Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2 (2024)

Die poster ook weer Lekker man, zin an

Oh god gaan ze hier echt mee verder?

Deel 1 toch behoorlijk teleurstellend. Niet eens door de budgettaire beperkingen, maar in mijn ogen beperkingen in het filmisch talent van de makers. Slechte spanningsopbouw, vrij magere kills, slecht gemonteerd. Ben benieuwd of Rhys Frake-Waterfield dan toch mijn ongelijk kan bewijzen en hij met een hoger budget wel een leuke prent aflevert.

Trailer is wel tof. Creature design lijkt ook veel beter in deze. In de vorige was alles zo plastic dat je je amper kon inleven dat het feitelijk dieren moesten voorstellen ipv mannen met masker.

Deel 1 was al zo slecht dat ik me afvraag of ik deel 2 nog wil zien. Het had een geniaal kunstje kunnen worden, van Pooh een horrormonster maken, maar het was echt tenenkrommend slecht en niet leuk gedaan.

Echter ziet de trailer voor het volgende deel er goed uit!

Ben benieuwd of er meer gore in zit. Weet iemand wanneer deze in de Nederlandse bioscopen te zien is?

Je gaat dit niet geloven , maar tot ieders verbazing heeft deel twee tot nu toe een zeer hoge score op RT .

I kid you not !

Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2 | Rotten Tomatoes - rottentomatoes.com

Maar het word absurder .

Na dit deel komt er een Winnie the Pooh universe met o.a Peter Pan en Bambi .

En dit gaat nog leuk worden ook . .

Every Upcoming Movie In The Winnie-The-Pooh Horror Crossover Universe - screenrant.com

Verbaast me ook wel dat er wat positive reviews komen. Ik had echt geen zin om de eerste te kijken maar nu misschien toch kijken omdat de tweede goed is? Misschien zal ik toch nog even wachten ermee.

Zojuist gekeken in de vue, was matig.

Wel stukken beter als het eerste deel.

Vooral het einde waar tijgertje op kwam was een goed stuk, de ene kill naar de andere. Qua gore was het helaas minder. Niet op het terrifier level en ze hadden nu het zelfde budget (200k) dus weet niet waar dat allemaal aan op is gegaan.

Een stuk dwazer dan de voorganger. Vanuit een objectief standpunt kan je het eerste deel natuurlijk geen goede film noemen, maar ik kon de uiterst directe benadering van slasher-elementen goed waarderen. Regisseur Rhys Frake-Waterfield beschouwt die film echter als media en bouwt het verhaal opnieuw op, waardoor je dit keer langs een afgezaagde legende moet zien te komen. De dramatiek is ook rijkelijker aanwezig en de personages krijgen meer diepgang, maar binnen een wereld waarin Winnie de Poeh zijn slachtoffers de hersens inslaat zit ik daar niet zo op te wachten. Het duurt aanzienlijk lang voordat de boel losbrandt en de spaarzame slachtpartijen tussendoor zijn niet grafisch genoeg om dat enigszins interessanter te maken. Gelukkig wordt de horror dan eindelijk opgevoerd richting de finale, met een geslaagde aaneenschakeling van bloederige taferelen. Poeh is bovendien een leuke beul (in tegenstelling tot de karikaturale verschijning van Uil) en oogt opvallend intimiderend voor zover zijn verschijning dat mogelijk maakt. De sfeerzetting is verder best aardig en de opening hakt lekker door, maar voor het volgende deel (dat zo te zien wederom van een groter budget mag genieten) mogen ze het verhaal terugschroeven en meer aandacht besteden aan het griezelwerk.

Iets minder dan het eerste deel. Er viel op zich nog wel aardig wat te lachen maar in vrijwel alle opzichten is er sprake van een lichte achteruitgang.

Allereerst de cast. Een nieuwe Christopher Robin, veel ingetogener dan de lekker over de top variant in het vorige deel. Poeh zelf had deze keer een ander uiterlijk, kwaadaardiger, maar ik vond het contrast tussen zijn goedsullige kop en gruwelijke gedrag in deel één juist veel leuker.

