Wakefield (2016)

Een heerlijke film, waarbij jezelf lekker in mee kunt gaan. Meedenken in het experiment. Precies het soort films waarvan ik hou. Gedragen door Cranston en ook zeker Jennifer Garner. Gedurfd om consekwent voor 1 perspectief te kiezen.

De score hier is echt veels te laag.

Wel jammer dat ik de trailer al half gezien had, wat ik altijd probeer te vermijden, zodat ik al wist welke ricjting het op zou gaan.

Het gegeven van deze film is inderdaad, zoals al gezegd, intrigerend, maar het einde is dermate onthutsend belabberd en beroerd, dat iedereen in de bioscoop reageerde met een 'nee...... dat kán niet....'
Je zit bijna twee uur te wachten op de oplossing, de ontknoping, en dan zegt ie alleen maar "I'm home".
Kan écht niet!

Daarom maar 1.5.

In de trailer zie je verwijzingen naar een 'tour-de-force', waarbij ik vermoed dat het compliment gericht is aan Bryan Cranston. In mijn ogen komt dat compliment juist Jennifer Garner toe, die feitelijk een pantomime-vertolking geeft en veelal vanuit het perspectief van Cranston (dus in medium-shot of long-shot) in gefilmd. Deze variant op "Rear Window" waarin een man zich verschuilt in zijn eigen garage en van daaruit niet alleen toekijkt hoe zijn familie omgaat met zijn verdwijning, maar ook zijn eigen leven in perspectief weet te plaatsen.

Het basisidee van een man die zijn gejaagde leven vol routine en verplichtingen weet te ontvluchten is zeer intrigerend. De weg die Howard Wakefield bewandelt om tot nieuwe inzichten te komen bevat grappige, pijnlijke en hartverwarmende momenten. Zijn ontmoeting met twee bijzondere jongeren uit zijn straat vormen emotionele hoogtepunten, maar het is Garner die zorgt dat Wakefield met beide benen op de grond wordt om nooit te sentimenteel wordt. Het enige minpunt is dat regisseur/scenarist Robin Swicard teveel zijn toevlucht zoekt tot voice-overs en daardoor Cranston te weinig ruimte geeft om zijn emoties en zijn gedachten te uiten met puur acteerwerk.

Matige film over een man die zijn gezin gadeslaat vanuit de garagezolder, zonder dat zij weten waar hij is. Een origineel verhaal met een wat ondermaatse uitwerking en een tegenvallend einde. Aan de cast ligt het niet. De bijna constante voice-over wordt vermoeiend en ook de film zelf is wat langdradig.

Wonderlijke film. Met veel interesse bekeken en me geen minuut verveeld. Verhaal is zo onwaarschijnlijk als maar zijn kan eigenlijk, en wordt derhalve een soort sprookje voor volwassenen. Redelijk resultaat, bij vlagen heel intrigerend, maar Wakefield had nog meer bijzonder kunnen zijn als regisseur Swicord het lef had getoond om hier en daar wat extra's toe te voegen. Hij registreert het gebeuren tamelijk recht toe recht aan, waardoor deze in potentie sterke art house film net niet prikkelend of uitdagend genoeg is. Cranston en Garner doen het goed, zijn echter wel het meest onwaarschijnlijk filmechtpaar sinds hele lange tijd, maar net als het bizarre en ogenschijnlijk belachelijke einde(was het niet veel mooier geweest als Wakefield aan het slot in stilte was vertrokken in plaats van weder te keren?, of wil men zo duiden dat de mens feitelijk erg egoïstisch is, en is dit happy end daardoor eigenlijk erg wrang?), stoort dat tijdens het kijken niet echt.

Gluren bij de buren

Een uniek uitgangspunt maakt nog geen goede film. Ik wil best wel door wat onwaarschijnlijkheden heen kijken, maar dit ging echt te ver. Het feit dat de politie bijvoorbeeld niet een keer de garage en zolder doorzoekt waar Howard zich schuilhoudt vond ik behoorlijk curieus, evenals het feit dat twee verstandelijk gehandicapten Howard meerdere keren bezoeken en nooit hun mond voorbijpraten. In het echte leven zouden ze het waarschijnlijk wel met vriendjes bespreken waardoor het bijvoorbeeld weer bij de leiding van de zorginstelling uit zou komen etc.

