Meningen

Hm.

Film die duidelijk veel wil vertellen, maar ik snap niet helemaal waarom ze het vervolgen in een TV-Movie manier willen vertellen. Je kan dit zoveel emotioneler en impactvoller vertellen, maar dan vervolgens zo'n softe versie gebruiken is onbegrijpelijk.

Het acteerwerk is wel prima. Boden staat haar moeilijke rol best goed en Ulrich en Lovejoy doen het heel prima. Het punt is dan het nooit echt geloofwaardig wordt door een iets te simpele opzet van de film zelf, die nooit echt impact heeft.

De meest indrukwekkende stukken komen in de vorm van de echte Elizabeth Smart die soms door de film wat stukjes verteld. Voor de rest is het acteerwerk goed maar vooral in het begin kom je niet al te makkelijk door de film heen.

Opzet is iets te simpel en nergens is het heel rauw of realistisch. Het had een beetje een hard toontje nodig om echt impact te hebben. Nergens merk je ook echt of de karakters in gevaar zijn, en het voelt ook aan alsof ze elke dag in hun villa nog een bad namen. Ze zagen er wel heel gezond uit met andere woorden.

Qua make-up en setting is de film niet al te best, maar het acteerwerk is prima en de boodschap mag ook wel gehoord worden. Een triest verhaal zoals dit verdient een iets betere film dan een wat normaal opgezette TV-film.

Wat ik overigens wel best fijn vond, is dat de film de gehele speelduur Smart en haar ontvoerders in beeld brengen, en dat er niet weer van die onnodige zijplotjes aanwezig zijn.

Prima.

Geen verkeerd filmpje dit. Die apocalyptische films liggen me sowieso wel. Dus deze ook maar een keertje opgezet. Uitstekende rol ook door Will Smith. De film is natuurlijk niet heel realistisch maar totdat er echt een apocalyps is gekomen kunnen we dat nog niet met zekerheid zeggen.

Het begin van de film is ongetwijfeld het sterkst. Enkele spannende scenes, maar uiteindelijk zijn die mutanten toch wel erg matig geanimeerd op het scherm. Ziet er nu niet meer uit, terwijl de film niet eens zo heel oud is nu.

Zwakke rol door Braga, maar door enkele spannende scenes en een best goed einde toch nog vrij geslaagd geworden. De matige effecten moet je even over het hoofd zien maar daarna is het zeker wel genietbaar vermaak.

Goedkoop niemendalletje, maar wel eentje die vermakelijk genoeg wegkijkt. Vooral het simplisme vanuit regisseur Patrick Rea kent een verademend effect, waardoor I Am Lisa zich zo min mogelijk bezighoudt met allerlei onnodige randzaken en vertragende inslagen. Het blijft altijd lekker rechttoeaan, al beginnen de budgettaire beperkingen na enige tijd wel te wegen. Vooral de make-up effecten en het gebrek aan sfeer/spanning vormen minpunten waar Rea niet tegenop kan, ondanks dat Kristen Vaganos ter compensatie erg haar best blijft doen om wat van haar hoofdpersonage te maken. Met wat minder dramatiek en meer tempo had de film mogelijk een voldoende kunnen behalen, want Rea toont zeker potentie op meerdere vlakken.

Best tof.

Alleen qua verhaal mag er nog wel gesleuteld worden aan deze film. Het heeft de neiging vaak net wat te weinig uit de hoek te komen. Niet schokkend genoeg, niet uitdagend genoeg. Iets te veel standaardgebeuren, het mist iets wat de film bijzonder maakt.

Maar de film opent in ieder geval sterk in de eerste minuten. De korte introductie met de opvoeding van Rugaard was in ieder geval al een goede opening. Daarna neemt de film wat gas terug, maar verliest nooit de volledige controle waardoor het nog wel een degelijk project weet te zijn in het genre.

In ieder geval wel duidelijk dat er een goed team klaarzat met de designs van de werelden en robots. Het zag er allemaal erg lekker uit. Ook leuk dat de techniek het nu toelaat, want de designs van vroeger zijn stof in vergelijking met de hedendaagse designs. En gelukkig maar.

Acteerwerk is half. Byrne spreekt goed in en klinkt wel als een goede robot. Rugaard ook opvallend goed, kende haar totaal niet maar hier laat ze haar stempel in ieder geval mooi achter. Swank vond ik minder. In ieder geval wel de zwakste rol tussen de drie dames.

De film heeft een interessant mysterieus plot. Nooit weet het optimaal te boeien, en de film leunt wel wat te veel op dit "who is the good guy" plot. Dat maakt de film net wat te weinig speciaal, ondanks nog wat experimenten qua twistjes.

Maar boeien doet het wel en visueel ziet het er top uit. Ook buiten het gehele high-tech gebouw zien de designs er erg goed uit. De kust zag er ook geweldig uit bijvoorbeeld. Voor de rest ook nog een redelijk krachtige slotfase dat ervoor weet te zorgen dat I Am Mother toch net iets meer weet te bieden dan de algemene sciencefictionfilm.

Qua plot wel net wat te braaf en te veilig, maar voor de rest goed werk. Ik was overigens de gehele film wel team Mother. Onwaarschijnlijk, maar elke keuze is toch wel gebracht met een degelijk motief. Rugaard was wel heel naïef om Swank zo snel te geloven.

Prima.

Max Records trok vooral mijn aandacht een beetje, dat vervelende joch van Where the Wild Things Are maar nu dus opgegroeid. En dat deed hij verrassend goed, nou ja, ik kon hem nu dan tenminste uitstaan in zijn rol. Maar opnieuw is het type karakter dat hij speelt niet briljant.

