The Irishman (2019)

Dat de Irishman een commercieel doel dient heb ik nooit ontkent. Waar het om gaat is of dat alle inhoudelijke regiekeuzes zijn opgelegd door een afdeling die zich bezig houdt met big data en mening van een testpubliek, of dat ze een artiest (met een enorm trackrecord) de vrijheid geven hier zelf zijn weg in te gaan.

Dat eerste is wat Hollywood doorgaans doet de laatste jaren en Disney geperfectioneerd heeft. En dat tweede is wat je noemt ‘auteurs cinema’. Een werkwijze die mij veel meer aanspreekt. Al was het maar omdat die eerste methode enorm voorspelbare films oplevert.

Los daarvan lijk The Irishmen mij eerder op het 40+ publiek gericht die met de films van Scorsese, DeNiro en Pacino zijn opgegroeid.

Laten we beginnen bij je laatste opmerking. The Godfather is van '72. Iemand die 40 was, was nog niet geboren. Ook niet toen deel 2 met De Niro verscheen. Deze mannen gaan al lang mee. Taxidriver is van 76'. Je moet al 60 zijn geweest om de premiere meegemaakt te hebben.

Ik weet niet in hoeverre alle regiekeuzes commercieel ingegeven zijn. Jij ook niet. Ook niet als het om Disney gaat. Nu is jouw stijl van discussiëren dat je de nadruk op alle gaat leggen, maar als elke hoofdrolspeler gecast is om aan te sluiten bij de doelgroep, heb je al een redelijke knieval gedaan. Nu kan ik me best voorstellen dat dit voor Scorsese helemaal niet zo voelde, maar dat veranderd niets aan de realiteit.

Pacino en Scorsese hebben ook na The Godfather en Taxi Driver nog films gemaakt. Daarbij zijn 50 en 60 plussers ook 40 plussers. Verder zijn de hoofdrolspelers natuurlijk volledig logische keuzes als je naar hun carrière en samenwerking met Scorsese kijkt. Enkel Pacino is wat dat betreft opvallend, maar niet direct een commerciële keuze. Met DiCaprio had je een veel breder publiek aangesproken.

En wat Disney / Hollywood betreft is dat vrij algemeen bekend. Dus ik vertel je daar toch niks nieuws mag ik hopen... Maar ok, niet alle. De belangrijksten zullen we het dan maar op houden.

Afgelopen zondag in KINO gezien. Lekker groot scherm ook in Zaal 1 en redelijk vooraan.

Heb erg genoten. Joe Pesci, Harvey Keitel, Stephen Graham, Dominick Lombardozzi en natuurlijk Al Pacino en De Niro vond ik genieten. Hoewel ik de de-aging bij De Niro vooral in het begin erg duidelijk vindt opvallen. Heb hier ook mijn vraagtekens bij. Overigens hoor ik niemand over Gary Basaraba als Fitz. Vond hem ook erg sterk.

Voor ik deze film zag had ik al aardig wat interviews van ex-mob Michael Franzese (Colombo Crime Family) gezien waarbij ook een interview van hem over Hoffa.

Over de manier hoe Hoffa verdwijnt en/of afgemaakt wordt valt nog steeds lastig te bewijzen, maar ik geloof eerder in Franzeses verklaring over zijn verdwijning.

Al met al een film die lekker wegkijkt, maar ook soms weer iets te veel herhaling van elementen. Ook weer de herkenbare muziek keuzes en ergens tegen het eind een alternatieve edit (zachter, langzamer en meer op de achtergrond) van Jerry Vale's: Pretend You Don't See Her, uit GoodFellas. Over Jerry Vale, Steven van Zandt speelt hem nu in een bijrol heel kort eventjes.

De realiteit is dat Netflix regisseurs hun zin laat doen, Disney niet.

Netflix zal dan vast wel "slim shoppen" tussen de regisseurs die beschikbaar zijn, een Scorsese wordt inderdaad niet blind gekozen, maar daarna krijg je gewoon een volbloed Scorsese op Netflix. Of een volbloed Sono.

Disney shopt naar regisseurs die ze qua naam op hun poster kunnen plaatsen. Geregeld wordt er mid-productie nog gewisseld, vaak wegens "creatieve meningsverschillen". En het is uiterst zeldzaam dat je uiteindelijk de hand van een desbetreffende regisseur ook terugziet in het eindproduct. Burton deed het met Alice in Wonderland, Waititi met Thor, maar verder is het complete eenheidsworst die onder de Disney banner valt.

