Meningen

Vlot.

Ik heb de serie nooit gekeken, maar gelukkig staat het volgens sommige recensies vrijwel los van de film, en ik had ook geen moeite met het verhaal te begrijpen. Eigenlijk keek ik de film door Janssens, die ik overigens goed vond in een van mijn favoriete films, Revenge.

Door onze buren gemaakt, en dat hebben ze niet slecht gedaan. Natuurlijk was het niet enorm spectaculair zoals je bij de naam kan verwachten, maar dat heeft me uiteindelijk niet gestoord. Ik wist dat met een budget van 4.5 miljoen geen grote spektakels zouden komen.

Cast acteert redelijk, visueel in orde. Verhaal is wat cliche en hebben we veel vaker gezien, en dat is jammer, maar geen stoorzender. Krijgt van mij gewoon een mooie voldoende, prima film van België

Mager.

Niet een al te beste horrorfilm van eigen bodem, maar tegelijkertijd voor eigen bodem nog wel leuk gedaan. Met een titel zoals The Windmill Massacre schep je ook niet bepaald hoge verwachtingen en die kan je dus ook beter thuislaten bij het kijken.

Het verhaal was opzicht nog wel leuk om te volgen. Beaumont acteert redelijk evenals de rest die het beslist ook niet slecht doet. De killer zelf is nogal een lompe gast, die nergens dreigend overkomt. Opzicht is de zeis nog wel leuk bedacht, maar jammer dat de killer zelf nogal een zak aardappelen is.

Gore mag er wel zijn, maar het had eigenlijk allemaal nog wel een stuk lomper en hartelozer mogen zijn. Het verhaal zelf is voorspelbaar en alles behalve origineel. Gelukkig door de vlotte vertelwijze is de film nog wel vermakelijk.

Woo op oorlogspad.

Nooit echt mijn regisseur geweest, zat dan ook niet te popelen om een oorlogsfilm van 2 uur afkomstig van hem te bekijken. Toch geef ik films binnen dit soort kader wel vaker een kans en bovendien kan een volbloed actieregisseur middenin de oorlog vast wel wat betekenen. Voor mij tikt het alleen eerder de standaard van Woo aan.

Cage blijf ik als acteur waarderen, maar dan in de rollen waarbij hij wat energieker en losbandiger is. Dit soort films beperken hem in zijn kwaliteiten. Logisch ook, want uiteindelijk moeten er mensen van vlees en bloed staan, maar de aparte uitstraling van Cage past daar niet echt in. Overige rollen zoals die van Stormare en Ruffalo ben je ook zo vergeten. Via Beach komen er op cultureel vlak wat thema's samen, maar ook dat wordt nogal onsubtiel uitgewerkt.

De oorlogsscenes wisselen vaak. De omgevingen worden aardig nutteloos naar voren gebracht. Lelijk camerawerk vooral, een Woo die alles om zich heen laat ontploffen maar alles vervolgens van afstand bekijkt. Toch wordt het explosief en bombastisch genoeg neergezet, waardoor je het vermaak in het lawaai wel makkelijk kan vinden. Aangezien er ook genoeg sequenties van zijn, is het verder geen probleem om de film uit te zitten.

Jammer genoeg is de film wel lang en weet inhoudelijk niet veel meer te bieden dan wat vermakelijke oorlogsmomenten, maar voor een film die toch vooral de verkeerde kant moet laten zien krijg ik hier eerder de indruk dat het allemaal wel gezellig is in de rimboe. Van Woo heb ik ze minder gezien, maar dat dit vervolgens wat mij betreft één van zijn betere films is zegt voor mij ook genoeg.

Relatief onopvallende horrorfilm waarin Brande Roderick zowel voor als achter de camera staat. Wat er direct aan Wineville opvalt is de lage productiewaarde, veroorzaakt door een verrassend groot gebrek aan financiële middelen. Een moeder en zoon trekken daarbinnen naar het platteland om een nieuw leven te beginnen, waar meteen opvalt dat beide leden over weinig acteertalent beschikken. Daarbij komt kijken dat de moorden evenzeer weinig om handen hebben en er nergens de tijd of ruimte wordt genomen om een stabiele sfeerzetting op te bouwen. Wat rest is een mate van oprechtheid vanuit de makers en een poging om plotwendingen ertussen te krijgen, maar verder is dit vooral een project om te vergeten.

