Meningen

Mwa.

Leuk idee, mindere uitwerking. Het voordeel van Island Zero is dat regisseur Gerritsen bewust lijkt te zijn van zijn budgettaire beperkingen. Hij weet hiermee net wat beter met zijn film om te springen waardoor de uitwerking nergens te ver doordraaft.

Verhaaltje heeft verder wel lang nodig om op gang te komen. De inleiding is lang, eigenlijk gewoon te lang. Er worden heel veel personages geïntroduceerd en na ongeveer een half uur hebben we een soort Dawn of the Dead-achtige opzet maar dan op een eiland en met een andere dreiging. Een dreiging die aan het einde van de dag niet zo heel boeiend is.

99 minuten voelen aan als 120 minuten want tempo heeft het verhaal niet. Alles wordt rustig verteld, wat geen probleem is, maar tevens een aanleiding voor een speelduur die te lang aanvoelt. Personages zijn verder niet zo boeiend en diens achtergronden zijn nogal gewoontjes. Er is eigenlijk gewoon niks interessants te bekennen. Ze zijn gelukkig wel degelijk geacteerd.

Visueel zitten er enkele sfeervolle stukken bij en degelijke vondstjes maar spannend wordt het nergens. De gore blijft erg beperkt en de spanning kent maar korte bogen. Uiteindelijk kent deze speelduur maar ongeveer een halfuur aan pure horror. Als die horror tevoorschijn komt wil het ook niet meteen een grote indruk maken helaas.

Wat ik wel beter vond was het concept en de setting. Er wordt met beperkte middelen veel gedaan en ze hebben volgens mij ook een serieuze cast bij elkaar geschraapt die het niet eens zo slecht doet. Qua gore wordt er af en toe uitgehaald en die vondst met een infrarood camera vond ik ook leuk. Eigenlijk een ideaal excuus om het monster niet in volle glorie te tonen, terwijl je het op z'n minst een klein beetje kan laten zien.

Entertainend is het wel, maar ook net iets te traag. Voor z'n budget en opzet is het best geslaagd, maar het kan zich uiteraard niet met de populairdere horrorfilms meten. Als je iets meer te spenderen aan Gerritsen geeft zal het best nog eens goed kunnen uitpakken met deze regisseur.

Degelijke Bay.

Deze film is niet kenmerkend voor een regisseur als Bay. Ondertussen wel bekend als de explosieregisseur. Hier moet je echter niet volop explosies en actie verwachtten. Eigenlijk ook zowat de enige film waarin Bay een serieus verhaal aan het vertellen is.

Het betekent echter niet meteen dat deze Bay geslaagd is. Want het blijft uiteindelijk nog steeds een best lompe filmmaker die visueel alles onder de controle heeft, maar op het gebied van plot en karakters nog steeds niet de beste is helaas.

Het verhaal is ook wel leuk bedacht en heeft in de eerste 40 minuten nog wel een vorm van mystery. Eenmaal het plot bekend is lijkt Bay het ook op te geven om er nog wat uit te halen en begint de actie. Alleen voelt het plot wel iets ondermaats aan. Had een stukje intelligenter gekund eigenlijk.

Visueel wel weer knap. Alleen is Bay hier nog iets te flashy. Alles lijkt te zweten of nat te zijn. Niet bepaald de uitstraling die nodig is in een sciencefictionfilm. Alles is namelijk net iets te fel. Het lijkt net te veel of de zon heel erg op de karakters schijnt.

Maar de actie ziet er wel erg gaaf uit. De film kent weinig actiescenes echter voor Bay zijn doen, het lijkt hier meer in te gaan op de sciencefiction. Maar de achtervolging gevolgd door een spectaculaire scene waarin de karakters op een groot logo van een gebouw afvallen was erg gaaf. Visueel ook het hoogtepunt van de film.

Omgeving van het gebouw zelf ziet er ook best goed uit. Deed me soms denken aan een Black Mirror aflevering, maar iets meer Hollywood. Acteerwerk is wat tegenvallend. McGregor deed het goed als de "echte" McGregor maar als kloon McGregor was het in ieder geval een stuk houteriger. Johansson is ook niet perse overtuigend. Buscemi is dan nog wel leuk.

