Meningen

Niet echt.

Super Me of ook wel bij zijn Chinese titel Qi Huan Zhi Lv genoemd is een redelijk speelse film die ondanks z'n korte speelduur regelmatig van toon en genre lijkt te veranderen. Deze film begint overduidelijk als dramafilm, waarschijnlijk ook vandaar het genre, maar gaandeweg wordt het toch allemaal wat energieker en komen er andere genres bij kijken.

Het concept van de film is leuk te noemen, en kan erg verfrissend werken. Regisseur Chong kan dat in dit geval helaas niet tot een goed einde brengen. Het ontbreekt Super Me aan een grote stoot creativiteit, want voor een film die met zijn sciencefictiongehalte erg goed kan uithalen blijft deze film toch wel wat binnen de lijntjes. De dreigingen vanuit de dromen zijn ronduit saai te noemen en spanning is ook ver te zoeken.

Het acteerwerk is niet briljant, Wang start met zijn onzekerdere kant slecht, maar kan zich herpakken eenmaal zijn rol wat charmantere kanten van zijn acteren vraagt. Vanaf dat moment lijkt het alsof je figuurlijk, maar vooral ook letterlijk, een andere Wang ziet en dat is fijn. De overige rollen vergeet ik waarschijnlijk snel, maar in het algemeen was het acteren op z'n minst niet vervelend.

Visueel aardig. De effecten mogen aardig shinen tussendoor, maar de budgettaire beperkingen zijn niettemin voelbaar. Waarschijnlijk omdat de film nooit optimaal groots wordt en iets dat wel een epische aanpak vraagt nooit tevreden kan stellen. De actie is verder ook wat aan de mindere kant, het geeft geen kick of trekt geen aandacht, het blijft er pijnlijk tussenin.

In zijn geheel is het vooral een film geworden die een leuk concept kent en daar veel mee kan doen, maar vervolgens meer geïnteresseerd is in de verdieping van z'n personages en dat is gewoon iets minder leuk om te zien. Zeker omdat de droomscenes de leukste gedeeltes van de film zijn. Dan vergeet je verder ook een beetje hoe voorspelbaar het verhaal zelf is. Ach ja. Niet slecht voor een keertje, maar ook niet bijzonder.

Intrigerende filmklassieker met zeker in de eerste helft prachtige experimenten qua verlichting. De grimmige havens en de mistige omgevingen worden door regisseur Marcel Carné knap in beeld gebracht. De inhoud door de beelden heen is echter wat minder boeiend, met personages die excentriek genoeg zijn, maar weinig verrassende toevoegingen hebben. Alhoewel het allemaal uitkomt bij een sterk einde, is de aanloop, zeker in het middenstuk, niet altijd even boeiend en eigenlijk weinig memorabel.

Zwak.

Gekeken omdat ik ook wel bekend staat als een van de duurste films aller tijden. Dit vooral omdat de dure stunts meerdere keren gedaan moesten worden en de stunt voertuigen steeds kapot gingen. Forster zou later de best vermakelijke World War Z regisseren.

Dit deel was gewoon simpelweg saai. Voor een James Bond film ben ik wel te porren, al moet ik eens de tijd nemen om reviews op de oude delen te schrijven. Dit deel zag er zeker best spectaculair uit bij vlagen, maar ik blijf me storen aan actrices zoals Kurylenko. Craig was wel redelijk.

Het heeft het gewoon niet. De actiescenes zijn erg saai in beeld gebracht, het verhaal boeide me niet, en het duurt dan echt veel te lang. Jammer, want in dit deel had ik best zin.

Slap.

REC was destijds een verfrissende horrorfilm in het found footage kader. Regisseur Dowdle, die echt geen slechte regisseur is overigens, wilde een poging wagen om deze film in Amerika over te doen, maar helaas is het eindresultaat nogal slap. Ik ben gewoon van mening dat Dowdle van dit soort subgenres af moet blijven, want veel goeds komt er niet vanaf.

Deze film kopieert REC eigenlijk, maar is net wat langer, minder eng en vooral minder interessant. De beste stukken zijn waarschijnlijk de stukken waarop nog geen dreiging te zien is. Eenmaal de horror inslaat krijg je als kijker maar weinig om je mee te amuseren. Het tempo ligt erg hoog, en toch weet het allemaal zo oninteressant te zijn. Toch wel een prestatie om eerlijk te zijn.

Een punt wat deze film wel beter doet is de hoofdrolspeelster, want Carpenter doet het verfrissend goed in haar rol die nogal beperkt tot leven wordt gebracht door de schrijvers. De angst voelt oprecht aan, en haar persoonlijkheid is ook gewoon leuk. Hierdoor zijn de scenes waarop ze gewoon aan het woord is geen enkel probleem om doorheen te komen.