Wellicht dat de zeer lage verwachtingen hebben geholpen, maar deze opening van het aanstormende Pooh-universum viel me in elk opzicht mee. Regisseur Rhys Frake-Waterfield voorziet de film van genoeg aantrekkelijke moordpartijen en grappige insteken, al is het maar omdat ze hun voordeel hebben kunnen doen vanwege het concept. Jammerlijk is de vormgeving van de moordenaars, die eigenlijk fantasiewezens moeten voorstellen. Veel verder dan opgeblazen maskertjes komen de makers niet, zelfs wanneer er wat CGI aan te pas komt om ze bepaalde gezichtsuitdrukkingen te geven. Geregeld valt het op dat het geheel met budgettaire beperkingen te kampen had, waardoor het extra fijn is dat er niet wordt teruggedeinsd voor wat lomp geweld. Specifiek de genadeklap met de voorhamer is een weergaloos moment. Aangezien dit zo is meegevallen denk ik dat de aankomende bioscoopfilm zeker te genieten valt.

Een stuk dwazer dan de voorganger. Vanuit een objectief standpunt kan je het eerste deel natuurlijk geen goede film noemen, maar ik kon de uiterst directe benadering van slasher-elementen goed waarderen. Regisseur Rhys Frake-Waterfield beschouwt die film echter als media en bouwt het verhaal opnieuw op, waardoor je dit keer langs een afgezaagde legende moet zien te komen. De dramatiek is ook rijkelijker aanwezig en de personages krijgen meer diepgang, maar binnen een wereld waarin Winnie de Poeh zijn slachtoffers de hersens inslaat zit ik daar niet zo op te wachten. Het duurt aanzienlijk lang voordat de boel losbrandt en de spaarzame slachtpartijen tussendoor zijn niet grafisch genoeg om dat enigszins interessanter te maken. Gelukkig wordt de horror dan eindelijk opgevoerd richting de finale, met een geslaagde aaneenschakeling van bloederige taferelen. Poeh is bovendien een leuke beul (in tegenstelling tot de karikaturale verschijning van Uil) en oogt opvallend intimiderend voor zover zijn verschijning dat mogelijk maakt. De sfeerzetting is verder best aardig en de opening hakt lekker door, maar voor het volgende deel (dat zo te zien wederom van een groter budget mag genieten) mogen ze het verhaal terugschroeven en meer aandacht besteden aan het griezelwerk.

Herzien.

Omdat ik een aantal films had gedownload op Netflix besloot ik tijdens mijn vlucht van Tenerife naar Amsterdam een aantal films te herzien. Wish Upon was daarvoor een keuze vanwege het gemak waarmee het gezien kon worden en omdat ik me een redelijke indruk kan herinneren van mijn bioscooptripje destijds.

Helaas heeft de film niet bepaald meer stand kunnen houden en dat is jammer, maar wellicht dat de bioscoopervaring de film versterkt heeft zoals wel vaker. Wish Upon is een erg duidelijke tienerfilm, ook al is de regisseur dit zelf allang niet meer. Toch heeft Leonetti zich aardig in de horrorwereld weten te nestelen tegenwoordig, ondanks dat het gas al een beetje wordt teruggenomen. Producers zijn waarschijnlijk teruggeschrokken door zijn resultaten die nooit bovengemiddeld zijn geweest.

Het concept is nog wel aardig ondanks de relatief rommelige uitwerking. Dat wensdoosje is leuk gevonden. Erg origineel is het niet, maar onderscheidend genoeg van de gewoonlijke spookhuisfilm waardoor de film snel pakt. Het helpt ook dat het tempo hoog ligt omdat de film zeker tijdens de eerste helft van wens naar wens springt, en dus ook van horrorscene naar horrorscene.

King past nagenoeg perfect in deze rol. Beschikt over de juiste onschuldige uitstraling om de rol goed uit te kunnen voeren. Het mag duidelijk zijn waarom ze op de dag van vandaag zo vaak wordt gecast voor tienerrollen, ze is eigenlijk het schoolvoorbeeld van een tiener. Gelukkig dat ze haar rollen net wat enthousiaster uitvoert waardoor het ook werkt. Overige leden zijn wat zwakker maar doen het zeker niet verkeerd.

Waar het fout gaat is het verhaal en de horror zelf waar iets te makkelijk over wordt nagedacht. De PG-13 uitwerking is domweg geen goede keuze om dit soort horrorfilms mee in te vullen. Matige horrorscenes met een povere pay-off. Het blijft jammer wanneer films als deze nergens echt op kunnen uithalen, waardoor het wel vermaakt maar geen echte indruk achterlaat. Jammer van de mooie herinnering die terug dateert naar 2017, maar vervelend is het zeker niet.