Degelijke film. Probleem is dat het alleen niet altijd weet te boeien, en daar heb ik nog maar weinig keren last van gehad tijdens een Bay-film. Leuke poging toch wel, maar wellicht kan Bay het toch houden bij spektakel en geen plot. Al mogen de karakters nog steeds meer uitwerking en aandacht krijgen in andere producties. Hier was het natuurlijk wel op zijn plaats. Mijn voornaamste kritiekpunt is uiteindelijk ook dat als ik een keus had, gewoon met Bean eens was geweest en als klonen met een geweten de oplossing is voor diverse ernstige ziektes, dat ik daarin was meegegaan. Ik kreeg minder sympathie voor de motivatie van de klonen dan.

Ok.

Uiteindelijk wel duidelijk met de hand van Anderson geregisseerd, maar zo geniaal vond ik dit filmpje uiteindelijk niet. Ik vind sowieso de animatiefilms van Anderson niet zo heel briljant uiteindelijk. Behalve dat het wat vlotter is.

Qua animatie is de stop-motion natuurlijk altijd knap, maar de poppetjes zelf vond ik er behoorlijk lelijk uitzien. Vooral dat Japanse jochie zag er niet uit. De honden wel wat beter, maar qua design vond ik het allemaal voor Andersons doen erg ondermaats.

Maar visueel is het allemaal zoals verwacht weer helemaal verzorgd voor de rest. Goed, knap cameragebruik en veel detail in de achtergrond waardoor je heel makkelijk door de film zelf heengaat. De locaties zagen er, in tegenstelling tot de poppetjes, goed uit.

Voice-acting ook prima. Het was niet dat een bepaald iemand er ver bovenuit stak, maar het zag er allemaal goed uit. Vooral rustig en neutraal ingesproken waardoor er niet al te veel chaos en drukte inging en dat was gewoon goed.

Jammer dat er wel een bepaalde kant inzat die er niet in had gehoeven. Karakter van Gerwig was bijvoorbeeld vooral vervelend en nam de prima humor die van de honden afkwam weg met wat flauwe humor die hier niet heel erg op z'n plaats viel.

Verhaal zelf is grappig bedacht en Anderson weet er veel mee te doen en veel ook lekker leuk in beeld te krijgen. Alhoewel het op het eerste gezicht kinderlijk lijkt vind ik dit toch wel iets meer de volwassen kant opgaan, dus kijk uit.

Voor de rest is het altijd wel een bepaald charme dat Anderson in zijn film weet te stoppen. Het is wat vreemd in het begin, maar Anderson weet er heel vaak toch wel weer iets van te maken. Dit is niet het bioscoopvoer voor kinderen, maar wel een interessante film met toch helaas punten die ik niet zo fijn vond.

Regisseursduo Matthew Festle en Alexys Paonessa komt aanzetten met een film waarin de beste ideeën voor de allerlaatste minuten worden bewaard, want daar wordt pas de opdracht begrepen dat Isleen Pines niet veel meer is dan amusementswaarde. In principe is alles wat daarvoor afspeelt overbodig, waarbij te veel verschillende personages te veel ontwikkeling doormaken. Veel van die castleden beheersen het vak van acteren bovendien niet al te sterk, maar Naiia Lajoie vormt gelukkig een positieve uitzondering. De praktische effecten zijn verder welkom en links en rechts wordt er een aardig moment neergezet, maar het merendeel is toch wat pover en onopvallend in elkaar gestoken. Zeker het creatuur ziet er slecht uit.

Net iets te.

Idee is echt heel leuk bedacht, dit soort fantasy verhalen gaan er bij mij altijd wel goed in, en daarom was de interesse hiervoor ook wat groter dan de gemiddelde romcom. Eeuwig zonde dat Strauss-Schulson er actrices zoals Wilson in de hoofdrol moet zetten.

Dat Wilson het überhaupt zo ver heeft geschopt is me ook niet helemaal duidelijk. Nooit om haar moeten lachen en voor de rest blijft het allemaal zorgwekkend wat voor boodschap ze aan het uitstralen is. Gelukkig zijn de "kijk-mij-eens-dik-zijn" grappen niet in de spotlight gezet.

De wond wordt gelukkig gevuld met acteurs zoals DeVine, die ook echt leuke charme hebben als komiek en ook echt werken. Het verhaal zelf blijf vlot, en is leuk gebracht, het is dan ook wel grappig dat dezelfde regisseur nog zo iets als dit heeft gemaakt.

