Meningen

Saai.

Into the Badlands had alle potentie om een leuke film te kunnen zijn. Het is namelijk zo'n typische, charmante oude film die het verhaal verteld van meerdere personen die elkaar uiteindelijk kruisen. Elk verhaal heeft een eigen horroridee, en om die verbonden te krijgen is dan ook wat inspanning nodig.

Helaas was dit geen film die me heel erg interesseerde. Het gaat al vroeg fout bij het eerste verhaaltje, die zowat 20 tot 30 minuten gebruikt om de liefdesrelatie van Hunt en een ander persoon uit te werken. De film heeft me dusdanig weinig geïnteresseerd dat ik niet eens meer weet welke bekende acteur welk personage heeft gespeeld, in dit geval de lover van Hunt.

In ieder geval bewijst de traagheid van de film moordend, want er valt letterlijk niet door deze film heen te komen. Met de details zit het nog wel snor, de film wordt mooi versierd en is bij wijlen ook best charmant te noemen. Het acteerwerk wordt verzorgd door een goede cast. Ik kan er echter maar weinig herinneren, maar ik heb me er ook niet aan gestoord.

Het is niet bepaald een compliment als een film meteen wegzinkt na hem gezien te hebben, en het overkomt me ook niet vaak. Echter met Into the Badlands was ik zowat 80% na het einde alweer vergeten. De film interesseert gewoon totaal niet als horrorfilm, maar ook niet als westernfilm. Misschien dat de film gewoon verkeerd gepromoot was in dat geval.

Erg saaie, trage film die wel wat horror kent maar dit op een zeer oninteressante manier uitwerkt. Enkele mooie beelden tussendoor en sterke decoraties zorgen ervoor dat deze film niet het laagste cijfer krijgt dat ik kan geven. Beslist geen aanrader, tenzij je van dit soort films houdt. Ik kon er echter maar weinig mee, een lange zoektocht naar de film ten spijt.

Niet bijzonder.

Ja, de film trekt wel wat publiek om een paar redenen, Walker en Alba in bikini. Alba is dan ook wel een plaatje hier, al zijn haar acteerkunsten niet om over naar huis te schrijven. Ze staat er eigenlijk ook alleen maar voor haar uiterlijk.

De film kent mooie onderwaterscenes die de film wat omhoog helpen. Het verhaal is vrij standaard en de actie is wat saai. Op een paar mooie onderwater actiescènes heb je het dan ook weer gehad. Brolin is ook niet heel bijzonder bezig.

Walker doet het keurig, maar weet de film voor mij niet over de streep te trekken. Mwa acteerwerk, mooie onderwaterbeelden en ok actie. Er had wel wat meer natuur voor mij in gemogen, zoals meer haaien of meer de Bahama's, prachtig land.

Al bij al een redelijk filmpje dat nergens echt bijzonder is. Wel leuk om een keertje in de zomer te kijken.

Weinig ambitieuze, vooral afstandelijke thrillerfilm met een groot gebrek aan hoogtepunten. Dieper in de inhoud zullen er vast wat politieke lagen zitten, maar die kunnen amper excelleren door de slecht doordachte aanloop. Spannend is de eerste helft op het bootje, al heeft dat meer te maken met een persoonlijke fobie (thalassofobie) dan de spanningsopbouw van regisseuse Kate Cox. Het gebeuren vervalt verder al snel in de automatische piloot en kabbelt wat voort totdat het personage van Jessica Alexander wordt toegevoegd, dat de film voorziet van meer tempo. Toch wil de onderhuidse spanning nooit losbreken en kent de escalatie geen enkele dreiging, noodzaak en/of druk. Het levert een film op die je zowat direct vergeet nadat het eindigt, maar dat een thrillerfilm als deze simpelweg geen enkel gevoel in de kijker kan losmaken maakt het extra kwalijk.

Vermaak.

Wel een behoorlijk Amerikaanse film die ook vrijwel eigenlijk nergens in uitblinkt en vrij weinig toevoegt aan het genre, maar uiteindelijk er wel in slaagt te doen waar het hoort te doen, en dat is vermaken. Daar kijken we ook voor.

Niet bijster sterk acteerwerk en vooral in het eerste deel zijn de effecten niet bepaald hoogstaand. Er komt wel degelijk een bepaalde dreiging van die tornado's af en de EF5 tornado was natuurlijk wel genieten. Hoog popcorngehalte.

In geen enkel vlak realistisch, met mwa acteerwerk en vrij irritante types, maar prima popcornvermaak en in het algemeen kijkt het best lekker weg. Het duurt ook niet zo lang en vooral richting het tweede deel is er wel een bepaalde spanning aanwezig.

Ik heb me wel vermaakt, maar in het genre voegt het eigenlijk weinig toe. Gelukkig mag ik het genre wel en kan ik me er altijd wel mee vermaken.

Steeds beter.

In het begin had ik wel mijn twijfels, het leek me wel weer een beetje een film die je goed moet vinden. De brave en vrolijke soundtrack vond ik ook echt helemaal niet passen, en daarvoor versterkte dat gevoel eigenlijk alleen maar.

