Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2 (2024)

Een stuk dwazer dan de voorganger. Vanuit een objectief standpunt kan je het eerste deel natuurlijk geen goede film noemen, maar ik kon de uiterst directe benadering van slasher-elementen goed waarderen. Regisseur Rhys Frake-Waterfield beschouwt die film echter als media en bouwt het verhaal opnieuw op, waardoor je dit keer langs een afgezaagde legende moet zien te komen. De dramatiek is ook rijkelijker aanwezig en de personages krijgen meer diepgang, maar binnen een wereld waarin Winnie de Poeh zijn slachtoffers de hersens inslaat zit ik daar niet zo op te wachten. Het duurt aanzienlijk lang voordat de boel losbrandt en de spaarzame slachtpartijen tussendoor zijn niet grafisch genoeg om dat enigszins interessanter te maken. Gelukkig wordt de horror dan eindelijk opgevoerd richting de finale, met een geslaagde aaneenschakeling van bloederige taferelen. Poeh is bovendien een leuke beul (in tegenstelling tot de karikaturale verschijning van Uil) en oogt opvallend intimiderend voor zover zijn verschijning dat mogelijk maakt. De sfeerzetting is verder best aardig en de opening hakt lekker door, maar voor het volgende deel (dat zo te zien wederom van een groter budget mag genieten) mogen ze het verhaal terugschroeven en meer aandacht besteden aan het griezelwerk.

Iets minder dan het eerste deel. Er viel op zich nog wel aardig wat te lachen maar in vrijwel alle opzichten is er sprake van een lichte achteruitgang.

Allereerst de cast. Een nieuwe Christopher Robin, veel ingetogener dan de lekker over de top variant in het vorige deel. Poeh zelf had deze keer een ander uiterlijk, kwaadaardiger, maar ik vond het contrast tussen zijn goedsullige kop en gruwelijke gedrag in deel één juist veel leuker.

De grap van het nieuwe is er bij zo'n tweede deel wel af en wat er dan overblijft is gewoon onvoldoende om anderhalf uur lang te boeien. Er zaten best een paar leuke kills tussen, maar de onophoudelijke slachtpartijen richting het einde waren behoorlijk saai, vooral omdat ze visueel weinig indruk maakten. In plaats van alleen op kills te focussen zou hier qua sfeer toch meer uit te halen moeten zijn, maar dat is nagelaten.

Enige echt leuke scène was eigenlijk die waar vader en zoon aan het vogelspotten zijn en Uil toeslaat. Sowieso was Uil wel een klein hoogtepuntje tussen een hoop middelmatigheid.

Was al een heel stuk beter dan de eerste film, maar het blijft toch wel een b-filmpje. Een hoop rook in een bos, een man met een masker op met een kettingzaag. Dit vond ik wel echt zeer origineel. Een filmpje zoals er elke dag gemaakt worden, amusement op een vervelende zondag en je echt niet weet wat te doen.....

Deel 2 alweer van deze horrorfranchise die er kwam toen de rechten op Winnie the Pooh voor iedereen vrij beschikbaar werden niet zo lang geleden. Jammer dat de makers bij deel 1 niet verder kwamen dan een C-niveau horror dat echt ontzettend nep en slecht was. En nu een jaar later is er al een vervolg, dan weet je over het algemeen genoeg. Er is wel iets meer budget, dus de effecten zijn wel verbeterd, maar het blijft vreselijk slecht. Qua gore en smerige kills zit het wel goed, maar het is wel iets dat weinig vernieuwend is.

De beesten zien er wat beter uit maar nog steeds is het weinig indrukwekkend. Het blijft ook spijtig dat ze zo weinig met de rechten van Winnie the Pooh hebben gedaan. Ik had veel meer de setting en beesten/personages uit de tekenfilms willen zien, maar dan met horror en gore. Dit is eigenlijk gewoon Wrong Turn of Friday the 13th, maar dan met maskers van een beer of een tijger in plaats van een hockeymasker of halloweenmasker. Van mij mogen ze er wel weer mee stoppen, verwacht niet dat eventuele vervolgen veel beter gaan worden. Het was wel iets vermakelijker dan de eerste film.

2*

Matige horrorfilm, maar wel beter dan zijn voorganger. Het verhaal is leuk bedacht maar slaat eigenlijk nergens op. De uitwerking is wisselend. Qua spanning is het minder geslaagd. Net als deel 1 zit het tegen het lachwekkend aan en voelt het allemaal wat gekunsteld aan. Met de kills en gore zit het wel goed en scoort de film een ruime voldoende. De Disney diertjes gaan helemaal los in deze film en laten weinig heel van wie op hun pad komt. Visueel voldoende maar het acteerwerk kan beter. 2.5/3.0