Helaas ligt de parodie er zelf net iets te dik bovenop en komt het allemaal wel heel geforceerd over om echt grappig te zijn. Vooral de manier hoe Wilson ermee omgaat is gewoon helemaal niet leuk om te zien. Allemaal net iets te overdreven om grappig te zijn.

Al zijn er wel een aantal geslaagde momenten als parodie gebruikt waardoor ik wel kon lachen en blijft het allemaal wel geinig bedacht waardoor het geen moment echt saai is. Pakkende liedjes hier en daar en het tempo is luchtig en vlot.

Acteerwerk buiten Wilson om is prima en iedereen draagt wel een steentje bij. Cameragebruik soms verrassend knap, en de kleurtjes zijn lekker fel en snoezig om het allemaal het bijbehorende vlotte en grappige sfeertje te geven.

Dit alles is toch niet genoeg om nog een voldoende te krijgen, omdat de film een hoop punten laat liggen op het genre komedie, dat eigenlijk gewoon goed hoort te zijn in dit soort films, maar dit echter niet is.

Eerste deel was leuk, tweede deel was zwak.

Na de nieuwe versie te hebben gezien die ik erg fantastisch vond begon ik maar eens aan de oude versie. En ik wist dan een oude versie nou niet erg sterk zou kunnen zijn dus ik wist waar ik aan begon.

Het eerste deel krijgt van mij een 3,0*. Dat is de kindertijd. Daar kon ik erg van genieten ondanks het een beetje amateuristische acteerwerk. Tim Curry speelt werkelijk legendarisch. Erg vermakelijk hoe ze allemaal hun grootste angst tegenkomen. Had ik me wel mee vermaakt.

Dan het volwassenen deel, die een 2,0* krijgt. Acteerwerk was heel slecht en ongeloofwaardig. Veel minder, en vaak erg saai. De jongen die stottert en het meisje spelen erg slecht. De eind scene kon er daarom ook niet aan tippen. Had veel meer ingezeten.

Het was een prettige herziening. De eerste film binnen het tweeluik van regisseur Muschietti viel gelukkig niet tegen. Het is vooral prettig om de stof van de film weer een beetje op te doen gezien mijn kinderachtige eerste recensie, maar iedereen wordt ouder met de tijd, en zo ook ik. Wat ik vooral prettig vond (en vind) is dat de mix tussen horrormateriaal en fantasy-elementen nog altijd vlekkeloos samengaat. Leuk dat Muschietti zich niet echt heeft ingehouden met het bedenken van creatieve monstertjes en bedreigingen naast Pennywise zelf, overigens geweldig vertolkt door Skarsgård. Dat deze echter door het boek geïnspireerd zijn is uiteraard opgemerkt, maar dat betekent niet dat een regisseur ervoor hoeft te gaan. Voor hetzelfde geldt had Muschietti het allemaal genegeerd, maar hij gaat er vol mee door en dat kan ik met een lekker snackje op een vrije avond goed waarderen.

Acteerwerk van de kids, die later uitgroeiden tot wat grotere namen ondanks een nog jonge leeftijd, is bovengemiddeld en de vormgeving van Derry plezant. Denk dat het vooral helpt dat Muschietti zijn film nooit laat slepen, want er was materiaal genoeg om constant te vervallen in sterke verhalen, zware sfeerschepping en veelvuldig moraal. It: Chapter One behoudt echter een gezonde balans tussen griezel en plot. Het blijft voor mij persoonlijk een genot om dit soort films te zien.

Het is niet meer dan logisch dat dit vervolg op het succesvolle eerste deel veelvuldig door het publiek werd bekritiseerd. Niet dat de gemiddelde cijfers vernietigend zijn, maar je merkt duidelijk dat het grootste gedeelte van de liefhebbers het eerste deel verkiezen. Zeer begrijpelijk, het verschil in kwaliteit is vrijwel op elk aspect te merken. Structureel is deze film een grote rommel en de bekende en talentvolle cast die Muschietti heeft weten te bemachtigen krijgen nauwelijks de ruimte om iets met hun personage te doen. Daarnaast wordt er ook terecht aangegeven door enkele gebruikers dat de opgeschroefde humor een hoop spanning in de weg zit en bovendien kunnen die ouderwetse dialogen in een film van 2019 echt niet meer. De kritiek die werd geleverd op de film, met alle bovengenoemde punten, is niet meer dan terecht dus, maar toch blijf ik deze film stiekem heel leuk vinden.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Muschietti de inhoudelijke tekortkomingen compenseert met het audiovisuele. Elke scene is leuk op z'n eigen manier. De bovengemiddelde cinematografie en kwalitatieve verlichting maken van elke horrorscene een feestje en de veelvuldigheid van de locaties produceert een extra plezierige toon. Bovendien blijft Skarsgård een geweldig personage vertolken. Dat dit vervolgdeel zijn personage wat meer naar de voorgrond schuift doet wat af aan de dreiging, maar zijn innemende verschijning stelt gelukkig nooit teleur. Er zit zoveel tempo in de film dat bijna het onmogelijk is niet vermaakt te worden, volgens mij zit er zelfs geen sequentie in waar er geen monster om de hoek komt kijken. Kortom, ik snap de kritiek maar al te goed, maar dit soort films houden me niettemin voor een volledige avond zoet. Dan is een speelduur van 169 minuten opeens helemaal niet zo vervelend.

