The Irishman (2019)

De ondergang van een genie; de teloorgang van het gerenommeerde acteursensemble; een catastrofale flater voor de cinema; het einde van een tijdperk?

“De sluwe vos heeft zijn ingenieuze streken verleerd,” de primaire conclusie die ik trok nadat ik steunend en kreunend mijn bioscoopstoel verliet. Mijn schoenen had ik al uitgetrokken, omdat ik van gekkigheid niet meer wist hoe ik me een deugdelijke houding moest geven. Man, man, man wat een lange zit. En dat schrijft iemand voor wie Lawrence of Arabia een half uurtje leek te duren. Enfin, thuisgekomen stuurde ik gelijk een bericht naar filmkenner en ambtsgenoot BarryEgan. ‘Gedrocht van de bovenste plank!’ fulmineerde ik hartstochtelijk. Hij bracht deze boodschap over aan pseudo-filmkenner memorable. Woedend gooide die zijn laptop tegen de muur. ‘Ik wil argumentatie zien. Zo makkelijk kom je niet weg met zo’n lage rating. Onderbouw of verrek!’ Verrekken doe ik wel in mijn grafkist, dus staat u mij toe om te onderbouwen waarom deze film de grootste miskleun van de eeuw is, o waerde memorable.

Goodfellas versus The Irishman: een kleinschalig comparatief onderzoek

Waarom The Irishman vergelijken met Goodfellas, vraagt u zich waarschijnlijk af. Allereerst is Goodfellas één van de beste films ooit gemaakt. The Irishman is één van de slechtste films ooit gemaakt. Hoe kun je beter de matige kwaliteit van een film onderbouwen door het tegenover het geniale equivalent te zetten? En de vergelijking tussen Goodfellas en The Irishman is op meerdere gronden valide. Allereerst hebben we te maken met eenzelfde regisseur: Martin Scorsese, u allen bekend. Ten tweede hebben we te maken met eenzelfde filmgenre: maffia/misdaad, u allen bekend. Ten derde zijn het beide verfilmingen van waargebeurde misdaadboeken, respectievelijk "Wiseguy" van Nicholas Pileggi en "I Heard You Paint Houses" van Charles Brandt. Als klap op de vuurpijl spelen in beide films de acteurs Joe Pesci en Robert de Niro sleutelrollen in het plot. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gelijkmatige motieven. Genoeg gronden om deze twee films tegenover elkaar te zetten.

Disclaimer: vanaf nu wordt het een spoilerorgasme die zijn weerga niet kent. De recensie is dan ook vooral bedoeld voor mensen die beide films al gezien hebben. Het volgende tekstgedeelte bevat derhalve louter spoilers.


The first days of a wiseguy versus the last days of a krakkemikkige bejaarde

Laten we beginnen met de opening van beide films. Scorsese toont in het openingssegment van Goodfellas (circa 15 tot 20 minuten) op geniale wijze de puber Henry Hill en zijn fascinatie voor de maffiawereld. De sfeer wordt gelijk goed neergezet en het ‘one-of-the-guys-effect’ werkt uitstekend. Daarmee doel ik op hetgeen waar Scorsese zo bekend om staat, en wat veel van zijn films geniaal maken: het gevoel alsof je er als kijker zelf bij bent. Op een zeer realistische wijze portretteert Scorsese de aantrekkingskracht van de maffiacultuur voor een nog niet ontwikkelde puber als Henry Hill. Bovendien krijgen we in dit segment een realistische kennismaking met alle personages die een sleutelfiguur in het plot gaan spelen. De jonge Henry Hill oogt in den beginne van de film als een lief, onschuldig knaapje met een schattig gezicht. Bij het einde van het segment zien we hem echter een parkeerplaats vol auto’s opblazen. De onschuld is definitief voorbij en de volwassen (zondige) jaren kunnen beginnen. Prachtig weergegeven.

Daartegenover heb je dan het openingssegment van The Irishman. We zien Frank Sheeran als verbeten bejaarde voor zich uit mompelen. In vergelijking met Goodfellas begint Scorsese bij The Irishman andersom. Op zich niets mis mee, maar we krijgen in het beginstuk onoverzichtelijke flashback-beelden alwaar Frank Sheeran iemand neerschiet en er bloed op de muur vliegt: ‘House painting’- hihi wat subtiel zeg. Die beelden worden afgewisseld met de flauwe running gag waarbij Pesci niet wil dat er gerookt wordt in de auto. Dit allemaal voorzien van een matige voice-over-stem van een onverschillige Robert de Niro. Die man moet geen audioboeken gaan inspreken. Wat hebben we in het openingssegment als kijker nu precies geleerd, buiten het feit dat Ray Liotta zijn voice-over stem veel indrukwekkender en meeslepender is dan die van De Niro? Geen sfeerzetting, geen one of the guys-effect, geen duidelijke introductie van de personages, geen logische opbouw, geen empathie-creatie voor de sleutelpersonages, geen mallemoer! Pure filler! Het enige wat we geleerd hebben is dat Netflix die vele miljoenen beter niet aan ontoerekeningsvatbare filmmakers kon uitgeven. Kapitaalsvernietiging van de bovenste plank!

De introductie van personages

Over de introductie van personages gesproken: hoe kan een filmmaker zichzelf zo verloochenen? Scorsese is godbetert een pionier als het gaat om het introduceren van personages. In Goodfellas zien we een revolutionaire introductie waarbij de camera inzoomt op enkele essentiële personages. Dit voorzien van Liotta’s voice-over, waarbij hij korte, doch humoristische en informatieve karakterschetsen geeft van de personages die essentieel zullen zijn voor het uiteindelijke plot.

Vergelijk dit voor de grap eens met de manier hoe Scorsese dit doet in The Irishman. Dan is het lachen je snel vergaan. Om de zoveel tijd verschijnt er één of andere, voor de kijker onbekende, brulbeer. Daar wordt dan op een hippe manier zijn naam, leeftijd en ‘cause of death’ bijgezet. Leuke trivia, maar wat moet ik daarmee? Waarschijnlijk wil Scorsese daarmee de vergankelijkheid van het wereldje aantonen. Vrijwel iedereen wordt doodgeschoten en alleen een enkeling sterft een natuurlijke dood. Maar moet dit op een zo onsubtiele manier?