Hirsch zijn personage is niet mijn favoriete soort. Zijn beweegredenen komen er regelmatig een beetje geforceerd aan en alleen om de "boodschap" van het verhaal wat te versterken. Alhoewel de echte boodschap uiteindelijk anders ligt, is het toch wel opvallend.

Voor de rest kijkt het trage tempo wel behoorlijk goed weg op een vreemde manier. Penn zorgt er gelukkig voor dat het niet ellendig lang aanvoelt maar best vlot verloopt, desondanks ligt het tempo wel traag dus daarmee kan het voor sommige kijkers een beetje saai zijn.

Natuuropnamen zijn soms grandioos. Knappe bewegingen ook soms van de camera, en het voelt soms aan alsof je er zelf daadwerkelijk staat. Qua avontuur is het allemaal niet al te opwindend, maar door de realistische toon is het beter kijkbaar.

Hier en daar gebruikt Penn wat trucjes. Echter past het niet altijd bij de film, maar het maakt voor de rest niet veel uit. Het is uiteindelijk een film die lang duurt maar erg goed wegkijkt. Het laatste kwartier heeft ook opeens een sterke soundtrack (dat zachte gebons was machtig) en is het toch wel weer een onvoorspelbaar verhaaltje daardoor.

Het had niet langer mogen duren, maar het is een best behoorlijke film met een dosis goede drama en redelijk avontuur. Misschien een beetje overgewaardeerd, maar het blijft best goed.

Flauw.

Het lijkt eigenlijk wel een soort parodie te zijn op de sprookjes. Dat is niet gelijk een compliment, want ik heb niet erg veel gelachen terwijl dat waarschijnlijk wel de bedoeling was op sommige stukken. Wel jammer, want hier zat alle potentie in.

De cast is duidelijk groot, en namen zoals Kendrick, Blunt en Corden doen het ook prima hier. De rest was erg flauw, vooral die Streep is vervelend flauw en slecht. Hele flauwe humor die totaal niet past hier, de musical is ook niet altijd zuiver.

Het bos ziet er wat simpel uit, hier en daar zit er wel een fantasierijk sfeertje in maar in het algemeen is het vrij flauw in z'n opzet. Het verhaal duurt te lang en ik kwam er maar moeilijk doorheen, flauw acteerwerk en in het algemeen neigt het zelfs naar het saaie.

Jammer, dit had alle potentie om leuk te zijn, maar is dit echter niet. Ze kunnen hiervoor beter iemand hebben die een fatsoenlijk script kan schrijven.

Coen?

Ik zal er niet om liegen, ik had nooit kunnen raden dat dit ooit uit de pen en hand van een Coen-broer zou komen. Pas toen ik de pagina van MovieMeter had geopend om mijn recensie op de film te schrijven zag ik plots een bekende naam op de poster staan, en kwam er toen pas achter dat dit een film van Coen was.

In ieder geval is het daarom een film die ik maar moeilijk kan linken aan het oeuvre van een Coen, ook al had dat te maken kunnen hebben met het feit dat de andere Coen niet in de regiestoel zat voor deze film. Intolerable Cruelty komt ondanks de interessante titel vooral over als een gemakkelijke, voorspelbare romcom die zich nooit weet te kenmerken in de stilering van Coen en zich ook nergens echt kan onderscheiden.

De humor is vooral het element waar ik over struikel. Veel hysterisch en luid gedoe, maar hilarisch verre van. Waar de film van kan profiteren zijn wat sterke filters en de chemie tussen Clooney en Zeta-Jones. Die twee brengen geregeld wat leven in de brouwerij die het niveau wat omhoog haalt. Dat zijn ook de schaarse momenten die deze film volledig doen laten opleven.

Verder worstelde ik vooral met het verhaal en kon er maar moeilijk inkomen. Misschien wel origineel geschreven, maar verder een ietwat gewoonlijke romcom die vooral de plank misslaat op het gebied van humor, die ik wat te gemakkelijk vond. Laat wat bekende acteurs rare fratsen uithalen en je hebt de humor van Intolerable Cruelty. Het lag me niet, maar leuk om eens gezien te hebben (I guess)

Blijft schitterend.

Een van mijn all time favorieten, deze film blijft gewoon die glans hebben waar ik zo dol op ben. Misschien wel wat te zoet op sommige momenten, maar dat vind ik alleen maar meer bij deze film horen. Zo puur als hier in geacteerd wordt, zo zie ik ze zelden.

Omar Sy in de rol van zijn leven, speelt ook foutloos. Ik kon me volledig in zijn karakter plaatsen, ook Cluzet is zeker niet slecht als de in de rolstoel gekleefde Philippe. De film is lief, menselijk en nergens te overdreven. Precies zoals het hoort.

Keurige Franse film. Het land dat naar mijn mening de beste films aflevert. Uiterst interessant verhaal, uiterst boeiende karakters en verrassend ontroerende momenten. Toen ik dit zag was het ook weer een tijdje geleden dat een film me kon raken.

Niet bepaald bijzonder.