Spannend.

It Comes at Night heeft een heel misleidende trailer dus als je deze film wilt zien zal ik zeggen dat je de trailer beter even niet moet kijken. Maar ondanks een hoop lage scores vond ik deze film nog best goed ook.

Op sommige momenten is de spanning enorm en je merkt de angst die zich in de families bevinden. Alleen hierdoor begin je je onveilig te voelen terwijl je niet eens weet wat er nou eigenlijk je zo de stuipen op het lijf jaagt.

het einde is heel duister en als je nog een teer zieltje hebt zal ik hier nog niet mee beginnen aangezien deze film je grijpt en nog even niet loslaat.

Pff.

Dit zijn de ideale voorbeelden van films die hun eigen marketing negeren. Je zou met een blik op de titel evenals de poster denken dat je een soort mens vs. monsterfilm krijgt, maar in plaats daarvan krijgen we gewoon een kerel die zichzelf in de penarie helpt door klem te zitten onder een auto. Hoe je het voor elkaar krijgt? Geen idee.

In ieder geval duurt het onmogelijk lang voordat we daadwerkelijk interessante actie krijgen, want het is vooral wachten, wachten en nog eens wachten totdat deze agent zichzelf eens uit de problemen gaat helpen. Een echt avontuur naar monsters is er niet, je wacht zeker een uur voordat de film zichzelf tot horrorfilm mag kronen en tegen die tijd ben je allang in slaap gesukkeld.

Ik vraag me ten zeerste af waarom dit soort films daadwerkelijk denken dat ze hiermee een goed resultaat hebben verkregen, want eenmaal de wormen tevoorschijn komen is het snel over en maken ze ook nog eens weinig indruk. Typerende film die zo saai mogelijk probeert te zijn. Ik voel me niet vaak bedrogen, maar hier zeker wel. Cijfer is er dus ook naar.

Quinn Jackson vormt het voornaamste lichtpuntje van It Cuts Deep en speelt haar mannelijke medecollega's met groots gemak van het doek af. De grootste domper van de film is wellicht de (of het gebrek aan) inbreng van regisseur Nicholas Santos zelf, die binnen zijn functie amper wat van waarde weet toe te voegen aan het uiteindelijke geheel. Er hangt nergens een dreigende sfeer en op visueel vlak valt het op dat er beduidend weinig details in de omgeving worden gemengd. Niettemin zorgt de redelijk absurde toon ervoor dat het schouwspel tussen Jackson en Charles Gould enigszins boeiend blijft, maar het zorgt er ook voor dat de komische toon de opgebouwde spanning overweldigt. De plotwending is niet bepaald verrassend, maar de finale loopt in tegenstelling tot de rest van de film best lekker door. Bovendien werken voornamelijk de ongemakkelijke situaties tussen het koppel erg goed waardoor je als kijker ten alle tijden alert blijft. It Cuts Deep vormt een redelijk droge registratie waarbij de visuele regie te ondermaats is om een echt onbehaaglijke sfeer op te roepen.

Zwaar romantisch drama met een overtuigende Blake Lively en een dappere bijrol van (regisseur) Justin Baldoni, die zichzelf niet bepaald van zijn meest rooskleurige kant laat zien in It Ends with Us. Zijn regie zorgt voor een opvallend subtiele en dromerige inslag, die zeker goed past in het kader van herinneringen en flashbacks. Het verbloemt een ietwat voorspelbaar verhaal dat te sterk leunt op bijfiguren die karikaturaal voor de dag komen. Hierdoor komt de tragedie nooit helemaal tot uiting, want de wereld van It Ends with Us voelt dan ook nergens geloofwaardig en/of waargebeurd aan. Het is onderscheidend genoeg in vergelijking met soortgelijke projecten, maar overtuigt nergens volledig. Hierdoor blijft het vooral wat hangen in het midden van de weg.

