The Irishman (2019)

Knap trucje met het leeftijdsverschil in beeld brengen, maar dat alleen is niet voldoende voor een magistrale film a la the godfather vind ik. Ik heb altijd gedacht dat J. Hoffa ook een grote maffiabaas was maar zo kwam hij niet over in deze film. Het leek erop dat hij gewoon een soort Trump was, met de hulp van maffiabazen een imperium opbouwen en ze een dienst verschaffen als er om wordt gevraagd. Zo niet, dan zijn je dagen geteld.

Ik doelde idd op Pesci-De Niro-Pacino

Pesci-De Niro zaten al een paar keer samen (Goodfellas, A Bronx tale, Casino, Raging Bull) en De Niro-Pacino ook, maar alle drie samen zag ik ze nog niet.

Of ze allen tot grootste maffia-acteurs behoren, zeer zeker, maar daar kunnen nog wel wat namen bij (en dat doen jullie dan ook ).

Wat een volslagen onzin.

Films zonder plot pruim ik ook niet. Het zal vast en zeker dat er mensen zijn die dergelijke films als kunst zien, maar het doet mij ongeveer evenveel als een banaan die met tape aan de muur zit vastgeplakt. Niks dus. ?

Mijn 3,5* voor The Irishman omdat ik in een goede bui was is voor mij dan ook een vrij laag cijfer voor een biopic en wel om bovenstaande reden, want het eerste deel is qua plot inderdaad een rommeltje. Het 2e deel vind ik iets beter verzorgd, zonder dat het een topfilm wordt.

Ja prima, maar dat heeft natuurlijk niets te maken met je tekst waar ik op reageer.

Niet? Achtergrondinformatie las ik als plot. Films zonder achtergrondinformatie vertellen geen verhaal, dat werk.

Maar misschien doelt de schrijver daar inderdaad niet op, want jij hebt ook geknipt en geplakt en ik ben strontverkouden en daarnaast eigenlijk te lui om alles terug te lezen.

Achtergrondinformatie is geen plot maar context. Iets totaal anders.

Daarbij is plot ook een heel vaag begrip. Uiteindelijk draait het om de uitvoering: de mannier waarop het plot (of idee) verfilmd wordt.

Neemt niet weg dat er veel mensen zijn die films vooral voor het verhaaltje kijken. Daar snap ik dan weer niks van...

Een kader scheppen. Het geheel. Samenhang. Hoe prop je dat in een film, anders dan dat je daarvoor een verhaal gebruikt?

Dat heeft toch niet te maken met het verschil tussen achtergrondinformatie en context?

Achtergrondinformatie is kennis waardoor je het onderwerp beter begrijpt. Dat heeft toch niks met plot te maken.

De een weet alles van autoraces, die zal Ford vs Ferrari anders beleven dan iemand die daar niks vanaf weet. Context.

Het verhaaltje is in beide gevallen gelijk.

Overigens heeft Kubrick met 2001 de grenzen verkent van films waarbij plot ondergeschikt is aan vorm en idee. Inland Empire, Tree of life, Stop making sence, zijn andere voorbeelden van films die nauwelijks plot hebben. Maar wel een sterk Idee. Pornofilms idem.

Wat doe jij eigenlijk de hele dag en nacht?

Zoals elke persoon op dit forum: zich druk maken over films. Filmliefhebbers zijn wonderlijke mensen.

Eten, drinken, slapen, werken, filns kijken, concert bezoek, voetbal kijken, sexen, schijten, ouwehoeren (Off en online), uitgaan, vakantie, boodschappen doen, vrienden en familiebezoek, etc.

En jij?

Ik neem aan dat de vraag komt omdat Basto ogenschijnlijk 24/7 hier ronddoolt. Misschien dat de brave man met ploegen/in shiften werkt ofzo? Niet dat het onze zaken zijn natuurlijk (en mij boeit het ook niet) ...