Visueel wordt de film aardig versierd, maar Dowdle kan de camera nooit echt goed krijgen. Niet dat het camerawerk in dit soort films geweldig is, maar je kan er altijd in slagen een beklemmend gevoel te creëren. Dat lukt Quarantine niet, waardoor het ten alle tijden nogal afstandelijk aanvoelt. De horror wil maar niet van de grond komen, en voor een film die steunt op spanning en vaart is dat een serieuze misser.

Overbodige remake die niet naar behoren wordt uitgevoerd. Ze blijven trouw aan het bronmateriaal, maar ik denk dat Balagueró en Plaza beiden achterover leunen en lachen over het feit dat hun film niet kan worden overgedaan door Amerikanen. Zo zie je maar dat er ook voor found footagefilms talent nodig is, en dat schiet in Quarantine nog te kort.

Mwa.

De verwachtingen bij een vervolg op een matige reboot liggen hoe dan ook nooit hoog. Toch vond ik het bij deze specifieke film wel interessant dat we ons op een vliegveld bevinden. Als ik ergens vanwege een persoonlijke fobie de rillingen van krijg is het wel een vliegtuigcabine. Niet dat Pogue daar veel mee doet overigens.

Het tempo zit er aardig in, om de recensie maar een beetje positief te beginnen. De crew doet ook z'n best om met het beperkte script wat leuks aan te vangen, vond Mason daarbij nog best aardig acteren. Overige leden kijken vaak met een stenen gezicht naar levensbedreigende situaties, maar binnen een snel vervolg als deze moet je dat maar even voor lief nemen.

Ik denk vooral dat de film tekort schiet op een vlak van horror, want goor, spannend of indrukwekkend wordt het nergens. In principe volgt het allemaal braaf het zombieconcept totdat ze er een einde aan breien met een weinig verrassende finale. Het zal vast allemaal zijn gemaakt om even snel wat centjes via DVD-verkoop binnen te harken, anders kan ik het regisseren van een film als deze moeilijk rechtvaardigen.

Mwa.

Vreemd, een documentaire die zo pakkend en boeiend kan zijn maar aan de andere kant toch zo nutteloos en onwaardig kan aanvoelen. Dit gevoel had ik de gehele 120 minuten van de documentaire over de rise en loop van Queen.

Wat voor mij hem vooral omhoog hield waren natuurlijk de pakkende nummers. Het is allemaal pakkend en weet best te boeien, maar achteraf had ik na de rise van Queen nooit meer het gevoel iets zinvols te weten te komen dan een docu die eigenlijk daarna gewoon over Freddy gaat.

Ik had dus niet bepaald het gevoel iets meer te weten te komen over de band zelf, terwijl het me juist iets lijkt waar je heel veel over zou kunnen leren. Daarnaast praten er soms mensen die werkelijk helemaal niets toevoegen in de docu en alleen de speelduur langer te maken.

Na de dood van Freddy had ik al helemaal het gevoel van " jaahaa je mag nu wel eindigen ". De docu had zo veel sterker kunnen eindigen, de laatste minuten voegen eigenlijk helemaal niets meer toe.

Uiteindelijk is het allemaal wel boeiend, maar dit springt er niet uit voor mij. Geef me dan maar die nieuwe docu van Peter Jackson.

Een abominabele verschrikking op vrijwel elk vlak, dit onkundige project van de Italiaanse regisseur Lucio Fulci. Zelfs voor amateurstandaarden valt The House by the Cemetery op overtuigende wijze door de mand, met bijzonder slecht acteerwerk van vrijwel ieder personage. De goedkope nasynchronisatie wekt daarnaast irritatie op, de sfeerzetting komt totaal niet van de grond en het concept is zo idioot als wat. Enkel de lollige speciale effecten zorgen voor schaars leven in de brouwerij binnen een project dat vooral doods en ongeïnteresseerd overkomt. Het ontgaat me een beetje wat men in een regisseur als Fulci ziet afgaande op de uitkomst van dit brolwerk, want THBTC moet wel één van de allerslechtste films zijn die ik persoonlijk ooit heb gezien. Een vermoeiende ellende om doorheen te komen met krakkemikkige opmaak en een gebrek aan spanning en energie, het was werkelijk waar niet te doen.

