Wakefield (2016)

Vanaf 20 april 2017 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

EDIT: release verplaatst naar 20 juli

Trailer ziet er veelbelovend uit.

oh nu al een 1,5 ster.

Vanavond in de sneak bij Pathé.

Geen briljante film. Redelijk langdradig en enkelzijdig. Je volgt Wakefield. Thats IT. Soms grappig, goed acteerwerk, maar geen hoogvlieger.

Ontzettend vermakelijke film! Bryan Cranston speelt weer fantastisch en weer met humor. Jammer is wel dat het einde ontzettend tegenviel en het heel eenzijdig is... vandaar dat ik deze film een 7 geef!

Een heerlijke film, waarbij jezelf lekker in mee kunt gaan. Meedenken in het experiment. Precies het soort films waarvan ik hou. Gedragen door Cranston en ook zeker Jennifer Garner. Gedurfd om consekwent voor 1 perspectief te kiezen.

De score hier is echt veels te laag.

Wel jammer dat ik de trailer al half gezien had, wat ik altijd probeer te vermijden, zodat ik al wist welke ricjting het op zou gaan.

wat een lul joh

Intrigerend idee, matige uitwerking. Voor mij werkte de donkere humor niet zo, film was denk ik beter geweest als puur drama. Een keer moeten lachen: shot waarin de wasbeer en Wakefield naast elkaar door het afval aan het rommelen zijn.

Kleine 2,5*

0 sterren, zijn hoofd staat mij niet aan.

Tuurlijk is dit onzin, wat ik net hier boven schreef. Evenals mensen die alleen een trailer of niet kijken en daarop een mening baseren en hun score. Goed, Leuke film om te zien. Het acteerwerk is niet echt hoogstaand maar wel te pruimen, het einde is een beetje lafjes. Leuk gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

De vraag is of Wakefield wel is wie hij zegt, of hebben we naar de fantasie van een zwerver zitten kijken? Het open einde wijst in die richting.
Ik had meer verwacht op basis van de trailer. Het verhaal komt niet echt tot leven.

3*

Het gegeven van deze film is inderdaad, zoals al gezegd, intrigerend, maar het einde is dermate onthutsend belabberd en beroerd, dat iedereen in de bioscoop reageerde met een 'nee...... dat kán niet....'
Je zit bijna twee uur te wachten op de oplossing, de ontknoping, en dan zegt ie alleen maar "I'm home".
Kan écht niet!

Daarom maar 1.5.

Leuk filmpje - en dat terwijl ik niks met zowel Cranston als Garner heb. Uitwerking laat hier en daar grove steken vallen (die flashbacks, wtf?) maar het onderwerp an sich is zo tof dat zelfs die foutjes het feest niet bederven.

Goeie soundtrack, origineel verhaal. Een paar keer hardop gelachen om de zwarte humor van Mr. Wakefield. Mooi in beeld gebracht ook. En goed geacteerd.

Zoals de explicateur zei: de regisseuse (en Branston) wilden nu eens juist géén sympathiek hoofdpersoon. Dat is hij ook zeker niet, en dat maakt het zo intrigerend. En wie denkt dat hij aan het einde van de film daadwerkelijk sympathieker geworden is, denk nog eens na: pas toen het weer een competitie werd met Dirk kwam hij pas uit zijn hol. Niet echt een nobele reden!

Wel tikkeltje langdradig en voorspelbaar.

Zelden ZO'N slechte film gezien. Interessant gegeven, dat wel, maar ZO slecht uitgewerkt, ZO langdradig, zonder enige ontwikkeling in het hoofdpersonage, en dan een einde wat echt HEEL erg laf is. Ik lang niet altijd even positief over films die ik zie, maar deze film is echt een staaltje laffe cinema, die werkelijk nergens over gaat. Ik voelde me echt genept aan het eind.

In de trailer zie je verwijzingen naar een 'tour-de-force', waarbij ik vermoed dat het compliment gericht is aan Bryan Cranston. In mijn ogen komt dat compliment juist Jennifer Garner toe, die feitelijk een pantomime-vertolking geeft en veelal vanuit het perspectief van Cranston (dus in medium-shot of long-shot) in gefilmd. Deze variant op "Rear Window" waarin een man zich verschuilt in zijn eigen garage en van daaruit niet alleen toekijkt hoe zijn familie omgaat met zijn verdwijning, maar ook zijn eigen leven in perspectief weet te plaatsen.

