The Irishman (2019)

Klopt. Ik heb ook geen vragen meer, maar het is natuurlijk wel onzin dat je vooraf hier meer over zou moeten weten om het verhaal beter te kunnen snappen. Daar heb je zoals je zelf inderdaad al beschrijft uren de tijd voor.

Jij moet het toch wel he-le-maal hebben gemaakt in het leven zeg. Met je misplaatste superioriteitsgevoel van hier tot de maan. Naar figuur.

Fantastische film! De film in een middag/ avond bekeken met 2 pauzes, maar ik had ook zo door kunnen kijken.

Natuurlijk leunt de film op "de grote 3", maar het verhaal an sich vond ik ook heel boeiend en mooi / goed verteld.

Heeft toch helemaal niks met superioriteitsgevoel te maken (wellicht een minderwaardigheidscomplex van jouw kant). Van mij mag een film gewoon best onduidelijk zijn en of dingen in het midden laten.

En als ik ergens weinig vanaf weet en daardoor de clou mis, ligt dat aan mij en niet aan de film.

Ha! Is daar een handleiding voor??

Wat zou ons forum zonder Onderhond zijn!? ???

Netflix-tip: zo kun je The Irishman als serie kijken | Superguide

Lijkt me een slechte tip voor mensen die het saai vinden, wie gaat er nu de volgende dag iets verderkijken wat hij de vorige dag al saai vond? Nee, beste manier is gewoon doorbomen tot het einde.

Het is me niet helemaal duidelijk met wie je discussieert. Je bestrijdt iets dat ik niet gezegd heb. Als kennis van Mevr. Tate essentieel is om een film te volgen en die kennis doe je in de film niet op, dan is hij incompleet (in de zin dat het geen op zichzelf staand kunstwerk is). De maker mag deze film maken. Hij hoeft door helemaal niemand begrepen te worden, maar kijk niet raar op als de allerdomsten onder ons een negatieve review geven. En over dat laatste lijken jij en ik van mening te verschillen. Je mag in die specifieke situatie geen negatieve review geven. Ook al weet ik dat laatste niet zeker, want je reageert telkens op dingen die je eerst zelf verzint en doet net alsof ik dat dan gezegd heb. Misschien moet je een discussie met jezelf beginnen.

Je mag van mij absoluut een negatieve review schrijven. Alleen ik zal daar minder waarde aan toekennen dan een review van iemand die (wel) alles van het onderwerp afweet.

Maar dat had ik eerder ook al aangegeven. En die opmerking was aan jou gericht omdat jij aangaf dat de film incompleet was zonder uitleg en vond dat er brochures in de foyer moesten komen met uitleg.

Verder staan QT’s film nooit op zichzelf. Ze staan allemaal bol van de citaten en verwijzingen naar andere films. Maar dat is juist wat kunst doet. Het is altijd een reactie op de omgeving.

Natuurlijk doet Scorsese dat. Hij verstaat zijn vak. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een film heb gezien waarbij ik informatie mistte die essentieel was voor de film. Daarom begrijp ik ook niet waarom Basto bij hoog en laag verdedigt dat dergelijke films hartstikke compleet zijn en mocht ik ze niet begrijpen dit mijn probleem is.

Het is in ieder geval niemand anders zijn probleem dat jij het niet kunt volgen.

En ‘compleet zijn’ lijkt me totaal niet relevant. Is 2001 compleet of Persona, Mulholland Dr, Apocalypse Now of 8 1/2

Dat weet jij helemaal niet.

Neem een film over een ingewikkelde situatie. Een film over Napoleon rond Waterloo. Als de maker gedacht heeft duidelijk te zijn maar de meeste kijkers haken ondanks dat af, dan is dit wel degelijk het probleem van de maker. Dan is zijn 'missie' mislukt.

Misschien is dit topic net iets te ingewikkeld voor je Basto.

Na 'goodfellas' en 'casino' van lang geleden maakt deze film niet veel indruk meer. De overbekende cast heeft m.i. geen positief effect op het geheel, de mensen zijn inmiddels bejaard en dat is goed te zien. Een haarverfje kan de houterige bewegingen niet verhullen. Zeker geen slechte film, maar ik heb het wel gezien denk ik.

De vraag die je je eerst moet stellen is of de maker zich wel als ‘missie’l heeft gesteld een zo groot mogelijk publiek aan te spreken of duidelijk te willen zijn. Lynch heeft dat doel in ieder geval niet. Net zo min als Kubrick dat had met 2001.

De meeste kunstenaars maken hun werk uit een interne drang, niet met als doel een zo groot mogelijk publiek te bereiken. De accountants van Disney doen dat wel.

Dus volgens mij snap jij er gewoon niet zo veel van.

Je kan je van alles afvragen, maar ik was compleet duidelijk. 'Als de maker gedacht heeft . . . . . .'.

Jij weet niet hoe duidelijk of onduidelijk de maker wilde zijn. Ook in deze reactie veronderstel je van alles te weten over de motieven van makers. Je weet het helemaal niet. Je raad er een beetje naar.