Prima.

It Follows is niet een film voor de liefhebber van zo veel mogelijk bloedvergieten en schrikmomenten. Deze film gaat weer een beetje terug richting de jaren 80. De sterke soundtrack helpt daar ook veel bij.

Ik denk dat deze film je een soort paranoia probeert te geven, maar deze kwam bij mij niet erg over (kan wat zeggen over mij).

De acteurs doen het redelijk, kan er allemaal wel mee door. Maar de "Entity" zag er anders uit op elk moment. Natuurlijk neemt het een vorm aan, maar ik dacht dat in plaats van altijd langzaam lopende mensen neer te zetten hier nog iets meer uitgehaald kon worden. Soms wat saai, maar wel vermakelijk.

Een zesje van mij

Gemiddeld.

Overigens kon ik dit wel net wat beter slikken in vergelijking met andere jaren 30 films. Waarbij ik regelmatig wat moeite ervaar om door dit soort films heen te komen, wist It Happened One Night aardig weg te kijken. Het is dan ook vooral de chemie tussen Gable en Colbert die werkt. Veel andere echt sterke elementen kent het niet.

De openingsminuten vond ik bijvoorbeeld best flauw. Ik vind het een erg omslachtige poging tot komedie, iets waar de film wel vaker last van heeft. Capra probeert er regelmatig heel hard een komedie van te maken, maar ik kan niet echt zeggen dat dit goed lukt. Er valt namelijk weinig te lachen, omdat veel dialogen nogal gescript aanvoelen.

Het acteerwerk werkt echter wel, en daar haalt de film voornamelijk z'n kracht vandaan. Gable en Colbert zijn beide leuke personages om te volgen en ik vond het prettig om te zien wat voor streken ze nu gingen uithalen. Veel voelt een beetje gemaakt aan, maar dat neemt niet weg dat er een vlot sfeertje door de film heen hangt en dat het aardig wegkijkt.

Verder zit de film met z'n 105 minuten misschien een beetje aan de lange kant. Het is niet de moeilijkste of meest complexe komedie, dus zo'n speelduur is per definitie niet echt nodig. Omdat het allemaal voornamelijk wel vlot blijft wegkijken is het ook geen vermoeiende opgave, maar dit had na 90 minuten eigenlijk wel afgesloten kunnen worden.

Omdat het nog aardig wegkijkt wil ik er nog wel een voldoende aan geven, maar ik weet niet echt wat deze film nou zo veel specialer maakt. Ik voelde me na het einde niet beduveld, de chemie is leuk, maar een echte status had ik er zelf niet aan gegeven. Misschien zien de andere filmfans er wel meer in dan ik, maar ik waardeer het voor nu voor wat het is. Niet meer, niet minder.

Ik heb nog niet veel Amerikaanse horrorfilms (geen) gezien die Indiase folklore belichten. It Lives Inside, die in de Nederlandse bioscopen draaide, was daarom een goede kans. Wat me echter meteen opviel was het uitzonderlijk matige acteerwerk van Megan Suri. Ze loopt de hele film lang achter de feiten aan met dezelfde gezichtsuitdrukking, dus vrijwel elke scene die wat van dramatiek of emotie moet hebben valt direct door de mand. Regisseur Bishal Dutta beleeft met deze film niet zijn eerste horrorexperiment, maar als ik die informatie niet zou hebben geweten had ik gedacht dat dit wel zo was. Hij lijkt in ieder geval geen enkel benul te hebben van hoe je spanning degelijk moet opbouwen, want buiten schaarse sfeermomenten wordt er op het vlak van horror niets bereikt. Ik kan horrorfilms waarin het monster/creatuur pas in de slotfase onthult wordt aardig waarderen, maar in het geval van It Lives Inside vond ik het vooral lang wachten op een teleurstellende climax. Links en rechts wordt er voordeel gehaald uit aardige filters en interessante folklore, maar al bij al is dit een teleurstellend bioscoopbezoekje geweest.

Ok.

