The Irishman (2019)

Het eerste shot, met die steadicam, voelt direct als Scorsese, en dan vooral de Scorsese van Goodfellas en Casino. Ook qua aankleding en sfeer voelt het als die films. Alleen in intensiteit is deze film duidelijker een stuk minder aanwezig, sereen haast, en mist vooral enkele memorabele scènes. Zo goed als die films is deze dus niet, en hij is ook verre van perfect, maar ik heb 3,5 uur aaneen geboeid gekeken.

Om maar met de digitale techniek te beginnen, die vond ik overtuigend. Klaar. Ik vraag me oprecht ook af hoeveel mensen hierover wat zeggen doordat ze weten dat de techniek is gebruikt. Alleen inderdaad als men jonge mensen moet acteren gaat het mis, zoals in die éne vaak aangehaalde scène als DeNiro iemand een winkel uit schopt. Dat zag er gewoon echt niet uit. Maar ik denk dat men zich hiervan ook bewust was, dus de meeste scènes hoeft men zich niet in te spannen waardoor het gewoon naturel aanvoelt. Veel zitten, veel rustig lopen.

Maar de film is zeker niet perfect. Te kort zelfs op momenten. De relatie tussen DeNiro en zijn dochter hangt er maar wat bij en vooral het laatste halfuur was onnodig. Of beter, heel mager uitgewerkt. Ook mist de film af en toe focus, of wordt die te veel op één persoon gelegd waardoor de rest er bekaaid vanaf komt op dat moment. Er wordt een verhaal over lange periode verteld maar dit had allicht een miniserie van 6 a 8 uur nodig gehad.

Maar ondanks dat is de film goed uit te zitten en wordt gedragen door de acteurs. DeNiro heeft de hoofdrol en doet dat naar behoren, maar is wel de minste van de 3 grote acteurs. Pacino valt meer op met zijn wat showy rol maar veruit de meeste indruk maakte Pesci, ooit een driftkikkertje maar hier met zoveel rust en waardigheid en ondertussen werkend op je gevoel. De rest van de cast vult dat allemaal mooi aan, net als de aankleding aan sets en kostuums, goede momenten, sterke dialogen en een fantastische editing. Afgerond naar boven 4,0*.

Redelijk goede film, maar had er meer van verwacht de score naar mijn mening te hoog. 3.5

“You might be demonstrating a failure to show appreciation.”

Wat een film. Scorsese, Pacino, De Niro, Pesci en alle andere acteurs zorgen voor een drieënhalf uur durend maffia epos dat geen moment verveelt. Het is geweldig om deze drie acteergrootheden samen op het scherm te zien, en gelukkig is The Irishman ook een film geworden die recht doet aan hun talent en onderlinge chemie. De Niro en Pacino zijn briljant, maar Pesci steekt daar zelfs nog bovenuit.

Pesci is vooral bekend geworden om zijn extraverte en uitbundige rollen in onder andere Goodfellas, Raging Bull, Home Alone en Lethal Weapon, maar hier is hij de rust zelve. De restaurantscene op het laatst met De Niro, waarin Pesci op kalme wijze laat weten wat er met Jimmy Hoffa moet gebeuren, moet worden onderwezen op iedere acteeropleiding. Pesci is koel, ijzingwekkend en steengoed. Pesci staat eigenlijk symbool voor The Irishman in zijn geheel, en de manier Scorsese omgaat met de verwoestende gevolgen van het werken voor de maffia. Waar Goodfellas en Casino beide uitbundige films waren over de extravagante kanten van de maffia en alle uitspattingen, is The Irishman meer naar binnen gericht en introspectief van aard. De laatste scenes met De Niro in het verzorgingstehuis (en de scene met Pesci die een hersenbloeding heeft gehad) gaan door merg en been. Ondanks dat je weet wat voor verschrikkelijke dingen deze personages op hun kerfstok hebben leef je mee. Het zorgt al met al voor één van Scorsese’s beste films. En ook van Pacino, De Niro en Pesci.

Wellicht lagen mijn verwachtingen wat hoog, met zo'n regisseur, cast en speelduur, maar ik vind er niet veel aan. Het acteerwerk is zeer degelijk, met name De Niro en Pesci doen het zeer behoorlijk. Toch hebben de bekende namen in de cast allemaal wel betere rollen gespeeld. Het kunstmatig verjongen van diverse acteurs komt bepaald niet goed uit de verf. Het ziet er soms storend slecht uit en komt ook regelmatig niet goed overeen met de motoriek van de acteur. Een keuze voor andere acteurs om de jongere versies van de hoofdpersonen te spelen was waarschijnlijk beter geweest. Het plot is niet verkeerd, maar rechtvaardigt geen speelduur van drieënhalf uur. Een uurtje minder had makkelijk gekund, zonder veel relevants te missen, en had waarschijnlijk een betere film opgeleverd. Echt spannend of meeslepend vond ik het niet worden. Het begint op enig moment zelfs gewoon wat saai te worden, met name in het laatste uur. Er is voor een film van een dergelijke speelduur overigens verrassend weinig karakterontwikkeling te merken. Er zijn in het genre genoeg betere films, alleen al kijkend naar Scorsese's eigen werk, daarom zal ik deze niet snel nog eens kijken.