Vrolijke en fantasierijke horrorfilm met een talrijke hoeveelheid aan leuke effectjes. Andrew Divoff schittert bovendien als de hoofdschurk, zeker zijn stemgebruik past er gewoon perfect bij. Regisseur Robert Kurtzman weet precies hoe je een goede dosis aan vermaak in elkaar steekt en levert een geheel af dat vanaf begin tot eind lekker wegkijkt. De computeranimaties mogen dan erg gedateerd zijn, het staat de lollige humor totaal niet in de weg. Had niet verwacht zo vaak te mogen lachen bij een film als deze, maar het was 90 minuten lang amusant. Links en rechts wel wat kale momenten en matige kostuums, maar niettemin verbaast het me dat Wishmaster nooit een echt grote bekendheid verwierf. Wellicht dat het vooral te laat uitkwam, maar ik heb er in volle toeren van genoten.

Zoals wel vaker binnen horrorreeksen kan dit vervolg niet tippen aan het eerste deel, maar regisseur Jack Sholder levert niettemin een vermakelijk tussendoortje af. Andrew Divoff draagt de film wederom met gemak en past perfect in de rol die hem wordt toegeschoven. Zeker de eerste helft van Wishmaster 2 is erg leuk, waar ook de beste praktische effecten uit de kast worden getrokken. Het acteerwerk buiten Divoff om is echter beroerd en naar het einde toe wordt het allemaal wel heel dwaas, maar niettemin kijkt de boel van begin tot eind goed weg. Het vorige deel had een wildere en creatievere finale, maar Sholder maakt er hier allemaal een wat veiliger geheel van, al kan dat te wijten zijn aan het gehalveerde budget. Vermakelijk is het in ieder geval zeker, maar op kwalitatief vlak toch wat kaler en ineffectiever. Divoff steelt echter nog altijd de show en alleen voor zijn verschijning verwerft deze film een welverdiende voldoende.

Enkele stunts en achtervolgingen redden dit derde deel van de laagst mogelijke score. Het blijft jammerlijk wanneer studio's niet meer in een reeks geloven en het daarom voor een laag budget op dvd dumpen, Wishmaster 3 is er in ieder geval het slachtoffer van geworden. Andrew Divoff vond het script erbarmelijk en weigerde mee te werken met dit deel, daarin geef ik hem zeker geen ongelijk. Wishmaster 3 betreft een werkelijk oersaaie bende, met acteurs die van straat geplukt lijken te zijn. De vervanging van Divoff mist elke vorm van charisma, de creativiteit met de moorden ontbreekt volledig en het sentimentele plotje raakt kant noch wal. Het is serieus moeilijk om je door de volledigheid van deze film te zetten, maar het is me uiteindelijk gelukt. Een grootse teleurstelling, aangezien de voorgaande delen erg goed begrepen wat vermaak is en daar dubbel en dik op in wisten te zetten.

Niet zo rampzalig als het vorige deel, maar regisseur Chris Angel dirigeert nog altijd een brak vervolg op het witte doek. Dit vierde deel springt vooral iets creatiever om met de moorden en de nieuwe (menselijke) Wishmaster is wat charismatischer, maar de inhoud gaat werkelijk nergens meer over. Je moet natuurlijk wat nadat je hetzelfde gegeven voor de vierde keer uit de kast trekt, maar dat volledige romancegedoe slaat als een tang op een varken. Hoe komen ze er eigenlijk toch op. In ieder geval zijn de hoofdpersonages (klaarblijkelijk volgens de norm) nog altijd oersaai en oogt het merendeel op visueel vlak onverzorgd. Het is deze reeks trouwens nog geen enkele keer gelukt om een noemenswaardige protagonist neer te zetten, dit vierde deel zet die trend mooi voort. Het blijft jammer hoe het met Wishmaster afgelopen is, maar ik heb goede hoop voor een fijne reboot. Een regisseur als Steven Kostanski zal er vast en zeker geweldige dingen mee kunnen doen.

Een uitgekauwde inhoud met een originele visuele benadering vanuit regisseur Kyle Rankin, die dit waarschijnlijk vooral snel af wilde ronden. Die indruk wordt in ieder geval vroeg gewekt aangezien logica snel uit het raam wordt gesmeten, het verhaal overduidelijk zo spoedig mogelijk op gang moest komen (waardoor de tieners in hun eerste oefening de magie al beheersen) en veel actrices niet echt de prestatie kunnen leveren die ze waarschijnlijk hopen neer te zetten. Toch weten de jonge castleden best wat charme af te geven en boeit de eerste helft dankzij de opzet gemakkelijk. Daarna schakelt Rankin over in wat serieuzere perikelen en daar komen een boel slecht geanimeerde effecten bij kijken, wat uiteindelijk resulteert in een volstrekt sensatieloze finale.

Moeilijk.

Witch Hunt behoort tot de film die een uitermate goed bedacht concept kent, maar hier nauwelijks naar kan toewerken. Ik vraag me overigens wel af waarom deze film zo onder de radar is gebleven uiteindelijk. Destijds meerdere nieuwsartikelen met de trailer, een talentvolle cast, en toch heeft het een onzichtbaar bestaan tot op de dag van vandaag.