De reden waarom Howard betrekking tot de zolder neemt viel wel enigszins te begrijpen, al vond ik met name de problematiek in zijn huwelijk niet dusdanig ernstig om dan maar meteen zo lang op die zolder te verblijven. Het viel beter te begrijpen als hij het in een opwelling gedaan had (wat hij in eerste instantie ook deed) maar het feit dat hij er zo lang in bleef hangen in combinatie met het niet ontdekt worden vond ik erg ongeloofwaardig. De problematiek binnen het huwelijk die daarnaast lichtjes werd aangestipt ging daarbij overigens ook niet diep genoeg om Howard echt volledig te gaan begrijpen. De conclusie die ik nu zelf trek is dat Howard paranoïde is met betrekking tot het verliezen van zijn vrouw aan een andere man omdat hij zelf te bezitterig en achterdochtig is en zijn vrouw hier in meegetrokken heeft. Hij gaat er al zo vanuit dat zij hem niet zal begrijpen, dat hij haar reactie op voorhand al in gaat vullen.

Wakefield laat wél voldoende stof ter discussie over en het is dan ook een film waar je nog lange tijd over kunt discussiëren. Het sterke concept brengt dit wel teweeg, maar de gebeurtenissen die er op het scherm mee gepaard gaan en het lang niet altijd volledig kunnen verplaatsen in de keuzes die Howard maakt, zorgden bij mij toch voor een algehele teleurstelling.

2,0*

Ik heb nog nooit Breaking Bad gezien(ik weet het), maar ben erg fan van Bryan Cranston vanwege Malcolm in the Middle. Want van zijn films moet hij het niet hebben, die gast maakt de ene belabberde keuze na de andere. Trumbo en The Infiltrator, daarna houdt het wel op. Deze film is ook niet geweldig, maar blijft interessant door het gegeven en acteerwerk van Cranston. Al is hij een ongeloofwaardig koppel met Jennifer Garner vanwege z'n ouwe kop. En daarbij is het einde super slecht. Al heb ik een theorie gehoord waardoor heel de film weer fantastisch lijkt.

"I didn't leave my family, I left myself...", maar Howard's "let's get away from it all" ruimt toch plaats voor de gedachte niet al te impulsief aan de sleur van het dagelijks leven tot een kritische kijk toe te geven. Misschien is hetgeen ge bezit wel heel mooi... en dat de kijker in het slot niet precies weet hoe het afloopt, speelt geen enkele rol. Howard's conclusie is gemaakt..
Eigenlijk grappig te zien hoe het hoofdpersonage zijn eigen familie bespiedt, er allerlei besluiten en nieuwe inzichten in vindt en ook hoe hij pittige momenten uit het verleden in herinnering brengt. Mooi, anderzijds is het als het eenvoudig, ontwapenend gedrag van twee gehandicapte tieners hem wat terug tot zichzelf brengt.
Is het nachtelijk vuilbaksnuisteren wat potsierlijk, "Wakefield" kon mij in zijn geheel wel boeien en de act van Bryan Cranston is meer dan bevredigend.

“People will say that I left my wife and I suppose, as a factual matter, I did.”

Prima film. Het uitgangspunt van Wakefield is bijzonder, en gelukkig probeert de film het gedrag van Howard Wakefield niet goed te praten. De combinatie humor/drama voelt soms wat geforceerd aan, maar Bryan Cranston is gespecialiseerd in dit soort rollen en weet het allemaal goed te verkopen. Jennifer Garner zet ook een geweldig acteerprestatie neer, en weet met alleen haar gezichtsexpressies al ongelooflijk veel emotie over te brengen. Hopelijk zien we haar in toekomst weer wat meer in dit soort (grotere) rollen. De laatste scene zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ik vond het wel passend en een mooi (open) einde.

Bryan Cranston, of de acteur die het archetype van 'de boze witte man' shakespeareaanse gravitas geeft. In die zin is 'Wakefield' (2016) al bij voorbaat een succes, want de film bestaat uit niet heel veel meer dan Cranston die wegloopt van zijn huwelijkse plicht en zijn eigen gezin bespiedt vanuit de garage. Hoe zal z'n eega (Jennifer Garner) zich herpakken nu ze opeens getrouwd is met een vermiste man? Een sardonische scheiding die tegelijkertijd niet een echte scheiding is, omdat ze in haar verdriet meer ooit vastzit aan haar echtgenoot dan tijdens het huwelijk. Vanuit dat Victoriaanse raamwerk ziet hij haar rouwproces, haar eerste stappen richting een leven zonder hem en de troostende mannen die misbruik maken van haar precaire situatie. Eens te meer laat de steracteur uit Breaking Bad in 'Wakefield' (2016) zien hoe goed hij in staat is om een transformatie te spelen: van een gewaardeerde advocaat en familieman naar een zelfverkozen clochard. Of hoe deze hufterige voyeur alleen nog z'n vrouw bespot en becommentarieert, met z'n knauwende observaties doordrenkt met cynisme en eigen frustratie. Het is alleen zo jammer dat de film nergens naar opbouwt en Howard's misogynie zelfs afzwakt met misplaatste sympathie richting z'n motieven. Het is toch eigenlijk een treurige stakkerd die beter verdient dan deze liefdeloze eenzaamheid.