Diegene die vooral opvalt, is Lloyd. Misschien wel in een van zijn allerbeste rollen ooit. Nooit zo'n sympathie gevoeld voor een schurk die eigenlijk slecht hoort te zijn. Dat is een groot compliment. Jammer dat de film alleen zelf vaak wat saai is.

Landschappen zijn best mooi, maar voor de rest blinkt de film nergens echt uit. Niet in het verhaal, niet visueel en soms wat saai. Toch mede door Lloyd meer dan aardig om te volgen.

Hm.

Helaas een weinig bijzondere bijdrage aan het superheldengenre. Maar de concurrentie is dan ook moordend, dus zullen er unieke maatregelen genomen moeten worden. Maar deze film weigert die te nemen en daar gaat de film dan ook aan ten onder.

Het helpt er dan ook niet bij dat Pettyfer maar een matige hoofdrol weet neer te zetten. Terwijl hij in films als In Time erg charmant weet te spelen. Deze rollen zijn ook ongeschikt voor hem denk ik zo, want er komt maar weinig magie van hem af. Hij leek er ook maar weinig zin in te hebben zo te zien.

Maar ook de schurken zijn echt vreselijk. Ze zien er zo slecht mogelijk uit, en hebben daarbuiten maar weinig charme of vonken. Ze zijn nogal eentonig en slecht uitgeschreven waardoor het maar weinig uitmaakt hoe ze eindigen en hoe snel ze eindigen.

Bijrollen zoals Palmer en Olyphant doen het ook weinig vernieuwend. Olyphant speelt te veel op automatische piloot, en Palmer lijkt gewoon niet aan te weten wat ze met haar rol aanmoet, dus speelt ze maar zo overdreven en irritant mogelijk. Enkel Agron weet zich nog een beetje te redden.

Maar als de film eigenlijk voornamelijk in begint te kakken krijgen we nog een beetje een spectaculaire finale voor onze kiezen die het tempo weer wat op weet te lichten. Lekker energieke actie waar de regie eindelijk eens naar voren mag komen. Visueel is er ook weinig mis met de film.

CGI toont echter mankementen, schurken zijn echt abominabel en het acteerwerk van een hoop karakters weet maar weinig positiefs op te leveren. Een zoveelste bijdrage aan het superheldengenre, maar daarin toch wel 1 van de minderen.

Eerste aanraking met Perkins.

Blijkbaar als regisseur iets minder geliefd bij het publiek, maar eigenlijk is hij al snel beter dan een hoop andere horrorregisseurs. Al is horror niet meteen het eerste genre dat de film aanpakt. Desondanks zijn de elementen er wel degelijk.

Het is vooral een aparte film geworden met enkele behoorlijk sterke momenten. Vooral de introductie dialogen van de hoofdkarakters Wilson en Boynton zijn erg krachtig. Bovendien is de opening waar de camera in een donker huis in het rond dwaalt bijzonder sfeervol.

Film is vooral statisch, maar het is zowat de eerste film die ik zie waar het wel een meerwaarde heeft. Ik wil graag een beetje de link leggen met Ari Aster, maar Perkins vergt toch wat meer concentratie van de kijker. Dat is ook gelijk een beetje mijn kritiekpunt.

Want zo sfeervol als de film soms is, mag het tempo wel een behoorlijke schop krijgen. Het mag zeker traag zijn, maar zo langzaam als dat het verhaal hier voortkabbelt is te veel. Zo dwaal je natuurlijk wel iets te snel af. De dialogen, op de introducties na, zijn ook niet heel sterk naarmate de film vordert.

Een donker hoekje of een kleine verschijning zijn ook echter niet genoeg om het allemaal nog wat boeiender te maken. Het verloopt echt net wat te traag. Jammer, want het had zeker potentie met een regisseur die zijn vak wel degelijk snapt. Maar dit is toch net wat te artsy. Duurt ook eigenlijk wat te lang ondanks de relatief korte speelduur. Maar de film heeft toch wel iets te weinig te vertellen om het tot 89 minuten te rekken.

Interessante debuutfilm met een uitstekende Harvey Keitel, die op jonge leeftijd al over een goede dosis charisma beschikte. De wisselwerking tussen hem en Zina Bethune werkt goed en regisseur Martin Scorsese weet het op boeiende wijze vorm te geven. De film kampt echter wel met wat structurele problemen, waardoor een hoop scenes niet lekker in elkaar overgaan, nodeloos worden uitgesponnen en enigszins voor verwarring zorgen. Een hoop ietwat dromerige sequenties zien er op filmisch vlak leuk uit, maar voegen weinig aan het geheel toe. Toch kan ik deze experimentele en energieke benadering best waarderen en duurt het niet langer dan nodig is.

Te braaf.

Deze film heeft oprecht een zeer interessant verhaal en wint daarmee mijn interesse al snel. Echter ontbreekt het de film aan een normale, goed geregisseerde uitwerking. Je loopt altijd wel een risico als de hoofdrollen door kinderen vertolkt worden.

In het algemeen is het verbazend dat er een 16+ bij deze film staat. Het lijkt mij echt duidelijk op kinderen gericht, maar de keuze om veel grof taalgebruik erin te gooien houdt dit ook weer een beetje tegen. De regie schreeuwt de keuzes vaak een beetje tegen van elkaar.

De film is best interessant, zeker in het begin kom je gelijk in de fantasie terecht. Het is grappig gevonden dat de takken ook in echte wapens veranderen en dit levert enkele prima actiescènes op. Echter is het net wat tam. De 16+ heeft hij toch al te pakken, dus waarom niet doorhalen?