Het bronmateriaal is onwaarschijnlijk bizar en leent zich perfect voor een langspeelfilm, maar regisseur Mikael Håfström brengt het vervolgens veel te plat en met beduidend weinig spanning. Het eerste halfuur heeft daarnaast de neiging om humor te betrekken in een omgeving die daar niet echt profijt van kent. Daartegenover staat dat de humor na die 30 minuten plots helemaal verdwijnt en plaatsmaakt voor dramatiek, maar ook deze komt weinig overtuigend voor de dag. Positief is de goed verdeelde inhoud en het degelijke acteerwerk, maar Quick blijft erg droog filmmateriaal dat voor weinig emotie bij de kijker zorgt. Zeker de sfeerzetting had behoorlijk versterkt mogen worden, waardoor Håfström geen grip op je aandacht weet te bemachtigen. Dan wordt een speelduur van 132 minuten helaas wel voelbaar in de negatieve zin.

De western van Raimi.

Had nog niet veel van deze film gehoord voordat ik hem zag, buiten het feit dat Raimi er de regisseur van was. Tevens ook nog een film uit zijn wat jongere filmjaren, dus dat moet wat energieks beloven. Deze film gaat dan ook best enthousiast te werk, en dat kan ik prijzen, maar het meest verrassende was uiteindelijk de cast.

Vooral omdat ik voor deze film niet had verwacht dat er zoveel sterren in mee zouden doen. De voornaamste verrassing daarvan is DiCaprio. Ik dacht dat ik ondertussen wel zicht had op de films waarin hij wel of niet meespeelde, totdat ik hem hier opeens zag opduiken. Ook Stone had ik niet meteen in deze rol verwacht, en het is meteen een van haar betere prestaties.

Het visuele aspect is niet echt het sterkste punt van de film, maar toch kent het best wel wat stijlvolle momenten. De energieke manieren om naar de wapenduellen op te bouwen weten keer op keer te vermaken, en de film kent daarnaast een aardig tempo. Tevens was ik wel een fan van het concept, waarbij goede schutters het in een toernooi tegen elkaar opnemen.

Helaas zijn de uiteindelijke actiescenes teleurstellend en het algemene acteerwerk matig. De sterrenacteurs kunnen niet veel met de saaie verschijningen waarin ze zich moeten kleden. Het gebrek aan enige flair is ook moordend te noemen, en ik mis gewoon het echte vermaak en lef. De serieuze natuur van de film buiten wat komische bijpersonages is ook niet bepaald een goede of ondersteunende factor van de film.

In het geheel is het een redelijk onbevredigende actiefilm geworden met enthousiaste regie, maar te saaie personages en vooral een te lange speelduur. Het is een erg lege en inhoudsloze film met weinig verrassingen, zo'n speelduur eraan binden is dan ook niet meteen nodig. Het vermaakt net aan als film, maar wat mij betreft is dit niet echt een van de betere projecten afkomstig van Raimi. Extra punten voor het sterke camerawerk.

Kundig gedirigeerde misdaadfilm van regisseur Paco Plaza, die met Eye for an Eye bewijst zich ook prima in ander territorium te kunnen bevinden. Vooral het acteerwerk valt hier positief op, met een altijd betrouwbare Luis Tosar in de hoofdrol. De bijrollen weggelegd voor Enric Auquer Sardà en Xan Cejudo vallen evenzeer op en voorzien hun personages gemakkelijk van een eigen persoonlijkheid. Alhoewel de film nergens bijzonder buiten de lijntjes kleurt of grootschalige risico's neemt, wordt het verhaal slim uitgewerkt en had het einde niet passender gekund. Plaza is per film een stukje gegroeid qua kwaliteit en zijn Netflix-debuut ademt professionaliteit en ervaring uit. Boeiend, goed geacteerd en sfeervol vormgegeven, maar wellicht iets te veel binnen bekend terrein om een grotere indruk te maken.

Half.

Film waarin eigenlijk meer te beleven viel dan ik vooraf had kunnen denken. Vanwege de overweldigend negatieve indruk die de film achterliet evenals een notering in de lijst van films met meeste schrikmomenten had ik er vooral een makkelijk aperitiefje van verwacht. Het bleek echter wat complexer te zijn dan enkel dat.

Toch blijft het een horrorfilm die zijn roots vindt bij de klassiekers, want zowel de opbouw evenals de uitwerking van het concept blijven voorspelbaar. De thema's die in deze film worden behandeld zijn al vaker, veel vaker zelfs, eerder en beter gedaan. Dat mag echter de pret van deze film niet meteen drukken, maar pret is nu juist hetgeen dat hier ontbreekt. De film is vanuit de regie namelijk ontdaan van alle energie.