We worden voorgesteld aan een concept dat zich normaal gesproken in verleden tijd afspeelt, namelijk het heksenjagen. Dit keer hebben we het concept in een moderne, hedendaagse setting. Dat vind ik best leuk bedacht, aangezien het creativiteit biedt tot een aantal mooie ideeën. Het ontbreekt de film dan ook niet aan degelijke ideeën, die zijn er genoeg, maar wel kent het een gebrek aan tempo.

Callahan zet erg in op sfeer. Ze komt qua opzet wel ergens. Het huis ziet er mooi uit, er worden wat aardige filtertjes over de lens gesmeten en op cinematografisch vlak ziet het er regelmatig oké uit. Dat ontneemt de film niet van het feit dat het een terughoudend, levenloos gebeuren is. Erg weinig momenten van spanning of onheilspellende sfeer, en dat werkt niet beter als je het tempo gaandeweg nog meer vertraagd.

Het acteerwerk is redelijk maar de actrices worden aardig ver terug de hoek in gedrongen. Je hebt een Adlon en je hebt een Cowen, maar beide actrices krijgen nauwelijks de ruimte om als personages onderscheidend te zijn. Veel serieuze blikken, maar zelden een scene waarvan de kijker de indruk kan krijgen dat ze verdienen waar ze staan. En dat is niet perse hun fout, maar vooral van de regisseur die een iets te ambitieuze mindset draagt.

Inhoudelijk is de film regelmatig raak, maar de uitwerking die juist wil scoren op atmosfeer wordt thuis gelaten. De film is in de tweede helft nauwelijks meer door te komen, ik heb toch wel de minuten af lopen tellen. Ben wel blij dat de film achteraf niet op het grote doek gezien werd, dat zou een verspilling zijn van mijn avond en geld.

Moderne, maar zeer uitgesponnen herbewerking van de griezelfilm uit 1986. Regisseur Chuck Russell heeft veel ervaring opgebouwd binnen dit vak, maar toch wekt Witchboard geregeld de indruk dat het onder handen is genomen door een beginner. Zo worden er weinig interessante gebeurtenissen opgebouwd, zijn de ideeën niet bepaald boeiend en komen de personages nergens tot bloei. Tussendoor wel een aantal opvallend bloederige momenten en een redelijke finale, maar Russell slaagt er niet in om dit moeilijke subgenre nieuw leven in te blazen. Bonuspunten voor de professioneel ingerichte cinematografie.

Half.

Horrorfilm die niet perse van lage kwaliteit is, maar op z'n beurt ook zeker niet van hoge kwaliteit. Films als deze komen wat mij betreft uit het niets opzetten. Niemand weet waar ze vandaan komen, behalve dat ze komen en gaan. In dit geval was het opvallend genoeg om nog even door Film1 aangekocht te worden.

Het meeste voordeel dat met deze film wordt getrokken is overduidelijk de setting. Barker gaat te werk met het 'klein maar fijn' gegeven. Daarmee doel ik op de opzet uiteraard, want voor deze film is er niet meer nodig dan een gestrande auto in een besneeuwde setting. Vervolgens heb je dan al de poppen aan het dansen en de film heeft er nauwelijks een uitleg voor nodig.

Het fijne van de film is dat het er audiovisueel veel aandacht aan wordt besteedt. De cinematografie evenals het gebruik van de filters ziet er sterk uit. Het acteerwerk is ook naar behoren ondanks het gebrek aan ademruimte voor de crewleden. In het begin is er wat ontwikkeling, daarna neemt de duisternis van de film het toch echt over en vanaf dat punt verdwijnt ieder personage volledig naar de achtergrond.

Het gaat bij deze film vooral mis in de tweede helft, waar de boel escaleert. De escalatie maakt echter een nogal saaie indruk en weet vrijwel nooit aan te slaan. Voor je het weet rollen we over het verhaal zonder te weten te komen wat de bedreiging precies is en wat deze zo onderscheidend maakt. De spanning wordt er nooit echt goed in verwerkt, maar ook het gedruk vanuit het verhaal zorgt voor enkele interne problemen. De eerste helft is erg vermakelijk, daarna is het snel bergafwaarts.

Volwassen actrices die elkaar met handgebaren te lijf gaan brengt een onbedoeld komisch amusement met zich mee, maar verbloemen niet dat regisseuse Rebecca Matthews er verder een visuele rotzooi van maakt. Makers van dit soort films lijken amper meer de moeite te nemen om actief wat uit de cinematografie te halen en als de actrices niet best acteren houdt de inhoudelijke compensatie ook snel weer op. Het voornaamste probleem is dat het uitgekauwde verhaal amper weet te boeien en de schaal die de makers in gedachten hadden simpelweg niet werkt. Hierdoor is het gedoemd tot een uiterst goedkoop productiewerkje met weinig filmische meerwaarde.