Martin Scorsese neemt natuurlijk wel en risico door het aantal krasse Hollywood iconen dat hij laat opdraven in the Irishmen. Ze ogen, zeker in hun jongere jaren en beetje stram, maar dat doet niets af aan de geweldige prestatie die ze leveren. Deze mannen verstaan hun vak. Het is bijvoorbeeld en genot om naar Al Pacino als Jimmy Hoffa te kijken. Het tempo is, zeker voor Scorsese, aan de lage kant, maar dat geeft ruimte voor verdieping in het verhaal. Een verhaal dat niet bepaald glamoreus is, integendeel. The Irishman laat zien dat er in de maffiawereld alleen maar verliezers zijn. En degene die dat het beste door heeft is de dochter van Frank Sheeran. Zij ziet wat ze zijn: een stel moordenaars. En dat is pijnlijk, zeker als het einde nabij is en de een na de ander het loodje legt.

Ik begrijp wat je zegt. Ik bekijk het alleen via een andere invalshoek. Kennis over een onderwerp is voor mij niet leidend wanneer het over het waarderen van films gaat.

Ik weet bijvoorbeeld vrij veel over auto's en autoraces, maar als het verhaal in een film die over auto's of autoraces gaat in mijn ogen niet deugt dan vind ik de film in kwestie niks, al zijn de wagens oogverblindend mooi. Of een verhaal historisch/technisch correct is of uit de dikke duim van een regisseur komt maakt mij niet uit, zolang het verhaal, het kader van de film, mij maar intrigeert. Van daaruit waardeer ik vervolgens allerlei special effects, mooie plaatjes, of het excelleren van specifieke acteurs, zoals bijvoorbeeld pesci in the irishman. Maar die laatste prestatie komt bij mij niet volledig binnen omdat zeker in het eerste deel van de film in mijn ogen het plot rammelt.

Dit klinkt behoorlijk experimenteel. Daar zul je echt van moeten houden om dat te waarderen. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dergelijke films voor mij zijn weggelegd.

En pornofilms? Volgens mij zien de meeste mensen hele korte maar belangrijke stukjes en daarna haken ze af. ?

Hoezo rammelt het plot in het begin?

Zag daar toch geen onlogische of onjuiste dingen gebeuren. Gewoon een set up van de ‘drie’ periodes die de film volgt.

Ik vind dat er te veel personages worden geïntroduceerd die nauwelijks een rol in het verhaal hebben. Dat leidt tot subplotjes, en hindert de uitdieping van relevante personages.

Volgens mij is er in die 3,5 uur meer dan zat tijd om de hoofdpersonen uit te diepen. Scorsese creëert juist een compleet beeld door ook de randfiguren kleur te geven.

Maar goed, dat schept sfeer, kleur en diepgang. Had zelf de eerste kijkbeurt ook het gevoel dat het wat meer vaart mocht hebben, terwijl ik dat bij herziening juist kon waarderen. De gedetailleerdheid is juist de kracht van het werk.

Een Ier die eigenlijk een Italiaan is.

Weer een film uit het maffia-genre.

Heel veel van verwacht maar het deed me nog minder. De film neemt enorm de tijd om de geschiedenis van Hoffa uit de doeken te doen. Dat was nog wel interessant als je er niet mee bekend bent, maar ik vond het allemaal toch wel behoorlijk saai, een lange zit ook al heb ik de film in 2 stukken afgekeken.

Het verjongingstrucje was op zich prima maar werd door de sprongen in de tijd nog wel eens verwarrend waardoor ik weer afgeleid raakte omdat ik zat te kijken waar er met een computer aan de gezichten is gesleuteld.

Verder is de titel The Irishman niet logisch want bij het zien van het personage De Niro denk ik toch echt niet aan een Ier, maar aan een Italiaan.

How ‘The Irishman’ DP Used Three Cameras to De-Age the Actors – Variety

Maar ook leuk te horen waar ze hun visuele inspiratie vandaan haalden om de verschillende tijden vorm te geven.

