Wakefield (2016)

“People will say that I left my wife and I suppose, as a factual matter, I did.”

Prima film. Het uitgangspunt van Wakefield is bijzonder, en gelukkig probeert de film het gedrag van Howard Wakefield niet goed te praten. De combinatie humor/drama voelt soms wat geforceerd aan, maar Bryan Cranston is gespecialiseerd in dit soort rollen en weet het allemaal goed te verkopen. Jennifer Garner zet ook een geweldig acteerprestatie neer, en weet met alleen haar gezichtsexpressies al ongelooflijk veel emotie over te brengen. Hopelijk zien we haar in toekomst weer wat meer in dit soort (grotere) rollen. De laatste scene zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ik vond het wel passend en een mooi (open) einde.

Bryan Cranston, of de acteur die het archetype van 'de boze witte man' shakespeareaanse gravitas geeft. In die zin is 'Wakefield' (2016) al bij voorbaat een succes, want de film bestaat uit niet heel veel meer dan Cranston die wegloopt van zijn huwelijkse plicht en zijn eigen gezin bespiedt vanuit de garage. Hoe zal z'n eega (Jennifer Garner) zich herpakken nu ze opeens getrouwd is met een vermiste man? Een sardonische scheiding die tegelijkertijd niet een echte scheiding is, omdat ze in haar verdriet meer ooit vastzit aan haar echtgenoot dan tijdens het huwelijk. Vanuit dat Victoriaanse raamwerk ziet hij haar rouwproces, haar eerste stappen richting een leven zonder hem en de troostende mannen die misbruik maken van haar precaire situatie. Eens te meer laat de steracteur uit Breaking Bad in 'Wakefield' (2016) zien hoe goed hij in staat is om een transformatie te spelen: van een gewaardeerde advocaat en familieman naar een zelfverkozen clochard. Of hoe deze hufterige voyeur alleen nog z'n vrouw bespot en becommentarieert, met z'n knauwende observaties doordrenkt met cynisme en eigen frustratie. Het is alleen zo jammer dat de film nergens naar opbouwt en Howard's misogynie zelfs afzwakt met misplaatste sympathie richting z'n motieven. Het is toch eigenlijk een treurige stakkerd die beter verdient dan deze liefdeloze eenzaamheid.

Is de oplossing voor het raadselachtige slot misschien niet dat het een droom is. Of nog liever, dat hij tijdens de lange wandeling naar huis, dit alles heeft bedacht en uiteindelijk bij thuiskomst besluit toch gewoon voor zijn gezin te kiezen. Daarom reageert niemand thuis ook verbaasd, als hij meldt dat hij weer thuis is.

Want wat heeft het voor betekenis in de film, dat de stroom uitvalt ? Eigenlijk niets, als de de film ziet als iets dat echt is gebeurd. Door de stroomuitval te zien als een reden voor een lange wandeling naar huis, kun je ook aannemelijk maken dat hij zijn leven eens overziet en gaat fantaseren over wat er ook zou kunnen. Daarom wordt ook alles uit zijn perspectief verteld. Hij praat in zichzelf over wat er zou gebeuren, als hij dit allemaal ook echt zou doen.

Blijft onbevredigend dat de regisseur dat er dan niet wat duidelijker in heeft verwerkt.

Ik vind wel, dat de man een mooie rol speelt, ook wel komisch.

Tikkie ongeloofwaardig en na t middenstuk minder interessant. Het blijft wel de vraag hoe loopt t af. En die vraag wordt maar half beantwoord. Zet interessant gegeven en mooie jij in de gedachten.

Prima film, vol levenswijsheid. Wat ongeloofwaardigheid betreft, welke film is uberhaupt geloofwaardig? Iedere film is nep. Het gaat erom hoe ver je in dat 'what if' mee gaat. En hoever dat lukt is niet alleen een kwestie van de film, regisseur, acteurs etc. Maar evengoed van de kijker zelf. Wat heb je meegemaakt, in hoeverre ben je in staat het concept te begrijpen.