Om die vergankelijkheid aan te tonen, gebruikt Scorsese in Goodfellas bijvoorbeeld het iconische personage Jimmy Conway. Tijdens pokeravonden zien we de vriendelijke kant van Jimmy Conway, die oprecht in zijn sas is en geniet van de gezellige sfeer. Daar zien we het romantische beeld van de maffia. De illusie van gezelligheid, trouw en anekdotes over romantische boevenstreken. Uiteindelijk vermoordt hij al die mensen tegelijkertijd koelbloedig zonder een enkele vorm van emotie. Op die manier ‘showt’ Scorsese via het narratief de vergankelijkheid van die ‘vriendschappen’ en het lugubere aspect van de maffia-cultus. Wat zien we in The Irishman? Simpele trivia; een krampachtige poging van Scorsese om mee te gaan in het moderne leeggezogen, zielloze laatkapitalistische-tijdperk. Alles moet in hapklare brokken geleverd worden. Absurd, vlak en het geeft totaal geen diepgang. En dat voor een film van bijna 4 uur(!).

Flat versus Round characters

Over diepgang van de personages gesproken: opvallend gezien is die zeer beperkt in The Irishman; een film van 4 uur(!) Natuurlijk snap ik dat het niet te doen is om alle personages in de film ‘round’ te maken, maar de sleutelpersonages diepgang geven lijkt me niet te veel gevraagd. Sterker nog: de meeste ‘flat’ characters in Goodfellas staan me meer bij dan de ‘round' characters in The Irishman. Neem bijvoorbeeld de dochter van Frank Sheeran. Dit zou een ‘round charcter’ moeten voorstellen, aangezien ze ook nog een sleutelrol heeft in het noodlottige einde van Frank Sheeran. Maar wat doet dat meiske nu precies? Boos kijken, niks zeggen en schermtijd vervuilen. Zet dit tegenover een karakteristiek ‘flat’ character menneke als Stacks in Goodfellas, Wees eerlijk, welk personage staat je dan meer bij op de lange termijn? Dit heeft niks met het verschil in smaak te maken, maar met incompetentie versus competentie.

Het einde: de ingenieuze ondergang - versus nabootsing van povere theedrink-arthousecinema

Over incompetentie gesproken: laten we even stilstaan bij de ‘ondergang’ van de twee hoofdpersonages. In Goodfellas wordt hier op een zeer geloofwaardige manier naar toegewerkt. Dit begint eigenlijk al wanneer Henry Hill naar de gevangenis moet en kalmeringspillen begint te nemen. Vervolgens verandert dit in excessief drugsgebruik, met als weergaloos slotstuk het ‘The last day of a wiseguy’- segment. Dit slotstuk is voorzien van een paranoïde montage, zodat je als kijker intens meevoelt met de onvermijdelijke ondergang.

Vergelijk dit eens met de ‘ondergang’ van Frank Sheeran. Een harteloze huurmoordenaar die in het reine wil komen met zichzelf? Mag ik nog even lachen? Dat is de katholieke satire zelfs voorbij! We krijgen een veel te lang uitgerekt slotstuk met hilarisch slechte scenes. Vooral dat hele verzoeningsgeneuzel met zijn dochter steekt er boven uit. Met dat stompzinnige wicht hebben we als kijker nul connectie, wat kan mij dat verdomme verrekken of hij met haar gaat verzoenen of niet? En maar uitrekken. De gemiddelde scriptschrijver van GTST zou een dergelijk scriptvoorstel stante pede in de open haard gooien. Ome Scorsese gooit er liever miljoenen tegenaan.


Conclusie: The Irishman is slechter dan de gemiddelde Marvel-film

Is dit een alineakop voor de bühne? Enerzijds, maar er zit wel een kern van waarheid in en bovendien pijnlijke ironie. Natuurlijk trek ik de vergelijking vanwege Scorsese zijn fameuze kruistocht tegen de huidige Marvel-cultuur. Niet dat daar iets mis mee is. De ironie wil echter dat de gemiddelde Marvel-film qua diepzinnigheid niet onderdoet aan The Irishman. Scorsese heeft het voor zichzelf verpest en onbedoeld bijgedragen aan hetgeen waar hij zo bang voor was: de ondergang van intelligente cinema. De man kreeg een astronomisch bedrag van Netflix, volledige vrijheid om de film te maken zoals hij wil en dan komt hij hiermee? Een wanvertoning waar elke cinefiel tegenop zou moeten treden. Bij dezen wil ik, ook namens BarryEgan en Ludo92, Scorsese adviseren de camera aan de wilgen te hangen, met pensioen te gaan en de rest van zijn leven vullen met passievol praten over cinema en zijn wenkbrauwen epileren. Dan gaat hij in ieder geval waardig ten onder, zoals Henry Hill in Goodfellas en niet zoals Frank Sheeran in The Irishman. Om met de woorden van Erik van Looy te spreken: tis gebeurd.


2,5* diggies

Ik keek erg uit naar de nieuwe Scorsese vanwege het feit dat DeNiro, Pacino, Pesci en Keitel allemaal meewerkten aan de film. Sinds Heat (1995) hebben Pacino en De Niro geen scène meer samen gespeeld. Om de twee dan samen (laat staan Pesci en De Niro en Keitel) samen te zien spelen is wel bijzonder.

Dat gezegd hebbende kan ik niet zeggen dat ik enorm onder de indruk ben van de film. Het is allemaal degelijk gemaakt met een aantal sterke scènes en acteerprestaties, maar verder is het allemaal niet zo heel spannend.

Mijn grootste issue is dat de film eigenlijk twintig jaar te laat is gemaakt. De digitale technieken die zijn ingezet om De Niro, Pesci en Pacino te verjongen zijn geavanceerd, maar ergens voelt het zelfs anno 2019 uncanny en onnatuurlijk aan. Hun huid oogt vaak te glad (bijna als een wassen beeld), maar met name de ogen en motoriek verklappen uiteindelijk toch iemands werkelijke leeftijd. Dit is goed zichtbaar in een scène waarin je De Niro een groenteboer in elkaar ziet trappen. De Niro speelt iemand van in de 40, maar hij loopt en schopt als een oud opaatje van 76. Dat soort momenten haalden me af en toe uit de film.

Ik heb Hoffa (1992) gezien (met een aardige vertolking van Jack Nicholson) en ondanks dat ik niet echt weg ben van The Irishman, kan ik wel stellen dat laatstgenoemde vele malen beter is. Het is soms zware kost (enige basiskennis is wel zo handig om te hebben van de politieke situatie en werking van de vakbonden in die tijd), maar met de uitstekende rolbezetting was het wel goed te doen. Ik heb me niet verveeld, maar om nu te zeggen dat ik het nog een keer zou opzetten voor de lol, nee. Misschien over een paar jaar nog een herkijk, voor nu een lichte 3,5*.

'Herhaling van zetten'

Dat is het eerste wat mij te binnenschoot na de eerste 5 minuten.

De VoiceOver met het Italiaanse accent, de toelichting op de mobsters en wat er achter de schermen gebeurd; het verliest zijn charme na keer op keer herhaald te worden.