The Irishman is hoogwaardige cinema, laat ik dat vooropstellen.

De film kabbelt zeer aangenaam voort, Scorsese legt alles rustig uit, en ook al ben je niet bekend met de geschiedenis van Hoffa, het wordt voor de aandachtige kijker allemaal fijntjes uit de doeken gedaan.

Verder is het acteerwerk, met name dat van Pesci, van hoog niveau, en bevat hij genoeg memorabele momenten om een herziening te rechtvaardigen.

De ontknopings-scene bijvoorbeeld is zowel ontluisterend als indrukwekkend en de uitdrukking "minder is meer" is hierop prima van toepassing.

Toch mis ik net de urgentie en impact die van bijvoorbeeld Goodfellas en Taxidriver zulke onuitwisbare meesterwerken maakten.

Uiteindelijke conclusie is dan: uitstekend, maar misschien net iets minder dan ik had verwacht.

Over Motorhead werd wel eens gezegd dat ze maar één nummer hebben, dat ze elke keer opnieuw uitbrachten. Maar jezus, wat een bruut nummer is het.

Dat is ook een beetje het gevoel dat ik bij The Irishman kreeg. Natuurlijk heeft Scorsese ook tig andere films gemaakt, van een persoonlijke favoriet als Taxi Driver tot andere uitstekende films als The King of Comedy of The Wolf of Wall Street. Maar toch voelt The Irishman aan als wéér een gangsterepos, als de volgende episode in het rijtje Mean Streets, Goodfellas, Casino, met wederom de bekende gezichten van Pacino, De Niro en Pesci (waardoor ook de links met Scarface, Once upon a time in America, Donnie Brasco en dergelijke opkomen). De accenten liggen misschien wat anders, met wat meer nadruk op de vakbonden en op oudere gangsters (ook begrijpelijk gezien de leeftijden van de hoofdrolspelers). En begrijp me niet verkeerd, want The Irishman is duidelijk het werk van een vakman, waar op prachtige wijze de jaren '60 en '70 tot leven worden gebracht. Het acteerwerk, niks op aan te merken, met Pacino als Jimmy Hoffa uitstekend in vorm en waar Pesci wederom geboren lijkt om een overtuigende maffioso neer te zetten. En waar het einde toch ook best wel indruk maakte.

Jimmy Hoffa was zo'n naam wiens verhaal ik in hele grote lijnen wel kende, maar een film over hem had ik nog niet eerder gezien. Interessant om daar wat van mee te krijgen, dat zeker. Maar ik ben toch wel licht onbevredigd achtergebleven, ondanks dat het goed gemaakt is en zelden ook echt verveelde. Het tempo ligt wel vrij laag en The Irishman kabbelde vaak maar een beetje voort, op een manier die wat veilig aanvoelde en waar het plot zich voorspelbaar ontwikkelde. Ik snap dat het episch aan moet voelen, maar ik had niet het idee dat hier 3.5 uur voor nodig was. Degelijk, dat wel, maar niet het soort klassieker die Scorsese in het verleden wél regelmatig heeft uitgebracht.

Geweldige film zoals je ze nog zelden ziet!

Een hele zit. De film kabbelt maar door zonder ergens interessant te worden. Een paar momenten was ik benieuwd of The Irishman het nu wel of niet zou doen. Verder geen enkele spanning. De ervaren acteurs maken er een aardige film van. Maar ook niet meer dan dat. Het jaren 60 sfeertje is prima.

Storend waren de bijschriften wat er allemaal wel niet met bepaalde gangsters was gebeurd.

Een film die met veel bombarie is uitgebracht. Ik vind het een overschatte film.

De ondergang van een genie; de teloorgang van het gerenommeerde acteursensemble; een catastrofale flater voor de cinema; het einde van een tijdperk?

