The Irishman (2019)

Meesterlijk. Zowel een wervelend epos van drie en een half uur dat voelt als nog geen twee en een intieme en ontroerende meditatie over ouder worden en de dood. Thelma Schoonmaker vedient een lintje, elk van de drie hoofdrolspelers eigenlijk (nog) een Oscar.

Zo, dat was een lange zit!

Een sterk misdaaddrama van een genre dat mij toch niet helemaal blijkt te liggen. Toch wilde ik de unieke kans om hem in de bioscoop te zien niet laten lopen, ook al wist ik van tevoren dat het niet volledig aan mij zou zijn besteed.

Ik denk wel dat fans van films als The Godfather en Goodfellas hun vingers kunnen aflikken bij deze film. Een sterrencast, een goed verhaal, mooie aankleding en enorm overtuigend acteerwerk zijn allemaal aanwezig.

Puur persoonlijk vond ik het allemaal toch net wat te langdradig en "niet-spectaculair", maar dat zal de leeftijd wel zijn. De meeste films van tegenwoordig hebben veel actie, spanning en vaart waardoor ik daaraan gewend ben geraakt. Dus het is niet dat dit een slechte film is, maar ik heb me weleens beter vermaakt.

Een paar dingen die me negatief waren opgevallen, zaten in de details en afwerking van de film. Sommige uithangborden of opdrukken die in lettertypen (bijv. Arial of Consolas) waren gezet die in die tijd nog niet eens bestonden. Een beetje slordig; het doet toch afbreuk aan het overall plaatje. Daarnaast waren de beeldtitels/opening-/eindtitels wel erg ontsierend. Alsof ze de standaardopmaak van het montageprogramma niet hebben veranderd.

Dan de ondertiteling. Ik weet dat Netflix daar berucht om is en ik had nog hoop dat The Searchers er voor de bioscooprelease goede ondertiteling onder zou zetten, maar helaas, het werd toch afzien. Zinnen die op de meest onlogische plekken waren opgesplitst, soms zinnen die te laat verschenen of al te vroeg verdwenen, sommige dialogen waren helemaal niet ondertiteld. Geen uitlooppunten, twee dialoogstrepen. Schandalig dat ze zo'n chef-d'oeuvre van zulke bagger voorzien. Goede ondertiteling is een kleine moeite, een kleine fractie van het budget, en levert zo veel meer kijkplezier op.

Oef.

Hier had ik toch veel meer van verwacht, met name vanwege de recensies in binnen- en buitenland. De film kabbelt maar voort zonder dat de vaart erin komt, dan ga je de uren wel tellen. De flashback-opzet van de film voegt bar weinig toe, het helpt niet dat Sheeran zelf geen al te interessant personage is, waardoor je niet gepakt wordt door zijn verhaal. De Niro weet wederom niet te overtuigen, had beter twintig jaar geleden met filmpensioen kunnen gaan. Hij wordt niet gesteund door de digitale trucage dat bij hem het meest fake uitziet, in de jongere jaren zit je toch écht naar een oude man met een digitaal jong-gemaakt gezicht te kijken en dat went nauwelijks naarmate de film vordert.
Doen Pesci en Pacino het toch beter, met name Pesci is sterk in een rol die mooi aansluit op zijn eerdere Scorsese-rollen. Zijn doorleefde kop geeft zijn rol nog wat gravitas.

Bij het aloude Scorsese-thema schuld is ditmaal ouderdom gevoegd, wat op papier nog best wat interessants kan opleveren, maar vanwege de genoemde traagheid en gebrek aan schwung komen die thema's niet echt binnen op het eind.

Sorry, kan er op dit weinig positiefs over zeggen. Misschien geef ik het binnenkort op Netflix nog een kans.

2* diggies.

Leuke Rickles-cameo trouwens, al had z'n naam niet genoemd hoeven te worden, was vrij snel duidelijk dat hij daar op het podium stond.

Briljant in momenten, onevenwichtig als geheel.

Scorsese bewijst toch maar de allergrootste onder de levende regisseurs te zijn. Onder de jongelingen zijn er heus wat talentjes te bespeuren - Safdie Brothers, Noah Baumbach - maar geen van allen durven tegenwoordig zich nog aan een script dat zo groot in opzet is, te wagen. Dat doet Marty wel, en wie er in geïnteresseerd is, maakt in The Irishman kennis met de gehele Amerikaanse geschiedenis vanaf de Tweede Wereldoorlog. Lardeer dat met een schare topacteurs van wie de ouderdom misschien vat heeft op de gladheid van hun huid, maar toch zeker niet op het natuurtalent dat zij bezitten, dan kom je bij voorbaat op een 7 uit. Iconische scenes ontbreken ook niet, en daardoor herbergt deze prent alle ingrediënten in zich om een absolute vijfklapper te worden.

Maar, dat is het niet geworden vanwege de simpele reden dat in die 210 lange minuten - op zichzelf is die lengte voor een epos als deze prima - geen evenwicht wordt gevonden. Het middenstuk behoort volledig aan Pacino toe, en dat is prima, maar dit gaat ten koste van de rol van De Niro, die aan het slot van de film weer de prominentie krijgt die Pacino hem had afgenomen. Ook Pesci - waar ik het meest van onder de indruk was - , die Frank Sheeran toch gedurende het eerste gedeelte van de film begeleid naar het hoogste podium van de misdaad, raakt gaandeweg op de achtergrond, terwijl zijn personage zoveel gelaagdheid bevat dat je hem gedurende de hele film centraal had kunnen laten staan. Wanneer Pacino zich aan jolige dansjes gaat wagen, wensen we al snel weer de prominentie van het evenwichtige maffiakopstuk terug. En dan wil Scorsese ook nog een tragische verhaal van een gefnuikte vader-dochterrelatie inbouwen, en dit alles tegen de achtergrond van de tand des tijds en de voelbare nabijheid van de dood.