Ook de oude knarren brengen weinig nieuws. Meest opvallende is nog wellicht dat de Niro ditmaal geen geniaal crimineel brein ten toon spreidt maar een simpele kracht die vanwege zijn doelgerichte en onbevreesde liquiditaties zijn plaats verovert.

Wat over blijft is licht vermaak en wat verbazing over de gerimpelde op leeftijd geraakte old boys en de lichtblauwe ogen van the Irishman die telkens keurig in-gephotoshoped worden.

Matig.

Interessante film over een man die het op een bepaald moment goed voor elkaar had in de maffia en in de vakbond. Dit "succes" is voor hem echter tijdelijk. Aan het eind van zijn leven is hij een eenzame oude man en nog geen schim van zichzelf. Zijn vrienden van vroeger zijn overleden, zijn familie heeft hem grotendeels verstoten. Heb geen medelijden met Frank Sheerman. Hij was een schoft die naar mijn mening heeft gekregen wat hij verdient. Hij was een man die bijna zonder aarzeling zijn vriend Jimmy Hoffa heeft vermoord, een man zonder enige vorm van waardigheid. Het is wel een compliment waard aan Robert de Niro dat ik ondanks alles aan het eind van de film het toch beetje te doen had met Frank.

Dit echt een acteurs film bij uitstek. Vooral Robert de Niro, Joe Pesci en Al Pacino krijgen echt de kans om het beste van hemzelf te laten zien. Vooral Al Pacino maakt indruk in zijn rol als Jimmy Hoffa en zet echt een charismatisch personage neer. Hoffa kan worden verweten koppig te zijn dat hij de macht wil behouden in "zijn" vakbond. Anderzijds zie ik in die koppigheid ook een stukje eigenwaarde, iets wat bij Frank Sheerman ontbreekt.

Ik heb geen problemen met de lange speelduur. Geen enkele scene voelde voor mij overbodig aan. De film verteld op een rustige manier het verhaal en neemt daarvoor terecht flink de tijd. Dat hierdoor de spanningsboog niet altijd is gespannen vind ik niet erg. De film barst van de goede dialogen. Het hoogtepunt van de film is prijsuitreiking van Frank. Hier vindt echt een kantelpunt in het verhaal plaats.
In een reeks van sterke dialogen wordt duidelijk dat de situatie rond Hoffa onhoudbaar begint te worden. De scene waar Frank nog een laatste keer Hoffa probeert te waarschuwen is ijzersterk.

Eigenlijk duurt de film te kort. De vader en dochter relatie tussen Frank en Peggy komt niet helemaal uit de verf. Hier had meer aandacht aan besteed mogen worden. De muziek bij de film is mooi en passend. Visueel is de film degelijk, maar ook een beetje braafjes. De verjonging van de acteurs is met computeranimatie mooi gedaan.

Erg goede film.

4,0*

Pas op een brakke zondag aan gezet, na 2 uur afgezet en vandaag weer afgekeken. Het is een boeiend verhaal, je blijft er lekker in maar de lengte staat me toch wel een beetje tegen. Constant komen er nieuwe personages met nieuwe feitjes in beeld en dat maakt dat je wel 3,5 uur je concentratie erbij moet hebben. Dat gezegd te hebben, was dit toch echt een goeie film. Ik vind Goodfellas een van de beste gangsterfilms ooit gemaakt, en zoals je al kunt raden is The Irishman een beetje in dezelfde stijl qua verhaalvertelling, dialogen, regie enzo. Wat ik persoonlijk niet erg vind, de regie van Scorsese als vanouds weer helemaal top, en alle acteurs spelen ontzettend goed. Leuk om De Niro, Pacino en Pesci als oudjes in een film te zien (zal wel aan mij liggen, maar Keitel heb ik gemist?). Ze kunnen het allemaal nog, en zetten stuk voor stuk sterke personages neer. Ik lees hier meer dat de film erg traag gevonden wordt, maar dat siert het wel vind ik, het neemt de tijd om alles uit te leggen en je er een gevoel bij te geven. Ik vond het ook mooi dat de film nog een stuk verder ging na de dood van Hoffa, en dat uiteindelijk niemand er goed vanaf kwam. Ik lees hier meer dat meeste kijkers het jammer vonden dat de relatie tussen Frank en zijn dochters niet goed uitgewerkt was, ik vond zelf dat de afwezigheid daarvan wel laat zien hoe fout bezig hij was (iemands hand verbrijzelen voor de ogen van je dochter maakt je ook niet echt tot een goed voorbeeld). Zelf heb ik weinig tot geen minpunten gezien in deze film, maar ik kan wel begrijpen dat sommigen het trage tempo niet zo interessant vinden.

De lengte staat soms een beetje tegen, maar geen enkele minuut is verspild, in mijn ogen een van de beste films van zowel Scorsese als 2019, en alle acteurs (met name Pacino en De Niro) zetten een nette acteerprestatie neer, 4,5!

Ik ben een de Niro fan, logisch gezien mijn alias. Al Pacino is ook een geweldige acteur. Mooi in deze film te zien is dat Joe Pesci geweldig een "intelligente gangster" kan neerzetten, dat doet hij goed. Ik heb de film bekeken maar weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Hij was boeiend, maar pakte me niet echt. Onderbouwing lukt me ook niet, de verhaallijn was te volgen, zat logisch in elkaar, Cuba, casino's Mafia, relaties, rol van Hoffa allemaal te volgen. Was het nu een goede film voor mij, was het 3,5 uur waard? Ja als je van de Niro en Pacino houdt en geschiedenis boeiend vindt. Nee als je van een vlot verhaal houdt waarin gebeurtenissen elkaar snel opvolgen. Voor degenen die hem nog moeten gaan zien: zorg voor een comfortabele stoel en geef de opbouw van het verhaal minimaal 45 minuten. Dan is het aan jezelf of je deze uitkijkt of niet.

Ik heb deze film geprobeerd vanwege de goede score. Het genre ligt mij niet. Ik vind het persoonlijk gewoon saai.

Dat naast mij neer gelegd te hebben, vond ik het toch wel vermakelijk en interessant. Ik moet er wel bij zeggen dat ik hem in delen heb gezien, want in één keer een film kijken met dit genre trek ik niet.

Al met al zat het goed in elkaar en werd er erg goed geacteerd. Het verhaal vond ik niet interessant genoeg, om hier een film van meer dan 3 uur over te maken.

Aardige film met een geweldige cast.

Ietswat aan de langdradige kant maar onderhoudend genoeg....al had ik wel wat meer bloed willen zien het had voor een film ala maffia stijl wel wat bruter gemogen veel word niet in beeld gebracht.

Verder kijkt hij prima weg.