Het ene levert niet noodzakelijk alleen maar goeie film op, het andere niet noodzakelijk alleen maar slechte films, maar als filmliefhebber lijkt het me dat je uiteindelijk toch vooral regisseurs wil zien die een film naar hun visie maken, niet één of andere marketingmachine die een voorgekauwd product uitrolt.

Ho Ho, wat lees ik hier nu weer.

Scorsese heeft dit project gewoon zelf uitgekozen hoor.

Dat is precies het verschil tussen hem en wat hij formulewerk noemt. Al die avengers toestanden liggen al redelijk vast en ze zoeken er een regisseur bij die doet wat ze willen.

Scorsese zoekt jarenlang naar een geschikt project en zoekt er dan zelf de rest bij.

Een wereld van verschil.

This what it is.. painting houses op een sublieme manier. En dat met die leeftijd. Zwaar respect.

Ik wil eigenlijk nog even dit melden: de film is leuker en beter als je iets weet over Hoffa. Ik kende zijn naam wel, maar geen idee wie het was. Dit is nu al de tweede keer dat mij dit overkwam: laatst keek ik Once Upon A Time in Hollywood. Ik kende daar wel de naam Sharon Tate wel vaag, maar had werkelijk geen idee dat die hippies de bende van Manson moest voorstellen. En ik wist ook niet dat zij Tate hadden vermoord.

Ik kan me bogen op een goede algemene ontwikkeling, maar vind het irritant dat mijn kijkplezier toch wat minder wordt omdat deze films verwachten dat ik vertrouwd ben met het onderwerp.

Terwijl ik het juist leuk vind om vooraf niet teveel over een film te lezen.

Het scheelt inderdaad enorm veel tijdens het kijken of je zulke dingen weet of niet.

NETFLIX "The Irishman" Official Documentary | Jimmy Hoffa | Al Profit - YouTube

Briljante film dit. Na wat negatieve reacties te hebben gelezen hier zag ik er best tegenop. De cgi was in het eerste kwartier wel opvallend, maar daarna zat ik zo in de film dat het me niet meer opviel. De acteurs spelen als vanouds, maar zijn in het echt natuurlijk veel ouder dan in de film. De scène bij de kruidenier stoorde me niet op die reden. Het is al knap genoeg dat ze op zo'n hoge leeftijd nog kunnen spelen alsof ze 40 zijn. Joe Pesci stal voor mij de show met Pacino, maar De Niro was ook weer in topvorm!

Dit is voor naar mijn mening de beste film van Scorsese sinds GoodFellas. Mensen moeten de films alleen niet vergelijken, want The Irishman laat een totaal andere kant zien van het Maffia leventje. Persoonlijk vond ik dit boeiender, al was GoodFellas natuurlijk ook briljant. Puik werk 5*

Wat een bekrompen reacties zitten er hier tussen zeg. Natuurlijk zie je dat ze jong gemaakt zijn, en weet je dondersgoed dat ze tegen de 80 jaar aanzitten. Mensen die het verhaal niet kennen gaan alleen maar de minpunten op zitten zoeken of hebben een hekel aan Scorsese na zijn kritiek op Marvel. Ik zag ook wel dat het er een beetje raar uitzag bij die kruidenier, maar dan denk ik er aan dat De Niro wel 76 is ofzo. In verhouding met zijn leeftijd heeft hij gewoon fantastisch gespeeld, evenals Pacino en Pesci.

En dan over de speelduur, daar valt echter over te discussiëren, maar die minuten vlogen voor mij snel voorbij. Als je weet wie Hoffa was, en houd van geschiedenis is dit de ideale film. Het is tenminste niet zo'n drukke over de top Marvel film met telkens hetzelfde verhaal en einde.

The Irishman is al met al een fantastische film met een goed chronologisch verhaal. Sowieso is er van waargebeurde verhalen altijd 50% waar en 50% erbij bedacht, de film gaat dan ook over het verhaal uit de mond van de echte Frank Sheeran, dus Scorsese heeft zich daar aan vastgehouden. Joker en The Irishman hebben mij het ultieme filmgevoel gegeven dit jaar, Once upon a time in Hollywood ook. Het is zeker geen GoodFellas, maar dat is ook nooit gezegd. Dit is een totaal losstaande film, maar wel een meesterwerk. Dikke 5*

Jaja beide vandaag ingeschreven. Niet toevallig dezelfde persoon?

