Meningen

Bedenkelijke misdaadthriller vanuit regisseur Franck Khalfoun, die vooral de schaal mist om een film als Wrong Turn at Tahoe op een goed einde te brengen. Er wordt op die manier een verhaal op het grote witte doek gepresenteerd waarin misdaadorganisaties elkaar te lijf gaan, maar klaarblijkelijk enkel beschikking hebben over 2 tot 10 bendeleden. Miguel Ferrer speelt daarnaast een nogal belachelijke baas en Cuba Gooding Jr. kent niet genoeg charme voor zijn redelijk kille personage. Enkele brutale scenes en een redelijk bombastische finale zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het zijn schaarse hoogtepuntjes binnen een film die menig kijker waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven.

Best oké.

Polen speelt Nederland er in ieder geval uit als we het over cinema hebben. Misschien is All My Friends Are Dead niet de meest enerverende film, maar het is toch wel een aardig anderhalf uurtje aan vermaak. Verwacht alleen geen misdaad of horrorfilm voordat je hem opzet.

Nee, regisseur Belcl gaat namelijk meer voor de komedie en houdt dit genre de volledige speelduur aan. Dit is een erg melige film die veel tempo kent. Veel bekende grappen en puberale humor die best weten te vermaken. Tot echt hardop lachen kwam het niet, maar voor het vermaak is het zeker aardig.

Acteerwerk is aardig. Toch best ongemakkelijke rollen die de tieners spelen, dus krijgen ze vanuit mijn kant extra punten voor diens prestaties. Nogmaals, echt grappig zijn ze niet, maar ze tonen in ieder geval het lef om zichzelf zo neer te zetten. Jammer dat Belcl toch iets te veel voor het puberale gaat en minder voor de echt unieke vormen van humor.

Visueel is het ook niet goed genoeg. De look is aardig en de editing op niveau, maar films zoals deze hebben toch wat extra's nodig. Vooral de finale is een teleurstelling hierdoor, omdat de regie nooit echt kan uitblinken qua stijl en snelheid. Hierdoor treden er regelmatig wat probleempjes op met het tempo die het eindresultaat niet ten goede komen.

Duurt wel kort verder en vermaakt goed. Ik wou het oorspronkelijk dan ook een 3,5* geven, maar ik was toch wel teleurgesteld na de finale. Hoop je dat de film eindigt met een knal, komt ie niet. Gaat behoorlijk ten koste van de opbouw. Verder wel behoorlijk vermakelijk en vlot, dus een vervelende zit was dit niet, maar je hoopt toch op wat meer. Voor nu prima om eens gezien te hebben.

De regiecarrière van Anthony DiBlasi wisselt tussen krachtige cinema en zielloze prenten. Niet elke regisseur kan natuurlijk met elk project een voltreffer beleven, maar Wuthering High is gewoon pijnlijk om van iemand als DiBlasi af te zien komen. De hoofdrol, vertolkt door Paloma Kwiatkowski, oogt ongeïnteresseerd en expressieloos. Het is amper een interessant personage om de aandacht voor 90 minuten vast te kunnen houden, maar ook veel bijpersonages worden verwaarloosd. James Caan doet het goed, maar wordt op deze manier flink naar de achtergrond gedrukt en amper in het verhaal betrokken. Andrew Jacobs doet wat hij kan, maar kan spijtig genoeg weinig aanvangen met het voorspelbare en ronduit bedenkelijke script. Waar Wuthering High voor een lange tijd in ieder geval nog wegkijkt als een snel in elkaar geflanst maar soms onderscheidend TV-drama, betreedt het verhaal een werkelijk belachelijk spoor richting de finale. Het is moeilijk om mee te leven met het gebeuren binnen deze film, want elk personage is net zo onsympathiek en karikaturaal tot leven gebracht als de ander. Als kijker kon ik absoluut niets voor de uiteindelijke ontknoping voelen.

Lollig.

Toch nog een film die een niet al te hoge financiering kent maar wel een aardig eind weet te komen door de volle aanpak. Dit behoort tot de soort film die weigert maar een moment saai te worden, en die intentie wordt al tijdens de opening duidelijk gemaakt met snelle editing en veel gekke gebeurtenissen.

Wel fijn, want zo creëer je als regisseur meteen een passend tempo voor films als deze. Je moet namelijk ondergedompeld worden in de abstracte en onnatuurlijke wereld van Wyrmwood. Dat weet Roache-Turner ook aardig te lukken hier. Hij gaat vol op in de wereld en daar horen veel gekke snufjes, excentrieke personages en grappige vondsten bij. Zo'n concept waarbij auto's op benzine van zombies rijden is bijvoorbeeld al snel leuk.