Altijd naar alle mafia films gekeken ben wel een beetje verzadigd , zeker deze film leek te veel op goodfellas en heb hem samen met met mijn partner ook niet afgekeken .Eerlijk gezegd kijk ik voortaan anders naar dit soort films zoals ook de bioscoopfilm van penoza die zwaar tegen viel en meer een verheerlijking zijn van de criminelen.

Meestal worden bij dergelijke saga met een verhaallijn over meerdere decennia jonge acteurs oud geschminkt. Nu heeft Scorsese ervoor gekozen oude acteurs digitaal te verjongen om zo nog een grote misdaadfilm te maken met legendes DeNiro, Pacino en Pesci. Een nobel streven maar niet helemaal geslaagd in de uitvoering.

De digitale verjonging werkt namelijk niet bij de motoriek, en de stramme oude mannenbewegingen zijn dan ook wat ze zijn, de strakgespannen hoofden ten spijt. Het levert een paar merkwaardige scenes op, met de scène bij de kruidenier wel als dieptepunt, beeld en geluid liggen mijlenver uit elkaar. Gelukkig blijft de fysieke actie verder enigszins beperkt want dat zag er niet uit.

Natuurlijk draait The Irishman niet alleen om de digitale trucendoos maar het is dermate prominent aanwezig dat ik er ook niet overheen kon kijken- steeds dacht ik weer hoe vreemd DeNiro er uit zag terwijl hij een dertiger moest voorstellen, en ook Pacino’s verschijning had iets bizars.

Het verhaal is gelukkig wel meer dan in orde, een boeiend relaas over de opkomst en ondergang van Hoffa en de verwevenheid met de maffia -met en passant nog de oplossing voor de moord op JFK-, en de acteurs zijn hun verschijning buiten beschouwing latend goed op dreef. Scorsese is een romanticus en ik had hem en de sterrencast een glorieus succes gegund, maar dit had m.i. toch veel beter gewerkt met jongere acteurs.

Gemengde gevoelens. Erg lang, maar er zaten geen scènes bij die me verveelden en waarbij ik de neiging had om "door te spoelen", dus ja, hij had korter gekund, maar nee, dat was niet nodig. Goed spel (maar niet opzienbarend voor wie deze acteurs heeft gevolgd), mooi tijdsbeeld, technische credits meer dan in orde, en voor Scorsese's doen vrij ingetogen op het geweldfront, maar die vraag die al na een half uur bij mij opborrelde heb ik ook na afloop nog steeds niet bevredigend kunnen beantwoorden: waarom? We hebben al The Godfather en Goodfellas en Donnie Brasco gehad, wat voegt deze film daar dan nog aan toe, waarom zou je hem nu nog willen maken? Als afronding van je eigen carrière? Als puzzelstukje binnen het mysterie van de verdwijning van Jimmy Hoffa (een kwestie die in Amerika aanzienlijk meer tot de verbeelding zal spreken) ? Gewoon omdat het kan? Mooie film, maar eigenlijk een beetje overbodig, en door de enorme speelduur ging me dat steeds meer storen.

If they can whack a President, they can whack a president of a union

Martin Scorsese zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden en ook zijn gangsterepossen doen het niet altijd even goed bij mij, maar toch was ik erg benieuwd geraakt naar The Irishman. Al Pacino die voor het eerst met de regisseur gaat samenwerken, Joe Pesci die terugkomt uit pensioen (na naar het schijnt eerst 50x nee te hebben gezegd), Robert de Niro die sinds Casino nog eens samenwerkt met Scorsese en dan ook nog eens een kleine bijrol voor Harvey Keitel die via Mean Streets aan misschien wel mijn favoriete Scorsese film heeft meegewerkt.. Het zijn redenen genoeg om dit een kans te geven.

En verwachtte ik er daardoor teveel van? Geen idee, maar het pakte me niet. Het verjongingsproces dat ogenschijnlijk de filmgeschiedenisboeken zal ingaan als de grote slokop in het budget is effectief wel zijn geld waard maar waar Scorsese en co blijkbaar niet aan hebben gedacht, is dat je nog altijd wel met acteurs met een oude fysiek aan het werken bent. Zo'n scène als die confrontatie tussen Sheeran en de winkelier zou eenzelfde impact kunnen hebben als Sonny in de Godfather, maar komop.. De Niro krijgt amper zijn been omhoog om een stamp uit te delen. Daar komt dan ook nog eens bij dat dit met zijn 3u30 minuten gewoon veel te lang duurt. Het is niet onmogelijk om zo'n lange film continu te laten boeien (ik heb ooit eens als 18-jarige aan het beeld gekluisterd gezeten met Gone with the Wind en die duurt nog langer) maar hier is gewoon te weinig vaart. Los gezien zijn er een aantal erg sterke scènes (vond persoonlijk de discussie over de vis op de achterbank geweldig) maar de lijm om het allemaal aan elkaar te plakken ontbreekt. Naar het einde toe verliest Scorsese dan helemaal de pedalen met dat segment in de gevangenis (je voelt echt gewoon geen emotionele impact wanneer Russell sterft) en de pogingen van Sheeran om terug toenadering tot zijn dochter te zoeken zijn lachwekkend slecht.

Het lijkt wel alsof Scorsese, die tijdens de opnames zijn 75e verjaardag vierde, zelf wroeging heeft rond een aantal zaken uit zijn verleden? Geen idee waarom hij er anders nu opeens voor kiest om er nog zo'n lang "redemption" stuk aan te breiden.. Het is niet dat Sheeran uiteindelijk ook maar iets van wroeging vertoont. Ik had ook iets meer geknetter verwacht tussen De Niro, Pacino en Pesci eigenlijk. Geen één van de drie speelt de beste rol van zijn carrière en hoewel er op zich weinig is aan te merken op hun performance, is ze tegelijkertijd ook weinig memorabel. Verder nog wel een aantal erg degelijke bijrollen (zeker zo'n Ray Romano of een Bobby Cannavale hebben me erg aangenaam verrast) maar daarmee kan je de film nog niet redden. Ook qua soundtrack allemaal nogal povertjes (ik ben al wel blij dat hij Scorsese het deze keer heeft kunnen laten om The Rolling Stones weer te gebruiken, dat is een gimmick die ondertussen wel uitgewerkt is) maar het is vooral toch ook die verrekt lange speelduur die de film de das omdoet.

Het grote probleem is eigenlijk vooral dat het voelt alsof Scorsese niet in 2019 is terecht gekomen maar zich nog altijd halverwege jaren '90 bevindt ten tijde van Goodfellas en Casino. Wat vreemd is want met Wolf of Wall Street bijvoorbeeld wist hij naar mijn gevoel wel een dynamische hedendaagse film te maken maar dit voelt echt als een knieval naar die 2 films en laat die films nu net niet (helemaal) mijn ding te zijn.