Maar goed, graaf ik nu in mijn geheugen terug op zoek naar scenes die mij zijn bijgebleven van gisteravond, dan vermoed dat ze ook over een aantal maanden nog wel standvastig in mijn herinnering zullen staan, want aan afzonderlijke pronkstukjes van de regisseur heeft deze film geen gebrek. Ik ben niet puberaal genoeg om Frank Sheeran die de hand van een van zijn dochters belagers verbrijzelt als voorbeeld van iconische momenten te noemen, dus noem ik maar de voor het verhaal allesbepalende dialoog tussen Pesci en Pacino - moraal: de ouderdom vreet aan alles, maar niet aan het monument van cinematografisch en acteertalent dat Scorsese, De Niro, Pacino, Pesci en Keitel ons hebben nagelaten.

MIsdaadfilm XL
Harvey Keitel (1939), Al Pacino (geb: 1940), Robert de Niro (geb: 1943) en Joe Pesci (1943). Heb ik ze allen genoemd? De grote namen uit films als Scarface, Goodfellas, Reservoir Dogs, zijn allemaal te zien in deze lange film. Hé is dat heb ik meer gezien? Is dit een knipoog naar....euh...? De vis in de auto doet denken aan a Royal with cheese. De stoere praat is niet van de lucht. Prachtige rollen. Ze dreigen terwijl ze bedreigd worden. Patsers, blaaskaken, waar de grimeuze haar handen aan vol moet hebben gehad. Er klinken zo nu en dan rake klappen, schoten. En.. ach...een vrouw in de sixties (!) met een gerenoveerde duckface (Kathrine "Sopranos" Narducci, geb: 1965, ja heus). Maar met name: stoere oude mannen. Die eervol met elkaar omgaan. Ahum. De "omerta" natuurlijk. Voorspelbaar, maar om dat thema kan je niet heen. De film is groter langer en er worden aardig wat afrekeningen in beeld gebracht, met humor, flashbacks en een kort bijschrift over ieders einde . Dat laatste waar hebben we dat eerder gezien? Een rivier vol wapens.

Heldenverering
We vergeten dat we -in real life- walgen van de de liquidaties door de Mocromaffia. Maar dit is niet echt, vermakelijk en bekend...en dus leuk, voor velen: een afgeladen bioscoop. Een hommage aan de generatie. Met aan het eind dan toch met heel veel moeite berouw ...net echt. We hadden zelf al jaren eerder berouw gekregen. We vereren de held, al heeft ie echt bestaan (bv. Escobar) of is ie totaal verknipt (Joker). Niets nieuws? Ja toch wel de hommage aan de topacteurs. Per slot van rekening eindigt de film met een feest voor held Frank. Hoe duidelijk wil je de knipoog hebben van Martin Scorcese?

Boeiend en vermoeiend
Ik heb er nog geen ei over gelegd: voegt de film zo veel meer toe, of ben ik licht teleurgesteld in de lange stroom aan plotwendingen, tijdsprongen, plichtplegingen en gesprekken. En dat allemaal in de derde fillm in de triologie de Monumentale grafzerk gemaakt door Scorsese (geb: 1942) en zijn vrienden.

Mooie film, toch wat te traag op sommige momenten. Alhoewel ik het ook wel erg fijn vond dat de film aan het eind niet afgeraffeld werd. Het kabbelt zo wel mooi uit.

Erg gelachen om Pacino, en vond ook Pesci een genot om naar te kijken. Sws alle bekende koppen die voorbij kwamen waren leuk, met als surprise nog eens Steven van Zandt als zanger. Wat wel erg fake overkwam btw ?

Al met al een meer dan prima film, maar een kunstwerk als meerdere voorgangers van Scorcese? Nee dat niet, maar wellicht moet ik het daarvoor nog eens kijken op netflix.

In een interview met de BBC gaf Scorcese zelf al toe dat de pogingen om zijn acteurs er jonger uit te laten zien niet helemaal uit de verf kwamen. Je kunt de gezichten wel verjongen - en dat is hier vrij goed gelukt - maar niet het lichaam. Dat laatste is op sommige momenten pijnlijk duidelijk, bijvoorbeeld wanneer Robert DeNiro een slager op straat mishandelt. Fans van Harvey Keitel zullen ook teleurgesteld zijn dat zijn bijdrage zeer beperkt is, maar dat neemt niet weg dat Scorcese er opnieuw in geslaagd is om een dimensie toe te voegen aan een genre waarvan hij zelf het grootste nog levende icoon is: de misdaadfilm.