Is de oplossing voor het raadselachtige slot misschien niet dat het een droom is. Of nog liever, dat hij tijdens de lange wandeling naar huis, dit alles heeft bedacht en uiteindelijk bij thuiskomst besluit toch gewoon voor zijn gezin te kiezen. Daarom reageert niemand thuis ook verbaasd, als hij meldt dat hij weer thuis is.

Want wat heeft het voor betekenis in de film, dat de stroom uitvalt ? Eigenlijk niets, als de de film ziet als iets dat echt is gebeurd. Door de stroomuitval te zien als een reden voor een lange wandeling naar huis, kun je ook aannemelijk maken dat hij zijn leven eens overziet en gaat fantaseren over wat er ook zou kunnen. Daarom wordt ook alles uit zijn perspectief verteld. Hij praat in zichzelf over wat er zou gebeuren, als hij dit allemaal ook echt zou doen.

Blijft onbevredigend dat de regisseur dat er dan niet wat duidelijker in heeft verwerkt.

Ik vind wel, dat de man een mooie rol speelt, ook wel komisch.

Wakefield is een film die op sommige momenten best doeltreffend en zelfs grappig van aard is. Het verhaal t.o.v. het einde vond ik wat abrupt onlogisch van aard. Daarom kon ik de film niet echt waarderen.

In tijden van zelf-isolement en verplichte opsluiting om het hoofd te beiden tegen een onzichtbare vijand is deze Wakefield een aangename zit. Het uitgangspunt is origineel: in een uitgeblust huwelijk waarin vanalles is geprobeerd om het vuur gaande te houden, kiest de man van het ene op het andere moment om zichzelf het leven van een wasbeer (het was toch een wasbeertje, of niet?) aan te meten door, jawel, een zelfverkozen isolement. Gaandeweg treedt er binnen de man een metamorfose op. Hij leert om de wereld en zijn huwelijk/gezin met andere ogen te zien.

Het eind laat de kijker in het ongewisse of de hele vertoning werkelijk heeft plaatsgevonden, althans dat is mijn insteek.

Een aangename film in fijne sfeer met een uitstekende Cranston.

The Cranston Show.

Film die het niet perse van de uitwerking, maar van het concept moet hebben. Ik moet zeggen dat ik het nog nooit eerder heb gezien, een film waarin een man zijn gezin bespiedt vanuit een raam zonder dat ze weten waar hij is. Puur omdat ik het nog nooit eerder heb gezien kan ik er al een beetje van genieten.

Daarnaast is Cranston ook gewoon een logische keuze voor de hoofdrol en vormt een dragende factor voor de film. Knap ook hoe de acteurs die wat minder prominent in beeld komen zoals Gardner ook gewoon redelijke prestaties afleveren. Qua regie is het redelijk klassiek en had het wel iets sfeervoller gemogen, maar al bij al ook best netjes en strak in elkaar gestoken.

Richting de tweede helft neemt het verhaal wat wendingen die niet echt goed aanslaan en wordt het gebrabbel van Cranston wat vermoeiend. Zo blijkt het wel zo te zijn dat de rek na enige tijd uit het concept is en dan bloedt het redelijk dood. Het einde is nog wel te doen maar de dramatiek slaat toch door een gebrek aan sympathie voor de daad van Cranston niet aan en er zit toch wel wat van in dus dan houdt het qua kracht wel op.

Gelukkig ook nog wat humor die het als geheel naar een voldoende trekt, maar verder een film die ondanks de originele kern van alles gewoon net niet helemaal daar is. Wakefield is een film die aan de normen voldoet en qua concept absoluut wat te vertellen heeft, alleen niet zoveel als regisseur Swicord nu aan het vertellen is. Nette voldoende lijkt me meer dan redelijk.