Een camera die niet echt lekker met het verhaal meezwingt en een tempo dat wat te ongebalanceerd is om te werken. Zeker de finale, die veel sterker had moeten uitpakken, stelt teleur. Verder is het audiovisueel wel consistent te noemen. Knappe cinematografie, nog knapper geluid inderdaad. Het onheilspellende gegrom van de geluidsmontage zorgt voor een onaangename en effectieve sfeer. Jammer genoeg gebruikt de film het al bij al te weinig in z'n voordeel.

Uiteindelijk is het wel kwalitatief en het ziet er absoluut goed uit. Ik kon er zonder twijfel makkelijk naar kijken, maar wat het cijfer toch weet te weerhouden van een voldoende is het acteerwerk zelf. Cooke hoort gewoon niet in een film als deze thuis en Claflin is onzichtbaar. Harris maakt wat meer indruk, maar z'n rol beperkt hem in elke manier van zijn vrijheid als het aankomt op acteren. Al bij al consistent, maar teleurstellend op inhoudelijk vlak. Altijd jammer.

Vervolg.

Zoals wel vaker bij vervolgen valt dit vervolg op het succes van 2018 relatief tegen. Ik vraag me bij dit soort films vaak af of ze het resultaat hebben afgeschermd van de regisseurs nadat het is afgerond. Als geheel vind ik het namelijk een slordig vervolg op een film die best goed was op het gebied van horror.

Dit deel slaat na een uitstekende eerste 10 minuten een iets andere richting op dan het eerste deel. Opvallend aan deze film is dat het veel luider en lawaaieriger is. Toch wel iets dat tegen de principes ingaat, zeker als je "Quiet" in je filmtitel hebt staan. Zowel de soundtrack als de geluidseffecten slaan aardig door tijdens deze film, die de subtielere vormen van spanning teniet doen laten gaan.

Het acteerwerk is aardig. Blunt doet het goed, maar Murphy is de grote verrassing van de film. De kinderen mogen ook genoemd worden, maar van die twee was het al bekend dat ze talenten waren vanaf het eerste deel. Bij elkaar staan er dus aardige rollen te spelen. De personages zelf zijn wat minder interessant, zeker omdat de interessantere stukken al behandeld zijn tijdens het eerste deel.

Dit deel kent een prominentere aanwezigheid van de monsters en er lijkt ook meer budget te zijn waardoor een hoop scenes net wat groter uitpakken. Deze film kent dan ook een aantal massaslachtingen, die helaas wel veilig worden gespeeld om waarschijnlijk de PG-13 te behouden. Dat valt echter op een negatieve manier op, omdat de opzet van de film verder wel om een R-rating lijkt te vragen.

Ondanks dat het niet te lang duurt en vermakelijk blijft mis ik tijdens de film gewoon een grote smak aan spanning. De subtiele vormen van horror zijn bijna compleet weg, behalve tijdens de opening, die uitstekend geregisseerd is. Deze film is te luid en inhoudsloos om een vervolgdeel te rechtvaardigen. Het viel te verwachten, maar de magie lijkt er een beetje uit te zijn gezogen. Misschien dat deel 3 zich met een andere regisseur weer kan herpakken, maar dan zullen ze serieus beter werk van het script moeten maken.

Lekkere film.

Eindelijk eens een filmpje dat weer goed en dreigend is. Na het matige Winchester ben ik nauwelijks nog een redelijk horrorfilmpje tegen gekomen. The Strangers 2 was wel een leuke wegkijker, maar hij was niet echt goed. Deze is dat echter wel.

Begint ook meteen dreigend, in het begin is de film ook het engst. De spanning is om te snijden, de schrikmomenten werken en het gevoel dat je ieder moment gepakt kan worden is er zeker. Als de film over de helft komt zwakt hij echter af.

Er is veel spanning, maar aan het einde is het gewoon vermakelijk. De monsters zien er best grappig uit om heel eerlijk te zijn. Als iemand een hard geluid of schreeuw maakt gaat dit dan ook echter door merg en been. Zitten eigenlijk maar weinig minpunten in, behalve het belachelijke einde.

Onverwacht uitstekende toevoeging aan het desbetreffende horroruniversum. Regisseur Michael Sarnoski vult de bijdrages van John Krasinski sterk aan en levert een uitstekend vormgegeven verhaal. De afwisseling tussen dramatiek, thriller en horror is min of meer perfect en het acteerwerk van Lupita Nyong'o en Joseph Quinn is ver bovengemiddeld. Het fijne aan deze specifieke film is dat het nergens te veel wil en altijd de juiste grootte weet te vinden, zodat de grootschalige scenes prima worden afgewogen met de wat intiemere momenten. Richting het einde wist het gebeuren me zelfs tot op zekere hoogte te ontroeren en de spanning wordt wat mij betreft meermaals prima opgevoerd. Enkel de ietwat matige computereffecten gooien roet in het eten, maar Sarnoski toont zich een talent en ik kijk uit naar zijn volgende filmproject.