Het kostte me de gehele zaterdagavond, maar dan heb je ook wat. The Irishman is toch wel een project waar vreselijk veel mensen op zaten te wachten. Persoonlijk begon dit bij mij pas in de laatste maanden voor de release, aangezien de film enorm veel aandacht kreeg in de media. Scorsese die De Niro, Pacino en zelfs de gepensioneerde Pesci in 1 film wist te krijgen, dat mag je toch best uniek noemen. Dit soort maffia-misdaadfilms zijn niet dé films waar ik groot fan van ben, maar op zijn tijd is er niks mis mee. Waar ik wel erg voor vreesde was de speelduur van 3,5 uur, waardoor het best mogelijk kan zijn dat dit een lange, saaie zit zou zijn.

Gelukkig is me dit reuze mee gevallen. Ja, de film duurt enorm lang, maar het grootste deel van de tijd is het nog best boeiend. Maar laten we eerlijk zijn, met een drie kwartier minder aan speelduur was de film denk ik wel beter geweest. Dit was lang, te lang. En dat zou nog geen ramp zijn als het tempo en de plotwendingen een fors tempo hebben, maar de film kabbelt eigenlijk een paar uur lang voort met hier en daar een piek. Dit is overigens negatiever dan ik bedoel, want ik heb me wel prima vermaakt tijdens het kijken. Zeker het eerste uur vond ik enorm sterk, ook al was het wel wat voorspelbaar. Maar De Niro steelt hier meteen de show en enkele sterke stukken maken het vrij memorabel. De macht die hij krijgt, de angst die mensen voor hem hebben (al was de scène bij de groenteboer wel vrij slecht in beeld gebracht) en zijn gezinsband zijn voldoende boeiende stukken. Maar na een anderhalf uur vind ik de film wel serieus inkakken met teveel extra plotjes, nieuwe namen en minder onderhoudende verhalen. Gelukkig trekt de film dit bij het laatste deel weer recht, met een bejaarde, ziekelijke De Niro die enorm kwetsbaar in beeld komt en beseft dat macht maar tijdelijk is in je leven en dat je uiteindelijk allemaal sterft. Als je oud bent en je macht is weg en je familie heeft je verstoten, dan stel je niet veel meer voor. Ik vond het prachtig geacteerd en een waardig slot van een prima film. Niet legendarisch goed, maar wel een dikke voldoende waard.

De Grote Drie hebben allemaal meer dan genoeg te doen in de film en pakken allemaal hun momenten. Iedereen zal een favoriet hebben, bij mij is dat De Niro. Ik ben sowieso een fan van hem en hij maakt het hier helemaal waar. Krachtig, woede, zorgzaamheid, kwetsbaarheid; alles zit erin. Zijn rol was dan ook het meest interessant, maar de andere twee doen natuurlijk weinig of niet voor hem onder. Visueel oogt de film ook fraai, maar het budget van pakweg een kleine 200 miljoen zie ik er weer niet in terug. De verjongingstechnieken zijn wel best geslaagd, maar het is toch wat vreemd om die verjongde gezichten steeds in beeld te hebben. Het hoeft van mij geen trend in Hollywood te worden. Wat ik wel weer erg goed vond ik de soundtrack, die steeds weer de juiste muziek bij het goede moment verwerkt. Het maakte bepaalde scènes absoluut krachtiger. Ook het camerawerk was heel fijn, vooral dat eerste deel met de zwevende camera die eindigt bij De Niro in zijn rolstoel. Uit zulk werk haal je meteen al vakmanschap.

Ik heb nu wel zin om binnenkort eens wat ouder werk van Scorsese weer op te zetten.

3,5*

Saai en zonde van verwachting van acteurs. Het straalt ervan af dat niemand zin had in dit project.

3,5 uur genieten. Geweldige acteurs die op hoge leeftijd nog even de show stelen als in hun prime time. Het verhaal wordt mooi rustig uitgesponnen met oog voor detail. De kijker wordt getrakteerd op prachtige beelden. En er zitten een paar hele mooie sterke scènes in de film die op zichzelf al de moeite waard zijn. Ik lees dat veel de film te lang vinden. Heb me zelf geen seconde verveeld. Als je een beetje van misdaadfilms houdt, is The Irishman echt een must see. Dan moet je geen actiespektakel verwachten voor de duidelijkheid.