“De sluwe vos heeft zijn ingenieuze streken verleerd,” de primaire conclusie die ik trok nadat ik steunend en kreunend mijn bioscoopstoel verliet. Mijn schoenen had ik al uitgetrokken, omdat ik van gekkigheid niet meer wist hoe ik me een deugdelijke houding moest geven. Man, man, man wat een lange zit. En dat schrijft iemand voor wie Lawrence of Arabia een half uurtje leek te duren. Enfin, thuisgekomen stuurde ik gelijk een bericht naar filmkenner en ambtsgenoot BarryEgan. ‘Gedrocht van de bovenste plank!’ fulmineerde ik hartstochtelijk. Hij bracht deze boodschap over aan pseudo-filmkenner memorable. Woedend gooide die zijn laptop tegen de muur. ‘Ik wil argumentatie zien. Zo makkelijk kom je niet weg met zo’n lage rating. Onderbouw of verrek!’ Verrekken doe ik wel in mijn grafkist, dus staat u mij toe om te onderbouwen waarom deze film de grootste miskleun van de eeuw is, o waerde memorable.

Goodfellas versus The Irishman: een kleinschalig comparatief onderzoek

Waarom The Irishman vergelijken met Goodfellas, vraagt u zich waarschijnlijk af. Allereerst is Goodfellas één van de beste films ooit gemaakt. The Irishman is één van de slechtste films ooit gemaakt. Hoe kun je beter de matige kwaliteit van een film onderbouwen door het tegenover het geniale equivalent te zetten? En de vergelijking tussen Goodfellas en The Irishman is op meerdere gronden valide. Allereerst hebben we te maken met eenzelfde regisseur: Martin Scorsese, u allen bekend. Ten tweede hebben we te maken met eenzelfde filmgenre: maffia/misdaad, u allen bekend. Ten derde zijn het beide verfilmingen van waargebeurde misdaadboeken, respectievelijk "Wiseguy" van Nicholas Pileggi en "I Heard You Paint Houses" van Charles Brandt. Als klap op de vuurpijl spelen in beide films de acteurs Joe Pesci en Robert de Niro sleutelrollen in het plot. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gelijkmatige motieven. Genoeg gronden om deze twee films tegenover elkaar te zetten.

Disclaimer: vanaf nu wordt het een spoilerorgasme die zijn weerga niet kent. De recensie is dan ook vooral bedoeld voor mensen die beide films al gezien hebben. Het volgende tekstgedeelte bevat derhalve louter spoilers.


The first days of a wiseguy versus the last days of a krakkemikkige bejaarde

Laten we beginnen met de opening van beide films. Scorsese toont in het openingssegment van Goodfellas (circa 15 tot 20 minuten) op geniale wijze de puber Henry Hill en zijn fascinatie voor de maffiawereld. De sfeer wordt gelijk goed neergezet en het ‘one-of-the-guys-effect’ werkt uitstekend. Daarmee doel ik op hetgeen waar Scorsese zo bekend om staat, en wat veel van zijn films geniaal maken: het gevoel alsof je er als kijker zelf bij bent. Op een zeer realistische wijze portretteert Scorsese de aantrekkingskracht van de maffiacultuur voor een nog niet ontwikkelde puber als Henry Hill. Bovendien krijgen we in dit segment een realistische kennismaking met alle personages die een sleutelfiguur in het plot gaan spelen. De jonge Henry Hill oogt in den beginne van de film als een lief, onschuldig knaapje met een schattig gezicht. Bij het einde van het segment zien we hem echter een parkeerplaats vol auto’s opblazen. De onschuld is definitief voorbij en de volwassen (zondige) jaren kunnen beginnen. Prachtig weergegeven.