"The Irishman" is duidelijk een film gemaakt door een oudere man en niet alleen vanwege het feit dat hoofdrolspelers Robert DeNiro, Joe Pesci en Al Pacino ongeveer even oud zijn als Scorcese. "The Irishman" wordt gepresenteerd als een biecht van Frank "The Irishman" Sheeran [Robert DeNiro] die als hoogbejaarde en laatste overlevende het verhaal van zijn misdaadverleden vertelt vanuit een rolstoel in een verzorgingshuis. Het verhaal bestrijkt zo'n 45 jaar en begint in de jaren '50 wanneer vrachtwagenchauffeur en trouw vakbondsman Frank met pech bij een benzinestation staat en daar hulp krijgt van Russ Bufalino [Joe Pesci]. Die ontmoeting komt hem later van pas wanneer hij zijn eerste stappen in de misdaad heeft gezet door fraude te plegen met het vlees dat hij vervoert. Russ blijkt een topspeler te zijn in de georganiseerde misdaad en het wederzijds vertrouwen tussen Russ en Frank is zo groot dat Frank een steeds belangrijkere, maar bovenal alom gerespecteerde en geliefde speler wordt in de misdaadwereld. Frank raakt ook bevriend met vakbondsleider Jimmy Hoffa [Al Pacino], een man wiens medewerking van cruciaal belang is voor de Italiaanse maffia. Maar wanneer Hoffa steeds meer zijn eigen plan trekt in het leiden van 'zijn' vakbond, komt Frank in een lastige positie en probeert hij alles om te voorkomen dat het uitloopt op een conflict.

"The Irishman" heeft niet de visuele bravoure van Goodfellas (1990) en is minder gewelddadig dan Casino (1995), maar dat is absoluut geen bezwaar. Het is ronduit een verademing om Pesci te zien in een rol die het tegenovergestelde is van Tommy DeVito en zijn spel is foutloos. Ook DeNiro en Pacino zijn in topvorm in een misdaadfilm die voer is voor de liefhebbers van samenzweringsstheorieën. Net als Oliver Stone in JFK (1991) vermengt Scorcese hier feiten (de verkiezing van JFK, de verdwijning van Hoffa) met niet bewezen theorieën. "The Irishman" is weliswaar niet zo overdonderend als Stones meesterwerk, maar het verveelt nooit en is een fantastische showcase voor drie iconen van het misdaadgenre.

The Irishman is een typische misdaadfilm zoals alleen Scorsese ze kan maken. Wanneer je eerder al Casino en Goodfellas van je kijklijstje afgevinkt hebt, ga je niet heel erg verrast worden. But who cares - de film blijft het gros van de 3,5 uur meer dan genoeg boeien. Denk dat we ook gezegend mogen zijn dit geroutineerde sterrenensemble van 70-plussers nog één keer in deze samenstelling te mogen aanschouwen. Overigens als vanouds genoten van Pacino zeg.

Nog één keertje voluit gaan. Als je The Departed even niet meerekent is het toch al van 1995 geleden dat hij nog zo'n gangsterklassieker heeft gemaakt. Maar ook zijn cast was al even op een dwaalspoor. Op de laatste filmprijs die ze wonnen voor een hoofdrol, ligt waarschijnlijk al een dikke laag stof. Of ze die nu terug zullen winnen, laat ik in het midden, maar de liefhebbers van de klassieke gangsterdrama's komen absoluut aan hun trekken en de oudjes zijn zeker in vorm. En ook bij uitbreiding de rest van de cast. Iedereen heeft er duidelijk zin in. Ook visueel is het weer een meesterwerk van Martin Scorsese. En de muziek is heerlijk om naar te luisteren.

De film is niet vernieuwend, in die zin dat het misschien wat nostalgisch terug doet denken naar de films van Goodfellas, The Godfather en Casino. De verrassing is er wat af en de acteurs zijn oud geworden. Maar de kwaliteit is er wel. De frisse aanpak en de chemie tussen de acteurs. Het talent sprankelt nog een keer. Jammer dat het meteen naar Netflix wordt geschoven, maar goed dat het toch beperkt nog op groot doek verschenen is.

Bij de opening van de film dacht ik vrij snel dat het een vintage Scorsese maffiafilm zou worden. De voice over van De Niro als verteller, daaronder een song op de soundtrack die typerend is voor wat Scorsese graag op de klankband gooit … En dat gevoel bleef overeind bij de verdere ontwikkeling van de film. Gedachten aan Goodfellas en Casino waren nooit ver weg.
In de tweede helft van de film werd er echter een laagje aan toegevoegd - dat ik me niet herinner van genoemde klassiekers – het thema van de ouder wordende maffiaboy, aftakeling en het verlies dat daarmee gepaard gaat. Daarmee heeft Martin Scorsese in mijn ogen zijn voorgaande maffiafilms overtroffen en de spreekwoordelijke kroon op het werk gezet.
Was er in het verleden nog wel eens kritiek te horen dat de films van Scorsese het maffialeven te veel verheerlijken, met deze film lijkt hij toch een ander punt te maken. De positie van Robert De Niro, als een zichzelf overlevende crimineel, is allesbehalve glorieus of benijdenswaardig. Diepe eenzaamheid, een slecht geweten en dochters die niet naar hem omkijken, is wat hem nog rest.
Verwacht in deze film geen glorieuze schietpartijen, want deze worden vrij beperkt gehouden en zijn sober gefilmd, enkel in functie van het verhaal.

Zoals gehoopt en verwacht doet de legendarische cast het fantastisch. Altijd al fan geweest van de leading men in deze film, en dan is het ook een waar genot om ze in deze film nog eens aan het werk te zien. Fantastisch ook hoe men erin geslaagd is om deze iconen de jongere versie van zichzelf te laten spelen. Dit is nu eens een geval waarin ik helemaal overtuigd wordt van de eindeloze mogelijkheden van CGI, in functie van een stevig verhaal wel te verstaan.
Het script met flashbackstructuur blijft de aandacht gaande houden, gedurende 3,5 uur krijg je de visie van Martin Scorses op een stukje naoorlogse Amerikaanse geschiedenis te zien. Of men daarbij getracht heeft om Jim Hoffa en de vakbondsperikelen waarheidsgetrouw neer te zetten, weet ik niet, maar maakt me op zich ook niet zoveel uit. De kern van wat deze film voor mij zo goed maakt, is de belichting van het proces waarin een verouderend maffialid zich bevindt, en diens kwetsbaarheid. De eindscene is daarbij magistraal in al zijn eenvoud en betekenis, en blijft nazinderen.