Magere Scorsese (alweer).

Toch wel ironisch, een film die zoveel tamtam maakt om het verjongen van z'n acteurs, maar compleet vergeet de rest een verjongingskuur te geven. Want de "grote drie" mogen er dan een stuk(je) jonger uitzien, de film zelf is duidelijk een relikwie uit het verleden. Nu is dat geen verrassing bij het werk van Scorsese, maar nét bij deze film valt het extra op.

Een uiterst trage vertelling binnen het mafia milieu, ook het onderwerp weet weinig nieuws te brengen binnen het oeuvre van Scorsese. Een teruggrijpen naar films als Goodfellas en Casino, maar dan met wat extra speelminuten er aan vastgeplakt. Geen idee waarom trouwens, geen seconde het gevoel gehad dat deze film 3.5 uur behoefde te duren.

Visueel is het vakwerk, maar echt saai vakwerk. De camera vliegt gestaag doorheen de scenes, maar doet nergens wat speciaals. De belichting is braaf, de soundtrack een collectie van oude nummertjes die zonder al te veel intentie onder de film geplakt zijn. Verder zijn het de oude ventjes die hun trucje nog een keer herhalen.

Allemaal erg leuk voor de fans, maar verder is dit eigenlijk gewoon een film die de rest van de wereld makkelijk kan skippen. Het toont vooral wat voor slappe schrijvers de meeste professionele critici zijn tegenwoordig, hoe je dit kan aanprijzen als één van de beste films van 2019 is mij een compleet raadsel. Dan zélfs nog liever Joker, hoewel ik die als film minder goed vond.

Ach ja, Scorsese. Ga gewoon op pensioen.

1.5*

Dat digitaal verjongen ziet er soms echt niet uit, dat haalt mij helemaal uit de film. Voor de rest degelijke acteerprestaties, vooral van Al Pacino en Robert De Niro. Jammer dat hij (De Niro) bijna de hele film voorovergebogen loopt, al een oude man met reuma. De film is ook niet mooi geschoten met vooral veel beige gekleurde beelden. En sommige scenes zijn erg fake, zoals wanneer De Niro de winkeleigenaar zogezegd in elkaar schopt en je gewoon kunt zien dat hij ernaast schopt. Drie en een half uur is een erg lange zit voor deze middelmatige film.

Een 'maffiafilm-reuïnie', misschien schitteren deze sterren gezamelijk wel voor de laatste keer op het grote doek.

Dit kon zeker een uur korter, waarschijnlijk anderhalf en misschien zelfs twee. Er was niets wat de extreme lengte rechtvaardigde. Niet de karakterontwikkeling, niet het verhaal, niet de sfeer. Dat hele maffiagedoe hebben we al duizend keer gezien en hoewel het hier allemaal vakkundig en liefdevol werd neergezet, vond ik het geen moment spannend of interessant. Vermakelijk, dat wel, onderhoudend is eigenlijk een beter woord, maar ik leefde met niemand mee en het interesseerde me geen klap wie wie doodschoot en waarom.

Het laatste gedeelte voegde wel degelijk iets toe. Het zette alles in perspectief - het leven zelf, vooral. Je kunt wel stoer en moeilijk doen, maar uiteindelijk eindig je als een seniele bejaarde zonder aanspraak. Het mooiste beeld vond ik het moment dat die ouwe naar de Joegoslavië-oorlog keek op televisie. Ik zag meteen al die strijders daar in een bejaardenhuis zitten, denkend aan de dingen die ze anders hadden moeten doen. Ook sterk was de scène met de dochter: 'Ik deed het voor jullie, om jullie te beschermen!' Beschermen? Waartegen?'

Dikke voldoende, toch nog, omdat het er allemaal prima uitzag en het was natuurlijk vlekkeloos geacteerd. Maar ik had op meer gehoopt.

Ik zal wellicht nooit Scorseses grootste fan worden maar hij herhaalt zichzelf evengoed qua stijl. En dat mag op zich ook gewoon. Je beslist ten slotte nog steeds zelf wat je bekijkt en wat niet. Nu Scorsese heeft zo'n grote naam in de filmwereld vergaard dat je bijna niet rond zijn films heen kan.