Daartegenover heb je dan het openingssegment van The Irishman. We zien Frank Sheeran als verbeten bejaarde voor zich uit mompelen. In vergelijking met Goodfellas begint Scorsese bij The Irishman andersom. Op zich niets mis mee, maar we krijgen in het beginstuk onoverzichtelijke flashback-beelden alwaar Frank Sheeran iemand neerschiet en er bloed op de muur vliegt: ‘House painting’- hihi wat subtiel zeg. Die beelden worden afgewisseld met de flauwe running gag waarbij Pesci niet wil dat er gerookt wordt in de auto. Dit allemaal voorzien van een matige voice-over-stem van een onverschillige Robert de Niro. Die man moet geen audioboeken gaan inspreken. Wat hebben we in het openingssegment als kijker nu precies geleerd, buiten het feit dat Ray Liotta zijn voice-over stem veel indrukwekkender en meeslepender is dan die van De Niro? Geen sfeerzetting, geen one of the guys-effect, geen duidelijke introductie van de personages, geen logische opbouw, geen empathie-creatie voor de sleutelpersonages, geen mallemoer! Pure filler! Het enige wat we geleerd hebben is dat Netflix die vele miljoenen beter niet aan ontoerekeningsvatbare filmmakers kon uitgeven. Kapitaalsvernietiging van de bovenste plank!

De introductie van personages

Over de introductie van personages gesproken: hoe kan een filmmaker zichzelf zo verloochenen? Scorsese is godbetert een pionier als het gaat om het introduceren van personages. In Goodfellas zien we een revolutionaire introductie waarbij de camera inzoomt op enkele essentiële personages. Dit voorzien van Liotta’s voice-over, waarbij hij korte, doch humoristische en informatieve karakterschetsen geeft van de personages die essentieel zullen zijn voor het uiteindelijke plot.

Vergelijk dit voor de grap eens met de manier hoe Scorsese dit doet in The Irishman. Dan is het lachen je snel vergaan. Om de zoveel tijd verschijnt er één of andere, voor de kijker onbekende, brulbeer. Daar wordt dan op een hippe manier zijn naam, leeftijd en ‘cause of death’ bijgezet. Leuke trivia, maar wat moet ik daarmee? Waarschijnlijk wil Scorsese daarmee de vergankelijkheid van het wereldje aantonen. Vrijwel iedereen wordt doodgeschoten en alleen een enkeling sterft een natuurlijke dood. Maar moet dit op een zo onsubtiele manier?

Om die vergankelijkheid aan te tonen, gebruikt Scorsese in Goodfellas bijvoorbeeld het iconische personage Jimmy Conway. Tijdens pokeravonden zien we de vriendelijke kant van Jimmy Conway, die oprecht in zijn sas is en geniet van de gezellige sfeer. Daar zien we het romantische beeld van de maffia. De illusie van gezelligheid, trouw en anekdotes over romantische boevenstreken. Uiteindelijk vermoordt hij al die mensen tegelijkertijd koelbloedig zonder een enkele vorm van emotie. Op die manier ‘showt’ Scorsese via het narratief de vergankelijkheid van die ‘vriendschappen’ en het lugubere aspect van de maffia-cultus. Wat zien we in The Irishman? Simpele trivia; een krampachtige poging van Scorsese om mee te gaan in het moderne leeggezogen, zielloze laatkapitalistische-tijdperk. Alles moet in hapklare brokken geleverd worden. Absurd, vlak en het geeft totaal geen diepgang. En dat voor een film van bijna 4 uur(!).

Flat versus Round characters

Over diepgang van de personages gesproken: opvallend gezien is die zeer beperkt in The Irishman; een film van 4 uur(!) Natuurlijk snap ik dat het niet te doen is om alle personages in de film ‘round’ te maken, maar de sleutelpersonages diepgang geven lijkt me niet te veel gevraagd. Sterker nog: de meeste ‘flat’ characters in Goodfellas staan me meer bij dan de ‘round' characters in The Irishman. Neem bijvoorbeeld de dochter van Frank Sheeran. Dit zou een ‘round charcter’ moeten voorstellen, aangezien ze ook nog een sleutelrol heeft in het noodlottige einde van Frank Sheeran. Maar wat doet dat meiske nu precies? Boos kijken, niks zeggen en schermtijd vervuilen. Zet dit tegenover een karakteristiek ‘flat’ character menneke als Stacks in Goodfellas, Wees eerlijk, welk personage staat je dan meer bij op de lange termijn? Dit heeft niks met het verschil in smaak te maken, maar met incompetentie versus competentie.