Conclusie. Deze film is absolute topkwaliteit en was het wachten meer dan waard.

Natuurlijk is een film van Scorsese met de hoofdrollen voor De Niro, Pacino en Pesci niet slecht, maar hij viel me wel tegen. Het eerste half uur is veelbelovend met de typische opbouw van een goede maffiafilm met veel dialogen en ontwikkelingen die even vermakelijk als realistisch zijn, maar daarna wordt de film saaier en saaier omdat er eindeloos veel nieuwe personages en nieuwe mini-ontwikkelingen worden toegevoegd: de film lijkt de complete geschiedenis van de maffia te willen vertellen inclusief de hele Amerikaanse politieke geschiedenis op de achtergrond zonder dat het allemaal ergens naar toe lijkt te werken. De film doet in dat opzicht denken aan The Wolf of Wall Street die ook drie uur lang heel eentonig alsmaar meer van hetzelfde laat zien, maar daar denk ik meer een functie had (om duidelijk te maken dat de hoofdpersonage steeds meer wilde en het nooit genoeg was). Uiteindelijk wordt het toch nog even een ouderwetse spannende maffiafilm op grond van Franks dubbele loyaliteit. Maar origineel of verrassend wordt het nergens en ik had liever meer achtergrond van de personages gezien in plaats van de eindeloze kleine plotontwikkelingen: waarom klikte het tussen de Ier Frank en de Italiaanse maffia, waarom was Frank zo’n gewetenloze schurk, waarom kreeg Frank meteen al een maffia-advocaat bij zijn eerste rechtszaak etc. Het laatste half uur moet denk ik de moraal van de film uitbeelden – dat je als gangster eenzaam zult sterven – maar komt niet helemaal goed uit de verf.

Verf is trouwens wel het thema van de film. Moordenaars van de maffia worden huisschilders genoemd (omdat ze het huis van het slachtoffer besmeuren met bloed) maar bovenal valt de vele make-up op om de hoofdpersonen te tonen in al hun leeftijden. Ik stoorde me er niet aan; alleen de stijve bewegingen van de bejaarde acteurs als ze jonge mannen speelden in actiescenes waren wat lachwekkend. Het acteren vond ik sowieso niet sterk: van de mannen zie je vooral hun typische bekende acteermaniertjes zodat je ze altijd ziet acteren in plaats van dat ze geloofwaardig een bepaald personage spelen (met name Pacino vind ik altijd wat moeilijk te harden in z’n bombastische acteerstijl).

Als de film zou zijn ingekort tot een film van anderhalf uur met minder personages dan zou het een weinig originele maar hele fijne, spannende maffiafilm zijn geweest maar 210 minuten om een complete maffiasaga uit te beelden is wat veel het goede en zal alleen echte liefhebbers echt kunnen boeien.

Aha, dus volgens Scorsese is Marvel geen cinema? Niet dat ik het niet roerend met hem eens ben, maar er zijn betere momenten om een dergelijke polemiek te lanceren dan wanneer je net een haast vier uur durend tv-feuilleton in de zalen loslaat. Al die millenials die klagen over de 'conservatieve' boycots uit Cannes en huldigen dat Netflix 'kansen biedt', lijken te vergeten dat Netflix een soort esthetisch fascisme nastreeft, elke door hun geproduceerde film moet er uitzien als een kleurloze tv-serie. Zo ook deze The Irishman, een huzarenstukje van de Netflix-huisstijl, een slome, haast structuurloze aaneenschakeling van shot-reverse-shots van twee kwaaie mannen die elkaar uitkafferen. Dit is hoe ik mij inbeeld dat Breaking Bad moet zijn, brrrr. Waar heeft in godsnaam dat budget van 170 miljoen voor gediend? Het jaren '70 tijdsbeeld is nagenoeg onbestaand, komt zelfs niet in de buurt van de visuele flair van de allerminste Scorseses en met de montage van een tweederangs sitcom. Doet mij dan ook vooral denken aan de hele reeks van B-maffia mini series die je in de jaren '90 had, Bella Maffia, The Last Don, Bonanno - maar dan met een vleugje muffe 'Grumpy Old Men' humor. En die 'films' hadden ook een lange speelduur, hoor! Maar als Scorsese het maakt, wordt er plots vanuit gegaan dat het allemaal wel een epische grandeur zal hebben. Quod non. Scorsese mag zich diep schamen een lijzige draak als The Irishman af te leveren in hetzelfde jaar als Tarantino een wervelend loopje met de geschiedenis neemt.

"Maar het grootste deel van het budget diende voor de digitale verjongingskuur van de acteurs!" hoor ik jullie al kwelen. Klopt, maar voor zo een som hadden ze tenminste ook De Niro's motoriek mee mogen verjongen. Nu heb je een heel aantal momenten die onbedoeld op de lachspieren werken, zoals de scène waar een jonge De Niro met de souplesse van een reumapatient die kruidenier 'afrost', wat als een soort Benidorm Bastards parodie van de gelijkaardige scène met James Caan uit The Godfather aanvoelt. Of wanneer hij de volle twee minuten nodig heeft om zijn vest aan te doen. Het is echter vooral Pacino als Jimmy Hoffa die teleurstelt, onuitstaanbaar met z'n Louis Armstrong gegorgel.