Nipte 3*

Het zijn de prachtige vertolkingen van het toptrio, druipend van klasse en ervaring, die me vooral in deze film zullen bijblijven.

Onderhoudend genoeg en in pure Scorcese-stijl met heel wat knappe filmische zetten, maar niet de "Grande Finale" van de meester-maffia-kenner bij uitstek.

Trouwens wat mij inzake vertolkingen trof was het jonge tienermeisje Peggy (Lucy Gallina) die perfect die blik in haar ogen had die duidelijk maakte dat ze perfect doorhad dat wat haar vader deed meer dan ernst was. Mooie casting.

Zoals gebruikelijk veel zorg voor weergave van tijd- en sfeerbeeld.

“You always charge a guy with a gun! With a knife, you run away.”

De oude rotten in het vak weer gezamenlijk aan het werk zien is prachtig maar, je word vrij snel met één ding geconfronteerd: ze worden té oud, zeker een Pacino die al tegen de tachtig aan hinkelt. Het valt vrij snel op, de oude koppen van de heren (die waarschijnlijk wel ietsjes bewerkt zijn) lieten me wel even schrikken. En uiteraard het houterige acteren omdat de botten niet meer zo goed mee willen werken op je oude dag, zo zag de scene waar DeNiro die groenteman in elkaar sloeg echt hele slecht eruit maar, elke actie scene liep niet meer op rolletjes. Wanneer de aftiteling begint en je terug denkt over de film (wat ik nu doe) dan bekend je jezelf wel even: ik heb zojuist een meesterwerk gekeken.

De film duurde mij alleen iets te lang om constant de volle aandacht er voor te houden, dat vind ik altijd wel jammer aan dit soort films. Maar, vanaf minuut één was ik al onder de indruk van de film zelf, hoe hij er uit zag en natuurlijk de acteurs. We volgen DeNiro die vanuit het verpleeghuis eigenlijk zijn verhaal verteld hoe zijn leven als gangster ging, en zijn ontmoeting met Joe Pesci in de onderwereld. Hij begon met de kleine klusjes, vlees achter laten voor een hoge baas maar word steeds verder ingewerkt tot zelfs moorden en zelfs de rechterhand van de baas. Ik vond dat wel leuk gedaan, dat je in drie uur het hele leven mee krijgt.

De film verteld wel het interessante leven de Ier ‘Frank Sheeran’ (DeNiro) die word geassoscieerd met de verdwijning van Jimmy Hoffa in de tijdperk van John F. Kennedy. Hoffa was geen fan van Kennedy en was erg eigennadig maar ook koppig. Sheeran, huurmoordenaar die o.a. werkt voor de Ameikaanse mobster ‘Russell Bufalino’ en samen worden ze tevens bevriend. Beiden zijn ze verantwoordelijk voor de verdwijning van Jimmy Hoffa, en een groot werk in de onderwereld. Hoffa een activist en leider van een bond.

Ik houd wel van dit soort gangsterfilms, kan er altijd erg van genieten maar drie en een half uur was echt wel een hele lange zit, die ik overigens niet helemaal heb afgemaakt want ik heb net de laatste 20 minuten nog gezien. Het was mooi om te volgen van begin tot eind en zoals ik al zei soms wat concentratie problemen door de lengte. Het begin waar de jongens nog in de bloei van hun leven zijn en het begin van hun tijdperk tot aan het einde waar ze allemaal op hun doodsbed liggen, het was allemaal wel vet.

Ik vond ook het stukje uit de tweede wereld oorlog wel tof maar daar hield Scorsese verder zijn handen wel vanaf, opzich wel zonde aangezien er groots word weergegeven ‘Wereld Oorlog Twee veteraan’, dus misschien iets meer daar uit was ook wel interessant. Maar goed dat krijg je als je groot fan ben van dit soort onderwerpen (WO2).

Voor de rest waren de acteerkunsten erg tof. DeNiro speelde weer perfect als ‘The Irishman’ en je kan zien dat hij vooral tijdens de onderdrukking scenes of de praat scenes het nog steeds in zich heeft om gangster te zijn. Ook Joe Pesci deed het leuk, twee helden. Al Pacino was ook overtuigend al moest je hem er wel uit halen, want had het eerst niet door dat hij het was .

Dus ja, deze film was zeker tof en een waardige afsluiter voor mijn vakantie die helaas vanaf morgen weer voorbij is. Het was voor mij niet de beste film van dit jaar, en zou ook net niet in mijn top 10 komen maar in de top twintig is hij zeker aanwezig.

4.0*

Op herhaling.

Het maffiagenre ligt de hele cast goed, dat is wel duidelijk, en ook Scorsese heeft wel eens vaker met dit bijltje gehakt. Toch komen De Niro en Pacino ook wel wat over alsof ze het maar een beetje makkelijk nemen, echt indrukwekkend kon ik het zeker niet vinden, wat ze hier laten zien. Joe Pesci doet dan in vergelijking een stuk beter zijn best. Wel vrij leuk gedaan hoe met wat CGI de heren af en toe redelijk geloofwaardig jong(er) gemaakt zijn.

De vertelling over Hoffa wordt mooi uitgewerkt met voldoende detail om het geheel goed in de tijd te plaatsen. Dat moet ook wel zo eigenlijk, want het hangt allemaal behoorlijk dicht samen, met de verwevenheid met de andere bekende gebeurtenissen in de VS in die tijd. Voer voor leuk veel speculatie en samenzweringstheorietjes, maar behalve dat ook gewoon interessant en bij ons wellicht niet heel goed bekend - ik moet bekennen dat ik de naam van Hoffa eigenlijk vooral kende van een aflevering van de Mythbusters.

Verder als film vond ik het niet zo'n erg geslaagd vehikel eigenlijk. Het onderwerp - Hoffa - wordt dan wel verteld vanuit het oogpunt van Sheeran, maar dat neemt aan het eind wat mij betreft veel te veel een vlucht en onder andere daardoor is de speelduur aan de achterkant veel te lang. Daar had best een halfuurtje, drie kwartier uit gesnoeid mogen worden. Wat nogal eens vergeten wordt - als mooiste voorbeeld natuurlijk Tarantino - als je een epische speelduur hebt, moet daar ook een episch verhaal in verteld worden. Maar ook iemand als Scorsese maakt die fout kennelijk.

Meh..

Ik ben een groot Scorsese-liefhebber: als jochie van 10 werd ik gegrepen door de bizarre opening van the Gangs of New York. Veel te jong voor zoveel geweld, maar vanaf dat punt raakte ik gefascineerd door Martin Scorsese.