Wat deze film wel een beetje bijzonder maakt, dat zijn de cameo's van enkele bekende namen in de horrorwereld. En niet alleen cameo's, maar ook redelijk grote horrornamen die hier gewoon een rol spelen. We zien dan ook The Evil Dead regisseur Sam Raimi een rol op zich nemen.

Het is alleen jammer dat de film zelf uiteindelijk nergens in weet uit te blinken. Niet in kills, niet in verhaal, en spijtig genoeg ook niet in acteerwerk. Het is dus gewoon best een doodnormale slasher alleen dit keer dus in een supermarkt, maar een supermarkt is ook niet meer bijzonder origineel.

Voor de rest een lange inleiding voordat het bloed begint te vloeien. Zeker 35 minuten gingen voorbij voordat de bloedspetters over het scherm mochten vliegen. En als de film tot die tijd helemaal niets te vertellen heeft gaan die 35 minuten toch wel langzaam over.

Er gebeurd wel net genoeg in die 35 minuten, maar niks memorabel. En als de moorden zelf dan beginnen krijgen we helaas maar 1 of 2 leuke moorden en dan heb je het ook alweer gehad. Wel een aparte loop van de film. Tamelijk trage inleiding, maar de moorden komen achter elkaar.

Maar het duurt niet lang en de rollen van enkele grote namen zijn nog wel leuk. Jammer dat Estevez niet lang in beeld bleef. Zij had destijds Sleepaway Camp II nog een beetje gered.

Matig.

Taylor met opnieuw een slechte film, al is The Intruder kwalitatief een betere film in vergelijking met enkele andere titels geregisseerd door Taylor. Dat mag ook wel, want Taylor had 12 jaar de tijd om zijn rampzalige film 7eventy 5ive te verbeteren. The Intruder is dan ook zeker een verbetering.

Maar dat betekent uiteraard niet meteen dat het ook een goede film is. The Intruder is op een hoop vlakken namelijk erg matig, en typisch zo'n film die leunt op 1 enkel personage. In dit geval is dat Quaid, die toch wel een geestig personage neerzet. Zo zie je maar dat ook de meest standaard Amerikaanse acteurs nog weleens buiten het boekje willen gaan.

Visueel scherp in beeld gebracht, maar daar houdt het dan ook weer zo'n beetje op. Er worden diverse pogingen gedaan om de spanning op te bouwen, maar die mislukken stuk voor stuk. Deze film wordt nergens spannend, wat tot een redelijk leeg resultaat leidt. De donkere hoekjes, stilte of sfeer worden nergens benut, Taylor gaat te bombastisch en afgeraffeld te werk.

Verder duurt het allemaal erg lang. 102 minuten voor zo'n simpel niemendalletje als dit is toch echt te veel gevraagd. Zeker omdat deze film buiten sterk acteerwerk en wat onbedoeld komische scenes niet zo veel onder de horizon weet te brengen. Het verloop van de film is traag en de finale onbevredigend. Zowat het volledige eerste uur is nog dramafilm, en die is eigenlijk beter gelukt dan het thrillergedeelte.

Taylor leek een echt serieuze film te willen gaan regisseren, maar faalt daarin. Het eerste uur is niet zo heel boeiend, ondanks dat het net genoeg tempo bezit om niet ronduit saai te worden. Het tweede uur is wel entertainend, maar vooral niet zo spannend. Zo chaotisch en rommelig als 7eventy 5ive is The Intruder niet, maar nog steeds krijgt Taylor zijn projecten niet bepaald van de grond. Jammer, maar wel een stap in de goede richting.

Apart.

Helaas maakt Apart het duidelijk nog niet helemaal perfect in zijn genre. Fresnadillo toont soms potentie in zijn film, maar helaas weet dat het niet helemaal waar te maken. Desondanks hebben de Spaans getinte horrorfilms altijd wel iets aparts.

Het haunted house genre spreekt me altijd wel aan, en dit dus automatisch ook wel. Duidelijk een film waar meer budget in is gegaan dan de gemiddelde horrorfilm. Helaas weten de effecten vaak niet altijd te overtuigen en zijn de sets het beste gelukt.

Acteerwerk is sterk, niks negatiefs op aan te merken. Zelfs Van Houten was uit te staan. Owen is best leuk in de hoofdrol, Brühl ook duidelijk best leuk bezig maar het beste kwam eigenlijk verrassend in de vorm van de jonge Purnell. Die ook echt leuk om te volgen was.

Sets zijn knap, de horror had er erg mee versterkt kunnen worden, alleen weet Fresnadillo de horror gewoon niet lekker over te brengen. De boosdoener is eigenlijk gewoon een hele suffe verschijning die nergens eng is en alleen maar een soort komische tint geeft.

Daarbij had de horror ook een stuk enger gemoeten. Het huis is griezelig, en de sets zijn nog griezeliger. Dat Fresnadillo dan alsnog geen bloedstollende horrorfilm op het scherm neer kan zetten is al een prestatie op zichzelf. Het had eigenlijk zowat alles om een leuk fimpje te worden die ook echt eng had kunnen zijn. Helaas. Daar kan de aparte finale ook niet al te veel aan vooruit helpen.

