Meningen

Derde Lee.

Heb nog weinig ervaring met Lee, maar zijn 'The Dolly Shot' blijft wel vaak terugkeren. Heb het nu al meerdere keren zien voorbij komen. Leuk bedacht, en redelijk kenmerkend. Het is in ieder geval iets waar je een regisseur van Lee mee kunt onderscheiden. Alleen moet Lee oppassen dat hij het truckje niet begint uit te buiten.

Dit filmpje ziet er in ieder geval netjes en verzorgd uit. Het verhaal sprak me voornamelijk aan, anders was deze film eerlijk gezegd helemaal aan me voorbij gegaan. Maar met een regisseur als Lee aan het stuur verwacht je alleen net dat tikkie meer.

Washington doet het in ieder geval goed. Blijft een heel degelijk acteur. Alleen is het duo met Ejiofor niet altijd even overtuigend en neigt vaak een beetje naar het typische Amerikaanse politieduo. Owen doet het ook goed als bankrover. Foster maakt wat minder indruk. Past eigenlijk ook niet in het verhaal.

Lee lijkt heel erg zijn best te doen om een slim verhaal af te leveren. Maar eigenlijk komt het niet veel verder dan enkele aardige vondsten. Alles is net wat te lomp gebracht en het hele idee is nou ook niet zo ongelooflijk slim. Het is een idee waar ik zelf eigenlijk ook gewoon op had kunnen komen. Desondanks een aardige vondst.

Het verhaal heeft soms wat te veel afleiding wat soms het tempo eruit haalt. Dit komt in de rol van Foster. Ik snap niet perse waarom haar plot erin moest. Uiteindelijk is het vooral een rekker van het verhaal. Blijf dan gewoon bij de bankroof zelf.

Lee moet er soms ook weer krampachtig die onnodige discriminatie ingooien. Dat past eigenlijk gewoon totaal niet in dit soort films en de manier hoe ermee om wordt gegaan is ook niet erg memorabel. Iets te geforceerd. Lee, blijf bij het verhaal.

Visueel wel weer erg goed. Enkele knappe shots en het Dolly truckje blijft leuk. Lekker grauw gebracht soms en het tempo tijdens de bankroof en de hele situatie blijft er goed in, al zijn de zijplotjes soms iets te afleidend. Niet briljant bedacht, maar wel heel degelijk in het genre.

Moet nog eens meer van Lee zien, en dan kijken hoe hij films neerzet die wel op discriminatie ingaan. Maar in elke film weer een beetje discriminatie stoppen is wat mij betreft iets te zeikerig.

Herzien en het hoge cijfer blijft vooralsnog staan. Jammerlijk is dat dit soort films een typerende trend in gang hebben gezet waarin regisseurs enkel mikken op een hoog geluidsvolume, maar gelukkig laat regisseur James Wan zien dat dit ook gewoon erg kundig gedaan kan worden. Indrukwekkend geluid en zeer strakke sfeeropbouw zijn kenmerkend voor de effectiviteit van Insidious, waarin ook de acteurs zelf niet onder hoeven te doen. Bijzonder is dat de productie geen gek hoog budget had (anderhalf miljoen), maar het toch voor elkaar krijgt om als een dure, volwaardige en afgemaakte horrorfilm aan te voelen. Uiteraard valt er het één en ander te zeggen over de tweede helft, maar ik vond het een originele vondst om een klassiek spookhuisverhaal op deze unieke toets te laten eindigen.

Met een halfje verhoogd na herziening. Regisseur James Wan zal er vanwege zijn methodes altijd eentje zijn met liefhebbers en tegenstanders, maar in het opbouwen van angst en sfeer blijft hij uiterst betrouwbaar. Er heerst een strakke horrorsfeer en het acteerwerk van met name Lin Shaye en Rose Byrne is bovengemiddeld. Het eerste deel van de reeks was wat meer gericht op pure angst, dit tweede deel geeft meer voorrang aan het verhaal zelf. Liefhebbers van schrikmomenten komen vooralsnog ruimschoots aan hun trekken, maar de insteek van dit deel ligt toch net wat anders dan het vorige deel. Niettemin origineel genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen en bekwaam genoeg voor de hongerige fanaten. Wat mij betreft hoort een naam als Wan bij de grote spelers binnen dit fijne genre en ik wacht met smart op zijn volgende horrortoevoeging.

Net als het voorgaande deel met een halfje verhoogd na herziening. Regisseur Leigh Whannell doet het uitstekend in termen van spanningsopbouw en boet weinig kracht in als het gaat om wat akelige sfeerzettingen, evenals goed ingevoerde schrikmomenten. De schaal (zeker in de achtergrondomgeving) wordt met dit derde deel enigszins verkleind, want het landhuis is hier ingeruild voor een klein appartementje. De benadering waarmee je wat dichter op de huid zit van de personages werkt echter uitstekend, want specifiek Stefanie Scott blinkt uit als geteisterde tienermeid. De bedreiging maakt een originele indruk en de inmenging van Lin Shaye & co werkt goed, maar de muziekkeuzes zijn wel een downgrade ondergaan. De cinematografie oogt wat klassieker, maar nog altijd zeer netjes. Ik werd persoonlijk (tot mijn eigen grote verbazing) volkomen meegevoerd toen de finale aanbrak, iets dat ik toch in mindere mate ervoer binnen het vorige deel. Whannell vormt een capabele opvolger van regisseur James Wan en ik kijk uit naar zijn herbewerking van The Wolf Man die dit jaar oktober moet uitkomen.