Winnie-The-Pooh: Blood And Honey was louter gebaseerd op de grap dat de onschuldige, kinderlijke Winnie en zijn vriendjes opduiken als angstaanjagend, sadistische moordenaars. Een zieke grap die in handen van Frake-Waterfield buitengewoon slecht werd uitgewerkt. Dit vervolg begint met een slasher-cliché waarin een paar tienermeiden tijdens een seance door Owl [Marcu Massey] worden afgeslacht. Dan volgt een gewichtig inleiding die lijkt te duiden op een meer ironische benadering, ook al duurt het veel te lang. Christopher Robin [Scott Chambers] wordt verdacht van de gruwelijkheden die door Winnie [Ryan Oliva] en kornuiten zijn begaan en ziet zijn toekomst als dokter in vlammen opgaan. Owl overtuigt Winnie ervan dat ze alleen kunnen overleven als ze de aanval zoeken. Het zijplot rondom Christopher Robin geeft dit iets meer diepgang, maar verder is dit gewoon een serie brute slachtpartijen waarbij wreedheid en de hoeveelheid bloed belangrijker zijn dan sfeer, spanning of verhaal.

De low-budget Britse producer Scott Jeffrey en regisseur Rhys Frake-Waterfield kregen redelijk wat media-aandacht toen ze een horrorversie uitbrachten van de twee beroemdste bewoners van Honderd BunderBos. Pooh en Knorretje veranderde in brute moordenaars .Wat was het voor vele kijkers een deceptie, toen bleek dat de hype een film op een budget van $100,000 betrof.

Wat meteen duidelijk is, is dat het succes van de eerste film Jeffrey en Frake-Waterfield het grotere budget van $1,000,000 heeft opgeleverd voor deel II. Maar meer budget betekent niet direct een betere film! Ja oké het productieniveau van de film was echt veel hoger. Iets betere acteur en men was ook creatiever met de flinke hoeveelheid bloedvergieten en moordpartijen. Nadeel is dus dat deze film, anders dan de vorige, meer wil zijn met zijn verhaallijn.

Oké de verklaring was zeker interessant dat het mens-dier-hybride waren door genetische experimenten. Alleen had die dan ook getoond! Waarom doen dat er een film is gemaakt van wat er is gebeurd en vervolgens scènes uit de eerste film op een tv vertonen en die een personage in de film laten bekijken? Redelijk afgezaagd! Echter he minste van de film was Janneman Robinson die op de sofa van een psychiater lig of praat met zijn begrijpende ouders. Wie zit daar nu op te wachten?

Door deze keuzes gaat de film af-en-toe slepen. En voor film die eigenlijk nooit veel meer kan te bieden dan een lompe killer is dat best. Het hielp ook niet dat de producer Scott (hij gebruik Chambers voor zijn acteren, en Jeffrey voor zijn producentwerk) zelf de hoofdrol is gaan spelen! Moet dan ook eerlijk bekennen dat ik iets meer lol had bij de voorganger. Gelukkig krijg de bloeddorstige beer hulp van Uil en Teigetje en mogen ze enigszins los gaan in de finale! Waardoor ik de film maar dezelfde waardering geef!

Meer kills, meer bloedvergieten en tijgertje + uil zijn er nu bij in dit vervolg. Een typische, simpele horrorprent met heel wat bloederige taferelen. Sommige scènes zijn leuk bedacht, anderen zijn dat weer volledig over the top.

De slasherscène tijdens de fuif van de jongeren was er toch wel teveel aan en eigenlijk onnodig gezien het verloop van het verhaal. Deze scène is vooral bedoeld om het nodige bloedvergieten te hebben. Vermakelijk, niks meer of minder. 6/10

Verhaal niet bijzonder, maar nu wel duidelijker dat het halve dieren zijn. In deel 1 waren het gewoon mannen met maskers in mijn ogen.

Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2

In "Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2" probeert Christopher Robin zijn leven weer op te bouwen na het "Bunder Bloedbad". De gemeenschap van Ashdown ziet hem echter als een paria en gelooft zijn verhalen over de moorddadige Winnie de Poeh niet. Ondertussen zinnen Poeh, Knorretje, Teigetje en Uil op wraak en laten een bloederig spoor van dood en verderf achter.

Ik heb de eerste film nooit gezien en als ik de recensies mag geloven is dat misschien maar beter ook. Deze film heeft een paar sterke punten, met name in de kills en de cinematografie. Er zaten een paar toffe, creatieve kills tussen, al werd het merendeel helaas niet goed in beeld gebracht. De cinematografie bevatte enkele mooie shots die de sfeer goed wisten te versterken.

Het verhaal zelf vond ik wat langdradig en ik kon er niet lekker inkomen. Dat komt waarschijnlijk ook doordat ik het eerste deel niet heb gezien. Pas in de laatste 30 minuten kwam de film echt op gang. De karakters waren oké, maar niet bijster slim en maakten weer de klassieke domme keuzes. Toch spande de politie de kroon. Ik heb nog nooit zulke waardeloze agenten gezien: ze lijken niet eens een pistool op zak te hebben en onderzoeken een dreiging gewapend met alleen een zaklamp. Het was gewoon lachwekkend.

Kortom, als je van simpele slashers houdt, zul je je waarschijnlijk wel vermaken met deze film.

2,5 sterren.