De Irishman vond ik vooral veel te lang. Het verhaal is net zoals bij die andere ( hoewel lichtelijk) overgewaardeerde film van dit jaar, nl. Joker, te lang uitgesponnen. Verder zijn ook Scorsese zijn gewoonlijke voice-overs zoals gewoonlijk van de partij. Dit creëert de standaard afstand die je voelt tot de personages. Grotendeels is Frank Sheeran (Robert De Niro) de verteller van zijn eigen verhaal. Ik vond De Niro echter vrij zwak acteren bij momenten. Zijn gezicht staat zo krampachtig in dezelfde mimiek getrokken en hoe hij mensen neerschiet vond ik nogal klunzig overkomen. Ook zijn gezicht is vaak niet om aan te zien. Ik weet niet wat ze ermee gedaan hebben maar CG of schmink, het zag er echt niet goed uit.

Pesci is terug na een lang pensioen en acteert nog steeds grandioos. Zijn gezicht heeft een geweldig karakter meegekregen door de ouderdom waardoor het een wijs oud mannetje lijkt. Al Pacino lijkt op bepaalde momenten bijna te gaan kwijlen omdat hij zijne sabber niet kan binnenhouden. Misschien mist hij ergens een tand. Het verhaal is op zich vrij interessant maar het is te langgerekt en ondanks dat het misschien gespeeld wordt door grootheden van 40 jaar geleden zijn ze alle vier (Scorsese inclusief) over hun houdbaarheidsdatum. Pesci zal wellicht wel niet nog eens terugkeren uit pensioen en dat hoeft hij ook niet.

The Irishman is een ietwat onevenwichtige film.

Waar ik volledig meeleefde met Robert de Niro en ik geen problemen had met het trage tempo van de film, mis ik toch een bepaalde diepgang in de film met alles wat er om zijn personage heen gebeurd. Zo kan ik enorm genieten van het acteerwerk en is het fantastisch om alle acteergiganten hun rol overtuigend te zien spelen. Tegelijkertijd mis ik de diepgang. Dit komt voor mij goed naar voren bij de relatie tussen Sheeran en zijn dochter. Af en toe geeft Scorsese de aard van hun relatie weer en zie je de blik van zijn dochter weer van: oh jee daar gaat pa weer, maar uiteindelijk mis ik net die ene stap die me overtuigd om het een meesterwerk te maken. Zo wordt er ook de hele film opgebouwd naar een spannend slotstuk waarin je afvraagt of en hoe Hoffa het loodje gaat leggen, maar is de daadwerkelijke liquidatie zo droog in beeld gebracht dat de spanning in één keer wegvloeit. Heb je daar dan de hele film op zitten wachten?
Maar toch heeft het einde daarna ook wel weer iets tragisch. Iedereen rondom Sheeran gaat dood en uiteindelijk heeft het verkeerd omgaan met zijn familie hem een eenzame man gemaakt. Had hij toch maar het advies van Russ (Pesci) overgenomen he!

Geen klassieker, maar wel onderhoudend en enigszins meeslepend. Alleen verwacht ik bij een film van deze lengte/grootsheid een betere verdeling van tijd in plaats van een traaf opbouwende film waarbij veel zijplotjes niet goed worden uitgediept.

3,5*

Wat keek ik hier naar uit om uiteindelijk toch wat teleurgesteld achter te blijven. Het eerste plusminus uur, waarin het verhaal en de personages zich ontvouwen, is top; zowel DeNiro als Scorsese op zijn best met een geweldige oude kop ook van DeNiro. De klad komt er in als de verhaallijn zich minder concentreert op Sheeran en meer op Hoffa en zijn vete met de Kennedy's en Pro Tony. Eigenlijk valt Pacino gewoon tegen. terwijl het voor het welslagen van de film een topprestatie wel nodig was. Treffend is hoe Trouw het verwoord: 'Ook zijn er de bekende, oeverloze machodialogen die soms een glimlach tevoorschijn toveren, maar soms ook helemaal niet.' Ik vermoed dat de dialogen tussen Hoffa en Tony grappig bedoeld waren, maar ik ergerde me vooral aan de neurotische koppigheid van Hoffa.

De film krabbelt weer op naarmate de focus weer ietsje meer op DeNiro komt te liggen maar zo goed als het begin wordt het niet meer. Misschien was een miniserie beter geweest met een eerste deel in het bijzonder over Sheeran, een tweede over zijn band met Hoffa, een derde over Hoffa in het bijzonder en een laatste met de climax.

Al met al is het een goede film, maar niet de klassieker die makers overduidelijk hebben willen maken.

Ik kan genieten van een lange film. En in iedere seconde van The Irishman zit liefde, kunde en passie van Scorsese en de hele cast. Maar alles heeft een grens en deze film zit daar met drieënhalf uur wel overheen. Overspeelt Scorsese hier zijn hand?

Wellicht.

