Meningen

Oké.

Sowieso is dit meteen de eerste film van John Waters die ik weg kan strepen. Ondanks de befaamde status van deze regisseur had ik nog nooit één van zijn films op mijn scherm staan. Vooral omdat deze niet echt voorbij op televisie kwamen, maar ook omdat zijn eerdere films me niet bijzonder veel trekken.

Het enige dat ik duidelijk kan herkennen qua stijlelement van Waters zijn de duidelijk excentrieke personages. Alles wordt ouderwets overdreven neergezet, alleen smeert Waters het nog wat meer in. Het levert een compleet andere film op die ik had verwacht. Waar ik best een serieuze en sentimentele film had verwacht, bleek het toch een veel explosievere en luchtigere film te zijn.

Depp doet het redelijk, al zijn dit niet echt de rollen waarvoor ik hem zal onthouden. Met Locane is die gedachte eigenlijk ook niet anders. In principe worden de gebaren die ze maken vooral overdreven, maar dat maakt een acteerprestatie niet perse beter. Met het juiste plezier maakt het dit zelfs een aanzienlijk stuk makkelijker, omdat het natuurlijk leuker is om jezelf te durven presenteren.

Verder is het qua regie wat terughoudend ondanks pogingen om er een spectaculair geheel van te maken. Daarvoor is het camerawerk te gewoon en de opmaak wat te simpel, maar de film boeit gelukkig wel en duurt daarnaast ook niet lang. Waters weet goed waar hij mee bezig is, alleen is de charme ervan na enige tijd uitgewerkt. Wel kan het nog een voldoende scoren, vooral voor het lekker excentrieke schouwspel.

Ondanks dat regisseur Daniel Farrands tegenwoordig het pad van B-misdaad/horrorfilms is opgegaan leverde hij vroeger dit soort brede en complete documentaires af. Het geheel loopt bij elkaar wel 6 uur en 40 minuten door, maar dat neemt niet weg dat de kijkervaring bijzonder plezierig is. Stuk voor stuk worden de films en bijbehorende serie afgegaan waarbij de acteurs, producers, schrijvers en regisseurs allemaal hun duit in het zakje doen. In principe is Crystal Lake Memories dus een soort lang uitgesponnen triviasessie voor de liefhebbers en niet veel meer. Soms had er wat meer structuur in de interviews mogen zitten en enkele namen zoals Kevin Bacon en Barbara Sachs zien we niet terug, maar als horrorfanaat die recentelijk alle delen binnen deze reeks is afgegaan was dit een ontspannen en educatieve ervaring die geen moment te lang heeft aangevoeld.

De Argentijnse regisseur Demián Rugna gooide met Aterrados al de nodige oogjes tussen de horrorliefhebbers en alhoewel die film zeker spannend en sfeervol was, levert hij met When Evil Lurks het echte werk af: een lekker doordenderende en harde horrorfilm met veel nagelbijtertjes erin verwerkt. Verfrissend is het gespeel met verhaalstructuur. In plaats van een korte inleiding begint Rugna meteen met de horror zelf en geeft de personages evenals het concept gaandeweg door middel van dialoog hun achtergrond mee. Een uiterst originele en vooral erg vlotte manier om iedereen te voorzien van de nodige kleur en het mysterie op boeiende wijze uit de doeken te doen, al levert Rugna toch net wat beter werk door de rustigere momenten ideaal te vermengen met de chaotische momenten. Uiteindelijk is het vooral de ongeremde natuur van de film die de kers op de taart levert. Het eerste uur kent meerdere, opvallend gemene stukken die de kijker wel even bij zullen blijven en eenmaal de achtbaanrit definitief begint heeft Rugna een beheerste controle over zijn tempo. Jammerlijk is dat de personages wel heel snel naar agressieve en met enige regelmaat stompzinnige handelingen grijpen, maar verder is When Evil Lurks een uiterst originele, spannende horrorfilm.

Prima.

Vooral het idee stond me wel aan, al is dit niet heel bijzonder spannend uitgewerkt. Maar het idee zelf zorgt eigenlijk al genoeg voor een prima sciencefiction / horror filmpje. De film kent ook een best lekkere opening, waarmee de toon al snel gezet is.

Acteerwerk is niet briljant, gelukkig krijgen de karakters wel wat verdieping en nemen ze allemaal dus ook een verschillende vorm aan. Vooral het idee van de autist (toch?) was best om aan te zien. Voor de rest had de film wel nog wat grover gemogen, de kills zijn na de opening niet veel beter.