Ook zijn de kinderen zelf vaak niet al te goed op dreef. In het algemeen komen de dialogen er wel vlot uit, maar qua houding lopen er serieus zoutzakken bij hier en daar. Het is net wat te geforceerd en gemaakt. De kinderen zijn allen wel oud genoeg om te weten hoe je moet acteren, dus acteer dan ook gewoon.

Ook wat aparte figuren voor rollen. Zo zijn de leiders van de groepen vaak de minst geschikte, fysiek minst sterke jochies. Ook lopen er types rond die toch net te veel opvallen. De sukkel, de nerd, de gek. Het is allemaal te sterk aangezet.

Ook verloopt het verhaal net wat te "vlot". Soms is het wel duidelijk dat er fantasie speelt, maar er heerst toch iets te weinig chaos en frustratie. Iedereen speelt wel heel keurig bij de regeltjes (bij wijze van sterven en weer opstaan dan).

Bovendien vaak ook iets te voorspelbaar. Het is jammer dat zo'n leuk idee wat mak uitgewerkt is, en een aantal rollen zijn wat te slap. De kinderen kunnen wel goed dialogen onthouden, maar de meeste moeten toch serieus werken aan de "luie" houding. Enkele doen het dan wel weer aardig, maar vaak mist er die dreiging of charme.

Best suffe boel allemaal.

De film opent best leuk, althans, de eerste 2 minuten. Wat daarna volgt is voornamelijk een bende vol met ongrappige, dommige en suffe momenten die gewoon saai en flauw zijn. Lynskey mag dan een perfect karakter hebben voor een film zoals dit, ze kan hier niets tegen doen.

Vooral Wood, wat is er toch met hem gebeurd na LOTR? Telkens weer een rol waar hij eigenlijk gewoon helemaal niet grappig is. Ook Levy had hier buiten moeten blijven, ik vind haar een leuke actrice, maar hier kan ze weinig mee. Na de eerste 10 minuten is de film zelfs saai.

Enorm suffe dialogen, waar je in slaap van kan vallen. Ik zie hier enkele recensies met "gewelddadig" en zelfs "ultragewelddadig" iets waarvoor ik de film juist wou zien, maar dat valt allemaal reuze, reuze mee. Slechts richting het einde is het plots wat actievoller, maar zo snel en niet-effectief in beeld gebracht dat het zo langs je heen gaat.

Hele suffe types ook, en de humor die na 15 minuten gewoon niet leuk meer is. Ik moest de minuten vaak gewoon doorworstelen, vooral omdat ik altijd wil weten hoe het eindigt. Ik wil niet zeggen dat dit groots of spectaculair gebracht moest worden, maar iets doen om het allemaal wat leuker te maken was welkom geweest.

Het haast onzichtbare cameragebruik, saaie omgeving en suffe momenten trekken dit nog verder omlaag. Jammer, want als dit om mijn watchlist stond, had ik er ook echt zin in. Dit is maar niks, suffige en trieste boel allemaal. Extra punten voor Lynskey, het leuke begin en laatste scene in de villa.

De Deense filmregisseur Anders Walter dirigeert een dramafilm met een fantasierijke onderlaag, al is deze vooral gemengd met de inhoud om de dramatiek voorwaarts te duwen. Het spijtige is dat de hoofdpersonages uitermate onsympathiek en koppig worden neergezet, waardoor het voor de kijker een ware uitdaging vormt om met de gebeurtenissen mee te voelen. Madison Wolfe kan daar niet voor worden aangekeken, want haar acteerwerk is enthousiast en energiek genoeg. Het is vooral Walter zelf die moeite ondervindt met het onevenwichtige tempo en het gebrek aan sensatie. De wat luidere finale mist effect en het verloop is niet altijd even boeiend, maar het mysterie wordt aardig in leven gehouden en de digitale effecten kunnen er zeker mee door.

Wel leuk.

Prima verhaaltje verbonden met een aantrekkelijke cast. Love Hewitt is dan niet heel bijzonder, de keuze om Gellar hier in te zetten is uiterst aantrekkelijk. Het verhaal duurt niet al te lang en daarnaast duurt het ook niet lang voordat die vent aangereden is.

Het duurt wel lang voordat de eerste kill in beeld is, en dat is een beetje het pijnpunt. Qua spanning zitten er hier en daar wat sfeervollere scenes in en vond ik de killer altijd wel een toffe uitstraling hebben. Origineel wapen ook, die vishaak.

Voor de rest is dit wel een leuke horror, vrij standaard maar doet wat het moet doen, en dat is vermaken. Prima acteerwerk, prima spanning maar uiteindelijk was er hier en daar wat meer lompheid en bruutheid zeker welkom. Prima om een keertje gezien te hebben.

Matige herbewerking en tegelijkertijd vervolgdeel van de originele film, met vooral een langere speelduur en matige moordpartijen. In tegenstelling tot andere delen gaat dit geheel van regisseuse Jennifer Kaytin Robinson niet voor een lompe aanpak, maar een serieus verhaal met subtiele dramatiek. Robinson treft daarvoor een competente cast, waartussen Madelyn Cline en Chase Sui Wonders met gemak boven de "oude garde" uitkomen. Specifiek Freddie Prinze Jr. lijkt het tonen van emotie volledig te zijn verleerd, terwijl zijn personage juist belangrijk moet zijn voor het verhaal. Verder kijkt het allemaal ondanks een uitgesponnen verloop best aardig weg en ziet het er professioneel uit, maar in het kader van horror is het toch wat aan de tamme kant. De opzet is goedbedoeld en bij vlagen ambitieus, maar helaas draait het uit op een teleurstellend eindresultaat.

Zeer matig.