Wel lollig.

Uiteraard gered door een schmierende Nicholson die het weer voortreffelijk doet. Voor dit soort types is hij echt in de wieg gelegd. Het is geen hoogstaande cinema dit, maar vooral zo'n film die je voor het vermaak opzet en als je een beetje van lompe en soms foute humor houdt.

Vooraf had ik er niet veel zin in, ik keek hem vooral voor het genre. Een melige horror/komedie, maar 1 die 118 minuten duurt, ik had zo mijn twijfels. Bovendien dacht ik al dat deze film weinig met horror te maken zou hebben, en daar bleek ik gelijk in te hebben. Ik denk dat komedie/fantasy iets meer op zijn plek zit.

Het acteerwerk van de dames is niet al te bijzonder, ondanks dat ze er wel lol in lijken te hebben. Maar de types die ze spelen worden net wat te overdreven neergezet. Nicholson heeft wel geweldig gevoel voor humor en kreeg me regelmatig aan het lachen. Het is niet eens perse de humor, maar vooral de manier hoe hij het brengt die me aanspreekt.

Visueel zijn er weinig gedateerde stukken, vooral omdat Miller het allemaal een beetje practical houdt. Dus meer lol zonder te veel CGI of andere poespas, en ik denk dat dat de juiste aanpak is geweest. De trucjes zijn nu alleen wel wat simpel, maar soms nog wel lekker lomp.

De humor is trouwens ook niet minder lomp en soms behoorlijk fout en smerig. Als je daar niet zo van houdt, kan je deze film makkelijk overslaan. Je zal er niks aan missen. Ook als je er wel van houdt natuurlijk, maar dan kan je het altijd nog ter vermaak kijken. Dat lijkt ook de enige missie waar deze film daadwerkelijk voor wilt gaan.

Ik heb een aantal keer moeten lachen, vooral omdat ik eigenlijk wel hou van wat domme en lompe humor. De bombastische finale is bijvoorbeeld iets in mijn straatje, maar dat blijven subjectieve vormen van humor. De dames zijn alleen een beetje vervelend en dat de film soms nog subtiele dingetjes tussen de lompe humor stopt werkt ook niet al te best.

De film duurt ook wel wat te lang, 118 minuten is wel heel veel van het goede. Zodra Nicholson eventjes buiten beeld is zakt de film ook in, wat betekend dat Nicholson de film echt wel draagt. Maar het is gelukkig best snel entertainment. Ik kwam er best vlot doorheen, waar ik blij om was aangezien het bijna 2 uur duurt.

De heksjes.

Een verfilming van Roald Dahl dit keer, dat toch wel een bekende schrijver is momenteel. Ik heb weleens een paar van zijn kortere verhaaltjes gelezen, dus ik wist wel waar dit ongeveer heen kon gaan. Het deed me ook een beetje denken aan Burton.

Het verhaal is opzicht al best leuk, maar de film heeft absoluut zijn tijd niet goed doorstaan. Sterker nog, voor een film uit 1990 vond ik dit nog vrij lelijk. Uiteindelijk was het resultaat nog wel genietbaar omdat de acteurs daar ook nog een steentje aan bijdragen.

Prima boekverfilming dus, ik heb me wel vermaakt hiermee. Genoeg fantasie in de verfilming en een best aantrekkelijk verhaal, maa rop visueel niveau valt het vaak door de mand. Voor kinderen is dit ook nog wel spannend.

Zwakke film van regisseur Robert Zemeckis, die doorgaans juist redelijke kwaliteit wist af te leveren. The Witches draaft veel te ver door in de excentrieke vormgeving, waarin specifiek Anne Hathaway een afgrijselijke prestatie aflevert. Met de volle overtuiging neergezet, maar zo nodeloos kinderachtig ingekleurd en amper aan te zien met dat dik aangezette accent. Zemeckis profiteert vooral van een redelijk kleurrijke vormgeving en een aantal handige camerakunstjes, want van de visuele effecten of de personages gaat het hier spijtig genoeg niet komen. Deze herbewerking voelt dan ook vooral aan als een kinderfilm met veel te spannende en/of misplaatste insteken om die stijlkeuzes doeltreffend aan te vullen.

Ruig.

Nou nou, ik stond toch wel even te kijken dat deze film uit 1968 kwam, want dit is zelfs nu nog best ruig, lomp en inderdaad zeer vrouwonvriendelijk, maar het punt komt ermee dus wel overduidelijk over en dat is wel iets bijzonders.