Suf.

Sommige kindersterren groeien uit tot symbolen. Andere kindersterren groeien echter ook uit tot middelmaat-verschijningen. Cosgrove is daarvan een goed voorbeeld. Ik las dat ze is teruggekeerd naar de serie die haar ooit populair heeft gemaakt. Dat zal vast een uithaal zijn geweest naar het feit dat ze in dit soort films heeft gespeeld.

Enkel de setting weet soms nog sfeervol te zijn omdat er met wat belichting wordt gespeeld. Verder neemt regisseur Massey nooit de tijd en rust om er wat mee te doen. Van spanning is geen teken te bekennen, voornamelijk omdat het ritme nooit wordt aangehouden. Scenes worden voortdurend weggeknipt of te snel beëindigd voor de kijker om er echt een connectie mee te scheppen.

Wat verrassende plotwendingen richting de finale slaan vooral dood. The Intruders is een werkelijk oersaaie thriller die zich interessant voortdoet op de poster, maar inhoudelijk niets kan bieden om de kijker geboeid te houden. Nog wat punten voor wat redelijke cinematografie hier en daar, verder heb ik me vooral lopen vervelen en na lopen denken over wat ik wellicht beter had kunnen kijken.

Suf.

Ik snap niet helemaal waarom regisseurs tegenwoordig met films als Intrusion aan komen zetten en denken dat ze er nog mee weg gaan komen ook. Home invasion staat tegenwoordig onder sterke concurrentie waardoor regisseurs kiezen voor een complexer pad. Intrusion doet dat ook, maar levert iets af van het simpelste kaliber.

Waarom Marshall-Green besloot hieraan mee te doen ontgaat me volledig. Misschien dat hij eens de rol van een psycho wilde spelen. Dat heeft hij dan bij deze een keer gedaan en mag hij weer naar projecten toe die hem meer ruimte gunnen om betere personages neer te zetten in betere films. Hij is een te goede acteur voor onzin als dit. Pinto hoort hier dan wel in thuis, want ze bakt er helemaal niks van.

Intrusion kan zijn voordeel halen uit wat sfeervolle scenes van het huis gedurende het eerste deel. Salky zet in op sfeer, kwaliteit en verhaal, maar ze komen er allemaal halfbakken uit. Het verhaal kent de nodige wendingen en verrassingen, die vervolgens niet verrassen. Visueel nog wel aardig op het vlak van decoratie en verlichting, maar het wordt verder nauwelijks gebruikt om de spanning op te bouwen.

Het voornaamste probleem is echter het personage van Pinto die ze nauwelijks onder de controle heeft. Je moet echt gek zijn om haar te geloven en haar gedrag niet door te hebben. Nogal een slechte leugenaar.Haar slechte acteerwerk moeten we dan ook maar negeren, maar dat is bijna niet te doen. Alle degelijk geacteerde scenes komen dankzij Marshall-Green, maar uiteindelijk wordt hij sterk tegengewerkt door zijn eigen rol.

Intrusion is een typisch schoolvoorbeeld van een film waar Netflix tegenwoordig mee komt. Een simpel concept duwen in een film die zichzelf erg slim vind en serieus neemt, maar uiteindelijk gewoon binnen enkele maanden wordt geschoten en gedropt op Netflix om de nodige kijkers te trekken. Dit soort luie filmmakerij wordt terecht de grond in gestampt. Hopelijk nemen ze binnenkort eens echt de tijd om goede originals af te leveren.

Regisseur Tobe Hooper wilde dit project al lang realiseren en snoept dan ook volop van de extra centjes die hem zijn toebedeeld. Invaders from Mars valt op dankzij de creatieve, gedetailleerde decors en de voorliefde naar praktische effecten. Het brengt je als kijker gedeeltelijk afleiding van het erg slechte acteerwerk, waaronder de volwassenen die aliens proberen te imiteren en de onovertuigende verschijning van Karen Black. Enkel Hunter Carson scoort op dat gebied nog een voldoende, die vooral gebukt gaat onder de houterige dialogen die hem zijn gegeven. Verder werkt vooral de eerste helft van deze film niet al te best, voornamelijk omdat het mysterie nogal duidelijk wordt weggegeven en er weinig spannende dingen aan de hand zijn. Wanneer Hooper overstapt op de tweede akte, pakt hij door met grootschalige actiemomenten, fijne omgevingen en een lekker tempo.

Ambitieus project van eigen bodem en zeker voor die maatstaf een best grootse productie, maar regisseur Bobby Boermans valt over dezelfde punten waar zijn internationale collega's ook mee kampen. Daarmee wordt bedoeld dat Invasie struikelt met een overvloed aan personages die te weinig aan het verhaal toevoegen en actiescenes die eigenlijk te kleinschalig zijn voor het epische concept. Er wordt daarnaast te weinig spanning en/of intensiteit betrokken en het acteerwerk is zeker niet best, maar de visuele effecten zijn redelijk en de explosievere momenten boeiend. Het duurt bovendien allemaal nergens te lang en verveelt absoluut niet, daarvoor uiteraard bonuspunten. Liever dit soort vergezochte concepten dan de zoveelste romcom zonder enige vorm van ambitie.