Cranston en Garner zetten prima rollen neer. De regie is toneelmatig, het verhaal hilarisch onbeschoft. De psychologie van Wakefield is de as van de film, hoe hij zijn eigen gevangens creëert, weer afbreekt en vervolgens weer opbouwt. In hoeverre is iemand in staat om te ontsnappen aan de kooi die hij zijn leven noemt? Gedrag wordt gedicteerd door je karakter. Inzicht helpt maar het maakt je niet tot iemand anders.

Dat laat Wakefield zijn. Ik ken het boek niet maar de inzichten verraden een wijze ziel.

En wat het einde betreft, ik zie sommigen er mee worstelen, tot het daadwerkelijk zo ver is weet je dat het werkelijk alle kanten op kan gaan. En wat er uiteindelijk gebeurt is de meest voor de hand liggende optie. Ieder ander einde zou geforceerd geweest zijn.

Wakefield is een film die op sommige momenten best doeltreffend en zelfs grappig van aard is. Het verhaal t.o.v. het einde vond ik wat abrupt onlogisch van aard. Daarom kon ik de film niet echt waarderen.

Fijne acteur in een helaas saaie langdradige film.

In tijden van zelf-isolement en verplichte opsluiting om het hoofd te beiden tegen een onzichtbare vijand is deze Wakefield een aangename zit. Het uitgangspunt is origineel: in een uitgeblust huwelijk waarin vanalles is geprobeerd om het vuur gaande te houden, kiest de man van het ene op het andere moment om zichzelf het leven van een wasbeer (het was toch een wasbeertje, of niet?) aan te meten door, jawel, een zelfverkozen isolement. Gaandeweg treedt er binnen de man een metamorfose op. Hij leert om de wereld en zijn huwelijk/gezin met andere ogen te zien.

Het eind laat de kijker in het ongewisse of de hele vertoning werkelijk heeft plaatsgevonden, althans dat is mijn insteek.

Een aangename film in fijne sfeer met een uitstekende Cranston.

The Cranston Show.

Film die het niet perse van de uitwerking, maar van het concept moet hebben. Ik moet zeggen dat ik het nog nooit eerder heb gezien, een film waarin een man zijn gezin bespiedt vanuit een raam zonder dat ze weten waar hij is. Puur omdat ik het nog nooit eerder heb gezien kan ik er al een beetje van genieten.

Daarnaast is Cranston ook gewoon een logische keuze voor de hoofdrol en vormt een dragende factor voor de film. Knap ook hoe de acteurs die wat minder prominent in beeld komen zoals Gardner ook gewoon redelijke prestaties afleveren. Qua regie is het redelijk klassiek en had het wel iets sfeervoller gemogen, maar al bij al ook best netjes en strak in elkaar gestoken.

Richting de tweede helft neemt het verhaal wat wendingen die niet echt goed aanslaan en wordt het gebrabbel van Cranston wat vermoeiend. Zo blijkt het wel zo te zijn dat de rek na enige tijd uit het concept is en dan bloedt het redelijk dood. Het einde is nog wel te doen maar de dramatiek slaat toch door een gebrek aan sympathie voor de daad van Cranston niet aan en er zit toch wel wat van in dus dan houdt het qua kracht wel op.

Gelukkig ook nog wat humor die het als geheel naar een voldoende trekt, maar verder een film die ondanks de originele kern van alles gewoon net niet helemaal daar is. Wakefield is een film die aan de normen voldoet en qua concept absoluut wat te vertellen heeft, alleen niet zoveel als regisseur Swicord nu aan het vertellen is. Nette voldoende lijkt me meer dan redelijk.

Een tegenvallende film, die helaas traag is, en inhoudelijk veel beter, uitgewerkt had kunnen worden.

En zeker met zo goede cast.

En het is inderdaad jammer, het laatste gedeelte van deze film, onbevredigend is.

Maar daar, zijn de meningen over verdeeld.

Wat logisch is, in het geval van deze film.