Price steelt de show met weer een lekkere rol, vooral omdat hij zo kil overkomt en lekker veel tekst heeft in zijn personage blijft het een genot om tegenaan te kijken en het hulpeloze gevoel dat hij je laat krijgen bij de executies is volop aanwezig.

Maar de executies zelf zijn dan ook verrassend zware en ruige scenes, ik stond toch wel er even van te kijken, maar de scenes werken wel en zijn zeer krachtig. Sterke rollen, al vond ik de held niet echt heel overtuigend. Dat komische hulpje dat ook niet perse gehoeven.

Het wraak verhaal kon me ook iets minder boeien, het feit dat deze film behoorlijk veel durft en daarmee nog eens slaagt ook is best indrukwekkend. Het is allemaal wat saai gefilmd, met weinige visueel interessante dingen, maar ja het blijft een low budget horror film uit 1968.

Sterke film, positief verrast.

Alhoewel dit derde deel op hetzelfde niveau zit als de voorgangers, vormt dit de beste deelnemer van het originele drieluik. Regisseur Brad Sykes neemt nogmaals de leiding en levert wederom een soortgelijke film af, het concept lijkt zelfs enorm op de voorganger. De kritieken blijven dan ook redelijk synoniem aan de eerdere hoofdstukken, behalve dat de makers hebben geïnvesteerd in betere camerakwaliteit. Alles lijkt net wat scherper te zijn, al laat dat nog beter zien dat bepaalde moordscènes buitengewoon eenvoudig in elkaar zijn gezet. De Camp Blood-reeks is eigenlijk te laat uitgekomen en heeft geen schijn van kans tegenover de huidige, veel populairdere slasherreeksen, maar de korte duur biedt altijd verzachting.

Mwa.

Aardige komediefilm om een gemiddelde vrijdagavond mee op te vullen. Dit soort films moeten het vooral hebben van het avontuur en van de cast, want anders is er snel niks aan. Wat de film in ieder geval wel goed doet, is de juiste basis zoeken. Zo hebben we al snel een avontuurlijk gebeuren dat ook een echte richting kent.

Je hebt het als regisseur best goed voor elkaar wanneer je Green, Lillard en Shepard naast elkaar weet te krijgen. Afzonderlijk van elkaar zijn het ook best leuke acteurs die ik regelmatig kan waarderen. In dit geval vielen ze me wat tegen. Ze doen zeker hun best, maar ik krijg vooral de indruk dat alle bombarie op de achtergrond hun acteerkwaliteiten herhaaldelijk overschreeuwen.

Hierdoor is de komedie een redelijke domper, dat gelukkig gedeeltelijk wordt gecompenseerd met een hoop avontuurlijke beelden. Er gebeurt eigenlijk altijd wat in het universum van deze film, of ze nou varen op een wildwaterrivier, aangevallen worden door beren of in een soort cult lopen. Je kan het zo gek nog niet bedenken of het komt voor in deze film.

Uiteindelijk is het een vlotte film die alleen op het vlak van komedie te weinig kan bieden. Verder mist het ook wat extra's of memorabels. Op het visuele vlak kan ik ook niet echt een scene eruit pikken die een sterke indruk heeft nagelaten. Ik denk dat ik de poster zelfs mooier vind dan alle scenes die in deze film voorkomen, maar het tempo ligt hoog en de gebeurtenissen volgen elkaar snel op, dus als vermaak werkt het tot zekere hoogte wel.

Wilder.

Als regisseur zal hij waarschijnlijk nooit iets voor mij worden, ook deze film valt helaas niet onder de uitzonderingen. Het hoogste cijfer dat ik een film van Wilder heb gegeven is een 3,0*, en dat was geen film die in een top 250-lijst staat. Deze film vond ik verder ook een nogal theatrale en overgewaardeerde bedoening verder.

Witness for the Prosecution is maar voor een deel een rechtbankfilm, maar die sequentie neemt dan wel een lekker uur van de film in beslag. De rechtszaak is ook een veel interessanter gedeelte binnen deze film, want alles wat ervoor komt is niet aan mij besteed. Ondanks dat het acteerwerk best voldoet van Laughton, vond ik de personages en vooral de humor niet iets dat voor mij is weggelegd. Het was dan ook moeilijk om door de film te komen.

De grootste obstakels voor deze klassieker is dan ook het acteerwerk maar ook de humor. Deze film mengt misdaad, drama en komedie met elkaar. Komedie lijkt geen vreemd gebied te zijn voor Wilder, maar ik vind zijn humor niet echt mijn ding. Ik vond de redelijk opdringerige humor vervelend werken, ondanks dat het wel goed wordt uitgebalanceerd met de rest van de film.