The Irishman had ik dan ook graag een hoger cijfer gegeven. De film is ruim een uur te lang en verliest hierdoor onnodig veel impact. Sommige scènes worden gerekt en het einde spettert niet. Sterker nog, het is misschien wel het saaiste gedeelte van de film.

De thematiek in the Irishman is wel voelbaar, het draait primair om loyaliteit. Diepere thema's zijn de Rooms-katholieke kerk en ontmoetingen, zowel gepland als per toeval. De ontmoetingen tussen alle personages worden dan ook veelvuldig en langdurig in beeld gebracht. Hierin is Scorsese absoluut in zijn kracht, maar niet elk personage blijft hangen. De ontmoetingen van Frank met Bruno (Harvey Keitel), Jimmy (Al Pacino), Skinny Razor (Cannavale) en Tony Pro (Stephen Graham) komen binnen. Daarnaast dient Hoffas advocaat Bill Buffalino (Ray Romano) als comic relief. Russel Buffalino (Pesci) steelt wat mij betreft de show, vrijwel elke scène is boeiend.

Het is al een dagtaak om alle verhaallijnen goed bij te houden. Desalniettemin introduceert Scorsese nog minstens tien andere personages, die allen de nodige screentime krijgen. Tony Salerno, Whispers diTullio, Fitz, Hoffas familie, Robert Kennedy, Crazy Joe en het gezin van Sheeran. Iets met bomen en een bos..

De kracht van de film zit hem juist in subtielere aspecten en boodschappen. Bijvoorbeeld de ironische ondergang van Jimmy Hoffa. Hoffa is een man met duidelijke principes: hij drinkt geen alcohol, hij wacht hooguit 10 minuten op zijn afspraak en draagt tijdens afspraken altijd een pak. Het moment dat hij deze principes de rug toekeert, krijgt hij direct de kogel.

Dit soort filmmakerij zal lang niet iedereen aanspreken, inclusief af en toe mezelf. De film kijkt dan ook nergens lekker weg en om de film volledig te snappen zul je echt wat voorkennis moeten vergaren. Dat is veel 'werk' voor een film die je waarschijnlijk grotendeels vanaf je bank gaat bekijken. Ik heb de film voor een tweede keer in de nieuwe bioscoop in het Forum in Groningen bekeken. Je wordt iets meer meegezogen, maar het blijft een lange en soms zelfs vermoeiende zit.

Toegegeven, een subjectieve 3,5*.

Sterk misdaaddrama. Het verhaal is best goed, zeker de mix van waargebeurde feiten en suggestieve toevoegingen. De film duurt lang en is wat traag maar dat is totaal niet storend. Als kijker geniet je van iedere scene, zo gedetailleerd en zo realistisch, zoals alleen Scorsese dat kan. Hij wordt daarbij geholpen door de grootmachten uit de acteerwereld. Pesci, De Niro en Pacino knallen van het doek. Klein minpunt is make-up, die niet altijd even goed uitpakt. Topper! 4.5.

Echt wel weer een meesterwerkje van Scorsese. Ja, het is een soort film dat hij al eerder heeft gedaan, maar deze 'The Irishman' is echt niet enkel een soort Goodfellas 2.0. Het heeft z'n eigen identiteit en charmes. Je zou het kunnen omschrijven als een meer 'volwassen', ingetogen versie van zijn eerdere rise and fall films.
Verhaal en dialogen zijn ijzersterk, maar deze film wordt uiteraard gedragen door de drie hoofdacteurs. Wat een tour de force zeg. Pacino was mn favoriet (hij speelde ook het interessantste personage, dus dat beïnvloedt de keuze wel), maar Pesci zet hier ook de performance of a lifetime neer en De Niro is gewoonweg even consistent sterk als hij altijd is. Dat moment op het einde met hem aan de telefoon is een van de hoogtepunten van de film. Deze heersers in hun vak zou ik nog wel langer dan 210 minuten kunnen bezig zien. Snap de kritiek op de lange speelduur ook helemaal niet. Ik vond het tempo van de film perfect; ik had nergens het gevoel dat het allemaal inzakte. Je trekt er gewoon even wat tijd voor uit of je kijkt het in twee avonden (wat ik heb gedaan); ik zie het probleem niet. Sterker nog, dit is zeker een film die ik graag nog eens zou herkijken.
Het 'been here done that' gehalte dat sommige kritieken aanhalen zie ik ook niet terug, toch niet echt in ieder geval. Dit is Scorsese z'n ding, wat wil je dat de beste man gaat doen, romcoms maken? The Irishman doet daarbovenop ook dingen die andere Scorsese films niet doen. Het is een erg sombere film, ingetogen en reflexief. Er is geen glamour, geen feestjes, drugs of seks. Frank Sheeran is een lege man, die geen gevoelens uit en uiteindelijk moederziel alleen achterblijft als een oude man in het rusthuis. Hoe hij Hoffa zonder ene aankondiging of emotioneel gesprek doodschiet in de mum van een seconde of de laatste scène waarin de camera langzaam de kamer uitgaat en Frank moederziel alleen achterlaat in de kamer zijn absoluut scènes die me nog zeer lang zullen bijblijven. Of die momenten met Pesci in de gevangenis, met moeite dat eten slurpend. Zo'n momenten gaan best diep wat mij betreft, ook al gaat het hier dan duidelijk over immorele monsters.

Zeer sterke film van Scorsese toch weer. Wat een klasse, en snap de relatief 'lagere' rating hier ook niet helemaal; inderdaad, als deze film in de jaren negentig was uitgekomen zou ie veel hoger scoren vermoed ik.

Geweldige film met mn 3 favoriete acteurs, maar er had meer spanning mogen zitten. Desalnietemin Robert de Niro he killed de film

Wat een belachelijk goede cast zeg, Robert de Niro, Al Pacino, Joe Pesci, harvey Keitel en Stephen Graham!!! De cast is om van te smullen maar helaas vond ik de film iets tegenvallen.

Verhaal van The Irishman is goed maar wat mij betreft te gedetailleerd, dit film had van mij best 45 min korter mogen duren. Once upon a time in Amerika duurt denk ik net zo lang maar die film stoort nergens behalve het begin met dat telefoon.

Zoals ik al zei is de cast geweldig maar bij sommige scene's zijn de heren toch veel te oud. De ruzie die Robert de Niro had met de winkelier kan echt niet meer en ik kreeg heel sterk het gevoel dat Al Pacino een hartaanval zou krijgen toen hij begon te schreeuwen.

Einde van de film is wel heel erg deprimerend.

The Irishman is een goede film maar haalt never nooit het niveau van Goodfellas, Casino, Once upon a time in Amerika of The untouchables, maar aan de andere kant is dat ook behoorlijk lastig.

