Island Zero (2017)

Het idee van een groep bewoners die geïsoleerd van de rest van de wereld zich moet verdedigen tegen een bedreiging uit de zee, is niet origineel. Toch kleeft aan dat element van isolement altijd wel iets spannends. Als echter al snel aan het licht komt dat de dreiging uit zee grafisch niet erg imponeert, doet dat veel afbreuk aan de beloofde spanning. Die spanning komt namelijk nooit tot ontwikkeling.

Maar goed. Geen horror wordt misschien nog een leuk drama. We zitten immers met een groep personages die noodgedwongen en in vertwijfeling bijeen is om zich te verweren tegen een verschrikking uit de zee. Aangezien hun achtergronden behoorlijk divers zijn en bijna iedereen een geheim met zich mee lijkt te dragen, zijn de onderlinge interacties in beginsel nog best interessant ook. Hier zou inderdaad nog best eens een prima psychologisch drama kunnen ontstaan.

Dat gebeurt helaas ook niet. De grafische oneffenheden die steeds door het beeld kruipen verhinderen dat. De personages beschikken door al die onderbrekingen over te weinig tijd om zich in voldoende mate te kunnen ontplooien. Ze zijn steeds maar bezig met het van zich afslaan van die lachwekkend ogende creaturen. En dat is totaal niet spannend.

De film was zonder de horrorelementen en met meer uitwerking van de personages waarschijnlijk een heel redelijk drama geweest. Nu is het geen goede horror en geen goed drama.

Mwa.

Leuk idee, mindere uitwerking. Het voordeel van Island Zero is dat regisseur Gerritsen bewust lijkt te zijn van zijn budgettaire beperkingen. Hij weet hiermee net wat beter met zijn film om te springen waardoor de uitwerking nergens te ver doordraaft.

Verhaaltje heeft verder wel lang nodig om op gang te komen. De inleiding is lang, eigenlijk gewoon te lang. Er worden heel veel personages geïntroduceerd en na ongeveer een half uur hebben we een soort Dawn of the Dead-achtige opzet maar dan op een eiland en met een andere dreiging. Een dreiging die aan het einde van de dag niet zo heel boeiend is.

99 minuten voelen aan als 120 minuten want tempo heeft het verhaal niet. Alles wordt rustig verteld, wat geen probleem is, maar tevens een aanleiding voor een speelduur die te lang aanvoelt. Personages zijn verder niet zo boeiend en diens achtergronden zijn nogal gewoontjes. Er is eigenlijk gewoon niks interessants te bekennen. Ze zijn gelukkig wel degelijk geacteerd.

Visueel zitten er enkele sfeervolle stukken bij en degelijke vondstjes maar spannend wordt het nergens. De gore blijft erg beperkt en de spanning kent maar korte bogen. Uiteindelijk kent deze speelduur maar ongeveer een halfuur aan pure horror. Als die horror tevoorschijn komt wil het ook niet meteen een grote indruk maken helaas.

Wat ik wel beter vond was het concept en de setting. Er wordt met beperkte middelen veel gedaan en ze hebben volgens mij ook een serieuze cast bij elkaar geschraapt die het niet eens zo slecht doet. Qua gore wordt er af en toe uitgehaald en die vondst met een infrarood camera vond ik ook leuk. Eigenlijk een ideaal excuus om het monster niet in volle glorie te tonen, terwijl je het op z'n minst een klein beetje kan laten zien.

Entertainend is het wel, maar ook net iets te traag. Voor z'n budget en opzet is het best geslaagd, maar het kan zich uiteraard niet met de populairdere horrorfilms meten. Als je iets meer te spenderen aan Gerritsen geeft zal het best nog eens goed kunnen uitpakken met deze regisseur.