De grap van het nieuwe is er bij zo'n tweede deel wel af en wat er dan overblijft is gewoon onvoldoende om anderhalf uur lang te boeien. Er zaten best een paar leuke kills tussen, maar de onophoudelijke slachtpartijen richting het einde waren behoorlijk saai, vooral omdat ze visueel weinig indruk maakten. In plaats van alleen op kills te focussen zou hier qua sfeer toch meer uit te halen moeten zijn, maar dat is nagelaten.

Enige echt leuke scène was eigenlijk die waar vader en zoon aan het vogelspotten zijn en Uil toeslaat. Sowieso was Uil wel een klein hoogtepuntje tussen een hoop middelmatigheid.

Lekker slasherfilmke en duidelijk beter dan de eerste en fijne kills. 7.5/10

Was al een heel stuk beter dan de eerste film, maar het blijft toch wel een b-filmpje. Een hoop rook in een bos, een man met een masker op met een kettingzaag. Dit vond ik wel echt zeer origineel. Een filmpje zoals er elke dag gemaakt worden, amusement op een vervelende zondag en je echt niet weet wat te doen.....

Deel 2 alweer van deze horrorfranchise die er kwam toen de rechten op Winnie the Pooh voor iedereen vrij beschikbaar werden niet zo lang geleden. Jammer dat de makers bij deel 1 niet verder kwamen dan een C-niveau horror dat echt ontzettend nep en slecht was. En nu een jaar later is er al een vervolg, dan weet je over het algemeen genoeg. Er is wel iets meer budget, dus de effecten zijn wel verbeterd, maar het blijft vreselijk slecht. Qua gore en smerige kills zit het wel goed, maar het is wel iets dat weinig vernieuwend is.

De beesten zien er wat beter uit maar nog steeds is het weinig indrukwekkend. Het blijft ook spijtig dat ze zo weinig met de rechten van Winnie the Pooh hebben gedaan. Ik had veel meer de setting en beesten/personages uit de tekenfilms willen zien, maar dan met horror en gore. Dit is eigenlijk gewoon Wrong Turn of Friday the 13th, maar dan met maskers van een beer of een tijger in plaats van een hockeymasker of halloweenmasker. Van mij mogen ze er wel weer mee stoppen, verwacht niet dat eventuele vervolgen veel beter gaan worden. Het was wel iets vermakelijker dan de eerste film.

2*

Een heel stuk leuker dan deel 1. De effecten, de maskers, de gore en vooral het grote aantal doden zorgen dat het allemaal geen moment verveeld. Dit heeft alles om uit te groeien tot een horrorklassieker die je in een volle zaal zou moeten zien. En er komt nog zoveel meer in de vervolgen.

Matige horrorfilm, maar wel beter dan zijn voorganger. Het verhaal is leuk bedacht maar slaat eigenlijk nergens op. De uitwerking is wisselend. Qua spanning is het minder geslaagd. Net als deel 1 zit het tegen het lachwekkend aan en voelt het allemaal wat gekunsteld aan. Met de kills en gore zit het wel goed en scoort de film een ruime voldoende. De Disney diertjes gaan helemaal los in deze film en laten weinig heel van wie op hun pad komt. Visueel voldoende maar het acteerwerk kan beter. 2.5/3.0

Deze film kijk je toch gewoon voor de vette kills .

Winnie-The-Pooh: Blood And Honey was louter gebaseerd op de grap dat de onschuldige, kinderlijke Winnie en zijn vriendjes opduiken als angstaanjagend, sadistische moordenaars. Een zieke grap die in handen van Frake-Waterfield buitengewoon slecht werd uitgewerkt. Dit vervolg begint met een slasher-cliché waarin een paar tienermeiden tijdens een seance door Owl [Marcu Massey] worden afgeslacht. Dan volgt een gewichtig inleiding die lijkt te duiden op een meer ironische benadering, ook al duurt het veel te lang. Christopher Robin [Scott Chambers] wordt verdacht van de gruwelijkheden die door Winnie [Ryan Oliva] en kornuiten zijn begaan en ziet zijn toekomst als dokter in vlammen opgaan. Owl overtuigt Winnie ervan dat ze alleen kunnen overleven als ze de aanval zoeken. Het zijplot rondom Christopher Robin geeft dit iets meer diepgang, maar verder is dit gewoon een serie brute slachtpartijen waarbij wreedheid en de hoeveelheid bloed belangrijker zijn dan sfeer, spanning of verhaal.