Redelijk.

Niet helemaal goed vind ik. De film komt namelijk echt pas op gang richting het laatste half uur, en alles wat daarvoor gebeurd is redelijk leeg. Al blijft de mystery er goed in gehouden, het is nooit echt optimaal spannend en soms onbedoeld komisch.

Het acteerwerk was niet al te best naar mijn mening. Iets te overdreven aangezet, wat ik voornamelijk probeer te vermijden in oude films. Maar aangezien de horror K.O. weer begint, wilde ik nog wat films zien die nog op de lijst stonden.

Deze film is uiteindelijk niet slecht, maar echt spannend is het nergens. Terwijl het idee zelf nog best intrigerend is. Helaas is er net te weinig mee gedaan en is de uitwerking daarvan ook wel een beetje simpel. Vooral als de klonen echt iedereen hebben overgenomen op 2 na, dan zijn het eigenlijk nog steeds mensen zonder iets speciaals. Je zou toch wel iets toevoegen, zoals een neutrale blik?

Heb dan de eerste 50 minuten ook niet heel erg geboeid gekeken. Vooral kijken naar wat spanningsopbouw dat eigenlijk nooit helemaal van de grond komt. Wat mystery hier en daar, maar weinig verheffends. Het is gewoon niet optimaal boeiend. En het acteerwerk doet daar dan ook afbreuk aan.

Maar in het laatste half uur komen er wel wat creepy dingen naar voren. De film is iets grimmiger en iets spannender en eindigt vooral erg sterk. Jammer dat het gehele eerste deel van de film totaal niet kan tippen aan het tweede.

Degelijke film met een soms beperkte uitwerking. Ik denk dat de film vooral steken laat liggen op creativiteit. De keuze om de wat dramatischere kant van het verhaal te verkiezen boven de spannende kant vind ik ook een misser, aangezien de film daardoor kansen laat liggen. Het concept, ondanks dat dit een remake is, vind ik best interessant en origineel. Kaufman doet er alleen weinig mee en gebruikt het als achtergrond om de ernst van de situatie te benadrukken. Sutherland houdt zich overigens best staande in de hoofdrol en enkele sequenties springen ertussenuit. Denk maar aan de aanrijding waar al die mensen lineair achteraan rennen. Best creepy. Dat zijn de momenten waar een film als deze het van moet hebben. De slotfase vond ik wat matigjes, al blijft het einde iconisch. Al bij al vond ik de film net wat te lang doorgaan terwijl het de beklemmende toon niet vast kan houden. Een klein beetje zonde, al is deze film absoluut niet slecht.

Het Amerikaanse avontuur van de Duitse regisseur Oliver Hirschbiegel pakt nogal ondermaats uit, al is niet alleen zijn regie de boosdoener voor zo'n matig eindresultaat. Veel van de problemen ontstaan namelijk bij Nicole Kidman, die de hoofdrol heeft weten te strikken. Kleurloos ingevulde rol met een statische acteeruitvoering, het ontgaat me eigenlijk tot op de dag van vandaag waarom ze ooit zo'n grote naam is geworden. Bijrollen van Daniel Craig en Jeffrey Wright zijn evenzeer weinig memorabel, maar ook de spanningsopbouw had een stuk subtieler gemogen. Het gebeuren loopt lekker snel van stapel, maar de dreiging is simpelweg niet voelbaar. De klassieke voorgangers deden dat dan iets vlotter, ondanks de verouderde techniek. Visueel oogt The Invasion verder gelukkig best verzorgd en doordacht, bovendien brengt de tweede helft genoeg spektakelmomenten om geen verveling toe te laten slaan. Het is echter vooral uitstel van executie, want films als deze ben je hoogstwaarschijnlijk na een dag of 3 helemaal vergeten.

Brave dramafilm met sport als voornaamste thematiek. Regisseur Ericson Core en scenarist Brad Gann gaan veilig te werk en durven nergens buiten de lijntjes te treden. Uiteraard kan een biografiefilm nooit bijzonder unieke of onvoorspelbare paden betreden, maar het verhaal van Vince Papale lijkt wel heel erg op het typerende succesgebeuren waar Disney vaker mee aan de haal gaat. Het maakt het uitzitten van Invincible weinig bevredigend vanwege het gebrek aan vernieuwing, maar gelukkig oogt het op visueel vlak verzorgd en doordacht. Ik mis zeker tijdens de sportscenes een zekere mate van urgentie, stress en/of spanning, waardoor ik geen moment met een zekere emotie heb gekeken. Een acteur als Mark Wahlberg heeft ook absoluut betere rollen uitgekozen in het verleden, dit soort supersentimentele projecten zijn niet zozeer voor hem weggelegd.

Uh.

Ja, deze klassieker uit alweer 1933 is soms behoorlijk indrukwekkend op visueel vlak, maar aan de andere kant is er maar 1 truckje wat de hele tijd gedaan wordt. Het ziet er allemaal leuk uit, maar op een gegeven had ik wel weer behoefte aan iets nieuws.