Ziet Marty dan niet in dat Netflix zijn teergeliefde medium (sinds eind de jaren '50 al on life support) finaal aan het dood knijpen is? Of wacht, misschien is de wijze waarop Hoffa zich inlaat met de maffia hier een briljante allegorie voor. Heeft Scorsese, als een katholieke martelaar, bewust een waardeloze film gemaakt om te bewijzen dat het systeem niet deugt? Hij zou ertoe in staat zijn, het pilaarbijtertje. Of misschien moeten we het mislukte van de film net zien als een postmoderne bespiegeling over de ongemakken van de ouderdom? In ieder geval had het beter geweest dat iemand me waarschuwde voor dit kitschfestijntje, dan had ik 'm met een Troll 2 bril proberen te kijken. Naïefweg geloofde ik een Scorsese grand cru te zien. Nu moet ik me helaas aansluiten bij de jongeman in de zaal die, wanneer 'edited by Thelma Schoonmaker' tijdens de eindgeneriek verscheen, begon te joelen: "Boee!!!! Leugens! Jullie zijn allemaal beetgenomen!"

Ging er zonder voorkennis in, wel met hoge verwachtingen natuurlijk. Allemaal uitgekomen. Het is absoluut een hele lange zit en dan is de film ook nog behoorlijk traag, toch is dat voor mij geen moment een probleem geweest. De sfeer, de cast, het camerawerk, de muziek en het verhaal allemaal zijn ze top. Beste maffiafilm in jaren. Het verjongen van De Niro ziet er even gek uit, maar went gelukkig vrij snel.

Blij dat ik hem in ieder geval een keer in de bioscoop heb kunnen zien, want het lijkt mij vrij lastig om op Netflix de film zo te ervaren.

4.5*

Wat een schitterende film levert Scorsese hier af! Toevallig heb ik onlangs Goodfellas opnieuw gekeken en ik moet zeggen dat die film me een stuk minder beviel. Dat heeft niet zo zeer iets te maken met de kwaliteit an sich maar des te meer met de manier waarop beide films gepresteerd worden. Goodfellas is flitsend en snel, staat bol van de extreme figuren met dik aangezette accenten en dit alles word ondersteunt door hippe muziek en (dat mag gezegd worden) indrukwekkende cameratechnieken.

Niets van dit alles in The Irishman, tuurlijk bevat de film ook een aantal flamboyante personages maar over het geheel genomen is het hier allemaal veel soberder van aard. Dat de film opent met een tracking shot in een bejaardentehuis in plaats van in een hippe club is wat dat betreft tekenend en zet gelijk de toon. De soundtrack is ook veel minder aanwezig en toepasselijk bij de film veel meer naar de achtergrond verdreven. Het is eigenlijk ook niet eerlijk om de twee films te vergelijken ondanks dat je hier vanwege de overeenkomsten in cast en regie natuurlijk niet aan ontkomt. Als films op zich hebben ze namelijk buiten dat het beiden films in het gangstergenre zijn weinig met elkaar van doen. Qua opbouw van het verhaal zijn er ook nog wel wat gelijkenissen te vinden maar in stijl en toon zijn de verschillen erg groot, en juist op die punten ligt de aanpak van The Irishman me veel beter.

De speelduur van 3,5 uur zal misschien wat mensen afschrikken en ongetwijfeld zullen er mensen zijn die zich tijdens het kijken stierlijk aan het vervelen zijn. Ja de film is lang en het verloop rustig, maar voor mij persoonlijk zat er geen scène tussen waarbij ik niet gebiologeerd naar het scherm heb zitten kijken. Het is werkelijk waar smullen om al deze grootheden nog één keer samen aan het werk te zien. Want laten we wel wezen, de kans is groot dat dit voor het laatst is.

En Scorsese weet dat dat maar al te goed, de film is doordrenkt met emotionele reflectie. Het laatste uur is misschien wel het meest emotionele werk wat hij in zijn carrière heeft afgeleverd en de impact die het op mij maakte had denk ik zonder de lange speelduur niet kunnen worden bereikt. Scorsese geeft de film en zijn karakters de tijd om te ademen. Je volgt ze door een groot deel van hun leven en ondanks dat het in feite allemaal meedogenloze criminelen zijn ontkom je er niet aan dat je toch een sterke vorm van empathie voor ze ontwikkelt. Je hebt echt het gevoel deze hele reis samen met De Niro zijn karakter, Frank Sheeran, en iedereen wie zijn pad kruist te hebben beleefd.

Dat deze film niet voor iedereen is moge duidelijk zijn maar voor mij werkte het allemaal, van begin tot eind. Ik kan dan ook niet wachten om ‘m volgende week thuis via Netflix nog een keer te bekijken, al ben ik blij dat ik daarop niet gewacht heb, want dat laatste shot, in al zijn eenvoud en tragiek, is het mooiste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gezien.

Gisteren bekeken in de bioscoop, blij dat ik dit gedaan heb en niet gewacht tot de Netflix versie.

In vergelijking met de andere twee in deze reeks zeker een ander type film die trager en onder minder "druk en spanning" verloopt, maar daarom niet minder interessant. Een echte dialogenfilm die geen minuut te lang duurt, ookal duurt-ie 3,5 uur. Ik heb genoten van het begin tot einde.

Technisch gezien ook zeer indrukwekkend overigens. De digitale nabewerking die is toegepast om de cast te verjongen is ongelofelijk goed.

Voor de liefhebber van de Mafiafilm deze zeker even meepakken.