Regisseur Adam Robitel neemt het stokje dapper over van James Wan en Leigh Whannell (ondanks dat laatstgenoemde nog altijd intensief betrokken was bij de productie), maar moet helaas op het vlak van regiekwaliteiten het onderspit delven. Hij redt zich echter een heel eind met de spanningsopbouw, waardoor dit vierde deel van de Insidious-reeks zeker niet ontdaan is van wat akelige momenten. Het stuk met de koffers wordt in ieder geval uitzonderlijk goed uitgevoerd, waarmee Robitel bewijst dat hij de weg wel kan vinden met een spookhuisfilm. De thematiek is door het achtergrondverhaal van Lin Shaye iets zwaarder en dat werkt aanvankelijk goed, maar eenmaal de finale aanbreekt loopt het dan toch mis. Het is vooral erg cheesy en zoetsappig, waardoor het eindresultaat op kwalitatief vlak toch echt onderdoet aan de voorgaande delen. De uiteindelijke bedreiging vond ik ook niet erg imponerend, maar de vormgeving is niettemin creatief. Voor de liefhebber nog altijd geen gebrek aan effectieve schrikmomenten en goed in elkaar gedraaide sfeerbeelden, maar als geheel te ongebalanceerd en cheesy voor een bovengemiddelde griezelimpact.

Ach.

Het is niet meer dan logisch dat een horrorreeks die voor meer dan 5 delen loop uiteindelijk kracht begint te verliezen, het is alleen jammer als het dan zo moet eindigen. Patrick Wilson heeft waarschijnlijk het vak van regie een beetje onderschat, want hoewel dit geen slechte toevoeging is aan de reeks kan het niet tippen aan de vorige vier delen.

Wilson zet in op een soort herhaling van deel 1 en dat betekent veel personages die weer terugkeren. Denk maar aan Byrne en Simpkins. Het jammere is vooral dat Wilson als regisseur dubbel en dik heeft ingezet op versterking van de inhoud, terwijl een film als Insidious altijd om de griezelelementen heeft gedraaid. Het eerste halfuur is daarom best terughoudend, maar daarna worden gelukkig alle registers opengetrokken.

De uitwerking van het concept waarbij Simpkins The Further "droomt" is geslaagd en zorgt voor een paar noemenswaardige momenten. De film is ook (nog) niet geheel ontdaan van wat spannende scares. Enkele gebruikers noemen daarbij terecht het ziekenhuismoment. Daarna zijn de scares wat flauwer, maar ze volgen elkaar gelukkig best lekker op. Zo sfeervol als de voorgaande delen is The Red Door overigens niet en dat heeft duidelijk te maken met het feit dat Wilson gewoon niet dezelfde ervaring deelt als een Wan, Whannell of Robitel.

Toch moet ik zeggen dat ik me al bij al prima heb vermaakt. Voldoende decoratie, een best vlot tempo en genoeg spannend opgebouwde momenten die ervoor zorgen dat deze film ook een voldoende kan bemachtigen. Wel vond ik het absoluut een gemiste kans om niet een nieuwe villain maar die rode demon terug te brengen. Dat maakt deze film toch net wat minder origineel. Wilson en de rest acteren overigens aardig waardoor de soms behoorlijk melodramatische scenes nergens te lang aanvoelen. Vermakelijke "afsluiter".

Niet echt.

Ooit vond ik Scandinavische cinema erg leuk om te kijken, tegenwoordig vind ik het allemaal steeds minder worden. Aan sfeer geen gebrek, maar aan interesse wel. Ook Insomnia was een titel waar ik jammer genoeg nooit in kon komen, terwijl het concept best intrigerend te noemen is. Helaas is de uitwerking dat wat minder.

Het is ook zo dat ik films waarin een detective de hoofdrol speelt zelden echt interessant vind. Insomnia is daar wederom geen uitzondering op, en ik had moeite om in het verhaal te komen. Regisseur Skjoldbjærg doet wel zijn best om van Skarsgård een interessant personage te maken, maar het wil er niet echt van komen. Veel nieuws krijgt hij ook niet mee, behalve dat hij extreem seksueel gefrustreerd is.

Verder lijkt de film het regelmatig interessanter te vinden om allerlei oninteressante personages aan het verhaal toe te voegen die alle focus van het centrale punt, een moordonderzoek, wegnemen. Begrijp me niet verkeerd, er is genoeg onderzoek en het uitgangspunt is redelijk, maar er is te veel afleiding die het tempo en de sfeer alleen maar afremmen.

De locaties zijn sfeervol, maar in Insomnia kan er helaas bijna geen spanning bijkomen. Enkele scenes zijn aardig, de opening luguber, maar verder vond ik het allemaal nogal afstandelijk en weinig intrigerend. Veel gepraat en weinig gedoe. We springen van de ene naar de andere clue zonder dat de film echt leuker wil worden, en hierdoor is de relatief korte speelduur toch wel een kunst om je aandacht bij te houden.

Slecht is het niet, het heeft zijn momenten, de sfeer mag er soms zijn en het camerawerk is verzorgd. Enkele punten zijn absoluut geslaagd, maar veel te weinig om dit als geheel goed te laten werken. Er is te veel afleiding, te weinig spanning en vooral niet echt een interessant onderzoek. Gelukkig is de onthulling verrassend en de soundtrack sfeervol, en deze weten Insomnia nog een klein beetje te compenseren. Verder een matige film.

Vroege Nolan.

Het is wat moeilijk om je te bedenken dat regisseurs zoals Nolan dit hebben gemaakt als je kijkt naar wat ze nu aan het doen zijn. Waar Nolan nu megabudgetten bij elkaar weet te rapen om complexe verhalen in elkaar te schroeven, besloot hij zich vroeger wat meer in te houden, waardoor Insomnia eerder een psychologisch spelletje is.