Wat ik vooral jammer vind is dat de film z'n haast moet hebben. Meer introductie voor de professor dan een ritje op een (wel mooi) sneeuwlandschap krijg je niet. En in de eerste minuten is het alweer een schurk. Hoera. Ik vind het te haastig en te kort.

Vervolgens gaat de film in zo'n rap tempo door met het verhaal. Het begint gewoon steeds meer te lijken alsof er gewoon hele stukken zijn weg gehaald. Vooral het hele begin is dan waarschijnlijk weggeknipt. En het einde dan waarschijnlijk ook deels.

Het ene na andere personage verschijnt vervolgens weer op een slordige wijze ten toneel. En allemaal komen ze weer op dezelfde, random manier terug. Blijkbaar kennen ze iemand, doen ze iets etc. Maar dat heb je nauwelijks door vanwege de volledig brakke manier van introduceren.

Voor de rest ook heel kort. Veel meer dan enkele fratsen van meneer onzichtbaar en wat auto's en mensen die de berg af donderen krijg je dan ook niet als moorden. Ik vind het jammer dat een project met indrukwekkende middelen toch zo kort door de bocht moet gaan.

Met een iets rustigere vertelstijl was dit voor mij veel meer ten goede gekomen. Dit was gewoon puur chaotisch. En dat voor zo'n horrorklassieker. . Ik wil het graag goed vinden, maar dat lukt me met The Invisible Man echt niet.

En P.S. het is inderdaad beangstigend als iemand die zichzelf onzichtbaar kan maken slechte bedoelingen heeft. Maar meneer onzichtbaar hier gaat dan wat klieren. Beetje jammer, de echt gave mogelijkheden worden dan niet genomen. Maar dat ligt waarschijnlijk dan aan de beperktheden.

Herzien en het hoge cijfer mag blijven staan. Regisseur Leigh Whannell blijft uiterst bekwaam in het opbouwen van effectieve thrillerscenes die af en toe grijpen naar sciencefiction en horror. Fijn dat de makers geen herhaling hebben ingezet van het klassieke basismateriaal, maar vooral iets heel moderns (en dus anders) dirigeren. Elisabeth Moss doet het daarbinnen uiterst verdienstelijk en verdwijnt volledig in haar personage, waardoor de film net wat krachtiger voor de dag komt. Net als bij Upgrade valt het overigens op dat Whannell voor relatief weinig budgettaire middelen een film op tafel legt die erg duur oogt, zeker de robotische cameratechniek (ter voorbeeld) is uiterst sterk. The Invisible Man kent genoeg spanning, afwisseling en tempo om gedurende de speelduur van 124 minuten niet te vervelen en vormt een bekwame en professionele toevoeging aan het thrillergenre. Wat mij betreft een makkelijk aanradertje.

De jeugdige kijkers zullen zich prima kunnen vermaken met deze fantasierijke komediefilm van Disney-regisseur Paul Hoen, die helaas vooral iemand is die in opdracht werkt van en zich weinig bezighoudt met eigen kwaliteiten. Op die manier is Invisible Sister zeker niet de meest passievolle film, maar de jonge castleden doen het aardig en er hangt een degelijk tempo. Bij vlagen wordt er zelfs een aardig sfeertje neergezet wanneer de makers zich bezighouden met de iets spookachtigere elementen, al zal de doelgroep daar waarschijnlijk niet al te veel van opkijken. Het vermaakt verder degelijk en kent een passende inhoud, maar blijft aan de andere kant erg braaf, voorspelbaar en flauw. Zeker de humor oogt helaas weinig doeltreffend, wat een voldoende in de weg zit.

Oninteressant moordmysterie dat veel te laat op stoom komt, vooral omdat de introducties van de personages niet werken. Dat heeft er voornamelijk mee te maken dat het acteerwerk niet geweldig is, waardoor het als kijker weinig uitnodigend zal zijn om mee te denken met de film. Enkel Mischa Barton lijkt zich enigszins staande te houden binnen de meute, maar wanneer een detective iemand zijn achtergrond met een enkele blik al volledig kan raden is de lol er snel vanaf. Gelukkig slaagt regisseur Stephen Shimek erin om wat kracht te winnen eenmaal we richting het laatste halfuur gaan, waarin de zaak echt los begint te komen en het weliswaar intrigerend wordt om de verdenkingen aan te horen. De omgeving is ook best lollig opgeleukt met de overduidelijke financiële beperkingen, al had Shimek veel meer mogen doen met de muziek om de sfeer extra te versterken. Uiteindelijk duurt het geheel niet lang en kon ik leven met de uitkomst, maar zowat het volledige eerste uur is inwisselbaar.

Mwa.

Niet helemaal mijn ding dit, dat is duidelijk. Al zitten er wel overduidelijk genoeg goede ideeën bij, die ook best origineel uit de hoek komen. Grappig om Huisman weer zo terug te zien, het Nederlandse accent is me nergens opgevallen.