Zeker niet slecht.

Een duidelijke verandering t.o.v. zijn voorganger maar daarom niet altijd beter.

Het verhaal zelf is herwerkt en heeft zowaar wat diepgang gekregen waarbij de legende volledig uit de doeken wordt gedaan. Mooi voor de info maar de rechttoe rechtaan aanpak in het eerste deel krijgt van mij de voorkeur.

Het acteerwerk blijft natuurlijk pover, vooral Christopher vind ik maar een zwakke plant, maar het slachtvee is rijkelijk aanwezig en doet wat het doen moet, lekker doodgaan. Dit gebeurt dan ook veelvuldig, heerlijk bloederig zoals het hoort en vooral de slasherfinale is een echt festijn.

De uitwerking van Poeh en zijn vrienden is er sterk op verbeterd en is voor mij hier het grootste pluspunt.

3*

Viel me ook hartstikke mee..

Veel slash, en de nodige humor.

Heb legio slechtere gezien.

De low-budget Britse producer Scott Jeffrey en regisseur Rhys Frake-Waterfield kregen redelijk wat media-aandacht toen ze een horrorversie uitbrachten van de twee beroemdste bewoners van Honderd BunderBos. Pooh en Knorretje veranderde in brute moordenaars .Wat was het voor vele kijkers een deceptie, toen bleek dat de hype een film op een budget van $100,000 betrof.

Wat meteen duidelijk is, is dat het succes van de eerste film Jeffrey en Frake-Waterfield het grotere budget van $1,000,000 heeft opgeleverd voor deel II. Maar meer budget betekent niet direct een betere film! Ja oké het productieniveau van de film was echt veel hoger. Iets betere acteur en men was ook creatiever met de flinke hoeveelheid bloedvergieten en moordpartijen. Nadeel is dus dat deze film, anders dan de vorige, meer wil zijn met zijn verhaallijn.

Oké de verklaring was zeker interessant dat het mens-dier-hybride waren door genetische experimenten. Alleen had die dan ook getoond! Waarom doen dat er een film is gemaakt van wat er is gebeurd en vervolgens scènes uit de eerste film op een tv vertonen en die een personage in de film laten bekijken? Redelijk afgezaagd! Echter he minste van de film was Janneman Robinson die op de sofa van een psychiater lig of praat met zijn begrijpende ouders. Wie zit daar nu op te wachten?

Door deze keuzes gaat de film af-en-toe slepen. En voor film die eigenlijk nooit veel meer kan te bieden dan een lompe killer is dat best. Het hielp ook niet dat de producer Scott (hij gebruik Chambers voor zijn acteren, en Jeffrey voor zijn producentwerk) zelf de hoofdrol is gaan spelen! Moet dan ook eerlijk bekennen dat ik iets meer lol had bij de voorganger. Gelukkig krijg de bloeddorstige beer hulp van Uil en Teigetje en mogen ze enigszins los gaan in de finale! Waardoor ik de film maar dezelfde waardering geef!

Meer kills, meer bloedvergieten en tijgertje + uil zijn er nu bij in dit vervolg. Een typische, simpele horrorprent met heel wat bloederige taferelen. Sommige scènes zijn leuk bedacht, anderen zijn dat weer volledig over the top.

De slasherscène tijdens de fuif van de jongeren was er toch wel teveel aan en eigenlijk onnodig gezien het verloop van het verhaal. Deze scène is vooral bedoeld om het nodige bloedvergieten te hebben. Vermakelijk, niks meer of minder. 6/10

Top vermaak ! Inclusief heerlijke kills.

Het verhaal slaat werkelijk nergens op maar heb me geen moment verveeld.