Een film die verder compleet drijft op het acteerwerk van Pacino en Williams, die het leven voor een lange tijd in de film houden. Sowieso is dit voor Pacino weer een echt goede rol. Iets minder expressief, wat meer ingetogen en oprechter. Ik had niet snel kunnen denken dat hij zich in die rollen staande zou kunnen houden, maar dat doet hij dus wel. Niettemin is het vooral het personage zelf dat niet zo lekker uit de pen komt in combinatie met het verhaal, waardoor het ook wat wordt tegengewerkt.

Insomnia kent de gewoonlijke elementen zoals drama, mystery en thriller, al is er van dat laatste maar weinig sprake. De locatie ademt wel een spannend sfeertje uit, maar Nolan slaagt er niet in om maar een enkele scene effectief te presenteren. Het camerawerk is veilig, de invulling te makkelijk. Er wordt simpelweg nooit de focus genomen om een scene echt rustig en effectief spannend te presenteren.

Eenmaal het personage van Williams wat meer naar voren wordt geschoven, komt er wat leven in de brouwerij. Het probleem is vervolgens dat het nogal lang duurt voordat hij er echt inzit. Alles daarvoor, het wat meer mysterieuze gedeelte, is erg saai te noemen. Regelmatig heeft het me behoorlijk wat moeite gekost om mijn hoofd bij de les te houden. Gelukkig dat het verhaal niet zo slim is als dat de film zelf denkt dat het is, anders was dit al helemaal niet uit te zitten.

Prima.

Vermakelijke komedie van Amerikaanse bodem die zijn hogere score voornamelijk kan danken aan het onderwerp zelf. Qua komedie is het namelijk zoals vele andere Amerikaanse komedies. Het is dat er in Instant Family ook genoeg ruimte voor drama bij komt kijken wat een verschil maakt.

Byrne en Wahlberg zijn voor dit soort films geen opvallende keuzes meer. Ze blijven het wel redelijk doen, maar de rollen zijn voor dit duo geen nieuwe uitdagingen denk ik zo. De kinderen spelen de volwassenen eruit, Merced doet het bijvoorbeeld erg goed. Wel op de automaat, maar gelukkig is haar automaat van best hoog niveau.

Film kent verder een redelijk tempo en het verhaal blijft nooit te lang hangen bij suffe stukjes. De grapjes vind ik allemaal een beetje flauw, Instant Family is ook niet bepaald een film om bij in een deuk te liggen. Niemand is heel erg grappig, enkel het duo Spencer en Notaro kennen een aantal leuke momenten.

Het drama wil ook niet echt raken, maar het is vaak subtiel genoeg gebracht om goed over te komen. Soms wordt er iets te geforceerd een grapje overheen gedraaid, maar in het algemeen kent het genoeg lieve momenten. Alleen willen die momenten het algemene niveau nooit ontstijgen.

Verder duurt de film ook een beetje lang met een speelduur van 119 minuten. Hadden best verkort kunnen worden naar 100 minuten. Gelukkig weten ze de lange speelduur wel degelijk genoeg te vullen. In het algemeen vind ik dat Instant Family iets te veel een komedie wil zijn en vergeet daarmee soms het dramagedeelte effectief uit te voeren. Verder is het allemaal wel leuk voor een avondje gezelligheid.

Debuut van Reijn.

Eigenlijk vooral gekeken ter voorbereiding op de volgende film die ze heeft gemaakt, die helemaal niet meer in Nederland is opgenomen. Ik begreep vooraf ook dat de films weinig overheen zullen hebben, met als eerste element uiteraard de taal. Ik hoop ook erg dat Bodies Bodies Bodies compleet anders is, want deze film doet weinig goeds verwachten.

Wel krijgen we een Van Houten te zien in weer een van haar betere rollen, maar dat zegt niet zoveel. Totaal ongeloofwaardig. Het blijft dan ook Kenzari die de dragende factor van de film vormt. Als acteur heeft hij het absoluut verdient om naar het buitenland te mogen reizen. Deze film is eigenlijk voor zijn doen te min, omdat Reijn er niet in slaagt om van zijn personage echt iets unieks te maken. Genoeg ruimte ervoor, een talentvolle acteur ook, maar gewoon geen boeiende verschijning.

Visueel soms redelijk aangedikt met kleurtjes, dat kon ik absoluut waarderen. Stilistisch gaat dit alleen niet helemaal lekker over met de rest van de film, die duidelijk wat rauwer van toon is en dat trekt de kijker best naar het scherm toe. Eigenlijk ontbreekt er hier gewoon iemand waar je goed op kan leunen, want er is in principe niemand die het verhaal echt naar boven kan tillen.

Dat had echter nog wel een voldoende kunnen zijn dankzij de redelijk absorberende stijl, maar eenmaal de film kiest voor een wat romantischer pad loopt het allemaal te traag en is er van onderhuidse spanning niet echt meer sprake. Het einde vond ik ook maar een afknapper, maar ach. Klaarblijkelijk was dit wel de film die Reijn internationaal op de kaart heeft gezet, dus zij zal er vast anders over denken.

Fraai geschoten, grauwe misdaadfilm met een intense hoofdrol van Vincent Cassel. De fragmentarische regie van Jean-François Richet pakt bovendien uitstekend uit, zeker aangezien de focus grotendeels op de sensationelere momenten uit het leven van Jacques Mesrine ligt. De visuele leiding is daarnaast uitstekend en gaat goed in combinatie met het vlotte verhaal en de grote hoeveelheid aan gebeurtenissen. Enkel Gérard Depardieu loopt er nogal verloren tussen als gevaarlijke gangster, die geen moment de indruk wekt daadwerkelijk wat touwtjes in handen te hebben. Erg vernieuwend of diepgaand is het allemaal ook nergens, maar wie in rap tempo een redelijk beeld hoopt te verkrijgen van de levensloop van een bestaande crimineel zit hier vast goed.

Dramatisch.

