er is wel een korte (en slecht in beeld gebrachte) scene met oorlog. Toch weet de film in het algemeen best te boeien en loopt het tempo gezond door de scenes heen. Het is hierdoor toch wel een makkelijk uit te kijken 122 minuten, en dat is fijn.

De film kent wel zijn momenten, visueel oogt de film verzorgd en loopt best lekker door de 2 uur heen. Jammer dat de humor erg flauw is en de film iets te slordig een switch maakt voor moralisme. Het geeft de film een diepere laag, maar sluit niet zo lekker aan op de komedie. De leukste scene was dan eigenlijk de allerlaatste.

DeVito regisseert een aardig vermakelijke ruzie tussen twee personages. Ik hou er wel van, een film die zich helemaal los laat gaan op conflict. Niet dat Turner en Douglas geweldige personages zijn, maar het gekibbel dat uiteindelijk overgaat op wat meer slapstickachtige taferelen is aardig vermakelijk. Daarbij is de stilering zeker niet onaardig, zeker de bijna fantasierijke finale valt op. Misschien is het allemaal wat makkelijk doordacht en denkt het slimmer te zijn dan dat het daadwerkelijk is, maar DeVito weet in ieder geval een redelijk verhaal naar het grote doek te regisseren. Fijn dat hij zelf ook meespeelt, het blijft een lekker komisch figuurtje.

Wat een heerlijke film!

Totaal niet verwacht! zelden vind ik een film zo leuk en geniet ik er zo van. Het licht aan smaak maar als de film beklemmend genoeg is voor 116 minuten, then count me in. Cruise is niet aan het overacten en maakt het leuker. Fanning mag dan veel schreeuwen, ik vond het juist realistischer.

De "Tripods" stelen de show, elke keer als ze in beeld zijn veranderd de film in een bijzonder beklemmend spektakel. Vooral het begin en de bootscene zijn hier een voorbeeld van. Dit is precies wat ik me overigens voorstel van de mensen als hun planeet in een gevaar zoals dit is (autoscene).

Spannend en vermakelijk van begin tot aan het eind. Special effects zien er erg fraai uit en het is ook nog eens redelijk duister. moment waarop Fanning naar de sloot kijkt en een hele horde dode mensen voorbij drijven zijn toch wel een rilling over je rug. geen 5,0* door het matige einde, maar daarbuiten echt een heerlijke film.

Snelle sciencefictionfilm met een bijzonder hoog tempo en een nog hogere afwezigheid van logica. War of the Worlds komt in elk opzicht over als een snel in elkaar gezette film met een ondankbare focus naar de inhoud. Ice Cube speelt een hoofdrol waarin hij vooral zichzelf is en daarom niet overkomt als een intellectuele virtuele politieagent. Regisseur Rich Lee lijkt daarentegen gedumpt te zijn op een klus waarin hij essentieel alleen zijn naam op mocht plakken en dirigeert deze halfbakken film daardoor naar een overtuigende onvoldoende, maar niettemin met een snelheid waar je u tegen zegt. Hierdoor verveelt War of the Worlds geen moment en het concept waarin we meekijken op computerschermen is lollig gevonden binnen dit gegeven. De finale staat in principe nooit stil en de speelduur is nergens een minuut te lang, maar objectieve kijkers zullen een grote berg ammunitie vinden om dit project de grond in mee te stampen.