Niet de beste horror die er is inderdaad, maar zo slecht vond ik hem ook weer niet. Het eerste deel van de film is bijvoorbeeld prachtig geschoten. Die openingsshot boven Las Vegas, prachtig. En zo heb je nog meer van die mooie plaatjes. De woestijn is ook mooi gekozen en prachtig in beeld gebracht.

Acteerwerk was ook vrij redelijk. Brittany Allen doet vreselijk haar best en het eerste deel is ook mede door haar vrij geslaagd. De woedeaanvallen richting die zombie zijn zelfs ook nog best grappig. Het is soms wel wat van hetzelfde en dat duurt dan ook dik 50 minuten lang.

Het einde is minder. Ik was niet meer geboeid en het duurde toch wel erg lang voordat hij voorbij was. De drama in de film deed de film absoluut geen goed. Desondanks een redelijke horror, die vaak wat te langdradig is.

Erg matig.

Niet eens perse in de uitwerking, dit soort films zijn gewoon niet echt voor mij weggelegd. It's a Boy Girl Thing weet zelf overigens ook niet echt wat het wil zijn, aangezien de film in principe meerdere richtingen kiest om te volgen, maar er nooit echt eentje volledig weet te bewandelen.

Ik gok in ieder geval dat de film voor jeugdig publiek is bedoelt, maar het kan bij lange na niet op Disney channel verschijnen vanwege de meerdere referenties naar seksuele handelingen. Toch lijkt het me ook niet voor ouder publiek bedoelt te zijn, aangezien de film nogal kinderachtig te werk gaat. Zowel Zegers als Armstrong schieten beide in de overactingmodus, wat eigenlijk vooral vervelender is dan leuk.

Zo wordt er steeds een poging gedaan om grappig te zijn, maar de uitvoering ervan zelf laat te wensen over. Veel geschreeuw en grootse gebaren, maar grappig is het niet. Vlot ook niet perse. Het eerste gedeelte kijkt nog wel aardig weg, maar daarna begint de film vanwege de wat vervelende manier van humor steeds taaier te worden, totdat het tegen klokkijken aanzit.

Deels omdat ik de inhoud vervelend vond, en deels omdat de film geen moment de tijd neemt om maar een beetje origineel te zijn. Het concept is fantasierijk, en toch slaagt regisseur Hurran erin om het zo normaal mogelijk uit te voeren. Focus op zowel komedie als romantiek, maar de komedie is niet bepaald grappig en de romantiek volgt veel te bekende paden.

Zo is er eigenlijk niet heel veel om deze film mee te prijzen. Het voelt nog wel fris aan en ik waardeer de zelfspot van de acteurs en actrices, maar verder was dit een taaie film die vooral niet erg lollig is. Ik zie gewoon niet echt de lol in van dit soort humor, en daarom was deze film voor mij automatisch een misser. Voor de liefhebber dus, maar daar behoor ik niet toe.

Wat een onkunde.

De regie slaat de plank volledig mis na wel een geinige stunt met de eerste scene, waar we een plaatje zien die uitzoomt, om uiteindelijk een gigantische ontploffing te zien op een tropisch eiland. Dat was wel hoopvol, maar het resultaat daarop doet dat geen eer aan.

Al snel beginnen de personages met elkaar te botsen. Niet qua ruzies. Nou ja, dat ook, maar vooral lijkt elk karakter uit een aparte film te komen. Stiles probeert bijvoorbeeld een serieuze toon te zetten terwijl de personen die haar omringen vooral gek zijn. Dat begint te duidelijk te botsen.

Acteerwerk is ook redelijk storend soms. Slechts Cross en bij vlagen Boston weten zich een beetje staande te houden. De rest is vooral slecht in acteren of slecht in komedie. Stiles was bij Jason Bourne nog wel ok, maar wat ze hier laat zien is gewoon catastrofaal.

Normaal escaleert de boel na een tijdje hier, maar de "oplopende spanningen" worden nogal kort door de bocht gebracht en uiteindelijk lijkt Berger het op te geven en gaat gewoon over in grappen en grollen die stuk voor stuk allemaal de plank misslaan.

Nogal ongrappige bende ook in een film die erg onkundig in elkaar is gestoken. Niks is echt grappig, de 88 minuten zijn vermoeiend en het geheel is rommelig. Het lijkt alsof serieuze cinema botst en uiteindelijk wordt weggedrukt door Ferrell-komedies. Nee, dit was hem niet. Grappig om hem in deze situatie te zien, maar je krijgt er totaal geen Lockdown-gevoel van.