Lohan is soweiso niet een favoriet van mij, alhoewel ze in Mean Girls wel leuk was. Maar hier is ze niet erg perfect, ondanks dat ze een paar scenes doet waarmee ze natuurlijk wel Lohan uitstraalt. Hiermee bedoel ik natuurlijk gewoon de paalscenes.

Verhaal begon nog heel redelijk, en ik begon me zelfs af te vragen wat er nou zo slecht aan zou worden. Maar ik zat er toch wel naast, want dan begint het na de moord met de minuut belachelijker te worden. De twist is dan ook meer vreemd en belachelijk dan slim.

De ontknoping van de moordenaar was wel goed gedaan, maar de reden van haar "waanbeelden" zijn gewoon niet kloppend en vergezocht. De horror was gelukkig wel enigszins expliciet in beeld gebracht en dat was een klein pluspunt.

Maar geen aanrader.

Flauwe Columbus.

Had ook niet meteen verwacht dat dit soort films uit zijn brein zouden komen, al geeft Columbus me tegenwoordig een nogal wanhopige indruk. Dit soort films zijn ook een heel stuk anders dan zijn wat grotere producties. Prima dat regisseurs het soms wat kleiner willen aanpakken, maar dit lijkt me niet bepaald de beste manier.

De opening was niettemin nog wel lollig. De film maakt ook direct zijn komische inslag duidelijk, maar ook wat voor soort film je de rest van de tijd zal gaan zien. Het trucje om het de kijker zo ongemakkelijk mogelijk te maken is ondertussen al vaker gedaan, daarom besluit Columbus dit de hele film lang zwaar aan te houden en er geen wijzigingen aan toe te passen. Logisch.

Het zorgt voor een film die wel aardig wegkijkt, maar na zoveel domme interacties tussen en vanuit de twee jongens met de meiden was ik er wel klaar mee. Sowieso bijzonder hoe ze in deze situaties terechtkomen. Lijkt me dat deze film is geschreven door iemand die totaal geen voeling heeft met het materiaal waarmee hij of zij bezig is. In ieder geval herkende ik hier nergens echt een jonge cultuur in.

Verder probeert de film wat hartverwarmender te zijn naar het einde, maar na alle nogal merkwaardige scenario's die daaraan voorafgaan komt dit deel niet echt binnen, laat staan dat het je weet te charmeren. Het is wel jammer, want het acteerwerk was niet per definitie heel slecht. Panettiere past perfect in deze film en beschikt over precies de juiste uitstraling. Trekt de film eigenhandig ook een heel stuk verder.

Jammer dat de film eigenlijk te flauw is en steunt op humor die al na 15 minuten was opgebrand, maar verder gebeurt er wel behoorlijk wat, hoe flauw dit ook mag zijn. Er zitten nogal wat bedenkelijke scenario's in deze film waardoor je de opbloeiende relatie tussen Panettiere en Rust nooit serieus kan nemen, maar het kijkt wel aardig weg en duurt niet te lang.

Standaard.

Ik keek de film vooral omdat het een best redelijke score wist te verkrijgen. Vaak zie ik komedies van dit kader ten onder gaan als het echt volbloed komedies blijven zonder een menselijk tikje. Ik hou wel van komedies die wat dieper gaan, omdat ik de neiging heb niet te lachen bij films. Toch vond ik dit eerder een echt volbloed komedie in plaats van de wat oprechtere komedie die ik had verwacht.

Deze film moet het hebben van de chemie tussen Rudd en Segel, maar vervolgens werkt de chemie tussen Rudd en Jones veel beter. Je zou denken dat beide verstandhoudingen elkaar afwisselen, maar de film blijft erg lang rondom de verhouding tussen Rudd en Segel hangen. Die twee gaan echter maar moeilijk samen. Wel in het verhaal, maar niet qua acteerwerk. Het is eerder ongemakkelijk om te zien hoe Rudd zich staande probeert te houden als komiek naast een Segel die wat beter past in dit soort films.

Wel werken een aantal redelijk droge momenten en is het acteerwerk vanuit Jones erg goed te noemen. De film loopt lekker door en kan baden in een fris toontje, dat nagenoeg de hele film wel een beetje weet aan te houden. En dat heeft het ook zeker nodig. Het is pas richting de finale dat het narratief finaal uit de bocht schiet door er een slotfase aan te binden die erg over de top gaat in vergelijking met de rest van het verhaal.

Ik mis vooral het echte conflict een beetje, want de film is vooral veel tralala terwijl het mij duidelijk maakt dat de wat volwassenere keuzes juist centraal moeten staan. Dat komt overigens nergens goed over, want ik vind Rudd nooit volwassen worden in deze film. Het is daarom maar moeilijk om je echt in te leven met de personages, maar het feit dat de film zeer gemakkelijk de minuten wegtikt en soms profijt heeft aan wat oprecht lollige situaties zorgt ervoor dat ik het op een 2,5* laat staan.

Matigjes.

Om dan maar even een tegengeluid te geven op dit forum, maar I Met a Girl was ongeacht de goede intenties een rommelige film. Vooraf had ik er niettemin zin in. Je kan me altijd wel wakker maken voor subtiele romantiekfilms die op een bijzonder concept leunen. In dit geval was dat schizofrenie en dat zijn gegevens waar je als regisseur geweldig mee kan uitpakken.

Eve doet er alleen weinig mee. De scenes die de conditie van Thwaites moeten uitbeelden zijn wat makkelijk. Dat zeg ik enkel en alleen omdat Eve ook daadwerkelijk op visueel vlak wat leek te willen experimenteren. Dat merk je aan de kleurrijke overgangen en het gespeel met geluid. Het wil alleen niet zo lukken. De creatievere scenes zijn wat flauw (Mr. Rocket) en de stijloefeningen wat kaal (Restaurantsequentie in het begin).