Film met de bekende Scorsese-elementen; lang openingsshot, veel eigentijdse filmmuziek, slow motions en (te) lange speelduur. Vooral na de moord op Hoffa had de film van mij wat ingekort mogen worden, werd wat langdradig richting het eind. Voor de rest puik acteerwerk, vooral Pesci viel me op.
Goede film, maar het niveau van bv Goodfellas wordt helaas niet gehaald. 3.5*

Fijn om Joe Pesci weer eens te zien, hij speelt hier zowaar op een heel ingetogen manier. Robert de Niro ook eindelijk weer eens in een serieuze rol, Al Pacino valt tegen en geeft een staaltje overacting weg. Zijn mojo uit The Godfather is hij kwijt en heeft deze jammer genoeg ook nooit meer teruggevonden.

De film zelf, verwacht geen Good Fellas of Casino, deze films zijn stukken beter. Het tempo is behoorlijk laag en er worden teveel bijfiguren ten tonele gevoerd die voor het verhaal nauwelijks belang hebben.

De digitale verjonging is goed gedaan, jammer dat er weinig tot niets is gedaan aan de motoriek van de hoofdrolspelers, daaraan is de werkelijke leeftijd duidelijk af te zien. In een eerder comment werd de scene met de slager als voorbeeld aangehaald. Een bejaarde oude man met een faceliftgezicht die iemand in elkaar probeert te slaan. Je zou het een parodie kunnen noemen.

Een lange zit maar uiteindelijk toch de moeite waard alleen al vanwege het feit dat dit soort films, net als de al genoemde Good Fellas en Casino maar ook bijvoorbeeld American Gangster die een enorm deel van een al dan niet fictieve geschiedenis beschrijven, niet meer gemaakt worden.

In de slechts 2 weken dat deze film in de bios draait moet je er snel bij zijn. Goede stoelen zijn dan wel een vereiste voor een film die, met reclames en pauze ruim 4 uur duurt (de Lux in Nijmegen is wat dat betreft dan geen aanrader).
Gelukkig begint de film goed met een scene die meteen de aandacht pakt. Zodra de jongere versie van Sheeran in beeld komt valt wel de CGI op. In vergelijking met de 'niet CGI' cast springt Sheeran eruit. Dit is echter beter dan een andere acteur de jongere rol laten spelen en je moet tenslotte wat. Echter in de bewegingen, hoe klein ook, valt het stramme lijf (overigens niet slecht voor bijna 80'ers) wel op. In de veelbesproken afros scene van de groenteboer is het zelfs pijnlijk om te zien. Misschien dat een bioscoopscherm dit issue nog vergroot.

Het verhaal wordt rustig en boeiend verteld en met de regie en cast zit het meer dan goed. Zodra Pacino zijn intrede doet komt er meer dynamiek in het verhaal dankzij de energieke, typische Pacino rol waar zijn overacting wel past bij de flamboyante Hoffa. In zijn dialoog scenes krijgt Pacino alle ruimte en pakt die dan ook met verve. Dit levert ook wel wat memorabele scenes op. Wat opvalt is dat de CGI bij Pacino veel beter uit de verf komt dan bij De Niro en ook wel Pesci.
De rol die Pesci speelt is overigens het meest complex en hij doet dat fantastisch. De Niro heeft wat dat betreft een rol die veel saaier is en waarbij de diepgang toch wat ontbreekt, maar vult dit verder prima in. Omdat hij veruit de meest fysieke rol speelt is het lastig over het 'leeftijdsprobleem' te stappen bij hem. Overigens jammer dat Keitel zo weinig te doen kreeg.

Netflix heeft Scorsese de vrije hand gegeven, wat toe te juichen is natuurlijk, maar de lange speelduur is niet helemaal nodig. Normaal had een filmstudio ingegrepen. De climax duurt te lang zonder Hoffa is de sjeu eruit en aangezien de vader / dochter relatie niet helemaal uit de verf komt is dat ook niet zo boeiend. Daarbij had ik ook niet echt met Sheeran te doen, meer met Hoffa en Bufalino. Zodoende gaat de film als een nachtkaars uit.

Gistermiddag in de bios gezien, ik wilde deze (zeer waarschijnlijk) laatste film van deze geweldige acteurs samen in de bioscoop bekijken.

De pak en beet 3,5 uur film zijn voorbijgevlogen, er zat nog een pauze tussen van 20 minuten.

Ik heb echt genoten.

Robert de Niro speelde stabiel maar vond ik er niet uitschieten. Maar Al Pacino en Joe Pesci wel. Al was in zijn element als tegen de stroming ingaande Jimmy Hoffa (tegen de mafia op een gegeven moment en Kennedy familie hater, wat mooi nog tot uiting kwam door de vlag op zijn gebouwd van half stok af te halen en weer volledig bovenin te laten wapperen...).

Stephen Graham vond ik toch wel de show stelen als little Provenzano, opvliegende wiseguy...

Ook mooi subtiel in beeld gebracht bij bijna iedere wiseguy of associate van de mafia, hoe deze persoon aan zijn eind is gekomen. Eentje (Tony 'Jack' Giacalone) is een natuurlijke door gestorven, hij was dan ook well liked door iedereen en streek niemand tegne de haren in.

De politiek en vakbondspolitiek (allebei aardig corrupt in die tijd) wordt ook goed uitgelegd en uitgebreid uit de doeken gedaan.

Deze week als die op Netflix staat zal ik de film uitgebreid nog een keer bekijken.

Het is helemaal mijn genre en het zijn allemaal mijn favoriete acteurs (Robert de Niro, Al Pacino, Joe Pesci en Harvey Keitel, alhoewel hij een marginale rol had eigenlijk), alles kwam weer eens samen plus Al Pacino in the mix: dan geef ik de film 5 sterren.