Het kijkt wel goed weg met prima uitgevoerde mystery. Het boeit, acteerwerk niet briljant en visueel ondertussen zeker wel wat verouderd. Wel eens leuk om een keertje gezien te hebben, maar om gelijk een meesterwerk te verwachtten, nee niet echt.

Nieuwe kubus.

Een interessante reeks is het wel, eerlijk is eerlijk, die Cube-films. Destijds wisten ze goed uit te pakken met een gegeven dat mysterieus oogt, en daardoor boeit. Daarnaast kon ik het wel waarderen dat ze van kubus naar kubus trokken en soms een val tegenkwamen. Als zo'n film succes behaald, kan een vervolg dan uiteraard ook niet uitblijven.

Hypercube is een soort update van het eerste deel. Enkele bronnen vertellen me ook dat ze 4x het budget hadden dit keer, dus het was blijkbaar hoog tijd dat de computereffecten enkele kamers overnamen. Overigens wordt het verloop van het eerste deel in mindere maten gevolgd. De kamers dragen nog steeds gevaar met zich mee, maar veel variatie in vallen is er niet meer en het is meer de sciencefiction die de film na enige tijd overneemt.

Jammer genoeg pakt dat niet altijd even goed uit. Vooral omdat de effecten er maar brak uitzien. Nogal cheesy. Past niet echt met de hypermoderne technieken die de film wil uitademen. Ze hebben overigens wel erg hun best gedaan om het plot zo complex mogelijk te maken, uiteindelijk zo complex dat het verhaal zelf niet echt meer een verklaring wil geven. Misschien dat de gemiddelde wetenschapper er nog wel een theorie aan wil verbinden, maar op mij kwam het meer over als een grote dosis vaagheid, puur om vaag te doen.

Acteerwerk is niet geweldig maar te doen. Het zijn eerder de personages die wat mij betreft snel afgemaakt hadden mogen worden. Die Gordon past echt niet in deze film bijvoorbeeld. Toch moet ik zeggen dat iedereen z'n best doet om eigenzinnig over te komen en dat weet aardig te lukken. Bovendien zorgt het camerawerk voor een lekker energieke sfeer waardoor ik geen enkele moeite had om door de film heen te komen. Mooie, draaiende bewegingen en vlotte montage.

Belichting is ook zeker niets mis mee, maar zoals eerdergenoemd de effecten zijn slecht en dat is een wat jammerlijke combinatie met de belichting. Verder gebeurt er een hoop, dat alleen uit de hand loopt eenmaal de finale op je af dendert. De film blijft ten alle tijden boeiend en vermakelijk, maar toch zijn er teveel elementen te bekennen die het als geheel afremmen en zelfs naar beneden halen. Kan daardoor niet tippen aan het wat rustigere eerste deel, maar het derde deel zal ik toch ook eens kijken.

Nadat de reeks met het vorige deel in een soort wiskundevraagstuk veranderde, besloot regisseur Ernie Barbarash het roer weer om te gooien naar wat directer entertainment. Cube Zero wordt er echter niet beter op, met name omdat de vernieuwde perspectieven (we krijgen immens nu ook een kijkje achter de schermen) niet erg sterk worden uitgewerkt. De beweegredenen zijn vaak te eenvoudig en de schurken te karikaturaal, bovendien wordt er door de protagonisten in de kubus zelf erbarmelijk geacteerd. Het is dus moeilijk om enige sympathie op te brengen voor de keuzes van de personages, maar eenmaal de cube zelf te werk gaat sta je als kijker garant voor wat leuke porties aan vermaak. Op visueel vlak verder best strak ingericht waarbij met name de cameratechniek opvalt, maar de computereffecten zijn ondertussen wel verouderd. Uiteindelijk is het vooral de afwisseling tussen diverse personages die niet werkt (vooral door de grote stoot aan misplaatst sentiment), waardoor dit deel zich tot het minste werk van de reeks moet voegen.

De Duitse regisseur Tilman Singer zoekt nadrukkelijk de originaliteit op in deze onvoorspelbare horrorthriller, maar vergeet daarbij dat de individuele genres ook goed uitgewerkt moeten worden. Cuckoo kent nergens de sfeer en/of de spanning die het de hele duur nastreeft, waardoor de originaliteit enigszins verloren gaat in een niet al te interessante aanloop. Singer neemt zijn verhaal daarnaast erg serieus, maar zet vervolgens zijn personages nogal sterk aan. Zeker Dan Stevens loopt volop te schmieren, al maakt dat zijn figuurtje wel een heel stuk leuker dan de rest. Met name Hunter Schafer wandelt wel erg gefocust de bekende paden af voor haar rebelse karakter, gelukkig is dat snel vergeten eenmaal Singer overgaat naar de slotfase. Daarin gaat de boel overtuigend los en eindigt Cuckoo op een bevredigende noot, maar er had veel meer uitgehaald kunnen/moeten worden.