Regisseur Tyler MacIntyre komt wederom met een interessant concept en vervolgens matige uitwerking aangezet. De combinatie tussen kerstsprookje en slasherfilm heb ik persoonlijk nog niet eerder gezien, dus op dat vlak heeft MacIntyre meteen een voordeel. Spijtig genoeg is de uitwerking min of meer compleet ontdaan van enige magie, want de fantasiebeelden blijven beperkt en hetzelfde geldt voor de uiteindelijk originele ideeën. Het acteerwerk is gelukkig best aardig, met een degelijke hoofdrol van Jane Widdop en sterke rol zelfs van Justin Long. It's a Wonderful Knife wordt voorzien van een aandoenlijk tempo en vooral opvallend veel horror, waarbij enige inleiding kort wordt gehouden en de moorden elkaar in rap tempo opvolgen. Het bloed spat rijkelijk in het rond, maar de creativiteit rond de kills is teleurstellend. Persoonlijk had ik de benadering ook wat mysterieuzer in elkaar gestoken, want na 10 minuten wordt de identiteit van de moordenaar al bekendgemaakt. Dankzij het basisconcept is de film nergens voorspelbaar te noemen, maar MacIntyre zal er misschien profijt bij hebben door zijn geluk eens met een puur genrewerkje uit te oefenen.

Leuk.

Het gebeurt niet vaak dat een oudere film uit de jaren '40 me een beetje emotioneel laat voelen. Het maakt de kijkervaring direct bijzonder, maar toch moet ik zeggen dat deze film ook zijn minpunten had. Niettemin een grote meevaller waar ik snel doorheen kon komen.

Stewart vind ik echter een matige rol neerzetten. Hij is nog wel te doen op bepaalde scenes, maar veel scenes voelen te geacteerd en onecht aan. Zeker richting de finale gaat dit zijn tol eisen. Zijn meer luide scenes vond ik ook niet oprecht overkomen, alles voelt net wat te geacteerd aan afkomstig van de beste man, of het nou bij die tijd hoort of niet.

Film zelf is gelukkig wat beter. Het mag heel duidelijk zijn dat dit een feel good film betreft wat zeker richting het einde duidelijk wordt, maar doet dit verder niet slecht. Ik mag het wel, films die een beetje fantasy mengen in diens verhaal. Zo wordt het ook hier leuk toegevoegd en weet daadwerkelijk wat meerwaarde te hebben.

Visueel ook eigenlijk helemaal niet verkeerd. Fraai geschoten zwartwit beelden van de stad en zeker de eerste 5 minuten vond ik geweldig. Daarna krijg je stukjes met hoogte- en dieptepunten. Niks is echt ronduit irritant, maar soms kakt de film wel wat in. Zeker de gesprekken binnen de bank zijn niet al te interessant.

Verder is het een leuke film. Kijkt lekker weg met lekker veel gebeurtenissen die het een beetje interessant houden. Natuurlijk met de bijbehorende levenslessen enzovoort maar die horen er nou eenmaal bij. Het is onderdeel van het genre en zolang het er niet te dik bovenop ligt kan ik het best hebben.

Een goede meevaller dus. Soms matig geacteerd en niet altijd even interessant, maar in zijn geheel een leuke film waar ik na afloop toch wel een beetje door geraakt was. Dat gebeurt niet vaak met oudere films, en daarom was het dus een fijne verrassing. Wat mij betreft best top 250 waardig, al zal het niet tot mijn favorieten behoren.

Ach.

Niet echt een bijzondere film in zijn genre. Het begint al bij het verhaal, dit hebben we denk ik al vaker gezien namelijk en weet eigen vrij weinig verrassingen met zich mee te brengen. Voor de rest ben ik niet zo dol op films die je ongemakkelijk laten voelen.

Aan de cast ligt het niet, Baldwin en Streep hebben wel degelijk een chemie. Steve Martin hoort dan weer niet helemaal in het plaatje hier, die vent is meer een Britse komiek en zo blijf ik hem dus ook voor me zien. De film duurt ook met 2 uur te lang.

Nogal flauwe grappen, en een niet al te origineel verhaal. Dan heb je alleen nog maar enkele scenes die menselijk overkomen en je wel mee laten voelen, daar punten voor. Voor de rest vond ik het niet heel erg bijzonder.