In het rijtje van echte (moderne) gangsterfilm klassiekers the Godfather Triologie, Scarface, Carlito's Way, Goodfellas en Casino past nu the Irishman prima bij.

Helemaal enthousiast kan ik helaas niet zijn over deze ruim 3½ durende film en dat ligt vooral aan het laatste gedeelte vanaf de dood van vakbondsman Jimmy Hoffa. Dat gedeelte ervoer ik als bijzonder saai en ik vroeg mij telkens af kijkend op mijn horloge van wanneer is het nu eindelijk eens afgelopen. Jammer dus, want vooral het gedeelte van vóór de pauze vond ik zeer genietbaar, mede ook door niet alleen het samenspel van de drie acteurs De Niro, Pesci en Pacino maar zeker ook door het verrukkelijke samenspel van De Niro en zijn jonge dochter Peggy (Lucy Gallina). Ook de soundtrack met nummers uit jaren 50 mocht er zijn. Jammer dus van het saaie- en i.m.o. overbodige laatste gedeelte, anders had deze film van mij een hoge waardering gekregen.

Waardering: gedeelte vóór de pauze 4,0*, na de pauze 3,0*

3,5*

Geweldige film over een vrachtwagenchauffeur die een huurmoordenaar wordt voor de maffia. Een prachtig verhaal. De lange speelduur is geen probleem aangezien de uitstekende scenes elkaar blijven opvolgen en door de fijne montage en voice-over kijkt het als één geheel weg en wordt niet fragmentarisch. Goeie dialogen gebracht door een uitmuntende cast. Dit Amerikaans epos in de capabele handen van Martin Scorsese is één van zijn beste films.

Viel mij echt tegen, 25 jaar geleden had ik dit waarschijnlijk een hele goede film gevonden. Maar tijden zijn veranderd en de acteurs te oud geworden. Soms lijkt het net de TV kantine Robert de Niro jonger gemaakt ziet er voor mij niet geloofwaardig uit.

Ietwat teleurgesteld.

Geweldig om Pesci weer te mogen aanschouwen maar voor een 3,5 uur durende film, verwacht ik wel wat meer character development.

Deze film... Een Scorsese van 77 die de allerlaatste technieken op sfx vlak implementeert... een Pesci die na 10 jaar pensioen besluit om mee te werken... een aller allerlaatste kans om deNiro, Pacino en Pesci te zien schitteren en misschien wel de laatste Scorsese.

Dat is geen film...dit is een monument!

Maar de film.. oh wat heb ik genoten. Juist het ingetogene, het onderbouwde, de emoties, de reflectie... heerlijk. Dit is GOUD... als een fijne wijn die tot in perfectie gerijpt is.

Maargoed, ik geef 5 sterren, oprecht vind ik 4.5 eerder correct maar die extra halve ster is om de mensen die hun recensie baseren op de volgende Rambo in plaats van pure, ijskoude kwaliteit te counteren..

Ja : knetterlang

Nee : geen seconde niet-boeiend.

Wat een geweldige film en wat een geweldig filmjaar is 2019 ook.

Een kroon op hun repertoire en een ode aan cinema. The Irishman is een prachtige gangsterfilm, die veel persoonlijker aanvoelt dan de voorgaande gangsterfilms van Scorsese.

Deze film heeft jaren geduurd voordat het van de grond kwam en zal zeer waarschijnlijk de laatse (en tevens eerste) keer zijn dat we de (gangsterfilm)giganten Pesci, De Niro en Pacino in een film zien onder de regie van niemand minder dan de koning van de gangsterdrama's: Martin Scorsese.

Aanvankelijk voelde het begin van de film, net als Casino in meerdere maten, erg aan als Goodfellas. De opbouw van deze film is dan wel een stuk trager; het verhaal en het hele sfeertje lijkt op elkaar. Dit is ook nodig om het verhaal in te luiden en te laten zien hoe Frank opgeklommen is en connecties met bijvoorbeeld Hoffa heeft. Hierdoor kan het tweede gedeelte veel persoonlijker worden. Echter na een ruim half uur wordt duidelijk dat dit geen Goodfellas drie wordt, maar een film die een hele andere kant op gaat.

Net als zijn vorige film, Silence, voelt deze film erg persoonlijk aan. We volgen Frank Sheeran die langzaam opklimt binnen zowel de boven- als de onderwereld. Meer dan in andere gangersterfilms wordt hier veel aandacht besteed aan de familie. We krijgen mee hoe het voor kinderen is, om op te groeien met ouders die criminelen zijn. Vooral dochter Peggy wordt goed uitgediept. We zien al vrij snel hoe ze geconfronteerd wordt met het geweld en hoe ze erop reageert, wanneer Frank besluit de bakker ervan langs te geven.

De Niro is geweldig en het is prachtig om Pesci in een wat berekendere rol te zien dan de rol die hij vaker speelt. Toch steelt Al Pacino voor mij de show. Wat kan die man goed acteren zeg en wat is deze rol goed voor hem weggelegd. Pacino gaat helemaal los, wat ervoor zorgt dat iedere seconde met deze man op het scherm genieten is. Verder is de "chemistry" tussen De Niro en Pacino echt fantastisch.

Dan even over de verjongingen. Het klopt dat, wanneer ze lopen, je wel kan zien dat acteurs ouder zijn dan hun personage hoort te zijn. Dit is echter minimaal en totaal niet storend. Je moet ook meegaan in het verhaal en blij zijn dat we hierdoor deze fantastische acteurs in deze rollen kunnen zien. Mensen die hierop de film afkraken hebben naar mijn mening de film niet begrepen en zijn veel meer bezig naar het zoeken van slechte punten, terwijl dit vaker voorkomt. Bedenk maar eens dat De Niro's karakter in Goodfellas aan het begin van de film 28 zou moeten zijn terwijl hij in werkelijkheid tegen de vijftig aan zat.