Ik blijf het aardig bijzonder vinden hoe regisseurs die hun hele leven voor de camera en op een set hebben gestaan toch met dit soort films aan kunnen komen als ze zelf de controle grijpen over de productie. Wellicht dat hij daar alleen niet zelf schuldig voor is, maar ook de schrijver van het script mag zich een aantal keer over het achterhoofd krabben.

We volgen een omgeving die ons naar Rosewood meeneemt, het beruchte psychiatrische ziekenhuis. Online dacht ik dat dit een soort biografiefilm zou zijn, maar het wordt al aardig snel duidelijk dat Franco liever zijn eigen ding doet. En daar moet hij uiteraard ook zelf deel van uitmaken. Daarmee stopt hij zichzelf op arrogante wijze in een rol die voor geen enkele meter bij hem past. Misschien dat hij eens de schurk wilde spelen. Dan hoop ik bij deze dat dit meteen de laatste keer is.

Waarbij de eerste helft nog redelijk binnen de rails blijft maar vooral slecht geacteerd en vreemd overkomt, vliegt de film in de tweede helft fataal uit de bocht door cult-invloeden te vermengen in het geheel. Dat is het punt waarop de film integraal van saai naar compleet stompzinnig overgaat. Het feit dat Franco nog zoveel van zijn acteervriendjes, die apart van elkaar best carrière hebben gemaakt, heeft weten te overtuigen om mee te spelen zegt dan ook erg veel over hen.

Ik vond het een rommelig, gehaast geheel. Het concept van brainwashing wordt nauwelijks begrepen. Het concept van een spanningsboog hebben ze zelfs compleet overgeslagen. Films als deze doen toch wel zorgen opbaren over de toekomst van Franco en wat hij nog gaat regisseren. Als ik namelijk de aanpak van deze film moet geloven, wordt het vooral gelaten bij het hebben van een goed concept. Deze invullen is kennelijk teveel gevraagd.

Erg matig.

Deel 1 vond ik destijds nog wel oke. Duurde wel veel langer, maar vermaakte veel beter en het verhaal kwam daar best redelijk tot zijn recht. Het was wel duidelijk dat het gemaakt was na het succes van The Hunger Games , wat ook logisch was. Maar na Insurgent kan deze serie bij lange na niet meer in de spotlight staan van THG.

Het leukere aan deel 1 vond ik dat de uitstraling van Woodley een stuk onschuldiger en schattiger lag. Vooral dankzij haar lange, bruine haar. Dat zorgt voor een lieve uitstraling. Een kort koppie zoals hier zorgt voor een meer brutale, scherpere uitstraling, en dat werkt totaal niet.

Ook jammer dat Insurgent gewoon niet meer weet te boeien. Er heerst weinig boeiend materiaal en de actie blijft voor een groot deel uit eigenlijk. In het eerste deel stond actie ook niet centraal, maar daar had het het verhaal nog. Dat verhaal weet hier totaal niet meer te boeien, en veel is er dan niet meer over.

Woodley in haar eerste echte slechte rol. Verkeerde uitstraling en te gemaakt. James is voor de rest ook vooral een type dat maar wat rondloopt en een beetje mooi is, maar voor de rest niet bepaald memorabel. Winslet ook een wat saaie schurk. Voor de rest weer een aantal bekende tienerkoppen die elke keer weer opduiken. Elgort en Teller keren altijd weer terug in dit soort films, maar komen te weinig tot hun recht om indruk te maken.

Voor de rest een saai verhaal dat te lang duurt en te weinig hoogtepunten kent. Visueel wel weer erg knap en gedetailleerd. Zeker de finale in een soort Matrix-achtige omgeving is nog wel best gaaf. Voor de rest een aantal knappe actiescènes die de boel nog wel een beetje kijkbaar houden.

Maar voor de rest vooral een saai vervolg dat niet weet te boeien voor een groot deel. Jammer, want het niet al te geweldige deel 1, had nog wel potentie om een redelijke reeks te worden. Maar blijkbaar ben ik niet de enige nadat deel 3 niet meer in de bios kwam en deel 4 werd gecancelled. Deel 3 laat ook maar even op zich wachten voordat die een kijkbeurt krijgt.

Mist toch wel kansen.

Het concept is zeker interessant, maar de uitwerking zelf laat vervolgens toch wel weer kansen liggen. Voor een opvallend gedurfd concept lijkt de regisseur overigens weinig mee aan te durven, aangezien het vooral een drama tussen de families zelf is.

Maar de film begint wel sterk als we even wat beelden op de straten zien. Echter krijgen we vervolgens gewoon familiedrama voor onze kiezen dat helaas met alleen maar standaard probleempjes komt en nooit echt weet te boeien.

Wel heeft het eerste deel van de film een zekere dreiging met de geluiden van geweld die constant hoorbaar zijn, en ook wel dreigend zijn in zekere zin. Het is dan eeuwig jammer dat we niet meer dan die geluiden zien uiteindelijk.

Zo is de film redelijk tam naar mijn mening. Je kan wel zeggen dan zo'n verkrachting heftig is maar ik vond het redelijk impactloos gebracht. Net als de rest, het is allemaal wat futloos en impactloos en er heerst opvallend veel orde voor zo'n situatie, althans dat gevoel kreeg ik.

Af en toe een redelijk momentje, maar de regie is echt te soft. Laat is wat van de situatie zien. Nu kreeg ik vooral een "ja, het is heel erg, maar ja" gevoel. Natuurlijk is de situatie iets waar we meer aandacht aan moeten geven, maar deze film vond ik niet bepaald als een echte oproep overkomen.