Sterke acteerprestaties, dat wel, vooral van Marshall-Green. Hierbij zitten er enkele sterke scenes in waar de frustratie even voelbaar is, maar daar blijft het wel een beetje bij. Richting het einde is het wat spannender, maar nergens echt heel overtuigend.

Het is gewoon te traag in het begin, waarmee je snel hier en daar de nodige details mist omdat het soms gewoon saai is. Ook leuk dat Lynch weer even op kwam draven, maar daar blijft het wel bij. Slechs Marshall-Green, Lynch en Huisman zijn wel overtuigend, de rest was vervelend tot onzichtbaar.

Nee, dit is gewoon te lang uitgerekt. Originele ideeën, maar uiteindelijk toch een net-niet filmpje. Dat is jammer, dit had spannend kunnen zijn.

Teleurstellende mix van romantiek en horror. Voor enige tijd, ondanks hele duidelijke signalen, ontging het me even waar het verhaal precies naartoe wilde gaan. De mysterieuze toon wordt er daardoor in mijn optiek door regisseuse Thompson meer dan aardig ingehouden. Dit wordt vervolgens versterkt door behoorlijke cinematografie. Knap gespeel met filters en kleurtjes roept een aangenaam, bij vlagen spookachtig sfeertje op, al hadden ze daarvoor misschien ook net wat meer extra details toe mogen voegen. Jammer genoeg wil het voor een hele lange tijd amper spannend worden, en zelfs wanneer de film dan integraal alle registers open heeft gegooid wil de spanning niet lukken. Het helpt ook niet mee dat Nathalie Emmanuel ongeschikt is om een film als deze te dragen. De charmante bijfiguren zoals Thomas Doherty hebben alle uitdieping, eenmaal de wending uit de doeken wordt gedaan, compleet verloren, waardoor het toch raadselachtig is dat Thompson hier zo lang op blijft voortborduren. The Invitation kent meerdere noemenswaardige momenten, maar over een algemeen vlak blijft het veelvuldig achter op zowel romantische uitwerking als horror zelf. Zonde, want ik zie genoeg visuele potentie in de regiestijl van Thompson.

Kale, niet-spannende horrorfilm met een onovertuigende cast. iPossessed klinkt vooraf interessanter dan het uiteindelijk is en heeft bovendien opvallend lang de tijd nodig om zichzelf op te bouwen. Regisseursduo Jerry Sommer en Carl Rimi probeert de film van kleur te voorzien door uitgesponnen in te zetten op dramatiek rondom zware thema's, maar vergeten daarmee de spanning in te leiden. Zodra de dreiging om de hoek komt kijken, wacht je als kijker vooral af wanneer het allemaal echt loskomt. Ondanks een aantal degelijke moorden en verrassende wendingen wil het eindgeheel nooit overtuigen en is het geregeld zelfs best saai, waardoor het cijfer niet hoger dan dit gaat uitpakken.

Scorsese had er zin in.

Het is doorgaans niet mijn favoriete regisseur, maar zijn invloed op de filmwereld is uiteraard niet te ontkennen. Toen The Irishman werd aangekondigd, moest ik stiekem een beetje slikken. Dat een regisseur na enige tijd terugkeert naar zijn oude roots betekent niet meteen een bevestigd meesterwerk. Namen zoals Dario Argento en David Cronenberg keerden bijvoorbeeld, naar mijn optiek, ook niet bepaald foutloos terug naar hun eerdere werk.

Gelukkig is The Irishman absoluut geen vervelende film om doorheen te komen, maar een echt sterke film vond ik het evenmin. Het is wat mij betreft vooral een hele uitgebreide registratie van een historisch persoon. Frank Sheeran is in dit geval de uitverkorene. Hij krijgt van regisseur Scorsese zelfs een film van wel 209 minuten toegewijd gekregen, alleen mis ik nog een beetje de why daarvan. Niet dat deze film die redenatie niet geeft, maar ik zie in Sheeran niet echt een erg interessant figuur en The Irishman heeft me daarin niet bekeerd tot het optimistische.

Het acteerwerk is zoals verwacht zeer keurig, al blijft Scorsese wel sterk leunen op ellenlange scheldtirades en conflicten. In principe zitten er weinig echt rustige scenes tussen, alles is emotieopwekkend en driftig. Het is natuurlijk een stijlkeuze, maar Scorsese creëert er wel een uitgebreide variatie aan personages mee die qua karakter heel erg op elkaar lijken en daarom nergens onderscheidend zijn. Dat er dan elk uur steeds nieuwe figuurtjes worden geïntroduceerd deed me hierdoor erg weinig. Het levert voor Scorsese een serieuze uitdaging op als hij in het laatste uur de sentimentele kant opgaat.

Gelukkig, tegen alle verwachtingen in, bleek het laatste uur voor mij zelfs het sterkste uur te zijn. De lange weergave van de tragische laatste levensfase van De Niro kon me wel bekoren, terwijl ik de twee uur daarvoor eerder repetitief vond overkomen. Dat De Niro bijvoorbeeld nooit meer contact kreeg met zijn dochter en uiteindelijk als stokoude man die zijn eigen grafkist uitkiest zijn lot komt te accepteren, het raakte me wel. Zo'n gevoel heb ik bij Scorsese eigenlijk nog nooit eerder beleefd, dus daarvoor uiteraard mijn complimenten.