Inderdaad zoals velen hierboven al aangegeven beter als het eerste deel

Uit Winnie-the-Pooh: Blood and Honey II - ikruikversemosterd:

"Winnie-the-Pooh: Blood and Honey II. Het vervolg op de gegarandeerde culthit Winnie the Pooh: Blood and Honey. Ik kan, zij het met lichte tegenzin, nog accepteren dat eventueel niet Pooh maar Christopher Robinson verantwoordelijk was voor de gruwelijke slachtingen uit deel één. Ook de ineens pratende Pooh kan ik nog wel verdragen.

Net als het bloedeloze familiedrama en de suffe rol van Scott Chambers als Christopher. Dat alles staat heel erg ver weg van het eerste deel, wie maalt er om continuïteit met dit rariteitenkabinet. Prima. Maar waar mijn muil pas echt van openvalt is de ronduit stupide twist waarmee Rhys Frake-Waterfield een prima horrorparodie laat verdrinken in honing.

Het ergste is dat hij de twist presenteert als een onironische en bloedernstige openbaring. Een dramatische ommezwaai waarmee alles drastisch verandert. Gegoochel met DNA en het broertje van Christopher? Stompzinnige onthullingen over het ontstaan van Pooh en zijn kameraden?

Wat wil Frake-Waterfield hiermee bereiken? Heeft hij aan Poohs honingpot zitten snuiven? Hoe gaat hij dit vervolgen? Dit is geen bezopen grap zoals deel één. Eerder vergezochte flauwekul. Een harde breuk met het opzettelijk foute amateurisme van Winnie the Pooh: Blood and Honey.

Beste Frake-Waterfield, blijf in godsnaam ver weg van dit soort quatsch en hou het gewoon simpel, verdorie. Ieders favoriete honingbeer als grotesk monster is genoeg waanzin."

Mss aan drugs, anders kan je dit toch niet verzinnen

Verhaal niet bijzonder, maar nu wel duidelijker dat het halve dieren zijn. In deel 1 waren het gewoon mannen met maskers in mijn ogen.

Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2

In "Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2" probeert Christopher Robin zijn leven weer op te bouwen na het "Bunder Bloedbad". De gemeenschap van Ashdown ziet hem echter als een paria en gelooft zijn verhalen over de moorddadige Winnie de Poeh niet. Ondertussen zinnen Poeh, Knorretje, Teigetje en Uil op wraak en laten een bloederig spoor van dood en verderf achter.

Ik heb de eerste film nooit gezien en als ik de recensies mag geloven is dat misschien maar beter ook. Deze film heeft een paar sterke punten, met name in de kills en de cinematografie. Er zaten een paar toffe, creatieve kills tussen, al werd het merendeel helaas niet goed in beeld gebracht. De cinematografie bevatte enkele mooie shots die de sfeer goed wisten te versterken.

Het verhaal zelf vond ik wat langdradig en ik kon er niet lekker inkomen. Dat komt waarschijnlijk ook doordat ik het eerste deel niet heb gezien. Pas in de laatste 30 minuten kwam de film echt op gang. De karakters waren oké, maar niet bijster slim en maakten weer de klassieke domme keuzes. Toch spande de politie de kroon. Ik heb nog nooit zulke waardeloze agenten gezien: ze lijken niet eens een pistool op zak te hebben en onderzoeken een dreiging gewapend met alleen een zaklamp. Het was gewoon lachwekkend.

Kortom, als je van simpele slashers houdt, zul je je waarschijnlijk wel vermaken met deze film.

2,5 sterren.

Per ongeluk 3* gegeven i.p.v. 2.5*. Maar weet je? Ik hou 't cijfer aan. Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2 (2024) is zoveel leuker dan het eerste deel. Betere creature design. Meer variatie tussen de verschillende wezens uit het Honderd Bunderbos. Ook grappigere oneliners, omdat ze nu eindelijk kunnen spreken. Een bizar hoge killcount, zonder enige aanleiding of reden. Ik moest hard lachen om de twist dat de vorige film eigenlijk zelf fictie is binnen de eigen vertelling. Best een inventieve manier om de crappy special effects en derderangs acteurs goed te praten. Ik vind (nog) niet dat die Winnie the Pooh-films een cynisch melkkoetje zijn, want er spreekt genoeg liefde uit naar zowel A.A Milne als naar horrorfilms. Nu op naar de overgebleven karakters!