Verhaaltje verrast nog weleens en ik zag de wending niet aankomen, verder is de rechtbank ook wel leuk om te volgen. In ieder geval een stuk beter te doen dan het gedeelte dat ervoor komt. Jammer genoeg is het acteerwerk nooit beter. De theatrale houding die Power en Dietrich aannemen is maar moeilijk om doorheen te komen. Het is steeds te duidelijk dat ze iets te verbergen hebben of juist niet.

De 116 minuten zijn niet bepaald te lang en de film weet voor die tijd ook genoeg te boeien, maar verder blijven dit soort films wel tot de soort behoren waar ik mijn ogen bij rol. Verder is de regie ook niet iets waar ik van hou, maar dat soort dingen horen wel bij die tijd. Jammer is het wel, maar goed. Wilder was niet de meest innovatieve regisseur naar mijn mening.

Sfeervolle horrorfilm en een werkelijke verademing wanneer je erachter komt dat dit een productie van eigen bodem is. Verfrissend om de dedicatie van regisseur Didier Konings te zien wanneer het gaat om de opleuking van zijn decors, waarbij zelfs aandacht is geschonken aan de taalkeuze. De film voelt lekker authentiek aan en gaat goed om met de horrormomenten, die zeker tijdens de nachtelijke uitjes in het bos erg knap uitpakken. Links en rechts had er wat meer aandacht geschonken mogen worden aan de spanningsopbouw en ik vond de rol van Anneke Sluiters niet heel noemenswaardig, maar Witte Wieven boeit van begin tot eind. Het acteerwerk van met name Len Leo Vincent viel me ook juist positief op, die volledig opgaat in zijn personage en merkwaardig overtuigend voor de dag komt. De fantasierijke en gedetailleerde visuele weergave deden me als kijker verlangen naar meer, want het blijft erg knap wat Konings hier doet. Dat de sfeer niet consistent vastgehouden wordt en de druk niet heel erg wordt verhoogd weerhouden me ervan de film te bekronen met een hoger cijfer, maar binnen de Koolhoven Presenteert-reeks is dit absoluut mijn favoriet.

Behoorlijk fout.

Dit zijn van die filmpjes die nooit op TV komen maar eigenlijk als horrorfan wel eens gezien moet hebben. Of je hem dan vervolgens goed vindt of niet, dat ligt geheel aan jou. Maar ik kan er nog wel iets te genieten uit halen in ieder geval.

Zo is deze film vooral erg vermakelijk, maar het is wel snel al duidelijk dat er behoorlijk weinig budget in is. Mede door de zeer brakke kwaliteit en duidelijk beperkte materialen die ze hadden, maar desondanks kunnen ze wel net genoeg detail in de ruimtes plaatsen.

Sager is in ieder geval een beetje half. Tijdens zijn shows kan hij moeiteloos de aandacht vasthouden, maar eenmaal hij geen show geeft, valt hij echt door de mand. Soms pakt hij het te theatraal aan en doet zich te geforceerd voor als een slecht iemand, waardoor het gehele mystery aan de film er wel vanaf is.

Wel hakt de film er soms stevig in met behoorlijk lompe en foute gore-effecten. Eigenlijk is de film dan ook een soort speciale effecten showcase. En daaromheen nog een apart verhaaltje dat uiteindelijk erg weinig voorstelt helaas.

Wat wel jammer is is dat de film nergens echt een gevoel geeft van " wauw" buiten wat brute moorden om. Je hebt al heel snel door hoe de vork in de steel steekt en dat haalt het mysterygehalte er wat uit, wat jammer is want dan kan je minder knap puzzelen.

Soms valt de film ook wat in herhaling, en Sager mocht soms een toontje lager acteren. Zeker in de slotfase (Look into my eyes!) was vooral een komisch iets en dan gaat dat gehele effect eraf waarmee hij de aandacht weer vast kan houden.

Soms ook behoorlijk zwakke regie. Actrices kunnen soms toch wel even de adem inhouden? Maar voor de rest een behoorlijk fout filmpje dat goed weet te boeien. Wel begrijpelijk dat dit soort filmpjes nooit op TV komen, maar desondanks wel een kleine kijkbeurt waard.

Gouwe ouwe.

Dat is een passende omschrijving van deze film. Ondanks het jaartal vind ik het allemaal bijzonder kleurrijk vormgegeven en is de film toch wel lief. Vooral Judy Garland pas perfect in haar karakter als Dorothy. Ook de rest doet het niet slecht.

Het is allemaal wat overdreven gebracht, die heks bijvoorbeeld was vrij vervelend op sommige stukken. Maar de rest van de karakters zijn best leuk en let je eigenlijk vrij weinig op het jaartal. Zo oud als de film is, is het allemaal qua kleur erg mooi.