Acteerwerk is wel goed en sterk. Iedereen straalt wel wat uit. Enkele licht spannende momentjes en een nagelbijtertje richting het einde. Maar dat was het dan ook wel weer voor mij. Het is goed dat dit soort films gemaakt worden, maar het mag van mij iets harder waardoor er mogelijk iets meer impact in zit.

Voor een lange tijd kon ik Intensive Care niet vinden op het internet, totdat ik erachter kwam dat deze film twee verschillende versies had en eindelijk kon beginnen. Het wachten was het niet waard, maar het is makkelijk toegegeven dat regisseuse Dorna X. van Rouveroy geregeld een aantal onvergetelijke, campy momenten op het grote doek tovert. Het overdreven acteerwerk vormt daarnaast zowat een aparte meerwaarde aan de totale belevenis en past goed bij het absurde gegeven dat hier wordt neergezet. Naar het einde toe stijgen de taferelen naar een dermate niveau dat er zelfs een komisch tintje aan gaat zitten, maar vanuit een objectief vlak moet je toch erkennen dat het inhoudelijk een brolwerkje vormt. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar en de creeper is ook niet bepaald een intimiderend figuur, maar een voldoende zit er toch stiekem wel in.

Degelijke, schattige maar weinig onvoorspelbare feelgoodfilm. Ik ben pas recentelijk een beetje naar de actrice Anna Hathaway aan het toegroeien en dan is een film als deze natuurlijk makkelijk gekozen. Het plot was in ieder geval aanstekelijk genoeg om een kans te geven en daarvan heb ik achteraf geen spijt, maar ook geen grote meerwaarde gehad. De Niro en Hathaway leveren allebei prima werk af binnen hun rollen, al hebben ze geen complexiteiten om handen. De chemie loopt best aardig, alhoewel voorspelbaar, en regisseuse Nancy Meyers wisselt dramatiek met komedie meer dan degelijk af. Het jammere is dat de film met een speelduur van 121 minuten aan de lange kant is en enkele bijpersonages zoals Rene Russo zo voorspelbaar en uitgekauwd zijn dat ze vooral een wat vermoeiende indruk maken. Dan moet ik ook nog even toevoegen dat ik Anders Holm absoluut geen geschikte acteur vind voor deze film. Tussendoor worden er wat komische momenten tussen geregisseerd die ik persoonlijk wat buiten de toon vind vallen (De inbraak), maar al bij al is het onschuldig vermaak dat lekker wegkijkt. Niet veel meer over te klagen dus en afgerond met een nette voldoende.

Best oké.

Ik sta er alleen perplex van dat Tykwer zich heeft aangemeld om dit te regisseren. Lijkt me doorgaans een regisseur die meer kan profiteren van verhalen met wat fantasierijke en surrealistische elementen. The International is juist een hele strakke en realistische film die niets moet hebben van spektakel, fantasy of bovennatuurlijke poeha.

Dat maakt dit ook wel een boeiende film aan de andere kant, al helemaal omdat het script van Eric Warren Singer geen irritante subplotjes includeert. Zaken zoals familiedrama en liefdesverdriet zal je niet aantreffen, het is vanaf minuut één pure focus op het onderzoek. Tykwer doet het mysterieuze aspect alleen zo onhandig uit de doeken door IBBC een gezicht te geven. Had me beter geleken dat je dit enkel en alleen als een dreigende en cryptische organisatie zou zien, maar die hoop kon ik snel laten varen toen Thomsen in beeld kwam.

The International is misschien één van de weinige films waar actiescenes het verhaal in de weg zitten, want het verloop was best boeiend totdat de film tijdens de laatste 45 minuten plots omver werd geblazen. Moraal en actie had een film als deze helemaal niet nodig en daar zitten die minuten vol mee. Het vinden van clues en het opsporen van antwoorden vond ik veel interessanter. Owen en Watts vormen dan ook geen onaardig duo. Theatraal sentiment of onnodige verdieping in hun achtergrond wordt achterwege gelaten. Gewoon twee gepassioneerde beroepsmensen die een complot uitpuzzelen.

De regie van Tykwer is niet onaardig, maar een film als deze is zo strak en puur op plot gericht dat je je als regisseur niet echt kan laten zien. Zeker voor een naam als Tykwer is dat jammer, maar de film is strak gemonteerd en gedetailleerd ingericht. De massascenes voelen nergens ongecontroleerd aan, maar het cameragebruik vond ik wat te onopvallend. Had wat strakker gekadreerd mogen worden, al had het voor 't verloop weinig uitgemaakt. Ik heb de volle twee uur geboeid gekeken, maar spannend wordt het nergens en het achterliggende motief verklapt zichzelf te snel. Daarbuiten is het nog altijd een professionele uitwerking van een getalenteerde regisseur.

Slordig.

Satires op hedendaagse internetcultuur vind ik altijd wel leuk, de reden ook gelijk dat ik dit nog even van Netflix heb meegepakt voordat het weer verdween. Ook leuk als de acteurs zelf ook deels bestaan uit internetpersoonlijkheden. Ik hou wel van wat zelfspot.

Jammer dat regisseur Gallagher zelf ondermaats regisseert en nergens een overtuigende satire kan neerzetten. Wel een vlot wegkijkende satire, maar dat is ook niet zo moeilijk als je de personages zo absurd en karikaturaal mogelijk neerzet. Het tempo schiet er wat beter mee door in ieder geval.

De satire wordt op een soort mockumentary-achtige wijze neergezet, dus dat is al snel leuk. Jammer dat Gallagher vaak niet goed nadenkt over wanneer je de camera wel of niet kan gebruiken. Personages lijken soms in hun normale dagroutine gefilmd te worden waarbij een cameraploeg helemaal niet had kunnen staan bijvoorbeeld.