Goed.

Die Paulo kan best mysterie schrijven, maar de andere film die ik van hem zag maakte wat minder indruk. Met deze film kon ik pas echt plezier hebben. Mysteriefilms zoals El Cuerpo zijn helaas op de dag van vandaag zeldzaam geworden, want ik krijg het gevoel dat niet veel films dat gevoel meer hebben van dat je er echt bij moet blijven.

Het jammere van de film is dat het wel erg Tv-achtig aanvoelt, in de zin van dat elk personage met veel theatrale gebaren hun gevoelens uiten. Enkele rollen zijn hierom bij vlagen best onuitstaanbaar, zoals Rueda en Garrido. Ondanks dat hun personages wel essentieel bijdragen aan het verhaal, had ik liever niet gezien dat veel personages met dit soort basisuitdrukkingen uitgediept werden.

Niet alles binnen deze film is origineel te noemen en het is jammer dat het niet vaker op de zeer geslaagde horrorscenes doorzet, maar verder is het bijzonder om te zien hoe elke scene binnen deze film bijdraagt aan het mysterie. Elke scene is een clue, en zet je een stapje dichter bij de oplossing die ik alleen net wat te vergezocht vond, maar niettemin is de opbouw erg geslaagd.

Visueel best aardig. Sterke belichting, soms ook oprecht spannend, maar vooral een mysterie met genoeg tempo en vaart om de aandacht niet bij te verliezen. Bij deze film is dat ook een slechte keuze, want je zal het verhaal waarschijnlijk in no time verliezen. In dat opzicht moet deze film tot de betere mysteriefilms behoren, de beste zelfs als de uitkomst niet zo vergezocht was.

Leuke film dus, geen moment mee verveeld en het maakt me direct nieuwsgierig naar het volgende werkje van Paulo. Als hij dit soort films kan doorzetten dan kan je hem binnenkort tot een koning onder het mysteriegenre benoemen. El Cuerpo duurt wat lang, maar dat is nodig om het verhaal de vorm te geven die het nodig heeft. Amusante mysteriethriller met hele korte horrormomenten.

Teleurstellende griezelklassieker met indrukwekkend stuntwerk, maar daarentegen betrekkelijk weinig effectieve spanning en een boel overacterende hoofdpersonages. Zeker Dee Wallace speelt hier niet haar beste rol en verzandt daardoor in nogal gemaakte angstgevoelens. Regisseur Lewis Teague kiest ervoor om op de helft van de film een boel scenes rondom een auto te laten plaatsvinden waar Cujo wat schade tussen probeert aan te richten, maar dit gebeuren gaat nogal langzaam voorbij met weinig hoogtepunten. De visuele aftakeling van de hond wordt sterk naar voren gebracht en oogt dreigend genoeg, maar door de weinig inleefbare situatie botsen de makers geregeld op tegen een betonnen muur.

Lowest of the lowest.

Cult Following was een film die ik vooral een keer kon meepakken. Kende de film totaal niet. MovieMeter ook niet, ik moest de film namelijk zelf toevoegen. Het is echter niet dat ik deze film van veel waarde vind voor de site. Het is namelijk een bizar slechte vertoning van een concept dat wel degelijk had kunnen werken.

Vreselijk ingericht in ieder geval. De aanpak is wellicht niet zo ridicuul als bijvoorbeeld Shark Exorcist maar het komt er soms aardig bij in de buurt. Iets dat nagenoeg direct opvalt is dat er geen doorkomen aan is. Regisseur Hartley faalt herhaaldelijk in de aanpak van de film en maakt er voortdurend een potje van. Volstrekt oninteressante personages, saaie cult en een brakke aanpak staan centraal in de film.

Werkt zich verder ook niet echt ergens naartoe. Het is voortdurend wat onderzoeken voor een documentaire, maar deze documentaire is werkelijk te saai voor woorden in dat geval. Ik vind het erg knap hoe zo'n interessant gegeven op zo'n nutteloze manier wordt neergezet. Tegen het einde aan bewijst het abrupte einde ook dat de schrijvers totaal niet wisten wat ze er eigenlijk mee aan moesten.

