Witch Hunt (2021)

In het Amerika van deze film is hekserij volgens amendement 11 van de grondwet illegaal en agenten van het Bureau of Witch Investigation (BWI) sporen beoefenaars van magie op. In hun boerderij vlakbij de Mexicaanse grens vangen Claire, haar tweelingbroertjes en moeder Martha in het geheim heksen op, De heksenrij als overduidelijk en weinig subtiele metafoor voor de sociale problemen van nu! De film doet zijn best om zijn wereld op te zetten. Maar dit lukt niet goed! Wat heksen wel of niet kunnen doen, blijft echter nogal duister. Het laat nooit zien waarom hekserij nou zo verschrikkelijk was, dat moet worden uitgebannen. Heksen moeten zich verbergen maar ze kunnen wel op een uitje naar een bar voor een drankje? Naarst die enkele misstappen was deze tweede lange speelfilm van schrijver-regisseur Elle Callahan relatief conventioneel en rechttoe rechtaan (Haar eerste film was Head Count'(2019), een opvallende bovennatuurlijke mind-Bender) Het had waarschijnlijk geholpen om het horrorelement van de film wat meer pit te geven. De film bezat wel een competente cast, de productiewaarden zijn meer dan OK en de feministische traditie van heksen in cinema blijft in leven; aangename mannen zijn schaars. Maar om de een of andere reden wordt het nooit echt beter dan dat het nu is.

Witch Hunt is een prima film met een origineel verhaal. Qua tempo en ontwikkeling wat traag maar dat past wel bij het verhaal. Het acteerwerk is meer dan prima. Al met al best van genoten.

Moeilijk.

Witch Hunt behoort tot de film die een uitermate goed bedacht concept kent, maar hier nauwelijks naar kan toewerken. Ik vraag me overigens wel af waarom deze film zo onder de radar is gebleven uiteindelijk. Destijds meerdere nieuwsartikelen met de trailer, een talentvolle cast, en toch heeft het een onzichtbaar bestaan tot op de dag van vandaag.

We worden voorgesteld aan een concept dat zich normaal gesproken in verleden tijd afspeelt, namelijk het heksenjagen. Dit keer hebben we het concept in een moderne, hedendaagse setting. Dat vind ik best leuk bedacht, aangezien het creativiteit biedt tot een aantal mooie ideeën. Het ontbreekt de film dan ook niet aan degelijke ideeën, die zijn er genoeg, maar wel kent het een gebrek aan tempo.

Callahan zet erg in op sfeer. Ze komt qua opzet wel ergens. Het huis ziet er mooi uit, er worden wat aardige filtertjes over de lens gesmeten en op cinematografisch vlak ziet het er regelmatig oké uit. Dat ontneemt de film niet van het feit dat het een terughoudend, levenloos gebeuren is. Erg weinig momenten van spanning of onheilspellende sfeer, en dat werkt niet beter als je het tempo gaandeweg nog meer vertraagd.

Het acteerwerk is redelijk maar de actrices worden aardig ver terug de hoek in gedrongen. Je hebt een Adlon en je hebt een Cowen, maar beide actrices krijgen nauwelijks de ruimte om als personages onderscheidend te zijn. Veel serieuze blikken, maar zelden een scene waarvan de kijker de indruk kan krijgen dat ze verdienen waar ze staan. En dat is niet perse hun fout, maar vooral van de regisseur die een iets te ambitieuze mindset draagt.

Inhoudelijk is de film regelmatig raak, maar de uitwerking die juist wil scoren op atmosfeer wordt thuis gelaten. De film is in de tweede helft nauwelijks meer door te komen, ik heb toch wel de minuten af lopen tellen. Ben wel blij dat de film achteraf niet op het grote doek gezien werd, dat zou een verspilling zijn van mijn avond en geld.

Ik kon er niet inkomen, miste een bepaalde logica in de film. En een zeer raar einde

Verrassende en boeiende film op basis van een goed verhaal. Dit was gewoon geheel afwijkend van de huidige meuk die er gemaakt wordt. Ze hadden er natuurlijk ook een dikke horrorfilm van kunnen maken, maar de uitvoering waar ze nu voor gekozen hebben past perfect en is de juiste. Een goede setting, waarbij het even wennen was dat dit in de huidige tijd speelt.