Het basisidee van een man die zijn gejaagde leven vol routine en verplichtingen weet te ontvluchten is zeer intrigerend. De weg die Howard Wakefield bewandelt om tot nieuwe inzichten te komen bevat grappige, pijnlijke en hartverwarmende momenten. Zijn ontmoeting met twee bijzondere jongeren uit zijn straat vormen emotionele hoogtepunten, maar het is Garner die zorgt dat Wakefield met beide benen op de grond wordt om nooit te sentimenteel wordt. Het enige minpunt is dat regisseur/scenarist Robin Swicard teveel zijn toevlucht zoekt tot voice-overs en daardoor Cranston te weinig ruimte geeft om zijn emoties en zijn gedachten te uiten met puur acteerwerk.

Ben hier positief door verrast. Enorm fascinerend verhaal, waarbij ik vooral de interne dialoog boeiend bleef vinden. Ik vond het bovenal best wel herkenbaar soms, wie zou z'n leven immers niet eens even op pauze willen zetten en van "buitenaf" willen aanschouwen? Ik in ieder geval wel ?

Na een half uur is de noviteit er wel vanaf. Wakefield komt zelf niet tot inkeer of verandering. Pas als zijn jaloezie om een andere man, die in het begin van de film ook centraal staat, weer opspeelt, komt hij uit zijn isolement. Niet vanwege de liefde voor zijn familie, maar omdat hij bang is zijn vrouw - als bezit - kwijt te raken.

wat een kl*te einde

Bij genre mag gerust "komedie" worden toegevoegd. Vond sommige komische stukjes trouwens wel wat uit de toon vallen.

Moeilijk te beoordelen.

Wat ik wel gelijk kan zeggen is dat ik hier zeker een hoop meer van verwacht had.

Als je het verhaal zo leest klinkt het best interessant en enigszins ook best spannend.
Helaas na het bekijken van de film ben ik hier niet heel tevreden over.

Cranston weet wel een prima rol neer te zetten en zijn vertolking doet hij erg goed. Wat er gelukkig voor zorgde dat je toch aardig geboeid blijft kijken. Maar verder komt de film gewoon weinig los.
Ik ben het erg eens met vele berichten hier. De film heeft zeker zo'n ze positieve punten maar toch net wat meer negatieve. Sowieso is het eind inderdaad een flinke klap in het gezicht. Juist hiervoor blijf je eigenlijk kijken wat de personage van Cranston zal gaan ( ook de familie) doen en reageren. En wat zie je dan: Hij loopt zijn huis binnen en zegt: I'm home en dan rolt de aftiteling al op je scherm. Vreselijk zonde dit.

Wat ik al zei het ik vind het moeilijk om de film te beoordelen. Slecht was hij niet want vanwege Cranston wist de film toch nog wel aardig te boeien tot het eind maar helaas geen voldoende van mijn kant.

2,5*
5,5/10

Matige film over een man die zijn gezin gadeslaat vanuit de garagezolder, zonder dat zij weten waar hij is. Een origineel verhaal met een wat ondermaatse uitwerking en een tegenvallend einde. Aan de cast ligt het niet. De bijna constante voice-over wordt vermoeiend en ook de film zelf is wat langdradig.

Wonderlijke film. Met veel interesse bekeken en me geen minuut verveeld. Verhaal is zo onwaarschijnlijk als maar zijn kan eigenlijk, en wordt derhalve een soort sprookje voor volwassenen. Redelijk resultaat, bij vlagen heel intrigerend, maar Wakefield had nog meer bijzonder kunnen zijn als regisseur Swicord het lef had getoond om hier en daar wat extra's toe te voegen. Hij registreert het gebeuren tamelijk recht toe recht aan, waardoor deze in potentie sterke art house film net niet prikkelend of uitdagend genoeg is. Cranston en Garner doen het goed, zijn echter wel het meest onwaarschijnlijk filmechtpaar sinds hele lange tijd, maar net als het bizarre en ogenschijnlijk belachelijke einde(was het niet veel mooier geweest als Wakefield aan het slot in stilte was vertrokken in plaats van weder te keren?, of wil men zo duiden dat de mens feitelijk erg egoïstisch is, en is dit happy end daardoor eigenlijk erg wrang?), stoort dat tijdens het kijken niet echt.