Overtuigend in elkaar gedraaide dramedyfilm met wat mysterie en thriller om de genrecombinatie compleet te maken. Regisseur Greg Jardin gebruikt een moderne inslag om zijn project mee vorm te geven, wat resulteert in strakke montagetechnieken en een boel felle kleuren die mooi met elkaar worden afgewisseld. Het acteerwerk is overtuigend en het concept wordt leuk gebruikt, ondanks dat het mysterie al redelijk snel naar de achtergrond wordt geschoven om voorkeur te geven aan de psychologische escalatie. Het is niet het beste pad dat Jardin had kunnen kiezen, maar hij voert het niettemin met overgave en veel tempo uit. Uiteindelijk ontbreekt het It's What's Inside aan een zekere mate van intensiteit en een sterke slotfase, maar het vermaakt uitstekend en duurt nergens te lang of te kort.

Niet bijzonder.

Gray schijnt een goed regisseur te zijn, maar het lijkt erop dat ik steeds een beetje zijn verkeerde films erbij pak. Ik denk dat ik dan meer zijn biopics moet opzoeken, maar nu was het deze film geworden. Uiteindelijk niks bijzonders voor mij.

De film is duidelijk voor het grote popcornpubliek. Er zijn veel bekende namen bij gehaald, maar er komen er maar weinig uit hun schulp helaas. Er is wel geprobeerd om elk karakter een beetje een eigen smoel te geven, maar komen niet veel verder dan "mooiboy", "nerd" of "hot blondine".

De film heeft voor mijn doen ook niet al te veel actie. Hij lijkt veel meer in te gaan op komedie en misdaad. Misdaad voor in het plannen van een grote heist. Een heist die in de opening wel indruk maakt, maar de "main heist" maakt helaas minder indruk.

Voor de rest probeert de film wel heel slim te doen, maar is eigenlijk gewoon helemaal niet zo heel intelligent. Het zijn vooral simpele ideetjes voor de heist, verpakt in soms groots opgezette actie en daardoor lijkt het alsof de scriptschrijvers met een wereldidee komen. Voor mijn doen is het gewoon een heel simpel gegeven verpakt en een vlot stijltje.

De acteurs vallen allemaal wel redelijk op. Ik was vooral benieuwd naar Green. Het lijkt er echter op dat Green niet heel goed wist wat hij met de topacteurs om zich heen aan moest. Wat mij betreft komt hij beter tot zijn recht in komedies waar hij een beetje de ruimte krijgt.

Wahlberg blijft altijd een beetje een net-niet acteur voor mij. Vooral in dit soort rollen zie ik hem minder graag. Vooral omdat hij graag heel stoer wil overkomen, maar eigenlijk helemaal niet stoer is. Norton ziet er net wat te belachelijk uit om serieus te nemen. Statham doet het wel altijd redelijk in dit soort rolletjes.

De actie mag er soms zeker zijn. De helikopter vs auto-scene is er eentje om te onthouden. Voor de rest is de actie wel vlot genoeg om te blijven boeien. Er zitten een paar hele geinige ideetjes in. Wel lukken deze vaak onmogelijke ideeën opvallend makkelijk bij deze crew. Maarja, dat moet je dan maar wegdenken denk ik zo.

Redelijk filmpje dat ondanks enkele geinige momenten mij niet wist te overtuigen helaas. Het is vlot genoeg, maar het lijkt over zowat alles iets te makkelijk te denken.

Regisseur Kimo Stamboel pakt wat meer de rust en bouwt zijn film kundig op, waardoor Ivanna zich bij zijn betere horrorprojecten mag scharen. Met name de visuele ideeën komen goed voor de dag, want zeker de antagonist ziet er angstaanjagend en creatief uit. De personages zijn daarnaast sympathiek en zeker de hoofdfiguur wordt voorzien van genoeg eigenzinnigheid, waardoor de film geregeld onvoorspelbaar voor de dag komt. Dat gaat wel gecombineerd met een aanloop die iets te veel ruimte neemt en wanneer het op de spanning aankomt stelt het gebeuren teleur, maar eenmaal de finale aanbreekt is dat snel vergeten. Uiteraard komt een film van Stamboel vaak met nogal energieke en luide wisselwerkingen tussen de karakters, maar toch oogt de boel erg gecontroleerd. De relatief ruime speelduur van 103 minuten verveelt dan ook geen moment.