Uiteraard zijn dat wat flauwe kritiekpunten voor een brave romcom. Daar laat ik het dan ook niet bij. Vooral als roadmovie is de film namelijk niet geslaagd. Een primair gegeven van de film is dat Thwaites van Perth naar Sydney probeert te komen. Even voor de duidelijkheid als je niet op de hoogte bent van de Australische topografie, maar Perth ligt aan de verre westkust en Sydney aan de verre oostkust van het land. Ernaartoe reizen is een afstand van bijna 4.000 kilometer. Daar ben je dus niet enkel met een halve treinreis, een stukje pick-up liften en kort meerijden met een muziekbus. Erheen vliegen kost ook ruim 4 uur, maar de broer van Thwaites doet het in zowat 30 minuten. Het is enorm afgeraffeld, daar kan geen enkele ontwijking van de logica omheen.

Een film als deze hoort gewoon langer te duren ongeacht een al best ruimte duur van 108 minuten. Eeuwig zonde, want de inhoud van de film is goedbedoeld en er wordt enthousiast geacteerd. Na enige tijd is de wat theatrale houding van Thwaites te veel van het goede, maar de relatie tussen hem en Sullivan is schattig. Ook daar geldt alleen dat de film er gewoon de tijd niet voor neemt. Binnen een kwartier na de ontmoeting is er al een seksuele ervaring en het lijkt me niet te gaan om een one-night stand, dus daar mag je best wat meer de tijd voor nemen.

Het kijkt gelukkig aardig weg en de Australische landschappen zijn prachtig. Ik herken wellicht wat van Midden-Australië, een omgeving die door regisseurs te weinig wordt gebruikt. Echt schitterend. Ik kon het einde ook wel waarderen, maar de film vraagt je om wel heel veel onlogische stukken over het hoofd te zien. Eenmaal dat begint te storen, gaat er toch een deel van de ontwikkeling teniet. Vermakelijk tussendoortje, maar het script loopt veel te snel van stapel om het goed te laten werken.

Leuk!

Wirkola keert na een divers aantal avonturen in het grote filmland Amerika weer terug naar Scandinavië om het daar lekker simpel aan te pakken. Ik vermoed dat Wirkola genoeg had van het gebrek aan vrijheid en besloot zijn eigen dingetje weer te doen in een omgeving die hem daar de ruimte voor geeft. Het levert een erg vlotte film op.

The Trip kan profiteren van een element waar heel veel andere films niet mee kunnen omgaan, en dat is een droge en platte vorm van humor. Het wordt normaal snel te flauw, maar in The Trip werkt het juist zeer effectief. Heb in tijden niet zo hard gelachen om de domheid van een film zoals deze, een gevoel dat ik erg heb gemist. Zowel in geweldsuitspattingen als dialogen raakt Wirkola voortdurend de juiste noten.

Acteerwerk is ook verrassend te noemen. Hennie en Rapace vormen een verfrissend duo en spelen ook weer eens personages waar ze iets mee kunnen. Rapace speelt sowieso de beste rol in tijden in plaats van die standaard meuk waar ze niks mee kan. Schurkentypes zijn verder ook erg lollig ondanks diens flauwe types. Het blijft elke keer Wirkola die het op de juiste manier overbrengt.

Genoeg geweld, humor en tempo in een film die per minuut genietbaarder wordt. Tempo had misschien wat meer mogen zijn in de finale en de uiteindelijke klap stelt wat teleur, verder is het een zeer genietbare film geworden waarin Wirkola weer zichzelf is. Zo te zien wordt zijn volgende project weer gewoon Amerikaans, maar ik hoop dat hij daarin wat van zijn eigen humor in mee kan nemen, want dat werkt erg goed.

Het debuut van regisseuse Jane Schoenbrun vond ik één van de allerslechtste films ooit gemaakt, waardoor deze I Saw the TV Glow enkel en alleen kon meevallen (zou je denken). Het ziet er dan ook aanzienlijk beter en kundiger uit en Justice Smith past min of meer perfect in zijn eigenzinnige hoofdrol. Er wordt veel focus gelegd op het uitwerken van een uniek en apart verhaal, maar de invulling daarvan is minder boeiend. Nadelig is dat Brigette Lundy-Paine waardeloos acteert en dat levert zowat de saaiste monoloog (het gaat ook nog zowat 10 minuten onophoudelijk door) ooit op. Het zit een best interessant en mysterieus verhaal erg in de weg, maar ook het visuele vlak blijft iets te eenvoudig om een geslaagdere sfeer te creëren. Naar mijn inzien leek Schoenbrun te mikken op een absorberend effect, maar er is weinig te bekennen dat dit actief mogelijk kan maken. Toch zit er duidelijke verbetering in diens loopbaan en durf ik voorzichtig uit te kijken naar het volgende project.

Goed.

Verrassend frisse en sfeervolle thriller die recentelijk is gaan draaien en rondom de coronaepidemie op volle toeren even in de bioscoop te zien was. Ik vond de film echter niet aantrekkelijk genoeg om er geld voor de betalen. Ik besloot te wachten totdat ik de film gewoon gratis kon zien, en dat was laatst dan eindelijk het geval.

Wat me vooral opviel is dat de film erg onvoorspelbaar was en tevens een erg lekker tempo kent. Dankzij zeer strakke editing en sfeervolle sequenties is I See You nooit een probleem om uit te zitten. Bovendien is de uitstekend gekozen soundtrack al vanaf de eerste minuten voelbaar en vormt direct een sterke ondersteuning voor wat sfeer.