The Irishman is een sombere film met veel nadruk op ouder worden. Zo was de scène met de verpleegster op het einde geweldig. Zij wist niet meer wie Jimmy Hoffa was. De tijd van Frank en Jimmy Hoffa was voorbij. Hoe groot en machtig ze ook waren, uiteindelijk wordt iedereen oud en sterft iedereen. Vroeg of laat wordt iedereen, langzamerhand vergeten. Zo onderscheidt deze film zich van vele andere gangsterfilms.

Ik kan nog uren doorgaan over deze film, maar ik denk dat mijn punt duidelijk is. Dit is een geweldige film en een prachtig slot voor de heren die de moderne gangsterfilms vorm hebben gegeven. Iedere scène is boeiend en de tijd (zeker het tweede deel) vliegt voorbij. Scorsese blijft me verbazen. In tegenstelling tot veel van zijn leeftijdsgenoten is hij zijn hele carrière als filmmaker, tot het einde, ontzettend constant gebleven. Dat is nog imposanter wanneer je beseft waar dit genie de lat voor zichzelf gelegd heeft.

Ik heb ontzettend genoten van dit epos. Ik heb hem pas één keer gezien, dus om hem nu al in een rijtje te zetten met de beste films die ik heb gezien in dit genre of in het algemeen is nog te vroeg. Wel kan ik zeggen dat ik vind dat The Irishman in ieder geval de beste film is die uitgebracht is sinds Nocturnal Animals in 2016.

Voor iedereen met een Netflix abonnement of iemand kent die er een heeft: Maak tijd vrij, leg je telefoon weg en ga eens goed zitten voor deze film. Geniet van het feit dat we leven in een tijd waarin we de mogelijkheid hebben nog eens te genieten van al deze geweldenaars in één film! (Dit mag voor zich spreken, maar kijk dit niet op je telefoontje of tablet. Een film van dit formaat moet op een zo groot mogelijk scherm met de hoogste kwaliteit en zo goed mogelijk geluid aanschouwd worden!)

Ik had hier veel meer van verwacht.

De lengte komt de film ook niet ten goede, een uur korter was ook prima geweest.

Wat niet helemaal klopt in de film is dat de acteurs er jonger uit zien door de verjongingscamera van ILM, maar dat de motoriek van de acteurs achterblijft, waardoor je naar een jongere De Niro kijkt die als een oude man loopt.

De beste film is het zeker niet, maar ook niet de slechtste, het zit er tussenin.

Leuk om een keer te kijken maar zeker niet alla Goodfellas die ik al zeker 10 keer gekeken heb....ook van Scorsese met de Niro en Pesci.

De teksten die de heer Scorsese zijn cast laat spuien vind ik geweldig en de heren spelen sterk. Toch kan dit alles er niet voor zorgen dat ik drie en een half uur geboeid heb zitten kijken.

Lang op moeten wachten, maar Scorsese heeft een briljante film afgeleverd. Een reunie met zo'n beetje alle top Maffia acteurs die er zijn, en de hoofdrollen voor de Niro, Pesci en Pacino. Ik heb genoten, eindelijk weer eens een glansrol van Pacino. En Pesci was ook briljant, jammer dat we dit soort mannen niet vaker terug zien in dit soort meesterwerkjes. Voor mij met afstand de beste film van 2019.

Wel een beetje een lange zit, maar dat moet je er maar voor over hebben.

Sterk, een film die toch 3,5 uur weet te boeien.

Het vloog voorbij de gehele speelduur. Want wat blijken de 3 acteerkanonnen toch weer de kunnen spelen zeg. Pesci voorop, in een haast beangstigende rol. De rust en dreiging die de man uitstraalt is haast bizar. Al Pacino volgt in zijn kielzog en kan zich weer lekker uitleven met zijn geschreeuw en eigenwijsheid. De Niro mag er ook nog zijn.

Toch een paar kleine kanttekeningen bij De Niro en de regie van Scorsese. De scene waarin De Niro de groenteboer een lesje leert was niet bepaald serieus te nemen. Plaatsvervangende schaamte maakte zich enigszins meester van me. Dat had Scorsese toch wel wat beter aan kunnen vliegen lijkt me, vooral voor een regisseur van zijn kaliber.

De gehele film boeit. Uiteraard door het meesterlijke verhaal omtrent Jimmy Hoffa en de moord op hem. Weer een mooie verfilming. Hij mag aansluiten in het rijtje met Goodfellas, the Departed en Casino. Echter wel net ietsje onder die 3.

Net op tijd in de bios meegepikt en 3,5 uur genoten. Lekkerrr.

#Rene8 En dan toch zo'n hoge score. Zie ik iets over het hoofd? Dit is een serieuze vraag. Ik zoek niet de discussie, eerder het gesprek.

Als dit jouw beleving van de film is dan hoef je dat toch niet over in gesprek? Over smaak valt niet te twisten en het staat je vrij om er totaal anders over te denken dan iemand die er 5 sterren voor geeft.

Ik bedoel, stel je voor dat ik je op een scène attendeer die ik erg sterk vond, terwijl jij dat maar "mwoa" vind. Ga je dan je mening bijstellen omdat ik er positief over ben en jij niet? Je geeft je mening op basis van hoe JIJ de film beleeft hebt en die mening zou ik nooit wijzigen omdat anderen er misschien anders over denken.