menu

Wakefield (2016)

mijn stem
2,85 (220)
220 stemmen

Verenigde Staten
Drama
106 minuten

geregisseerd door Robin Swicord
met Bryan Cranston, Jennifer Garner en Beverly D'Angelo

Howard Wakefield is een succesvol advocaat, echtgenoot en vader die in een opwelling besluit zijn perfect ogende leven achter zich te laten. Hij verschuilt zich stiekem op de zolder van zijn garage en observeert van daaruit zijn vrouw en hun twee dochters. Hoe gaat zijn gezin om met zijn plotselinge afwezigheid? Howard bespiedt van een afstand zijn vertrouwde omgeving en neemt je mee in zijn herinneringen en bespiegelingen.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=d-TOO07f92E

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van IH88
3,0
“People will say that I left my wife and I suppose, as a factual matter, I did.”

Prima film. Het uitgangspunt van Wakefield is bijzonder, en gelukkig probeert de film het gedrag van Howard Wakefield niet goed te praten. De combinatie humor/drama voelt soms wat geforceerd aan, maar Bryan Cranston is gespecialiseerd in dit soort rollen en weet het allemaal goed te verkopen. Jennifer Garner zet ook een geweldig acteerprestatie neer, en weet met alleen haar gezichtsexpressies al ongelooflijk veel emotie over te brengen. Hopelijk zien we haar in toekomst weer wat meer in dit soort (grotere) rollen. De laatste scene zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ik vond het wel passend en een mooi (open) einde.

avatar van Donkerwoud
3,0
Bryan Cranston, of de acteur die het archetype van 'de boze witte man' shakespeareaanse gravitas geeft. In die zin is 'Wakefield' (2016) al bij voorbaat een succes, want de film bestaat uit niet heel veel meer dan Cranston die wegloopt van zijn huwelijkse plicht en zijn eigen gezin bespiedt vanuit de garage. Hoe zal z'n eega (Jennifer Garner) zich herpakken nu ze opeens getrouwd is met een vermiste man? Een sardonische scheiding die tegelijkertijd niet een echte scheiding is, omdat ze in haar verdriet meer ooit vastzit aan haar echtgenoot dan tijdens het huwelijk. Vanuit dat Victoriaanse raamwerk ziet hij haar rouwproces, haar eerste stappen richting een leven zonder hem en de troostende mannen die misbruik maken van haar precaire situatie. Eens te meer laat de steracteur uit Breaking Bad in 'Wakefield' (2016) zien hoe goed hij in staat is om een transformatie te spelen: van een gewaardeerde advocaat en familieman naar een zelfverkozen clochard. Of hoe deze hufterige voyeur alleen nog z'n vrouw bespot en becommentarieert, met z'n knauwende observaties doordrenkt met cynisme en eigen frustratie. Het is alleen zo jammer dat de film nergens naar opbouwt en Howard's misogynie zelfs afzwakt met misplaatste sympathie richting z'n motieven. Het is toch eigenlijk een treurige stakkerd die beter verdient dan deze liefdeloze eenzaamheid.

3,0
Is de oplossing voor het raadselachtige slot misschien niet dat het een droom is. Of nog liever, dat hij tijdens de lange wandeling naar huis, dit alles heeft bedacht en uiteindelijk bij thuiskomst besluit toch gewoon voor zijn gezin te kiezen. Daarom reageert niemand thuis ook verbaasd, als hij meldt dat hij weer thuis is.
Want wat heeft het voor betekenis in de film, dat de stroom uitvalt ? Eigenlijk niets, als de de film ziet als iets dat echt is gebeurd. Door de stroomuitval te zien als een reden voor een lange wandeling naar huis, kun je ook aannemelijk maken dat hij zijn leven eens overziet en gaat fantaseren over wat er ook zou kunnen. Daarom wordt ook alles uit zijn perspectief verteld. Hij praat in zichzelf over wat er zou gebeuren, als hij dit allemaal ook echt zou doen.
Blijft onbevredigend dat de regisseur dat er dan niet wat duidelijker in heeft verwerkt.
Ik vind wel, dat de man een mooie rol speelt, ook wel komisch.

avatar van ILDIB
3,5
Tikkie ongeloofwaardig en na t middenstuk minder interessant. Het blijft wel de vraag hoe loopt t af. En die vraag wordt maar half beantwoord. Zet interessant gegeven en mooie jij in de gedachten.

avatar van bobbee
3,5
Prima film, vol levenswijsheid. Wat ongeloofwaardigheid betreft, welke film is uberhaupt geloofwaardig? Iedere film is nep. Het gaat erom hoe ver je in dat 'what if' mee gaat. En hoever dat lukt is niet alleen een kwestie van de film, regisseur, acteurs etc. Maar evengoed van de kijker zelf. Wat heb je meegemaakt, in hoeverre ben je in staat het concept te begrijpen.
Cranston en Garner zetten prima rollen neer. De regie is toneelmatig, het verhaal hilarisch onbeschoft. De psychologie van Wakefield is de as van de film, hoe hij zijn eigen gevangens creëert, weer afbreekt en vervolgens weer opbouwt. In hoeverre is iemand in staat om te ontsnappen aan de kooi die hij zijn leven noemt? Gedrag wordt gedicteerd door je karakter. Inzicht helpt maar het maakt je niet tot iemand anders.
Dat laat Wakefield zijn. Ik ken het boek niet maar de inzichten verraden een wijze ziel.
En wat het einde betreft, ik zie sommigen er mee worstelen, tot het daadwerkelijk zo ver is weet je dat het werkelijk alle kanten op kan gaan. En wat er uiteindelijk gebeurt is de meest voor de hand liggende optie. Ieder ander einde zou geforceerd geweest zijn.

avatar van Brabants
2,5
Wakefield is een film die op sommige momenten best doeltreffend en zelfs grappig van aard is. Het verhaal t.o.v. het einde vond ik wat abrupt onlogisch van aard. Daarom kon ik de film niet echt waarderen.

avatar van 606
2,5
606
Fijne acteur in een helaas saaie langdradige film.

geplaatst:
In tijden van zelf-isolement en verplichte opsluiting om het hoofd te beiden tegen een onzichtbare vijand is deze Wakefield een aangename zit. Het uitgangspunt is origineel: in een uitgeblust huwelijk waarin vanalles is geprobeerd om het vuur gaande te houden, kiest de man van het ene op het andere moment om zichzelf het leven van een wasbeer (het was toch een wasbeertje, of niet?) aan te meten door, jawel, een zelfverkozen isolement. Gaandeweg treedt er binnen de man een metamorfose op. Hij leert om de wereld en zijn huwelijk/gezin met andere ogen te zien.

Het eind laat de kijker in het ongewisse of de hele vertoning werkelijk heeft plaatsgevonden, althans dat is mijn insteek.

Een aangename film in fijne sfeer met een uitstekende Cranston.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:11 uur

geplaatst: vandaag om 12:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.