The Irishman is wat mij betreft een erg gedetailleerde, keurig ingevulde film die misschien iets te klassiek wordt geregisseerd. Ik mis echt absolute hoogtepunten tijdens de misdaadregistraties, want nu heb je vooral personages die heel veel met elkaar in conflict komen, in gesprek gaan over wat dan ook, links en rechts misdaden plegen en meer. Het deed me alleen zo weinig. De volgende film van Scorsese tikt ook al zo'n lange speelduur aan. Gebrek aan kwaliteit twijfel ik niet aan, die zal uiteraard bevestigd worden, maar ik moet wel vrezen dat Scorsese zichzelf vooral heel lang zal herhalen, zonder hoogtepunten, zoals hij hier jammerlijk genoeg laat zien.

PS. de teleurstellende de-aging is door veel andere gebruikers al terecht aangekaart, dus dat hoef ik niet meer te beredeneren.

Overvolle biografiefilm met tragische inhoud, een gegeven dat perfect materiaal vormt voor regisseur Sean Durkin om een goed drama mee te maken. Tot op zekere hoogte slaagt hij daar ook in. The Iron Claw ziet er keurig uit en includeert genoeg gebeurtenissen om een speelduur van 132 minuten gepast mee te vullen. Daarbinnen leveren Zac Efron en Holt McCallany uitstekend acteerwerk en de overige castleden (alhoewel onopvallender) doen dat evenzeer. Het problematische is vooral de tweede helft, waarin de film een aanzienlijk zwaardere toonzetting aanneemt. Een gebrek aan individuele focus zorgt er namelijk voor dat er geen band wordt geschept met de personages, waardoor enige vorm van emotie niet tevoorschijn komt. Dat is uiteraard subjectief gezien het gemiddelde, maar voor mij deed de film op dat vlak erg weinig.

Het is regisseur en bekende YouTuber Mark Fischbach gegund om een eigen horrorfilm af te leveren, zeker als je het voor elkaar krijgt dat je debuut de meeste liters bloed ooit gemeten over de camera uitstort. Iron Lung is een film die alleen tot stand kan komen als de makers een overduidelijke passie dragen voor diens materiaal, en gelukkig is die er merendeels. Goed geacteerd door Fischbach die zichzelf de hoofdrol heeft toegekend en de neergezette wereld is intrigerend, alhoewel enigszins vergezocht en oningeleid. Naar het einde toe gaat het allemaal lekker los en mag de film uitpakken met een aantal overtuigende praktische effecten, maar het trage begin is echter wat ongelukkig in elkaar gestoken, zeker als je de achtergrond niet bepaald voorziet van enige context.

Ok.

Iron Man is 1 van de bekendste helden in Marvel, en toch was dit deel één van de laatste Marvel-films die ik tot nu toe heb gezien. Aan de volgorde heb ik eigenlijk lak, voor de Marvel-films heb je volgens mij niet al te veel kennis nodig van de vorige delen in de tijdlijn.

Favreau mag dit uiteindelijk wel tot 1 van zijn meest geslaagde Blockbusters rekenen. Zijn latere films bekoren me wat minder, deze film toont wat meer eigen smoelwerk. Vooral omdat Downey Jr. zijn Iron Man lekker luchtig en vooral grappig houdt. Zijn brutale houding en humor houdt de film overeind.

De film is 1 van de minst serieuze Marvel-films, maar speelt zich deels af in zeer serieuze maatschappelijke onderwerpen. Bedenkelijke keuze, maar het pakt gelukkig wel redelijk uit. Ik kan niet zeggen dat de film er erg briljant subtiel mee omgaat, maar vermakelijk is het wel.

De effecten in deze film zien er redelijk uit, Favreau regisseert erg flashy en erg houterige CGI is niet te bekennen. Het oogt in ieder geval al beter dan Marvel-films die later pas uitkwamen. Het duurt wel even voordat we het rode pakje zien, maar gelukkig krijgen we wel genoeg Downey Jr. te zien die regelmatig scherpe humor toont.

De actie is nergens echt bijzonder en geeft niet bepaald een kick maar het vermaakt wel. Ik kan niet zeggen dat ik de humor erg grappig vind maar het houdt de film zelf best luchtig. Dat kan helaas niet verhullen dat de film als geheel wat minder aanvoelt in vergelijking met andere Marvel-films. Iets te voorspelbaar en vooral wachten op actie die nergens echt satisfying is.

Wel leuk dat de film wat meer humor kent en best luchtig weet te zijn. Het blijft altijd wel leuk als een held met zo'n saaie naam toch zo leuk uit kan pakken. Er was denk ik ook niet snel een betere keuze voor Iron Man dan Downey Jr, of hij deze rol nou leuk vond of niet. Weinig verheffende actie voor de rest, maar wel lekker luchtig. Ook een ietwat tegenvallende finale, maar voor de rest nog wel leuk in elkaar gestoken.