Acteren is redelijk, wel lief. Niet echt hoogstaande effecten natuurlijk, misschien duurt voor sommige mensen de film ook wel wat lang. Ach ja, voor de rest een prima film waar ik weinig kritiekpunten op heb. Ligt me wel.

Het uitgangspunt is leuk gevonden en het acteerwerk is niet heel onaardig, maar deze herbewerking van het klassieke filmverhaal heeft bitterweinig te melden. Zeker de uiteindelijke insteken en wendingen slaan als een tang op een varken; allen maken ze vooral een ontzettend geforceerde en onoprechte indruk. Alsof er met macht en man een onverwacht element in het verhaal zou en moest zitten, wat vervolgens erg opvalt. Verder doet regisseuse Louisa Warren na de opening niet meer aan visueel sterke beelden en is de spanning evenals de atmosfeer ver te zoeken. Eigenlijk is The Dead Walk geregeld zelfs erg saai, omdat er voortdurend wordt gekozen voor het eenvoudige, makkelijke pad.

De opzet van regisseur Chris LaMartina doet denken aan Ghostwatch, die 21 jaar voor deze film werd uitgebracht. Beide films volgden een concept waarop het lijkt alsof je naar een verloren televisierapportage aan het kijken bent. Een werkelijk briljant concept als je aan weinig middelen kan komen, maar LaMartina’s film doet duidelijk onder aan het desbetreffende voorbeeld. De eerste 30 minuten van WNUF Halloween Special zijn verfrissend komisch en geweldig ingericht. Het gevoel dat je naar de televisie kijkt in de jaren '80 heerst sterk en de afwisseling tussen televisieprogramma en satirische commercials is het aanschouwen waard. Hier maakte LaMartina ook gebruik van diverse andere regisseurs die deze reclamespotjes voor hun rekening hebben genomen. Een gezellig team met duidelijk veel horrorpassie, maar het trucje is na dat halfuur echt wel uitgewerkt en vanaf dat moment kapt de film veel te vaak af naar de reclames tot op het irritante af. Zeker omdat je uiteindelijk vaker tegen de reclame zelf aankijkt dan het programma en dan duren de 83 minuten best lang. De uiteindelijke horror wordt in deze film ook aardig beperkt gehouden, al is de finale best lollig te noemen in termen van originaliteit. WNUF Halloween Special vormt een leuk en vermakelijk geheel om te bekijken op Halloweenavond zelf (zoals ik heb gedaan), maar de iets te repetitieve structuur brengt het geheel omlaag. Ondertussen is er overigens een sequel uitgebracht die ik wellicht in de toekomst nog wel even aan zal zetten.

Regisseur Ang Lee heeft enkele behoorlijke films geregisseerd, maar deze veelgeprezen actiedramafilm kon me maar weinig bekoren. Zo opent de film met een werkelijk eindeloos gesprek tussen Chow Yun-fat en Michelle Yeoh die maar van geen ophouden leek, om vervolgens te beginnen (na een kwartier) met een gevecht. De surrealistische trekjes die deze gevechten meekrijgen (de vliegende figuren) werken best aanstekelijk, maar jammerlijk genoeg zit er een oersaai en nodeloos serieus sprookjesverhaal doorheen verworven dat volstrekt oninteressant wegkijkt. Daar komt bij dat de personages zelf ontdaan zijn van enige eigenzinnigheid. Ziyi Zhang en Yun-fat hebben allebei een zeker charisma, maar het wordt nauwelijks benut door de saaie invulling die Ang Lee aan ze meegeeft. Enkele unieke gevechten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het is me een raadsel hoe men geboeid naar dit plot kan kijken. Met name het volledige stuk in de woestijn is amper doorheen te komen en de voortdurende focus op thematiek zoals romance, schuld en spijt is tenenkrommend. Zonder iemand die maar een beetje interessant is en een schrikbarend lelijke visuele focus op de (normaal gesproken) mooie locaties zorgen ervoor dat het ellendig is om deze film van begin tot eind uit te zitten.

Voor een zeer goedkoop Nederlands product viel Woensdag in alle opzichten mee. In ieder geval wordt de kijker ervan overtuigd dat er makers achter de camera staan die een oprechte passie voor het vak hebben getoond. De effecten worden praktisch gehouden en het concept is best leuk, bovendien doen sommige castleden het zo slecht nog niet. Verder is het allemaal natuurlijk erg simpel en duurt het te lang voordat alles uit de hand begint te lopen, een argument dat wordt versterkt als de eerste moorden zich primair buiten het scherm bevinden. Vooral het opbouwen van spanning wil ondanks een sfeervolle locatie niet echt lukken, maar Woensdag doet een dappere poging om Nederhorror enigszins op de kaart te krijgen.