Sowieso is deze film op allerlei vlakken atypisch. Enerzijds door het gebrek aan originaliteit. Scorsese die een mafiafilm maakt (check), Scorsese die DeNiro cast (check), Pacino, Deniro en Pesci die weer eens maffia typetjes spelen (check).

Maar over deze uitgekauwde hap zit een gekke saus.

Enerzijds door de film uit te brengen op Netflix in plaats van de bioscoop. Lees: de film wordt gekeken op goedkope LCD TV'tjes met backlight bleeding die men gratis kreeg bij een telefoon abonnement. En niet in de grandeur van een bios, waar grootheden als Scorsese, Pacino, Pesci en DeNiro thuishoren.

Een vreemd Netflix neven-effect was dat sommige dingen in het Nederlands werden getoond. Alle 'captions' bij personages zoals "Pietje Puk, werd beschoten in 1980, vier kogels in het hoofd" bijvoorbeeld. Dat je dit in het Nederlands ziet, is vervreemdend en bovendien fout vertaald. "Shot" is niet "beschoten", dat is "shot at". "Shot" betekent doodgeschoten. Ook staat er ergens in het begin levensgroot "ik hoorde dat je huizen schilderde" in beeld. Niet doen. Geen Nederlands. Nee.

Anderzijds moet je het hebben over de verjonging. Dit is de laatste tijd vaker gedaan (Samuel L. Jackson in Captain Marvel) maar niet eerder zo goed als hier, en niet zo lang als hier. Dit was niet goedkoop, maar het resultaat mag er zijn.

Natuurlijk kun je kritiek hebben op het feit dat de jonge DeNiro niet heel erg lijkt op de DeNiro toen hij echt zo jong was. Zijn gezicht is jonger, maar nog even uitgezakt. DeNiro is door de jaren heen veel chagrijniger gaan kijken. Dat kon de computer niet fixen.

Daarnaast vind ik de 'jonge' DeNiro een nogal bejaarde houding hebben. Hij is te traag, te krom. Niet de energieke kerel zoals we die kennen uit GoodFellas (1990).

De film heeft ook te lijden onder typecasting. Joe Pesci doet het uitstekend, maar komt niet echt goed uit de verf als machtige maffiabaas. Dat komt doordat hij altijd is getypecast als kleine vis. Voor DeNiro daarentegen geldt het omgekeerde: zijn kop associeer je met macht, en het is daarom gek wanneer je hem een standje ziet krijgen van Pesci en Harvey Keitel. Die laatste lijkt amper veranderd sinds zijn rol als "The Wolf" in Pulp Fiction, en zijn speelt zijn rol precies hetzelfde.

Pacino doet het goed. Mag uiteraard weer even flink boos worden en schreeuwen hier en daar. Maar ik kon de hele tijd alleen maar kijken naar zijn domme kapsel (met dank aan Hoffa, die dat blijkbaar ook had). Waar de film nou uiteindelijk om ging (de maffia wilde goedkope leningen voor dubieuze projecten, betaald uit de kas van de Teamsters vakbond) had wellicht iets beter uitgelegd mogen worden.

4 sterren.

Te veel leunend op de acteurs die van nietszeggende scènes iets briljants moeten maken.

Inhoudelijk niet diepgaand genoeg, en hier en daar wat lastig te volgen voor velen.

Maar wel met zoveel liefde gemaakt dat het nergens verveelt. Dat móet je wel waarderen.

Laat ik vooropstellen dat naar mijn mening het verhaal de extreem lange speelduur niet rechtvaardigt. De film had met gemak een uur of zo korter kunnen zijn zonder inhoudelijk veel in te leveren.

Van de drie acteerkanonnen, die in stelling worden gebracht, komt Joe Pesci het beste voor de dag. De Niro en Pacino vallen naar mijn smaak teveel terug op de bedachtzame maniertjes, die van hen bekend zijn uit andere films.

Al met al best een goede film, maar niet de kraker die ik gezien alle publiciteit vooraf verwachtte.

Een lange zit maar het was de moeite waard. Heerlijk die ouwe knarren zoals ze spelen. Het verhaal was wel soms langdradig maar verder prima.

Heerlijke film en was absoluut de moeite waard in de bios, tijd vloog voorbij.

Ik ga niet alle recensies lezen, maar ik kan me ook wel goed voorstellen dat het niet ieders cup of tea is. Eigenlijk vraagt het ook wel een beetje bekend zijn met niet alleen Scorseses oeuvre maar ook het hele onderwerp, met name rondom Hoffa.

Als je voor deze film nog nooit van de man gehoord hebt (waar ze in de film grappig genoeg ook aan refereren) is het toch niet hetzelfde.