Het acteerwerk wordt verzorgd door namen die ik niet bepaald meer in grote producties zie verschijnen, maar zo blijkt maar weer dat zelfs als enkele castleden uit de grote spotlights verdwijnen ze het nog steeds aardig kunnen doen in kleinere producties. Tenney en Hunt vormen samen een aardig duo, verder doen Teague, Barer en Lewis het ook erg aardig in diens rollen.

Het tempo ligt door de film heen hoog, zeker omdat meerdere twists die niet te moeilijk maar ook niet te makkelijk zijn elkaar lekker opvolgen. De film blijft zo geregeld verrassend maar wordt nooit te moeilijk, eigenlijk ideaal voor een luie ochtend als je even geen zin hebt om na te denken. De verlichting en look van de film ogen verzorgd en de richting die het aanneemt is ook voldoende duister om het geheel niet in het water te laten vallen.

Een vermakelijke film die een uitstekende balans kent tussen mysterie en thriller, en verder ook lekker dicht tegen die genres aan schuurt zonder te vervallen in te veel sentiment of drama. Ook kent de film geen onnodige elementen die afleiden van de basis, waardoor de film erg recht-toe-aan is geworden en dat werkt voordelig. I See You is een plezante verrassing geworden die vermaakt, verbaasd en heerlijk wegkijkt. Weinig kritiek heb ik er dan ook op. Goede film.

Bruut.

Toch maar weer gekeken, omdat ik me vroeger heb voorgenomen om een top 10 heftigste films te kijken. ( I Spit On Your Grave, Baise-Moi, Irreversible, A Serbian Film, Martyrs, A L'interieur, The Human Centipede, Salo, Cannibal Holocaust en Tarnation). Tot nu toe sta ik mooi op 7/10.

Maar goed, de film maakt dan ook zijn status gedeeltelijk waar. De film is vooral in het tweede deel erg bruut om te zien. Vooral hoe de schurken soms afgemaakt worden en zo schreeuwen krijgt je (ondanks de daden die ze hebben verricht) toch echt flink medelijden met ze. Vooral Matthew en de agent zijn pijnlijke momenten om te zien.

Acteerwerk is van Butler en de dikke cameraman zeer tegenvallend, de sheriff, Matthew en de 2 hillbillies zijn soms nog wel overtuigend. De film is bleek, wat wel hierbij past, en is daarom visueel wel redelijk. Kijkt ook redelijk makkelijk weg ondanks het lange begin en middenstuk. De verkrachtingsscène vond ik lang duren, maar echt niet schokkend gebracht. De Baise-Moi verkrachtingen zijn een stuk schokkender gebracht.

Voor de rest zeer bruut, horrorfans zullen wel blij zijn. Vond de film beter dan verwacht.

Minder dan 1.

Zoals wel vaker bij vervolgen. Soms wil er nog weleens een verrassing tussen zitten. Dit deel is duidelijk een stukje pretentieuzer dan deel 1. Er lijkt wat meer drama aanwezig te zijn, waardoor de focus op het harde geweld en wraak wat verloren gaan. Dat maakt de film helaas niet beter.

Butler is vervangen door Dallender. Schreeuwen kunnen ze beiden, acteren kunnen ze beiden niet. Qua hulpeloosheid heeft Dallender nog wel charme, maar zodra het op wraak aankomt is het pijnlijk om te zien. Ze zijn namelijk gewoon niet erg stoer en probeert dit wel te zijn op een geforceerde manier.

De film is iets harder dan voorgaand deel, maar niet perse beter. De verkrachtingen zijn vermenigvuldigd en gaan langer door. De situatie zelf is ook wat actueler en bruter, maar qua wraak is het van hetzelfde. Enkele pijnlijke stukjes, maar daartussen toch ook wel een aantal onbevredigende stukjes.

Visueel erg bleek en grauw, precies zoals het hoort te zijn. Maar het tempo wil maar niet meegaan. Inleiding is relatief lang en oninteressant, en eigenlijk hebben de verkrachtingen ook minder impact. Deel 1 was op dat gebied schokkender. Dit is ook schokkend, maar Monroe weet dat effect niet ten volle tijden vast te houden zoals hij bij deel 1 wel kon.

Pas laat in de film komt de wraak naar boven, maar deze is eigenlijk niet erg bevredigend. Enkel de ballenknijper is voelbaar (vooral voor mannen denk ik zo). Maar zoiets als het verzuipen van een man in een vies toilet is net wat te makkelijk gekozen. En ook bij de wraak is het zo dat het tempo niet echt mee wil gaan.

Enkele stukjes hadden ook gewoon geschrapt moeten worden, zoals de kerkscenes en het personage van de agent. Die rekken de speelduur voornamelijk, en dat komt het tempo en de film zelf niet erg ten goede. Wel blijft de film hard en grauw, en ondanks dat het wat saaiere momenten kent, weet de wraak alsnog pijnlijk te zijn en kent enkele schokkende stukjes. Enkele scenes zijn toch wel voelbaar gebracht. Dat de film voor de rest niet zo moeilijk doet over nudity komt hier eigenlijk ten goede, terwijl ik niet eens een fan ben van nudity in horrorfilms, maar hier is het passend. Net geen voldoende.

Afsluiter.

Eigenlijk zit het best op het niveau van de vorige films binnen de nieuwe trilogie. Het verschil dat waarschijnlijk door het publiek is opgepikt is het feit dat de film van de gebruikelijke formule is afgestapt. Rape & Revenge is nog wel aan de orde, maar dit keer vanuit een totaal andere invalshoek.

Zo keert het personage uit het eerste deel weer terug en is het niet zij die dit keer nogmaals te grazen wordt genomen. Althans, niet op een uitgebreid expliciete wijze. De verkrachting is in dit geval zowat volledig uit het verhaal geschreven en meer drama maakt daarvoor plaats. Echt meeleven doen we alleen niet, daarvoor is het allemaal te makkelijk en gehaast.