Gluren bij de buren

Een uniek uitgangspunt maakt nog geen goede film. Ik wil best wel door wat onwaarschijnlijkheden heen kijken, maar dit ging echt te ver. Het feit dat de politie bijvoorbeeld niet een keer de garage en zolder doorzoekt waar Howard zich schuilhoudt vond ik behoorlijk curieus, evenals het feit dat twee verstandelijk gehandicapten Howard meerdere keren bezoeken en nooit hun mond voorbijpraten. In het echte leven zouden ze het waarschijnlijk wel met vriendjes bespreken waardoor het bijvoorbeeld weer bij de leiding van de zorginstelling uit zou komen etc.

De reden waarom Howard betrekking tot de zolder neemt viel wel enigszins te begrijpen, al vond ik met name de problematiek in zijn huwelijk niet dusdanig ernstig om dan maar meteen zo lang op die zolder te verblijven. Het viel beter te begrijpen als hij het in een opwelling gedaan had (wat hij in eerste instantie ook deed) maar het feit dat hij er zo lang in bleef hangen in combinatie met het niet ontdekt worden vond ik erg ongeloofwaardig. De problematiek binnen het huwelijk die daarnaast lichtjes werd aangestipt ging daarbij overigens ook niet diep genoeg om Howard echt volledig te gaan begrijpen. De conclusie die ik nu zelf trek is dat Howard paranoïde is met betrekking tot het verliezen van zijn vrouw aan een andere man omdat hij zelf te bezitterig en achterdochtig is en zijn vrouw hier in meegetrokken heeft. Hij gaat er al zo vanuit dat zij hem niet zal begrijpen, dat hij haar reactie op voorhand al in gaat vullen.

Wakefield laat wél voldoende stof ter discussie over en het is dan ook een film waar je nog lange tijd over kunt discussiëren. Het sterke concept brengt dit wel teweeg, maar de gebeurtenissen die er op het scherm mee gepaard gaan en het lang niet altijd volledig kunnen verplaatsen in de keuzes die Howard maakt, zorgden bij mij toch voor een algehele teleurstelling.

2,0*

Wat een waardeloos einde. Heel erg jammer.

Verspilling van tijd.

Ik heb nog nooit Breaking Bad gezien(ik weet het), maar ben erg fan van Bryan Cranston vanwege Malcolm in the Middle. Want van zijn films moet hij het niet hebben, die gast maakt de ene belabberde keuze na de andere. Trumbo en The Infiltrator, daarna houdt het wel op. Deze film is ook niet geweldig, maar blijft interessant door het gegeven en acteerwerk van Cranston. Al is hij een ongeloofwaardig koppel met Jennifer Garner vanwege z'n ouwe kop. En daarbij is het einde super slecht. Al heb ik een theorie gehoord waardoor heel de film weer fantastisch lijkt.

Saai, langdradig, irritante voice-overs, slappe monologen...Voor een nieuwe kijker...Eerste half uur kijken en dan doorzappen tot 10 minuten voor het einde. Dit was een uitermate geschikte rol geweest voor Robin Williams (rip)

En eigenlijk eindigt de film niet en laat je met veel vragen achter..........Daarom geen voldoende

Best wel fascinerende film over een man die vast zit in zijn huwelijk, baan en leven en spontaan besluit om te verdwijnen. Hij leert de essentie van het leven weer begrijpen en waarderen, en wordt door het observeren van zijn vrouw opnieuw verliefd op haar.
Prima rollen van Garner (knap want zonder veel dialoog) en Cranston. En ik snap de onvrede wel over het einde, hoewel Cranston toch een aantal opties bij elkaar fantaseert, maar ik vond het uiteindelijk ook wel weer prikkelend. Zo van, en nu ? Later nog eens herzien.

Wat een slechte film met een waardeloos einde. Over slaan!

"I didn't leave my family, I left myself...", maar Howard's "let's get away from it all" ruimt toch plaats voor de gedachte niet al te impulsief aan de sleur van het dagelijks leven tot een kritische kijk toe te geven. Misschien is hetgeen ge bezit wel heel mooi... en dat de kijker in het slot niet precies weet hoe het afloopt, speelt geen enkele rol. Howard's conclusie is gemaakt..
Eigenlijk grappig te zien hoe het hoofdpersonage zijn eigen familie bespiedt, er allerlei besluiten en nieuwe inzichten in vindt en ook hoe hij pittige momenten uit het verleden in herinnering brengt. Mooi, anderzijds is het als het eenvoudig, ontwapenend gedrag van twee gehandicapte tieners hem wat terug tot zichzelf brengt.
Is het nachtelijk vuilbaksnuisteren wat potsierlijk, "Wakefield" kon mij in zijn geheel wel boeien en de act van Bryan Cranston is meer dan bevredigend.