Een beetje jammer dat leuke personages soms worden verspilt. Zo'n Bradey moet juist een lekker doordenderend karaktertje zijn, maar vervolgens zit ze voor zeker meer dan de helft gekneveld in een of andere kelder. Verder kenmerkt de film zich in wat terughoudend camerawerk, dat toch niet helemaal lekker kan meedansen met het tempo van de film. Zeker in het begin zorgt dit ervoor dat het even duurt voordat de film je meetrekt.

Maar daartegenover staat een goede dosis aan vermaak dat weigert zichzelf maar een moment te vertragen. Wel gaat het met de ideeën die het heeft aardig ver, waardoor je niet naar deze film moet kijken met verwachtingen dat alles is wat je gaat krijgen ouderwets zombiegeweld zal zijn. Niet voor iedereen uiteraard, maar ik kan er best wel van genieten.

Uitgewerkt.

Vond het eerste deel destijds best een aangename verrassing. Roache-Turner koos een verfrissende richting door alles zo snel mogelijk op elkaar te gooien. Het leverde een behoorlijk energieke en bij vlagen gestoorde film af. Het zag er wel uit als beginnerswerk, maar wel vanuit een regisseur die echt een passie droeg voor het vak.

Ondertussen zijn we 9 jaar verder en zou je denken dat een vervolgdeel van dezelfde naam wel wat meer kwaliteit zou dragen, maar in principe dramt Roache-Turner gewoon hetzelfde riedeltje weer op. Dezelfde personages keren terug, de omgeving blijft even droog en nog altijd heerst dezelfde hoeveelheid energie binnen de regie. Het probleem is dat we het al eerder hebben gezien, dus de verrassing blijft volledig uit.

De originele ideeën raken op en de nieuwe toevoegingen zijn vooral wat dwaas. Roache-Turner lijkt zichzelf ook wat kwijt te raken gedurende de actiescenes. Nog altijd razendsnel gemonteerd en het tempo mag er behoorlijk zijn, maar het lompe geweld evenals de echt creatieve vondsten blijven uit. Dat trok het eerste deel zo in z'n voordeel, hier krijg je het gewoon opnieuw te zien waardoor het eerder uitgewerkt raakt dan je zou hopen.

Weinig toevoeging dus, ik had liever echte regieontwikkeling gezien. Die blijft met dit deel uit, leek vooral alsof ze gewoon de oude tijden weer wilden herleven. Destijds voelde het echt verfrissend aan, maar die unieke draai is nu weg. Hierdoor blijft er een vermakelijke, snelle maar platte film over waarvan ik eigenlijk niet kon denken dat ik precies wat nieuws had gevonden. Het liet een wat bitter smaakje na, maar ach.

Aardig stompzinnig.

Wyvern Hill probeert als onbekende en goedkope horrorfilm hoge ogen te gooien door een serieus onderwerp te combineren met wat griezelelementen. Kan alleen niet zeggen dat het erg goed gelukt is, want het wordt al aardig snel duidelijk dat de acteurs totaal niet in staat zijn om de lijnen naar behoren af te leveren.

Het verschil is alleen dat er wel wordt verwacht dat ze een beetje sterk in hun schoenen staan in deze rollen, want er wordt een zekere mate van diepgang uitgewerkt. Ook visueel maakt regisseur Zaurin het duidelijk dat er allemaal net wat meer achter moest zitten. Ik kan de uitwerkingen van de droomsequenties dan ook nog wel waarderen, evenals de soms kleurrijke versiering van het huis.

De film kijkt gedurende de eerste helft nog oké weg, maar eenmaal de bedreiging vorm begint te krijgen loopt het allemaal toch wel mis. Zeker omdat de uitwerking en vormgeving van deze bedreiging te simpel is. Ook het gedrag (willekeurig gaan lopen dansen) is eigenlijk gewoon te belachelijk voor woorden. Terwijl het uiteindelijk juist een intimiderende verschijning moest zijn.

Het concept en de diepliggende uitwerking tonen potentie voor een film die groter wil zijn dan het eigenlijk kan zijn, maar waar de ambitie soms nog wel weet te helpen bij andere films loopt het bij deze film erg mis. De belachelijkheid en ridicule natuur van de film zorgt er namelijk voor dat het als horrorfilm nooit serieus te nemen is, maar ook als dramafilm niet bepaald door de mangel kan.