Wat betreft de oude helden, die doen het allemaal naar behoren en het CGI geburen stoorde me geen moment eigenlijk.

Geweldige bijrollen ook van mensen die ik vooral ken uit topseries zoals Ray Romano en Bobby Cannavale (Vinyl), Domenick Lombardozzi (The Wire), Stephen Graham (Boardwalk Empire) en een heel grappige Little Steven (Sopranos).

Wellicht een oudere manier van verhaal vertellen maar wel een meesterlijke, met prachtig camerawerk en mise en scene.

Ik was van plan de film in 2x te kijken maar toen ik er eenmaal aan begon bleef ik geboeid genoeg om gelijk alles te willen zien.

Acteurs die allemaal rollen spelen waar ze inmiddels bekend mee zijn maar is dat zo erg? Ze doen het namelijk weer meer dan uitstekend en het jonger maken was ook nergens storend gelukkig.

Voor mij persoonlijk is er eigenlijk geen rol aan te wijzen die ik hier het beste vond, aangezien de oude rotten het met zijn allen uitstekend doen.

Het verhaal is rustig verteld maar verteld tegelijkertijd toch best veel, de film sleept een klein beetje op het midden gedeelte maar pakt de draad gelukkig al snel weer op.

Heeft The Irishman de volle speelduur nodig? Misschien niet, misschien had er best een half uur of langer afgemogen maar tegelijkertijd ging de tijd toch wel weer snel voorbij.

4*

Erg lang maar uiteindelijk gelukkig wel de moeite waard, al heeft de film zeker zijn tekortkomingen. Zo is het erg wennen aan het digitale verjongingsproces van alle hoofdrolspelers. Knap gedaan, maar omdat de akteurs allemaal op leeftijd zijn blijft men qua motoriek oud overkomen, hoe jong de gezichten er ook uit zien. Gaandeweg wordt je wel in het verhaal gezogen en valt er veel te genieten, maar een aantal knullige scenes (voornamelijk die met de afgestrafte groenteboer) en het wat stroeve eerste uur doen afbreuk aan de pret. Zodra Al Pacino zijn intrede doet wordt één en ander gelukkig een stuk levendiger en vooral grappiger. De scenes tussen hem en Stephen Graham zijn bijvoorbeeld hilarisch. Ook erg mooi is het melancholische einde. Uiteindelijk komt de realisatie dat dit niet zozeer een gangsterfilm is maar een film over ouder worden.

Geweldige film die de lange zit meer dan waard is! En wat een puike acteerprestatie van Joe Pesci. Wat mij betreft Oscar waardig.

Top film!

"He likes to talk, don't he?"

De lange speelduur is iets waar ik vooraf tegenaan hikte, maar uiteindelijk heb ik toch maar de tijd ervoor vrijgemaakt. Hoewel ik de film achteraf gezien geen must see vind.

Met 'The Irishman' tracht Martin Scorsese zoals vanouds weer een groots misdaadepos op poten te zetten. Aan de hand van Frank Sheeran word je hier meegenomen in zijn levensverhaal waarin hij zogenoemd huizen schildert oftewel mensen voor geld doodt. Een verhaal dat eigenlijk tot de verbeelding zou moeten spreken, maar alles bij elkaar genomen weinig indruk maakt.

Veel aandacht gaat uit naar de digitale verjongingstechniek. Helaas komt dit nooit echt uit de verf, naast het feit dat de motoriek van de acteurs achterblijft. Zo een scène bij de kruidenier is wat dat betreft erg lachwekkend te noemen. Van Robert De Niro en de terugkeer van Joe Pesci had ik eerlijk gezegd ook meer verwacht; het innemende ontbreekt enigszins. Dan heb ik eigenlijk het meest genoten van een schmierende Al Pacino, hij steelt zonder twijfel de show.

Het narratief wordt onnodig ingewikkeld gemaakt door het alsmaar schakelen tussen verscheidene tijdslijnen. Hierdoor kun je als kijker niet goed plaatsen welke gebeurtenis wanneer plaatsvindt, met name als er langzamerhand meer namen en subplots om de hoek komen kijken. Afgezien van een aantal interessante momenten valt er weinig spanning in te ontdekken. Op deze wijze kabbelt de film voort om tegen het einde aan als een nachtkaars uit te gaan. In dit geheel had men met gemak een uur eruit kunnen knippen.

Al met al best oké, maar zeker niet het misdaadepos dat ik verwachtte te zien. Als ik deze film niet had gezien, zou ik voor mijn gevoel niets gemist hebben.

Kleine 3,0 sterren.