Eenmaal we dan richting de wraak afstreven zitten er een aantal opvallend harde beelden tussen. Niet opvallend in het kader van de reeks, wel opvallend als je dit vergelijkt met andere horrorfilms. Het gaat er soms staalhard aan toe waarbij de pijn regelmatig wordt gevoeld. Echt onmogelijk nasty is het nergens, maar de harde beelden komen zeker binnen.

Een beetje jammer dat de film visueel te vaal aanvoelt om nog indruk te maken, een trucje dat met de derde film in de reeks wel een beetje uitgewerkt is. Het is verder vooral de opbouw die deze film de das omdoet, opmerkelijk om te bedenken aangezien het vorige deel dit juist beter wist te beheersen en de tweede akte uit handen gaf. Dat is bij deze film dus juist omgedraaid, waardoor er hetzelfde cijfer aanzit.

Mierzoete, religieus getinte dramafilm met een hoop stroperige dialogen. De manier waarop Britt Robertson en K.J. Apa met elkaar omgaan voelt op geen enkel moment realistisch aan, ondanks het uitstekende acteerwerk van met name Robertson. Regisseursduo Andrew en Jon Erwin introduceren een duidelijke agenda met I Still Believe en proberen dat niet bepaald subtiel uit te werken, maar versieren deze film op professionele wijze en lijken toch met een bepaalde oprechtheid te werken. De afloop is logisch, het scenario is geregeld uitermate theatraal en de duur is veel te lang, maar de chemie werkt aanstekelijk en daar wint het geheel wat punten mee.

Wel redelijk.

Uiteindelijk twijfelde ik nog voor een voldoende of niet, maar uiteindelijk maar het nadeel van de twijfel genomen. Zo vermakelijk als ik hem uiteindelijk vond, moet ik toch erkennen dat dit niet bepaald een goede horrorfilm is om een aantal redenen.

Het acteerwerk is niet bepaald briljant, Love Hewitt lijkt zich niet altijd staande te houden in haar rol, maar iedereen lijkt het wel te willen. Vooral Phifer vond ik best grappig zo nu en dan. Ook Cobbs en Combs maken best redelijke indruk.

Voor de rest is dit weer een behoorlijk lompe horrorfilm. De kills zijn behoorlijk bruut soms, al moet ik zeggen dat de bloederigste moorden off-screen of aftermaths waren. De kills die wel in beeld kwamen kwamen er toch wel weer wat braaf vanaf.

Het verhaal duurt redelijk lang voordat het echt losgaat, maar het laatste halfuur is dan wel weer pure horror. Bovendien is de setting best interessant, een stormseizoen op de Bahama's. Je kan alleen al vanaf het begin raden dat er een staartje aanzit wanneer ze Rio antwoorden op de prijsvraag. Maarja.

De opbouw naar schrikmomenten is te lomp om eng te zijn, en de film is ook nergens echt heel eng. Alles zit er wat te dik bovenop waardoor het vooral lomp en gek blijft maar nooit echt subtiel lijkt te worden. Voor de rest maakt dat niet veel uit, maar het blijft ergens een beetje een gemiste kans.

Geen verkeerde, en zeker vermakelijke horrorfilm uiteindelijk. Er vloeit genoeg bloed, meer dan in deel 1, maar ergens hoopte ik wel dat het iets enger zou worden.

Mwa.

Speer is wel een echte young-adult regisseur als ik naar zijn films op MM kijk. Momenteel is dit de derde die ik van hem zie en ook hier focust hij zich een beetje op young-adult. Alleen nu niet echt in een high-schoolomgeving, maar in een geestenomgeving. Aparte, maar interessante combinatie.

Thorne mocht de hoofdrol spelen, en het zou ook niet haar eerste rol in dit soort films zijn. De look die ze heeft gekregen vind ik overigens belachelijk. Niet om de uitstraling zelf, maar gewoon omdat de pruik zo duidelijk is. Daarnaast lijkt het alsof ze gewoon heel erg moest opvallen tussen de rest. Qua acteren is het wel oké, niet meer niet minder.

De overige crewleden doen ook hun best, maar enkelen hebben nog te veel last van de zenuwen. Visueel ziet het er voor de rest best solide uit. De gehele omgeving is vaak leuk versiert en de film voelt ten alle tijden modern aan. Geen ouderwets gebrabbel, gewoon lekker hedendaags.

In het eerste half uur is de film op z'n best omdat je dan nog niet helemaal de richting kan ontdekken. Eenmaal de young-adult wat meer uit z'n schulp komt is het snel duidelijk wat er komen gaat. Maar het eerste half uur kent mooie versiering, degelijke CGI en een nog best verdienstelijke sfeer. De apartheid van het verhaal draagt daarnaast ook bij.

Uiteindelijk begint het voorspelbaar te worden en vanaf dat moment verliest de film zijn kracht. Het verhaal begint minder te boeien en de lijn begint steeds transparanter te worden. Het werkt richting een wat flauwe climax toe waarvan de twist ook snel uit de doeken wordt gedaan als die geest "Run" op de spiegel schrijft.

Het concept is best leuk bedacht en visueel is er niks mis met de film. Eenmaal de film vordert begint het alleen veel te voorspelbaar te worden en is er van de sfeer weinig meer over. Het zal me ook niks verbazen als dit een boekverfilming is. Alle fundamenten daarvoor zijn zowat aanwezig.

Kersthorror.

