The Irishman (2019)

Lange zit, gelukkig prima cast en een mooi sfeertje.

December 2019 toen ik deze film voor eerst zag zat ik niet bepaald lekker in mijn vel wegens verschillende perikelen, goed ontvangen deed ik de film dan ook niet die ik weg zetten als het volgende voorbeeld binnen het maffie genre dat mij niet ligt. Te lang, te traag, teveel namen en karakters, heel veel gebrei en erg weinig wol. Toch bleef er altijd een bepaalde prikkel om de film toch nog eens een kans te geven en opnieuw te kijken, en al afwegend wat ik gisteravond eens ging kijken kwam opeens The Irishman op de radar dat ik dacht waarom ook niet. Maar helaas bood het geheel niet zo heel veel nieuws waardoor het gevoel wellicht had kunnen veranderen.

Want de kritiek blijft in die zin, het is me veel te langzaam, na anderhalf uur hebben we al een wirwar van karakters, verhalen en onderlinge verbindingen gehad dat ik denk we zijn nu toch al heel ver maar dan blijken we nog niet eens op de helft te zijn, het ene klusje hier, een klusje daar, ontmoeting met praatje hier, onenigheid met die, weer iemand op straat koud gemaakt, het is voor mij op een gegeven moment een brei van dingen waar ik niet meer de belangrijke dingen van de minder belangrijke dingen kan onderscheiden. En dat dus drieeneenhalf uur lang, wat een eindeloos lange film, al l met natuurlijk als belangrijkste gebeurtenis het mysterie rond Hoffa. En verdomd dan duurt het geheel nog eens drie kwartier die ook niet om willen.

Duidelijk zat is dat dit een biopic betreffende die redelijk omstreden is want klopt het beweerde allemaal wel? Je kan van alles zeggen maar is er ook bewijs? Enige interesse kan het geheel en het karakter Frank Sheeran dan ook niet ontzegt worden want een roerige en interessante tijd is het zeker. En met Scorcese weet je dat het geheel overloopt van de stijl en kwaliteit, voeg daar een uitermate sterke cast aan toe met goede acteerprestaties en de film blijkt toch zeker een aantal sterke punten te hebben. Tevens wordt goed het gevoel gevangen dat eigenlijk niemand te vertrouwen is in een dergelijke wereld en op het einde zelfs de grootste badass eenzaam en afgetakeld sterft. Ander punt van kritiek is die zogenaamde deepfake waardoor men er jonger uitziet, toch slaagt het concept voor mij onvoldoende want de acteurs bewegen alsnog houterig en mechanisch, daar is meer dan een digitaal opgepoetste kop voor nodig bovendien ziet de Niro er gewoon oud uit ook al zijn de rimpels gladgestreken, hij kan niet door voor een jonger iemand door.

Zoals gezegd, het idee is er, de stijl ook, maar verder kan ik er niet zoveel mee en heeft het ontzettend veel moeite mij te boeien over de aanzienlijke lengte. Doch zit er wel een cijferverbetering in, want kwaliteit zien en je eigen smaak zijn twee totaal verschillende dingen.

Opnieuw bekeken en kon hem de tweede keer net wat meer waarderen omdat ik de afgelopen jaren ook veel meer ben gedoken in de karakters. Cijfer aangepast naar 4 sterren.

Herzien. Deze keer viel me vooral op dat verhaal tussen De Niro en zijn dochter. De dochter die afkeurend haar vader bekijkt. Scorsese doet dit vooral zonder dialoog maar met blikken, gestes. De dochter veroordeelt geweld en tevens veroordeelt ze haar milieu. Ze neemt meer en meer afstand tot ze als volwassene achter het loket bij de bank haar wanhopige en inmiddels oude vader geen blik waardig gunt. Scorsese weet als geen ander een tragedie in het maffia verhaal binnen te smokkelen en tegelijk laat hij het morele dilemma van De Niro (criminaliteit vs gezinsleven) nog groter worden. In tegenstelling tot Goodfellas zijn de maffia mannen niet de blitse gangsters met grote villa's en decadente levenswijze maar de middenklasse die een standaard gezinsleven willen leiden. Drie en halve ster blijft daarom rotsvast staan.