In 'The Irishman' (2019) komen invloedrijke mannen met klinkers aan het einde van hun naam bij elkaar voor een nostalgisch slotakkoord. Het is in alles een cinema-epos uit vervlogen tijden. De lange speelduur en het uitgesponnen narratief doorheen verschillende tijdlijnen. De grandeur van historische sets waar het wemelt van de figuranten en de tijdsgebonden set pieces. De homosociale spanning tussen verschillende rouwdouwers op leeftijd terwijl er nauwelijks een vrouwelijk perspectief aan te pas komt. En natuurlijk de maffiaverheerlijking als iets waarvan rond de ondoordringbare spelregels - zoals de omertà en de hiërarchische cultuur- een zekere mystiek hangt. Die schurkenromantiek waar korte (doch intens geleefde) mannenlevens in het teken staan van de absurditeit der gekrenkte ego's en zinloos geweld. Maar triester dan zij die eertijds het leven lieten, zijn zij die het maffiageweld overleefden en een nóg onvoorspelbaarder tegenstander tegenkomen in hun kwakkelende gezondheid. Hun roemruchte verleden als een spottende herinnering aan die tijd waarin er in ieder geval nog enige controle was over de loop van een levenslot, terwijl de strijd nu onherroepelijk zal eindigen in obscuriteit.

Het vreemde aan 'The Irishman' (2019) is dat het eerst laaiende recensies kreeg en naderhand meende ik een backlash te bespeuren van mensen die het allemaal wel erg gezapig vonden. De digitale verjonging van steracteurs op leeftijd en hun houterige motoriek. De genadeloos lange speelduur. Een maffiavertelling die in wezen niks toevoegt aan eerdere thema's uit het oeuvre van Scorsese, zoals de inmenging van onder- en bovenwereld en de rol van de maffia in de totstandkoming van het 20e-eeuwse Amerika. Wat 'The Irishman' (2019) voor mij echter innemend maakt, is de manier waarop de heilige drie-eenheid Pacino, Pesci en de Niro gestalte geven aan de schaduwkant van Amerikaanse mythes als Jimmy Hoffa en de Kennedy's. De breedsprakige, hyperactieve Jimmy Hoffa (Pacino) als de populistische vakbondsleider die het publiek keurig weg manoeuvreert bij het corrupte systeem waar hij zelf onderdeel van is. Het machtige maffiakopstuk Russell Bufalino (Pesci) als iemand die de regels van het spel doorheeft en precies weet wanneer hij moet ingrijpen bij explosieve situaties. En Frank Sheeran (de Niro) als de uitvoerder die overal achter de schermen een aandeel heeft, maar nooit onderdeel mocht zijn van de grote jongens.

Martin Scorsese is met 'The Irishman' (2019) als Russell Bufalino in hoe hij drie van de grootste nog levende karakteracteurs nog eenmaal likkebaardend goede acteerscènes heeft gegund. Het is fijn om Sheeran samen met Hoffa of Bufalino op het scherm te zien, zelfs als er niet meer gebeurt dan dat ze in dezelfde kamer liggen of in een auto rijden. Als het noodlottige maffiageweld op het scherm misschien niet bepaald menselijke warmte uitstraalt, dan toch wel de genegenheid waarmee drie oudere acteurs elkaar de bal toespelen als ze de verhoudingen vormgeven tussen deze antihelden. Er zijn slechtere films om Hollywoodcarrières mee te eindigen.

Met The Irishman komt er alweer een erg degelijk maffia- of misdaadfilm bij in de filmwereld, maar concludeer ik dat hij in het memorabele rijtje van The godfather, Goodfellas, Casino, Carlito’s way en ga zo maar door zich niet echt van deze films onderscheidt of een meerwaarde toevoegt. Het is zeker geen slechte film, maar memorabel is hij niet.

Vooral het eerste gedeelte vond ik echt sterk waarbij Frank Sheeran (De Niro) zich opwerkt als klusjesman binnen het maffiamilieu, maar eigenlijk steeds een uitvoerder bleef in plaats van het brein. Zijn wisselwerking met Russell Bufalino (Pesci) was boeiend en intrigerend bijzonder sterke rol trouwens van Pesci, toch wel het best van de drie. De persoon van Jimmy Hoffa (Pacino) was een fascinerend individu als machtige vakbondsleider en één van de meest invloedrijke personen in de VS destijds. Fijn ook dat Scorsese realiteit en fictie door elkaar laat lopen. Alleen vond ik de film na een tijdje toch wat afgeraffeld en vond ik het gedeelte Sheeran-Hoffa minder interessant dan Sheeran-Bufalino.