Camille Belle en Elisha Cuthbert spelen charmante en intrigerende personages, maar de regie van Jamie Babbit slaagt er niet in om de film zelf maar enigszins van de grond te krijgen. Dit uit zich vooral in de vormgeving van het thrillerelement, want die is traag en oogt voorspelbaar. Bovendien ademen de overige personages zoals Martin Donovan en Edie Falco amper eigenzinnigheid uit, waardoor de escalerende chemie niet weet te overtuigen. De regie van Babbit oogt wat zoutloos wanneer het gaat om de opbouw van druk en spanning, want een zeker gevoel van dreiging wordt nergens aangewakkerd. Wel geslaagd is de relatieopbouw tussen Belle en Cuthbert, al helemaal gezien de beperkte speelduur die ze ervoor hebben. Het tempo wordt opgeschroefd naarmate het laatste kwartier verstrijkt, maar daarvoor kijk je een lange tijd naar een film die simpelweg nergens weet aan te slaan ondanks de verontrustende thema’s. De visuele look oogt trouwens ook erg onafgemaakt en clichématig.

Maas.

Het is een beetje de Nederlandse regisseur die zichzelf lijkt te vergelijken met grotere Amerikaanse regisseurs. Maas is dan wel toegegeven een hele bekende regisseur in Nederland geworden. Maar of dat verdient is is bespreekbaar.

Maas lijkt zich vooral met toffe ideeën omhoog te werken. Hier zet hij echter een stap terug en houdt zijn verhaal een beetje beperkt. Het blijft voor een groot deel op 1 locatie, en dat komt de film eigenlijk wel ten goede hier.

Atsma viel me wat tegen. Normaal vind ik hem beter, maar hier vond ik hem vaak iets te gemaakt. Bokma is wel de showstealer hier. Hij is ook wel de ideale acteur voor zo'n gladde rol als deze. De rest is helaas voorspelbaar minder.

De film houd het allemaal wel simpel, maar vliegt soms te hard uit de bocht. Maas heeft op een gegeven moment wel de juiste toon, maar smeert er richting het einde weer een stuk meligheid bovenop waardoor de film uit de bocht ketst.

Het gaat eigenlijk mis vanaf het moment dat het vrouwtje met een wapen binnen komt lopen. Sowieso is de film vooral een herhaling van "wat heb je met mijn vrouw gedaan" en Bokma die de rare stunts van Atsma over het hoofd blijft zijn. Het script is simpelweg net wat te zwak voor een film als deze.

Maas denkt het wel aan te kunnen door zichzelf volledige controle over zijn film te geven, maar het komt de film niet perse ten goede. Maar desondanks ziet het ver visueel erg verzorgt uit en het volledige eerste uur weet goed te boeien. Bokma draagt de film dan ook wel.

Geen hele intelligente film met een interessant uitgangspunt, maar soms veel te banale keuzes erin verwikkeld waarbij je je afvraagt waarom dat had gemoeten. Het ligt vooral aan een wat mak script hier lijkt mij zo. Voor de rest, voor Nederlands niveau en Maas zijn niveau, niet slecht.

Het was een kwestie van tijd voordat de eerste films over deze tamelijk recente genocide hun intrede gingen maken in de top 250. Dus: Quo Vadis, Aida. Gelukkig levert regisseuse Jasmila Zbanic kwaliteit af wanneer het aankomt op inhoud. Jasna Djuricic levert een uitstekende hoofdrol af, al is ze een miscast te noemen als het aankomt op charisma. De achtergrond van de film voelt drukkend en dreigend aan, waarbij de redelijk nare ondertoon geregeld op sterke wijze naar de kijker wordt gecommuniceerd. Spijtig genoeg bemoeit Djuricic zich als regisseuse zelf weinig met de film. Alle spanning komt van het concept af en Djuricic voegt daar weinig aan toe. De camera blijft regelmatig op afstand van de onheil en op het vlak van gewelddadigheden laat de film zelfs amper wat zien. Expliciet geweld hoeft overigens niet in overdaad aanwezig te zijn, maar een "klap" wordt gemist wanneer de film overschakelt naar de persoonlijke interacties tussen de personages. Het kent namelijk wel een zekere dreiging, maar de angst en stress ontglipt de kijker volledig. Niettemin voelt deze registratie authentiek en vlot aan, waardoor het nog altijd dient als een waardevolle geschiedenisles.