Dit.

The Irishman trekt 13 miljoen kijkers in 5 dagen op Amerikaanse Netflix | NU.nl

Erg lang maar uiteindelijk gelukkig wel de moeite waard, al heeft de film zeker zijn tekortkomingen. Zo is het erg wennen aan het digitale verjongingsproces van alle hoofdrolspelers. Knap gedaan, maar omdat de akteurs allemaal op leeftijd zijn blijft men qua motoriek oud overkomen, hoe jong de gezichten er ook uit zien. Gaandeweg wordt je wel in het verhaal gezogen en valt er veel te genieten, maar een aantal knullige scenes (voornamelijk die met de afgestrafte groenteboer) en het wat stroeve eerste uur doen afbreuk aan de pret. Zodra Al Pacino zijn intrede doet wordt één en ander gelukkig een stuk levendiger en vooral grappiger. De scenes tussen hem en Stephen Graham zijn bijvoorbeeld hilarisch. Ook erg mooi is het melancholische einde. Uiteindelijk komt de realisatie dat dit niet zozeer een gangsterfilm is maar een film over ouder worden.

Van mij mocht Stephen Graham eigenlijk wel all-out gaan. Ik vond hem wel sterk, maar ben meer van hem gewend. O.a. en vooral Combo in This Is England en Al Capone in Boardwalk Empire.

Geweldige film die de lange zit meer dan waard is! En wat een puike acteerprestatie van Joe Pesci. Wat mij betreft Oscar waardig.

Top film!

Uiteraard geen slechte film, maar duurde naar mijn mening 45 minuten te lang. de-aging vond ik wel storend. En dan wordt het moeilijker om in het verhaal te komen. Had mischien meer over hoffa moeten weten, want ik zat eigenlijk meer op een ouderwetse maffia film te wachten wat toch niet helemaal uitkwam. Aanrader om te kijken, maar een meesterwerk in mijn ogen zeker niet.

"He likes to talk, don't he?"

De lange speelduur is iets waar ik vooraf tegenaan hikte, maar uiteindelijk heb ik toch maar de tijd ervoor vrijgemaakt. Hoewel ik de film achteraf gezien geen must see vind.

Met 'The Irishman' tracht Martin Scorsese zoals vanouds weer een groots misdaadepos op poten te zetten. Aan de hand van Frank Sheeran word je hier meegenomen in zijn levensverhaal waarin hij zogenoemd huizen schildert oftewel mensen voor geld doodt. Een verhaal dat eigenlijk tot de verbeelding zou moeten spreken, maar alles bij elkaar genomen weinig indruk maakt.

Veel aandacht gaat uit naar de digitale verjongingstechniek. Helaas komt dit nooit echt uit de verf, naast het feit dat de motoriek van de acteurs achterblijft. Zo een scène bij de kruidenier is wat dat betreft erg lachwekkend te noemen. Van Robert De Niro en de terugkeer van Joe Pesci had ik eerlijk gezegd ook meer verwacht; het innemende ontbreekt enigszins. Dan heb ik eigenlijk het meest genoten van een schmierende Al Pacino, hij steelt zonder twijfel de show.

Het narratief wordt onnodig ingewikkeld gemaakt door het alsmaar schakelen tussen verscheidene tijdslijnen. Hierdoor kun je als kijker niet goed plaatsen welke gebeurtenis wanneer plaatsvindt, met name als er langzamerhand meer namen en subplots om de hoek komen kijken. Afgezien van een aantal interessante momenten valt er weinig spanning in te ontdekken. Op deze wijze kabbelt de film voort om tegen het einde aan als een nachtkaars uit te gaan. In dit geheel had men met gemak een uur eruit kunnen knippen.

Al met al best oké, maar zeker niet het misdaadepos dat ik verwachtte te zien. Als ik deze film niet had gezien, zou ik voor mijn gevoel niets gemist hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Ik kon die homo erotische thema's wel smaken: samen op hotel, elkaar juwelen geven, knuffels, intiem in elkaars oor fluisteren in donkere reataurantjes,...

Zelfde geldt voor recente Tarantino.