Het einde: de ingenieuze ondergang - versus nabootsing van povere theedrink-arthousecinema

Over incompetentie gesproken: laten we even stilstaan bij de ‘ondergang’ van de twee hoofdpersonages. In Goodfellas wordt hier op een zeer geloofwaardige manier naar toegewerkt. Dit begint eigenlijk al wanneer Henry Hill naar de gevangenis moet en kalmeringspillen begint te nemen. Vervolgens verandert dit in excessief drugsgebruik, met als weergaloos slotstuk het ‘The last day of a wiseguy’- segment. Dit slotstuk is voorzien van een paranoïde montage, zodat je als kijker intens meevoelt met de onvermijdelijke ondergang.

Vergelijk dit eens met de ‘ondergang’ van Frank Sheeran. Een harteloze huurmoordenaar die in het reine wil komen met zichzelf? Mag ik nog even lachen? Dat is de katholieke satire zelfs voorbij! We krijgen een veel te lang uitgerekt slotstuk met hilarisch slechte scenes. Vooral dat hele verzoeningsgeneuzel met zijn dochter steekt er boven uit. Met dat stompzinnige wicht hebben we als kijker nul connectie, wat kan mij dat verdomme verrekken of hij met haar gaat verzoenen of niet? En maar uitrekken. De gemiddelde scriptschrijver van GTST zou een dergelijk scriptvoorstel stante pede in de open haard gooien. Ome Scorsese gooit er liever miljoenen tegenaan.


Conclusie: The Irishman is slechter dan de gemiddelde Marvel-film

Is dit een alineakop voor de bühne? Enerzijds, maar er zit wel een kern van waarheid in en bovendien pijnlijke ironie. Natuurlijk trek ik de vergelijking vanwege Scorsese zijn fameuze kruistocht tegen de huidige Marvel-cultuur. Niet dat daar iets mis mee is. De ironie wil echter dat de gemiddelde Marvel-film qua diepzinnigheid niet onderdoet aan The Irishman. Scorsese heeft het voor zichzelf verpest en onbedoeld bijgedragen aan hetgeen waar hij zo bang voor was: de ondergang van intelligente cinema. De man kreeg een astronomisch bedrag van Netflix, volledige vrijheid om de film te maken zoals hij wil en dan komt hij hiermee? Een wanvertoning waar elke cinefiel tegenop zou moeten treden. Bij dezen wil ik, ook namens BarryEgan en Ludo92, Scorsese adviseren de camera aan de wilgen te hangen, met pensioen te gaan en de rest van zijn leven vullen met passievol praten over cinema en zijn wenkbrauwen epileren. Dan gaat hij in ieder geval waardig ten onder, zoals Henry Hill in Goodfellas en niet zoals Frank Sheeran in The Irishman. Om met de woorden van Erik van Looy te spreken: tis gebeurd.


2,5* diggies

De introductie van Frank is juist geweldig. Geen zwierige camerabewegingen die de inleiding vormen tot een boeiend bestaan, maar de steadycam op de rolator gebonden, schuifelend door het aftandse bejaardenhuis. Nee, het leven van een gangster biedt niet de beloofde verlossing, maar eindigt net zo saai, maar een stuk eenzamer als dat van normale mensen. Mocht je niet voortijdig ‘beschoten’ zijn.

Je vergelijking met Goodfellas gaat verder volledig spaak, want in Irishman wordt het wereldje niet verheven, maar is het juist de afbraak van de mythe. Dat vraag om een 180 graden draai in de benadering van het verhaal. In die zin klopt het dus dat Scorsese alles anders doet. Maar het klopt wel!

Verder is de structuur net de drie tijdslijnen behoorlijk origineel en inventief. Ook een stap vooruit op de recht toe recht aan flashback waarin Goodfellas verteld wordt.