Op YT is trouwens een interview te vinden van een voormalig maffia baas Michael Franzese die dit film revieuwt op echtheid,

Prachtig maffia-epos van 3,5 uur die mij geen minuut heeft verveeld. Temeer omdat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Had mij voorzien op de lange duur, maar deze was voorbij voor ik het wist. Ben zo opgegaan in het verhaal dat ik geen besef had van tijd. Topacteurs en topverhaal. Één van mijn toppers. Vandaar 5*. Verwacht geen actie, maar echt wel diep uitgewerkte karakters en een waar levensverhaal. Één uitspraak is mij bijgebleven: you can’t keep a secret with three unless two of them are dead... Is voor mij al een historische film-oneliner.

Eerlijk gezegd had ik niet heel veel verwacht van dit project. 'Pacino en De Niro zijn de jongsten niet meer en hebben hun beste tijd wel gehad, Pesci wordt na jaren pensioen opgetrommeld, een Netflix-film, lange speelduur, Scorsese wordt een dagje ouder en ga zo maar door.

Maar niks is minder waar. Scorsese heeft wederom, of zoals altijd, weer een dijk van een film gemaakt. Prachtig gewoon, ja onlangs de lange speelduur. Dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de acteerkannonen Pacino en De Niro. Top prestatie! Werkelijk petje af (ook voor Pesci). Je moet je maar op zo'n leeftijd opladen en de energie hebben om aan zo'n gigantische project te werken. Natuurlijk zijn het in en in profs en acteren is hun ding. Maar er zijn mensen van hun leeftijd die al een bejaardetehuis hebben bereikt. Maar Scorsese zou Scorsese niet zijn als hij ze niet op scherp weet te stellen en het beste uit hen weet te halen. Want dat heeft die voor elkaar gekregen.

Het verhaal is boeiend, de sfeer prachtig en de muziek als vanouds goed (typisch voor een Scorsese-film). En dan de dialogen. Heerlijk gewoon, ik heb een paar keer goed moeten lachen en voornamelijk om Pacino. Tony? Which Tony? They're all named Tony. I mean, what's the matter with Italians that they can only think of one name? Het kan aan mij liggen, maar ik heb werkelijk waar hier ontzettend om gelachen. Of Who's gonna be there? Sheeran: everybody. Hoffa: Tony, Tony, Tony.. En dan dat hoofd van Pacino erbij, geniaal!

Deze film mag zich zeker rekenen tot een meesterwerkje! Ja, het is een lange zit en een aantal scenes hadden best eruit gemogen (zoals dat Sheeran een doodskist voor zichzelf gaat uitkiezen), maar dit blijft wel top kwaliteit! De film wist wel mijn aandacht vast te houden, onlangs de speelduur. Scorsese heeft het weer geflikt, ik hoop zo dat deze man nog een paar films gaat maken, want hij is voor mij dé beste regisseur aller tijden ****

Ik moet zeggen dat ik erg genoten heb van deze prachtige film, maar dat het tegen het einde langdradig werd. Desondanks ontzettend genoten van het puike acteerwerk (zoals altijd) van Pesci, de Niro en Pacino. Van de laatste heb ik extra genoten, want wat zet Pacino het karakter van Hoffa prachtig neer.

Een zoveelste uitstapje van Scorsese richting maffia, klassebakken van acteurs, een sappige soundtrack en vooral (iets te) veel verteltijd inbegrepen? Nou, nee. Deze keer ligt een braakliggend stuk Amerikaanse geschiedenis aan zijn recentste filmproject ten grondslag. ‘The Irishman’ toont met name de verwevenheid tussen vakbondslui en maffiosi. Hebben de unions in de VS daarom een kwalijke reputatie?

Scorsese laat doorheen de blitzcarrière van ene Frank Sheeran zien dat de man ondanks de uiterlijke blijken van erkenning en respect altijd blijft wat hij eens was: een loopjongen die het vuile werk mag opknappen. Ja hoor, alles in dat wereldje mag dan gebaseerd zijn op loyaliteit, ook daar blijken uiteindelijk grenzen te zijn. Want als de grote(re) jongens met het grote(re) geld komen aanzetten, moet iedereen het hoofd buigen. Wie niet aan die regel gehoorzaamt, verkoopt z’n vel.

Deze keer dus niet de cool noch het gedweep met machtige mannen in zwarte pakken, maar een tragische wurggreep tussen willen en kennen, én een confrontatie met de nietigheid van het eigen leven zowel als dat van diegenen die je kameraden of geliefden horen te zijn. En waarom? Gewoonweg om een pion te zijn, een schakel in een onzichtbare machinerie, een marionet die zijn ziel duur verkoopt. Ten koste van relaties, een gezin, betekenis in het leven.

Mooi alleszins dat Scorsese de consequenties laat zien door zijn personage tot het einde te volgen: de deur op een kier, omdat de angst voor vergelding er altijd is, maar evengoed omdat de dood steeds in de donkere hoeken van de kamer gluurt.

Alles verkocht, alles kunnen kopen, en per slot van rekening…toch moederziel alleen. Amen.

3,5*

Matig.

Hoewel Robert De Niro en Al Pacino door (voornamelijk) hun acteerwerk uit de jaren 1970 altijd wel hoog in mijn favorietenlijstje zullen blijven staan keek ik niet echt uit naar The Irishman, slechts gebaseerd op de lelijke poster en het feit dat er miljoenen uitgetrokken werden voor de digitale de-aging. Dat kan, maar het is toch een heel fragiel werkje om te doen.

Bon, uiteindelijk kwam mijn getemperde verwachting goed van pas. The Irishman is een film die uitblinkt in degelijkheid, maar daar blijft het ook bij. De lange speelduur stoort geenszins, maar het wordt ook nergens echt interessant of beklijvend. Verhaalgewijs ligt dit in het straatje van films als Goodfellas en Casino - dat is al vaak gezegd -, maar het blijft toch behoorlijk vlak. Er is geen enkele scène die er bovenuit steekt en binnen 20, 30 jaar nog gekend is, i.t.t. enkele scènes uit voornoemde films. Bovendien slaagt Martin Scorsese er niet in deze film van enige visuele schwung te voorzien - de film oogt verrassend kleurloos en saai. Dat is misschien mijn grootste teleurstelling.

Dat en de de-aging die grandioos mislukt is. De gezichten van de jonger gemaakte acteurs zien er niet uit - ze zien er erg plastisch uit en toupetten werken dan ook niet mee. De Niro en Pacino bewegen ook niet als venten van 40 maar als venten van 80 - dat is uiteraard logisch, maar het maakt het allemaal niet beter. Titelpersonage Frank Sheeran is voor het gros van de film tussen de 40 en de 50 jaar oud - De Niro is slechts geloofwaardig als die eenmaal een Sheeran van 60+ mag spelen. De scène waarin hij de kruidenier die zijn dochter had 'aangeraakt' een paar trappen geeft, illustreert perfect dat de de-ageing van gezichten weinig zin heeft als het lichaam oud blijft. Pacino doet wel z'n uiterste best om kwiek voor de dag te komen. Toch is het een verrassend ingetogen Joe Pesci die er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit steekt en de meest lovenswaardige prestatie neerzet.