Hoeveel slechte reviews door publiek dat nooit van Tate hadden gehoord

George Miller geeft eindelijk update over de status van 'Mad Max 5' | Filmtotaal filmnieuws

George Miller snapt het in tegenstelling tot Scorsese tenminste.

Hier begrijp ik echt niets van. Een film staat op zichzelf. Ik kan me voorstellen dat een film boeiender of interessanter wordt als je achtergrondkennis hebt, maar een gebrek daaraan kan een film toch niet oninteressant maken? Ik kende de figuur Hoffa vaag. Wist niet zoveel van de goede man. Ik vond the irishman een erg saaie film. Dat mag niet in jouw wereld?

Als er achtergrondkennis nodig is om te kunnen genieten van een film klopt in mijn ogen iets niet aan de film en is de slechte review volkomen terecht.

In 'The Irishman' (2019) komen invloedrijke mannen met klinkers aan het einde van hun naam bij elkaar voor een nostalgisch slotakkoord. Het is in alles een cinema-epos uit vervlogen tijden. De lange speelduur en het uitgesponnen narratief doorheen verschillende tijdlijnen. De grandeur van historische sets waar het wemelt van de figuranten en de tijdsgebonden set pieces. De homosociale spanning tussen verschillende rouwdouwers op leeftijd terwijl er nauwelijks een vrouwelijk perspectief aan te pas komt. En natuurlijk de maffiaverheerlijking als iets waarvan rond de ondoordringbare spelregels - zoals de omertà en de hiërarchische cultuur- een zekere mystiek hangt. Die schurkenromantiek waar korte (doch intens geleefde) mannenlevens in het teken staan van de absurditeit der gekrenkte ego's en zinloos geweld. Maar triester dan zij die eertijds het leven lieten, zijn zij die het maffiageweld overleefden en een nóg onvoorspelbaarder tegenstander tegenkomen in hun kwakkelende gezondheid. Hun roemruchte verleden als een spottende herinnering aan die tijd waarin er in ieder geval nog enige controle was over de loop van een levenslot, terwijl de strijd nu onherroepelijk zal eindigen in obscuriteit.

Het vreemde aan 'The Irishman' (2019) is dat het eerst laaiende recensies kreeg en naderhand meende ik een backlash te bespeuren van mensen die het allemaal wel erg gezapig vonden. De digitale verjonging van steracteurs op leeftijd en hun houterige motoriek. De genadeloos lange speelduur. Een maffiavertelling die in wezen niks toevoegt aan eerdere thema's uit het oeuvre van Scorsese, zoals de inmenging van onder- en bovenwereld en de rol van de maffia in de totstandkoming van het 20e-eeuwse Amerika. Wat 'The Irishman' (2019) voor mij echter innemend maakt, is de manier waarop de heilige drie-eenheid Pacino, Pesci en de Niro gestalte geven aan de schaduwkant van Amerikaanse mythes als Jimmy Hoffa en de Kennedy's. De breedsprakige, hyperactieve Jimmy Hoffa (Pacino) als de populistische vakbondsleider die het publiek keurig weg manoeuvreert bij het corrupte systeem waar hij zelf onderdeel van is. Het machtige maffiakopstuk Russell Bufalino (Pesci) als iemand die de regels van het spel doorheeft en precies weet wanneer hij moet ingrijpen bij explosieve situaties. En Frank Sheeran (de Niro) als de uitvoerder die overal achter de schermen een aandeel heeft, maar nooit onderdeel mocht zijn van de grote jongens.

Martin Scorsese is met 'The Irishman' (2019) als Russell Bufalino in hoe hij drie van de grootste nog levende karakteracteurs nog eenmaal likkebaardend goede acteerscènes heeft gegund. Het is fijn om Sheeran samen met Hoffa of Bufalino op het scherm te zien, zelfs als er niet meer gebeurt dan dat ze in dezelfde kamer liggen of in een auto rijden. Als het noodlottige maffiageweld op het scherm misschien niet bepaald menselijke warmte uitstraalt, dan toch wel de genegenheid waarmee drie oudere acteurs elkaar de bal toespelen als ze de verhoudingen vormgeven tussen deze antihelden. Er zijn slechtere films om Hollywoodcarrières mee te eindigen.

Ik begreep die ook al niet.

Kunst steunt per definitie op intertekstualiteit.