Ook maakt Gallagher het zichzelf qua komedie te gemakkelijk. De humor, alhoewel passend hier en daar, is wat te niet-origineel en simpel. De types zijn bijvoorbeeld allemaal types die je weleens eerder hebt gezien, alleen overgoten met een internetsausje. Daarmee komt de satire gewoon wat minder aan, de kaarten worden iets te veilig gespeeld.

De dramatiek die af en toe om de hoek komt kijken is ook absoluut niet nodig. Je hebt een satire in de vorm van een mockumentary, hou je daarbij. Probeer het resultaat niet groter te maken dan nodig is. Zo'n slotfase alleen zou voor voldoening moeten zorgen.

Acteurs doen het overtuigend voor de rest en hebben plezier in hun rollen. Aan zelfvertrouwen in ieder geval geen gebrek hier, want iedereen speelt wel een dom type. Enkele stukjes zijn erg herkenbaar met hedendaagse internetcultuur, en enkele acteurs in deze film die zelf ook in de business werken zijn er zelfs voor gevallen.

Voor de rest duurt het niet lang en vermaakt tot het eind, maar het is wel slordig en te simpel. Je kan met dit concept toch wel meer doen dan hier mee gedaan is. Een beetje jammer, maar niet rampzalig.

Ongelooflijk lang uitgesponnen niemendal waarvan de eerste 3 minuten op vrijwel elk vlak interessanter zijn dan de opvolgende 116. Het is niet vreemd dat bepaalde horrorsciencefictionfilms zichzelf even willen inleiden, maar de tijd die regisseur Gus Holwerda spendeert aan dramatiek, opbouw, introductie en zelfs "flashbacks" is echt ongelooflijk. Slechts vijf enkele minuten binnen de volledige speelduur van Intersect (inclusief de opening) hebben uiteindelijk te maken met het griezelgenre, verder maakt Holwerda er eerder jeugdsentiment van met een flinke dosis aan adultdrama. Nadat de eerste helft de onmenselijk lange opbouw eindelijk achterwege heeft gelaten, daveren we dan richting de tweede helft van de film en daar reizen ze terug in de tijd. Vervolgens moet ook dit weer helemaal opnieuw worden opgebouwd. Ik werd er echt gek van, want ik kon echt niet geloven dat de film die ik voor me had serieus met de volledige overgave was gemaakt. Daarnaast wordt het allemaal zo nodeloos sentimenteel en clichématig uitgewerkt dat er eigenlijk helemaal geen rechtvaardiging voor is. De invulling van het verhaal is ook duidelijk te zwaar voor de castleden, die erbij lopen als een stel dronken vampiers opzoek naar bloed. Abe Ruthless kon ik nog wel waarderen als Nate, maar enkel en alleen omdat zijn figuur zo misplaatst is dat het ergens weer leuk wordt. Ik ken een 0,5* extra toe aan de eerste paar minuten en de vormgeving van de wezentjes, verder een grote verspilling van mijn tijd.

De herziening rechtvaardigt nog altijd hetzelfde hoge cijfer als voorheen, al is het dit keer zeer nipt. Interstellar presenteert een boel interessante concepten en ideeën, waar regisseur Christopher Nolan maar wat graag mee aan de haal gaat. Het acteerwerk is daarbinnen overtuigend en de effecten zijn van hoog niveau, maar de zeer uitgesponnen speelduur brengt niet altijd even genoeg avontuur. Zo zijn een aantal planeten weinig interessant en sleept de finale ietwat te lang aan, maar al bij al is het te begrijpen waarom deze film het zo goed bij het publiek deed. Het is overigens ook te merken dat het eerste uur veel te lang duurt en nogal weinig vernieuwing brengt op dramatisch vlak.

Vampieren.

Het is wellicht mijn minst favoriete onderwerp in de horrorwereld, maar zo'n film met een status zoals deze kan ik als horrorliefhebber niet laten schieten. Toen deze eindelijk eens op BBC langskwam heb ik hem dus maar gelijk meegepakt van TV en 2 weken later gekeken.

Het koste me in het begin een beetje moeite om in de film te komen, maar toen ik er uiteindelijk inzat zat ik er ook wel in. Alhoewel het nooit optimaal wist te boeien, wist het op z'n minst te vermaken. Vooral omdat het tempo uiteindelijk hoger lag dan ik had gedacht dat het zou liggen.

Pitt speelt hier niet echt zijn beste rol, het leek alsof hij dacht het klusje nogal makkelijk te klaren. Cruise maakt dan meer indruk, vooral omdat dit een compleet andere rol is dan zijn actierollen. Maar uiteindelijk is het wat mij betreft Dunst die beide heren op zeer jonge leeftijd volledig weet te overklassen.

Kostuums en sets zijn erg geslaagd, de effecten wat minder. De goedkope zweef-effecten en vliegscenes zien er erg makkelijk uit, en er zijn wel meerdere momenten waarop regisseur Jordan het zichzelf iets te makkelijk maakt. De film kent te veel doorzichtige momenten.

De dialogen van de film zijn ook niet echt mijn ding, en weten me ook niet echt te raken. De film is subtiel genoeg en werkt op emotioneel vlak iets beter dan de gemiddelde horrorfilm, maar de dialogen weerhouden mij ervan geraakt te worden. De film voelt eigenlijk, ongeacht de periode, altijd ouderwets geschreven aan.

Uiteindelijk kent de film een aantal opvallend confronterende stukjes en geslaagde make-up. Hier en daar een opvallend grootse scene en knappe kostuums. Wat mij uiteindelijk heeft weerhouden de 3,5* te geven was de allerlaatste sequentie waarop Slater wordt aangevallen door Cruise. Vond dat zo suf en goedkoop, en bovendien totaal niet in het plaatje van de film passen.