Ik begin langzamerhand een beetje door alle (betere) kersthorrorfilms heen te kijken waardoor ik naar goedkopere films moet kijken, en I Trapped the Devil zag eruit als de laatste kersthorrorfilm die met een beetje kwaliteit was gemaakt. Kwalitatiever dan veel soortgelijke onzin is het wel, maar aan de andere kant ook weinig bijzonder.

Lobo is klaarblijkelijk bekend met het clubje van Wingard & co, want er draven een aantal namen in op die in soortgelijke films tevoorschijn schieten gemaakt door hetzelfde soort team. Voor Lobo was dit echter zijn debuut, maar dan meteen zo'n film maken maakt wel heel duidelijk dat hij kon profiteren van zijn connecties. Gelukkig toont hij wel potentie.

Niettemin jammer dat er wel heel hard wordt geprobeerd om van deze film iets te maken dat niemand normaal gesproken ziet. Er wordt vaak de nadruk gelegd op vervreemdende elementen. Het mysterieuze verhaal, de trage opbouw en de vreemde gesprekken tussen personages. Leuk en aardig allemaal, maar Lobo trekt het iets te veel door. Personages hoeven geen gesprekken te voeren alsof ze pas op eerste date zijn.

Visueel oogt het goedkoop maar naarmate de tweede helft aanbreekt gaat de film een andere kant op die wat meer inspanning op dit gebied vereist. Meer kleuren en een wat dromeriger sfeertje. Dat weet nog aardig te lukken, maar niettemin voelt de eerste helft wat sfeerloos aan. De kerstperiode wordt nauwelijks gevoeld of benut. Wellicht leuk voor een extra randje, maar daar houdt het ook weer op.

Het is per definitie geen slechte film en naast de vele kerstcrap op het gebied van horror zelfs een verademing, maar toch geen film die de middelmaat ontstijgt. Hopelijk kiest Lobo de volgende keer voor een iets natuurlijker pad waar hij niet overkomt als een tryhard. De potentie zit er wel, ik denk dat een zelfverzekerdere aanpak zomaar wonderen kan doen. Voorlopig nog geen nieuw project, maar ik kijk er naar uit.

Slecht.

Echt ronduit slecht dit. Het verhaal is al te belachelijk voor woorden, van een iconisch horror personage een soort actieheld maken is al opzicht een domme keuze. Maar hoe dit dan vervolgens ook uitgewerkt wordt is ronduit triest.

Eckhart is een miscast als Frankenstein, zijn personage komt geen moment geloofwaardig of een beetje zoals de echte frankenstein over en het plot weet ook weinig te boeien. De effecten waren ook vrij houterig, al kent het wel een paar wat betere scenes.

Stompzinnige film die niet gemaakt had moeten worden. Of op z'n minst minder belachelijk uitgewerkt moeten worden. Het uiteindelijke resultaat is gewoon niet waardig genoeg en verveelt continue. Had ook lomper gemogen.

Aardig.

Deed me een beetje denken aan een kinderlijke horrorfilm, maar dan voor volwassenen. De titel en het verloop klinken erg kinderachtig, maar de uitvoering spreekt dit tegen. Het geweld is namelijk soms best grafisch, en dat maakt meteen duidelijk dat I, Madman geen film is voor de jeugdigere kijkers. Aan de andere kant ook niet voor de oudste kijkers.

De eerste act is absoluut de betere en derde act en de opening is direct raak. Lekker cheesy en met veel overtuiging uitgevoerd. Regisseur Takács doet er soms alles aan om zijn film zo sfeervol mogelijk te maken. Echt sfeervol vond ik het echter niet en spannend evenmin, maar leuk is het wel. Het voelt weer helemaal aan alsof je je weer in de 80/90s bevindt, en dat vond ik leuk.

Toch moet de film het voornamelijk hebben van enkele sequenties, in dit geval het lezen van het boek. De wereld buiten de boeken is iets minder geslaagd. Begrijp me niet verkeerd, het heeft nog steeds zijn momenten en die Madman is een apart figuur, maar het begint uiteindelijk toch wel een beetje te slepen, en dat is dodelijk voor een film die enkel 89 minuten duurt.

Omdat het uiteindelijk begint te slepen beginnen de echt leuke scenes minder impact te maken, en bovendien kent de film niet echt heel veel van deze momenten. Toch wel jammer, want dit zijn juist de leukste momenten. Het verhaal buiten die boeksequenties boeit wat minder en dat is dan ook voornamelijk het minpunt van de film. Laat ik mezelf maar even herhalen.

Door de slepende tweede act kan ik niet zeggen dat de film op en top vermakelijk is, maar de opening en enkele scenes tussendoor zijn het helemaal waard. Leuk sfeertje, genoeg detail, echt slecht kan je deze film niet noemen. Net wat origineler en leuker dan de gemiddelde 90s film. Jammer dat het ook wat sleept helaas, anders was dit serieus gaaf geweest.

Vond hem eigenlijk reuze meevallen.

Toegegeven, effecten en verhaal zijn misschien niet helemaal top. Het lijkt alsof de robots helemaal niets wegen en dat je ze gewoon in de lucht kan gooien met het gemak waarmee je een voetbal de lucht in trapt vanaf je eigen handen.

Maar daarnaast, vond ik hem eigenlijk erg vermakelijk. De robots zagen er ondanks dat de CGI niet al te best was nog best grappig uit. Vooral Sonny was leuk vormgegeven. Maar de robot die helaas maar in 1 scene aanwezig was maar er vooral leuk uitzag was de slooprobot.

Smith speelt wat op automatische piloot, maar leuk genoeg om je geboeid te houden en overklast zijn tegenspeelster met gemak. Wat ik vooral een leuke scene en finale vond was de revolutie. Niet het meest origineel maar leuk gedaan.

Leuk genoeg voor een avondje vermaak.