Geeft niets Basto.

Ik neem aan dat jij geheel in stijl nog even het laatste woord moet hebben.

Toedels.

Net zo min als ik niet weet of de maker duidelijk wilde zijn of niet, weet jij dat ook niet. Maar gezien het eindproduct vond QT dat kennelijk niet zo belangrijk. Want ook in de later uitgebrachte langere versie heeft hij dat niet verduidelijkt.

Jammer voor jou.

Met veel verwachtingen aan begonnen en helaas niet ingelost, tevens andermaal geconcludeerd dat het misdaadgenre me niet in het bijzonder ligt, aangezien ik ook geen fan ben van de Godfather reeks.

Omdat het mede een biopic is kenmerkt de film zich als 'groots' met een bijzonder uitgebreid verhaal, veel karakters, een aanzienlijke lengte en behoorlijke cast. Toch kan het mij allemaal maar matig boeien mede door het tempo dat soms trager dan traag oogt, dat zo nu en dan onderbroken wordt door echt snedige en humoristische dialogen, ruzie, vechtpartij of een aanslag. Toch ligt de nadruk vooral op de uitgebreide dialogen, lijntjes, ons kent ons, ruzie, belangen en gekissebis. Op zich maakt Scorsese er nog wel wat van met zijn kenmerkte cinematografie, sfeer, authenticiteit en muziek, kenmerkend zijn de langzame shots door de gangen en bijvoorbeeld de tegenstrijdige muziek. In die is de stijl charmant te noemen.

Ondanks de moeite om ze te verjongen oogt De Niro bijzonder houterig wanneer hij een winkeleigenaar in elkaar slaat, grappig is dat een personage dat Pesci in JFK speelt hier ook voorbij komt, David Ferrie namelijk, het einde met de oudjes in de bak is wel treffend en de muziek met die diepe en droevige contrabas is mooi en op het einde komt er zowaar een stukje reflectie op gang met betrekking tot de dochters en al bladerend door de foto's meen ik toch een soort spijt te voelen. De draai aan het einde blijft echter speculatief, Hoffa zou een ontmoeting met Provenzano gehad hebben en is nog gezien maar onbekend met wie. De zoon van Hoffa, Chuck, beweert Hoffa en Sheeran af te hebben gezeten bij het huis, en Frank zou op zijn sterfbed hebben opgebiecht dat hij Hoffa gedood had met twee kogels in het hoofd. Toch blijft de ware afloop of waar het lijk gebleven is onzeker.

Al met al een redelijke stijlvol maar veel te lange film naar mijn smaak. Het verhaal en de uiteindelijk kern waar alles heen leid rond Sheeran is dan wel weer erg interessant te noemen en alle die bekende mannen zijn natuurlijk een feest der herkenning. Toch ben ik er verre van onder de indruk en hoewel ik de film vast nog wel eens een keer aan een volgende kijkbeurt ga onderwerpen scoort ie wat mij betreft een krappe voldoende.

Ook bij jonge mensen die ouderen spelen zijn de bewegingen en makeup-effecten vaak niet perfect. Vaak zie je toch dat het nep is.

Met The Irishman komt er alweer een erg degelijk maffia- of misdaadfilm bij in de filmwereld, maar concludeer ik dat hij in het memorabele rijtje van The godfather, Goodfellas, Casino, Carlito’s way en ga zo maar door zich niet echt van deze films onderscheidt of een meerwaarde toevoegt. Het is zeker geen slechte film, maar memorabel is hij niet.

Vooral het eerste gedeelte vond ik echt sterk waarbij Frank Sheeran (De Niro) zich opwerkt als klusjesman binnen het maffiamilieu, maar eigenlijk steeds een uitvoerder bleef in plaats van het brein. Zijn wisselwerking met Russell Bufalino (Pesci) was boeiend en intrigerend bijzonder sterke rol trouwens van Pesci, toch wel het best van de drie. De persoon van Jimmy Hoffa (Pacino) was een fascinerend individu als machtige vakbondsleider en één van de meest invloedrijke personen in de VS destijds. Fijn ook dat Scorsese realiteit en fictie door elkaar laat lopen. Alleen vond ik de film na een tijdje toch wat afgeraffeld en vond ik het gedeelte Sheeran-Hoffa minder interessant dan Sheeran-Bufalino.

Een film die ook status krijgt door de heilige drievuldigheid, al zou het oneer betekenen omwille van alle andere goede dingen. Dat verjongingsproces daarentegen komt niet steeds goed uit de verf. Sowieso een stijlvolle film met knappe dialogen, goede cinematografie, muziek en sfeersetting. Een aanbeveling voor wie van het genre houdt, maar als je de voorgangers maar niets vindt, deze dan wellicht ook niet. Hangend voor mij tuszen 3,5* en 4,0*.

Fisico

Drievuldigheid?

de heilige drie eenheid

Maar is dat DeNiro, Pacino, Pesci of

Scorsese, DeNiro, Schoonmaker?

i dont know: de drie grootste (levende) maffia-acteurs? pesci, de niro en pacino?