Voor de rest verdient het ergens zijn status wel, maar de regie blijft vaak te doorzichtig om indruk te maken. Er zit duidelijk budget in en genoeg tempo, maar helaas maakt de film het zichzelf net wat te makkelijk om echt indruk te maken helaas.

Nog best ok.

Maar ik moest me wel even door het eerste half uur worstelen voordat het eindelijk wat meer kracht weet te krijgen. Franco kan best acteren, maar in Rogen-films is hij gewoon onuitstaanbaar. Was geen moment grappig en soms op het pijnlijke af.

Maar ook Rogen is niet geweldig. Hij is wel net wat grappiger dan Franco, maar ook hij liet me nergens echt lachen. De enige die het dan wel weer (heel) goed doet is Park als de gevreesde leider. Hij zet echt een leuk karakter neer en red daarmee zowat de gehele film.

Voor de rest ook nog wel redelijk vlot. Je zou het niet denken maar die 112 minuten voelden nog best kort aan. Dat is vooral aan Park te danken die de film in ieder geval een stuk interessanter en vlotter maakt en de film red van het typische Franco & Rogen duo. Die 2 herhalen hun typetjes ook iets te vaak.

Visueel soms nog best knap. Hier en daar wel lelijk geschoten actie maar toch een redelijk spectaculaire finale. De raket in de helikopter was wel echt geweldig. Alleen bij vlagen is de actie daarvoor nog lelijk geschoten, maar wel in een mooie omgeving gelukkig.

Een vermakelijke film die best verrassend uit de hoek wil komen hier en daar, en daarom nog wel een voldoende krijgt.

Saai.

Into the Badlands had alle potentie om een leuke film te kunnen zijn. Het is namelijk zo'n typische, charmante oude film die het verhaal verteld van meerdere personen die elkaar uiteindelijk kruisen. Elk verhaal heeft een eigen horroridee, en om die verbonden te krijgen is dan ook wat inspanning nodig.

Helaas was dit geen film die me heel erg interesseerde. Het gaat al vroeg fout bij het eerste verhaaltje, die zowat 20 tot 30 minuten gebruikt om de liefdesrelatie van Hunt en een ander persoon uit te werken. De film heeft me dusdanig weinig geïnteresseerd dat ik niet eens meer weet welke bekende acteur welk personage heeft gespeeld, in dit geval de lover van Hunt.

In ieder geval bewijst de traagheid van de film moordend, want er valt letterlijk niet door deze film heen te komen. Met de details zit het nog wel snor, de film wordt mooi versierd en is bij wijlen ook best charmant te noemen. Het acteerwerk wordt verzorgd door een goede cast. Ik kan er echter maar weinig herinneren, maar ik heb me er ook niet aan gestoord.

Het is niet bepaald een compliment als een film meteen wegzinkt na hem gezien te hebben, en het overkomt me ook niet vaak. Echter met Into the Badlands was ik zowat 80% na het einde alweer vergeten. De film interesseert gewoon totaal niet als horrorfilm, maar ook niet als westernfilm. Misschien dat de film gewoon verkeerd gepromoot was in dat geval.

Erg saaie, trage film die wel wat horror kent maar dit op een zeer oninteressante manier uitwerkt. Enkele mooie beelden tussendoor en sterke decoraties zorgen ervoor dat deze film niet het laagste cijfer krijgt dat ik kan geven. Beslist geen aanrader, tenzij je van dit soort films houdt. Ik kon er echter maar weinig mee, een lange zoektocht naar de film ten spijt.

Niet bijzonder.

Ja, de film trekt wel wat publiek om een paar redenen, Walker en Alba in bikini. Alba is dan ook wel een plaatje hier, al zijn haar acteerkunsten niet om over naar huis te schrijven. Ze staat er eigenlijk ook alleen maar voor haar uiterlijk.

De film kent mooie onderwaterscenes die de film wat omhoog helpen. Het verhaal is vrij standaard en de actie is wat saai. Op een paar mooie onderwater actiescènes heb je het dan ook weer gehad. Brolin is ook niet heel bijzonder bezig.

Walker doet het keurig, maar weet de film voor mij niet over de streep te trekken. Mwa acteerwerk, mooie onderwaterbeelden en ok actie. Er had wel wat meer natuur voor mij in gemogen, zoals meer haaien of meer de Bahama's, prachtig land.

Al bij al een redelijk filmpje dat nergens echt bijzonder is. Wel leuk om een keertje in de zomer te kijken.

Weinig ambitieuze, vooral afstandelijke thrillerfilm met een groot gebrek aan hoogtepunten. Dieper in de inhoud zullen er vast wat politieke lagen zitten, maar die kunnen amper excelleren door de slecht doordachte aanloop. Spannend is de eerste helft op het bootje, al heeft dat meer te maken met een persoonlijke fobie (thalassofobie) dan de spanningsopbouw van regisseuse Kate Cox. Het gebeuren vervalt verder al snel in de automatische piloot en kabbelt wat voort totdat het personage van Jessica Alexander wordt toegevoegd, dat de film voorziet van meer tempo. Toch wil de onderhuidse spanning nooit losbreken en kent de escalatie geen enkele dreiging, noodzaak en/of druk. Het levert een film op die je zowat direct vergeet nadat het eindigt, maar dat een thrillerfilm als deze simpelweg geen enkel gevoel in de kijker kan losmaken maakt het extra kwalijk.

Vermaak.

Wel een behoorlijk Amerikaanse film die ook vrijwel eigenlijk nergens in uitblinkt en vrij weinig toevoegt aan het genre, maar uiteindelijk er wel in slaagt te doen waar het hoort te doen, en dat is vermaken. Daar kijken we ook voor.

Niet bijster sterk acteerwerk en vooral in het eerste deel zijn de effecten niet bepaald hoogstaand. Er komt wel degelijk een bepaalde dreiging van die tornado's af en de EF5 tornado was natuurlijk wel genieten. Hoog popcorngehalte.