Met Scorsese die intussen op z'n 78 gaat, zou dit z'n laatste ouderwetse maffiafilm kunnen geweest zijn. Op zich goed dat hij dan de bekendste koppen van het genre van de laatste 50 jaar bijeengebracht heeft, maar eigenlijk had deze film 20 jaar geleden gemaakt moeten worden.

2,5

Deze inmiddels al weer twee keer op Netflix gekeken (dankzij mijn buren).

Ouderwets goede film, die echter niet veel nieuws in de aanbieding heeft:
Scorsese maakt wederom een gangsterfilm, met wederom zijn favoriete acteur (van weleer) in de hoofdrol, geflankeerd door wederom Pesci en ditmaal ook Pacino.

Probleem is dat je het allemaal al eens eerder van deze zelfde mensen hebt gezien, maar dan beter, want toen waren ze allen in de prime van hun leven en carrière.
Ook al spelen ze nu andere karakters De Niro en Pacino spelen niet veel anders dan hoe ze al tig rollen hebben vertolkt. Het is opvallend juist Pesci die zich weet te onderscheiden, want speelt voor zijn doen uiterst behouden en ingetogen en steelt daarmee eigenlijk de film.

Ook de voorheen bij mij slechts als komische acteur bekende (of althans wat daar voor door moest gaan) Ray Romano blinkt uit in zijn rol als gladde Maffia advocaat.

Helaas worden sommige acteurs wel erg met schandalig kleine flut rolletjes opgezadeld, met als diepte punt Harvey Keitel, wiens aanwezigheid bijna een veredelde cameo was.

Verder was er van te voren nog al wat te doen over het digitaal jonger maken van de hoofdacteurs. Eerlijk gezegd keek ik er heel even naar in de eerste paar minuten en er na is het mij eigenlijk totaal niet meer opgevallen, doordat ik in het verhaal werd gezogen.

Zelfde geldt eigenlijk ook voor de "beruchte kruideniers" scene, waarin een feitelijk te oude De Niro een kruidenier in elkaar schopt en hij moet doorgaan voor een veel jonger en dus meer atletischer en fitter iemand. Natuurlijk oogt het wat houterig, maar wanneer er niet zo'n ophef over was gemaakt, was het mij nauwelijks opgevallen, zeker omdat het in totaal misschien maar twintig seconden in beslag neemt.

Toch boeide mij de film genoeg om de tijd snel vooruit te laten gaan... tot helaas de laatste twintig minuten (de aftiteling van tien minuten voor het gemak niet mee gerekend), die afbreuk deden aan de rest van de film,
want veelte uitleggerig, na de begrafenis scene begrijp je als kijker ook wel dat het feitelijk met alle hoofdpersonen niet goed is afgelopen en op het einde van zijn leven Sheeran eenzaam is en geen contact meer met zijn dochter heeft. Dat hoef je niet allemaal nog eens twintig minuten expliciet en tergend traag in beeld te brengen. Beetje zonde, want dit verpeste het toch wel wat voor mij.

Uiteindelijk is dit een behoorlijk goede film geworden, die het echter niet haalt bij eerder werk van deze regisseur en zijn hoofdrolspeler.

Van de andere kant... heb ik eigenlijk al weer flink zin om 'm binnenkort nog een keertje te gaan bekijken.
Vooruit... een magere acht, ofwel vier sterren.

Duidelijk een film van een vakman. Want op heel veel vlakken is The Irishman een zeer degelijke en goede film. En dat kan natuurlijk ook bijna niet anders met een oude meester als Scorsese aan het roer. Toch zijn er voor mij teveel kanttekeningen om deze film als echte topper te zien.

Heerlijk dat de cast vol klassieke acteerkanonnen de tijd en ruimte krijgt om zijn liefde voor het vak uitgebreid te etaleren. En dat doen ze dan ook met plezier. Maar ondanks dat de film nooit verveeld, voelt 3,5 uur toch als overkill. Daarnaast vind ik niet altijd alles even makkelijk te volgen, en blijven met name Pacino en De Niro zichtbaar digitaal verjongde bejaarden. Met name de lichaamstaal verraad dat geregeld en dat ondermijnt toch een beetje de beleving.

Desalniettemin een mooie film die zeker een, zij het iet wat lange, kijkbeurt waard is.

Eigenlijk valt de film me wat tegen. Ik had er heel wat meer van verwacht en het zal helaas geen top 10 film van het jaar worden. De speelduur is echt te lang ! Het verhaal wordt veel te lang opgebouwd en de spanning ontbreekt wat. Heel veel dialogen passeren, gelukkig gespeeld door een sterke rolbezetting. De film is zeker niet slecht en weet de gemiddelde film gemakkelijk te overstijgen, maar echt goed is iets anders. 7/10

Wederom een sterke misdaadthriller die Scorsese aflevert. Mooi om drie oudgedienden in de hoofdrol te zien. Alle drie zie ik ze het liefst in dit genre acteren, daarin lijken ze altijd op hun best. Gecombineerd met het meesterschap van Scorcese kan het haast niet fout gaan.

Zoals eigenlijk altijd bij Scorsese ziet de film er weer uit om door een ringetje te halen. Het tijdsbeeld is weer verbluffend sterk neergezet, dat alleen al ademt kwaliteit.

Alhoewel het verhaal soms wat traag is, heb ik me geen moment verveeld. Het is een lange zit, maar echt de moeite waard. Je leert de personages goed kennen, het wordt niet afgeraffeld en ook al is de actie niet heel veel aanwezig, als het er is dan is het meteen doeltreffend.

Voor nu vier dikke sterren, maar dit is nou echt een film die ik nog wel eens zou willen zien. Je moet er alleen wel ruim de tijd voor hebben. Kans op verhoging na herziening is groot. Topfilm!

Acteurs van de bovenste plank brengen natuurlijk goed acteerwerk. Zo ook in deze film ! Goed acteerwerk van goede acteurs met een goed verhaal. Al met al was dit een goede misdaad/maffia film .

Wel moet ik erbij zeggen dat je echt wel even de tijd moet nemen .. het verhaal is langdradig en met veel gepraat. Ook kwam er niet heel veel actie in voor, wat ik overigens wel verwachtte ..

Toch , ondanks de lange filmduur is het een goede film met een goed verhaal en natuurlijk meesterlijke acteurs !