Een film die ook status krijgt door de heilige drievuldigheid, al zou het oneer betekenen omwille van alle andere goede dingen. Dat verjongingsproces daarentegen komt niet steeds goed uit de verf. Sowieso een stijlvolle film met knappe dialogen, goede cinematografie, muziek en sfeersetting. Een aanbeveling voor wie van het genre houdt, maar als je de voorgangers maar niets vindt, deze dan wellicht ook niet. Hangend voor mij tuszen 3,5* en 4,0*.

Martin Scorsese neemt natuurlijk wel en risico door het aantal krasse Hollywood iconen dat hij laat opdraven in the Irishmen. Ze ogen, zeker in hun jongere jaren en beetje stram, maar dat doet niets af aan de geweldige prestatie die ze leveren. Deze mannen verstaan hun vak. Het is bijvoorbeeld en genot om naar Al Pacino als Jimmy Hoffa te kijken. Het tempo is, zeker voor Scorsese, aan de lage kant, maar dat geeft ruimte voor verdieping in het verhaal. Een verhaal dat niet bepaald glamoreus is, integendeel. The Irishman laat zien dat er in de maffiawereld alleen maar verliezers zijn. En degene die dat het beste door heeft is de dochter van Frank Sheeran. Zij ziet wat ze zijn: een stel moordenaars. En dat is pijnlijk, zeker als het einde nabij is en de een na de ander het loodje legt.

Een Ier die eigenlijk een Italiaan is.

Weer een film uit het maffia-genre.

Heel veel van verwacht maar het deed me nog minder. De film neemt enorm de tijd om de geschiedenis van Hoffa uit de doeken te doen. Dat was nog wel interessant als je er niet mee bekend bent, maar ik vond het allemaal toch wel behoorlijk saai, een lange zit ook al heb ik de film in 2 stukken afgekeken.

Het verjongingstrucje was op zich prima maar werd door de sprongen in de tijd nog wel eens verwarrend waardoor ik weer afgeleid raakte omdat ik zat te kijken waar er met een computer aan de gezichten is gesleuteld.

Verder is de titel The Irishman niet logisch want bij het zien van het personage De Niro denk ik toch echt niet aan een Ier, maar aan een Italiaan.

Over Motorhead werd wel eens gezegd dat ze maar één nummer hebben, dat ze elke keer opnieuw uitbrachten. Maar jezus, wat een bruut nummer is het.

Dat is ook een beetje het gevoel dat ik bij The Irishman kreeg. Natuurlijk heeft Scorsese ook tig andere films gemaakt, van een persoonlijke favoriet als Taxi Driver tot andere uitstekende films als The King of Comedy of The Wolf of Wall Street. Maar toch voelt The Irishman aan als wéér een gangsterepos, als de volgende episode in het rijtje Mean Streets, Goodfellas, Casino, met wederom de bekende gezichten van Pacino, De Niro en Pesci (waardoor ook de links met Scarface, Once upon a time in America, Donnie Brasco en dergelijke opkomen). De accenten liggen misschien wat anders, met wat meer nadruk op de vakbonden en op oudere gangsters (ook begrijpelijk gezien de leeftijden van de hoofdrolspelers). En begrijp me niet verkeerd, want The Irishman is duidelijk het werk van een vakman, waar op prachtige wijze de jaren '60 en '70 tot leven worden gebracht. Het acteerwerk, niks op aan te merken, met Pacino als Jimmy Hoffa uitstekend in vorm en waar Pesci wederom geboren lijkt om een overtuigende maffioso neer te zetten. En waar het einde toch ook best wel indruk maakte.

Jimmy Hoffa was zo'n naam wiens verhaal ik in hele grote lijnen wel kende, maar een film over hem had ik nog niet eerder gezien. Interessant om daar wat van mee te krijgen, dat zeker. Maar ik ben toch wel licht onbevredigd achtergebleven, ondanks dat het goed gemaakt is en zelden ook echt verveelde. Het tempo ligt wel vrij laag en The Irishman kabbelde vaak maar een beetje voort, op een manier die wat veilig aanvoelde en waar het plot zich voorspelbaar ontwikkelde. Ik snap dat het episch aan moet voelen, maar ik had niet het idee dat hier 3.5 uur voor nodig was. Degelijk, dat wel, maar niet het soort klassieker die Scorsese in het verleden wél regelmatig heeft uitgebracht.

Een hele zit. De film kabbelt maar door zonder ergens interessant te worden. Een paar momenten was ik benieuwd of The Irishman het nu wel of niet zou doen. Verder geen enkele spanning. De ervaren acteurs maken er een aardige film van. Maar ook niet meer dan dat. Het jaren 60 sfeertje is prima.

Storend waren de bijschriften wat er allemaal wel niet met bepaalde gangsters was gebeurd.

Een film die met veel bombarie is uitgebracht. Ik vind het een overschatte film.