In geen enkel vlak realistisch, met mwa acteerwerk en vrij irritante types, maar prima popcornvermaak en in het algemeen kijkt het best lekker weg. Het duurt ook niet zo lang en vooral richting het tweede deel is er wel een bepaalde spanning aanwezig.

Ik heb me wel vermaakt, maar in het genre voegt het eigenlijk weinig toe. Gelukkig mag ik het genre wel en kan ik me er altijd wel mee vermaken.

Steeds beter.

In het begin had ik wel mijn twijfels, het leek me wel weer een beetje een film die je goed moet vinden. De brave en vrolijke soundtrack vond ik ook echt helemaal niet passen, en daarvoor versterkte dat gevoel eigenlijk alleen maar.

Hirsch zijn personage is niet mijn favoriete soort. Zijn beweegredenen komen er regelmatig een beetje geforceerd aan en alleen om de "boodschap" van het verhaal wat te versterken. Alhoewel de echte boodschap uiteindelijk anders ligt, is het toch wel opvallend.

Voor de rest kijkt het trage tempo wel behoorlijk goed weg op een vreemde manier. Penn zorgt er gelukkig voor dat het niet ellendig lang aanvoelt maar best vlot verloopt, desondanks ligt het tempo wel traag dus daarmee kan het voor sommige kijkers een beetje saai zijn.

Natuuropnamen zijn soms grandioos. Knappe bewegingen ook soms van de camera, en het voelt soms aan alsof je er zelf daadwerkelijk staat. Qua avontuur is het allemaal niet al te opwindend, maar door de realistische toon is het beter kijkbaar.

Hier en daar gebruikt Penn wat trucjes. Echter past het niet altijd bij de film, maar het maakt voor de rest niet veel uit. Het is uiteindelijk een film die lang duurt maar erg goed wegkijkt. Het laatste kwartier heeft ook opeens een sterke soundtrack (dat zachte gebons was machtig) en is het toch wel weer een onvoorspelbaar verhaaltje daardoor.

Het had niet langer mogen duren, maar het is een best behoorlijke film met een dosis goede drama en redelijk avontuur. Misschien een beetje overgewaardeerd, maar het blijft best goed.

Flauw.

Het lijkt eigenlijk wel een soort parodie te zijn op de sprookjes. Dat is niet gelijk een compliment, want ik heb niet erg veel gelachen terwijl dat waarschijnlijk wel de bedoeling was op sommige stukken. Wel jammer, want hier zat alle potentie in.

De cast is duidelijk groot, en namen zoals Kendrick, Blunt en Corden doen het ook prima hier. De rest was erg flauw, vooral die Streep is vervelend flauw en slecht. Hele flauwe humor die totaal niet past hier, de musical is ook niet altijd zuiver.

Het bos ziet er wat simpel uit, hier en daar zit er wel een fantasierijk sfeertje in maar in het algemeen is het vrij flauw in z'n opzet. Het verhaal duurt te lang en ik kwam er maar moeilijk doorheen, flauw acteerwerk en in het algemeen neigt het zelfs naar het saaie.

Jammer, dit had alle potentie om leuk te zijn, maar is dit echter niet. Ze kunnen hiervoor beter iemand hebben die een fatsoenlijk script kan schrijven.

Coen?

Ik zal er niet om liegen, ik had nooit kunnen raden dat dit ooit uit de pen en hand van een Coen-broer zou komen. Pas toen ik de pagina van MovieMeter had geopend om mijn recensie op de film te schrijven zag ik plots een bekende naam op de poster staan, en kwam er toen pas achter dat dit een film van Coen was.

In ieder geval is het daarom een film die ik maar moeilijk kan linken aan het oeuvre van een Coen, ook al had dat te maken kunnen hebben met het feit dat de andere Coen niet in de regiestoel zat voor deze film. Intolerable Cruelty komt ondanks de interessante titel vooral over als een gemakkelijke, voorspelbare romcom die zich nooit weet te kenmerken in de stilering van Coen en zich ook nergens echt kan onderscheiden.

De humor is vooral het element waar ik over struikel. Veel hysterisch en luid gedoe, maar hilarisch verre van. Waar de film van kan profiteren zijn wat sterke filters en de chemie tussen Clooney en Zeta-Jones. Die twee brengen geregeld wat leven in de brouwerij die het niveau wat omhoog haalt. Dat zijn ook de schaarse momenten die deze film volledig doen laten opleven.

Verder worstelde ik vooral met het verhaal en kon er maar moeilijk inkomen. Misschien wel origineel geschreven, maar verder een ietwat gewoonlijke romcom die vooral de plank misslaat op het gebied van humor, die ik wat te gemakkelijk vond. Laat wat bekende acteurs rare fratsen uithalen en je hebt de humor van Intolerable Cruelty. Het lag me niet, maar leuk om eens gezien te hebben (I guess)

Blijft schitterend.

Een van mijn all time favorieten, deze film blijft gewoon die glans hebben waar ik zo dol op ben. Misschien wel wat te zoet op sommige momenten, maar dat vind ik alleen maar meer bij deze film horen. Zo puur als hier in geacteerd wordt, zo zie ik ze zelden.

Omar Sy in de rol van zijn leven, speelt ook foutloos. Ik kon me volledig in zijn karakter plaatsen, ook Cluzet is zeker niet slecht als de in de rolstoel gekleefde Philippe. De film is lief, menselijk en nergens te overdreven. Precies zoals het hoort.

Keurige Franse film. Het land dat naar mijn mening de beste films aflevert. Uiterst interessant verhaal, uiterst boeiende karakters en verrassend ontroerende momenten. Toen ik dit zag was het ook weer een tijdje geleden dat een film me kon raken.