Na een uurtje kijken was ik er wel klaar mee. Had 20 jaar eerder gemaakt moeten worden. Er word goed geacteerd hoor, daar niet van. Maar dit hebben we allemaal al eerder gezien.

Om nou 3,5 uur naar gepimpte oude mannetjes te kijken gemaakt door een regisseur die ook al lang met pensioen had moeten gaan houd ik niet vol. Uit respect voor de acteurs heb ik niet gestemd.

Een film in hetzelfde maffia-genre als bijvoorbeeld Goodfellas. Niet verwonderlijk ook met dezelfde regisseur. Hoofdrol voor Robert De Niro die zich stap voor stap weet binnen te werken in het criminele circuit. De film is bovendien voor een groot deel gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Ik vind de aanloop naar zijn status als ervaren huurmoordenaar interessanter dan het tweede gedeelte van de film. Er komt dan een stroom van intriges en verwikkelingen op gang, waarbij je bijna aantekeningen gaat maken om alles goed te kunnen blijven volgen.

Geen klassieker, maar een zuinige '4' zit er toch wel in...

Bewust even gewacht met The Irishman totdat ik Goodfellas en Casino gezien had. Dat is inmiddels ook alweer een jaar geleden - wat vliegt de tijd - maar eergisteren me dan toch voor het eerst aan dit bejubelde gangsterepos van Martin Scorsese gewaagd. De maffia-films zijn niet mijn favoriete genre, maar nieuwsgierig was ik toch wel geworden. Zeker aangezien Goodfellas destijds beter beviel dan ik vooraf verwacht had.

Scorsese neemt, net als bij de andere twee films, uitgebreid de tijd, maar doet er zelfs nog een schepje bovenop. The Irishman voelt best... comfortabel. Wellicht een vreemd woord om een gangsterfilm te omschrijven, maar er gebeurt lang niet altijd heel veel en toch weet de film wel grotendeels de aandacht vast te houden. De film duurt mij uiteindelijk iets te lang, dat zeker. Er waren een aantal momenten waar ik wel een beetje moe werd van het eeuwige ''er zijn een aantal mensen die vinden - niet ik - maar er zijn een aantal mensen die vinden - niet ik...'' gedoe. Hoe realistisch het ook moge zijn dat de personages tactisch de boel verwoorden, het zorgde er wel voor dat scènes gerekt werden. En toch, desondanks, kwam het geen moment in me op om de film uit te zetten.

De film straalt klasse uit in de algehele aankleding (sets, kostuums, etc.), zoals je eigenlijk wel van deze regisseur verwachten kan, maar het is met name de uitstekende cast die ervoor zorgt dat je geboeid blijft kijken. Dat Robert De Niro daarbij met zijn maniertjes wel erg aan verleden rollen doet denken en Al Pacino wellicht hier en daar de boel iets te dik aanzet deert weinig tot niks. Beiden zijn op hun plek. Joe Pesci steekt er wat mij betreft (opnieuw) met kop en schouders bovenuit. Toch wel een erg sterke acteur zeg. Ik heb hem reeds de akelige driftkikkers in Goodfellas of Casino zien spelen en ook meer slapstick zien omarmen in Home Alone en Lethal Weapon, maar hier doet hij weer iets compleet anders: zijn personage is volledig kalm en lijkt daardoor in de verste verte niet op de personages die hij eerder heeft neergezet. Ontzettend knap en eigenlijk is iedere scène waar hij in beeld is raak. Dan kan het script nog zo goed geschreven zijn, maar hij zet het echt steengoed neer.

Al met al vond ik het een interessante zit. Het verhaal heeft veel om het lijf. De ontwikkelingen omtrent Jimmy Hoffa zijn pakkend, maar ook na zijn dood is het interessant om te zien hoe de resterende personages aftakelen. Ook de verstandhouding tussen Frank en zijn dochter komt goed uit de verf en is boeiend: een schoolvoorbeeld om te illustreren dat acteerwerk ook een heel sterk kan zijn wanneer er geen woord aan te pas komt. Het spelen met de leeftijden van de personages ziet er soms goed uit, soms totaal niet. Uiteindelijk is ook dit niet zo'n doorslaggevend probleem wat mij betreft. Ik sta er vooral van te kijken hoe goed dit me heeft weten te boeien. Hier en daar mijns inziens iets te langdradig, maar toch wel de moeite van het kijken waard.

3,5*