Nee, dit kan je makkelijk overslaan. Film werd gekeken op een avond en leek ook meteen een vroege nachtrust te betekenen. Je vraagt je door dit soort films toch weleens af hoe makers het voor elkaar krijgen om zoiets oninteressants neer te zetten. In ieder geval doet deze Cult Following niets. Brak op horrorvlak, matige effecten, suffe toevoegingen en een cult die geen enkele dreiging uitstraalt. Ik kan geen goed woordje opnoemen voor deze film. Cijfer is er dan ook naar.

Matig.

Ik moet nog steeds deel 2, 3 en 4 uit de reeks zien, maar ik denk dat die delen eigenlijk weinig met elkaar te maken hebben aangezien ik dit prima kon volgen na deel 6 te hebben gezien. Een erg moeilijk verhaal heeft Cult of Chucky dan ook niet, en dat was van een Chucky-film te verwachtten.

Wel heeft Mancini de mouwtjes opgestroopt en de film visueel iets beter aangepakt. De locatie is apart en sfeervol, de kills zijn wat gedetailleerder en het camerawerk sterker. Toch is het als eindresultaat een stuk minder dan andere Chucky-films, en dat heeft vooral te maken met het verhaal.

Het verhaal wil niet echt op gang komen. Cult of Chucky is zonder twijfel een stuk trager dan andere Chucky-films. Het verhaal komt relatief langzaam op gang en de bekende humor komt eigenlijk pas na een goede 45 minuten weer terug. Alles daarvoor is een herhaling van bekende horroringrediënten verpakt in een aparte omgeving.

Chucky blijft best leuk, al zien we de "echte" Chucky enkel als hoofd terug. Dourif weet wel precies wat hij wil met zijn pop. Dochter Dourif doet het ook prima, maar krijgt een saaie rol. Bijrollen doen het ook wel redelijk, enkel Tilly was ondermaats. Heel serieus kan je haar ook niet nemen wanneer ze hier voor het eerst op het toneel verschijnt.

De moorden zijn best hard en bloederig, maar uiteindelijk kan het de film niet echt opvullen. Enige spanning is er niet en de twisten zijn vooral vervelend en herhaald. Plotgaten zijn ook genoeg te bekennen. Niet onbekend in een horrorfilm, maar zeker richting de slotfase wordt het wel heel ernstig. Ik had het gevoel dat de film helemaal niet eindigde. Er worden werkelijk te veel stukken opengelaten. Het verhaal bouwt bijvoorbeeld een verhaal rondom Vincent (Andy), maar zoals het met hem afloopt had dat niet eens gehoeven.

Als resultaat lijkt er meer aandacht naar het visuele aspect te zijn gegaan. Dat maakt de film, een slasher, niet perse interessanter. Het komt te traag op gang en heeft te veel last van slecht en afgeraffeld schrijfwerk. Ondanks dat de moorden wellicht harder zijn dan in andere Chucky-films vond ik het als geheel toch echt de minst interessante Chucky-film tot nu toe uit de reeks.

Prima film, maar geen hoogvlieger.

ondanks een hele lange zit die naar mijn mening nooit kon eindigen, is dit toch wel een boeiend sfeertje. Met een verrassend sterk acterende knaap (DeHaan) en een prima bijcast zoals de vriendin van LeBouef. (als ik het goed schrijf )

De nare sfeer die toch elke keer weer boeiend blijft zorgt ervoor dat je als kijker toch blijft kijken. De mysterieuze mensen die verblijven, de WC knop, de vissen in het water. Geen hint die weggegeven wordt, als kijker kan je dan mooi puzzelen.

Ik zal zeggen dat het niet zozeer een echt Horrorfilm is. Meer een Mysterieuze thriller, met vlagen grenzend tegen Horror en Drama aanzit. Een prima film, lange speelduur, maar leuke ervaring om weleens gezien te hebben.

Half.

Deze film heeft simpelweg gewoon mindere en betere stukken. Zo is het richting het einde, naar mijn gevoel, een stuk sterker dan het hele begin en middenstuk. Regisseur Freyne levert een interessant, maar geen geslaagd filmpje af.

Het is wel leuk dat de makers iets origineels proberen te bedenken op een genre waarvan alles al eens een keertje is gedaan. Zo is het begin vooral een drama met (denk ik) een politieke boodschap op de achtergrond. Nu is deze boodschap niet erg uitgediept.

Het eerste gedeelte en middenstuk zijn eigenlijk gewoon een beetje saai. Enkele wat luie schrikmomenten tijdens nachtmerries om de aandacht er af en toe even bij te slaan. De regisseur leek dus zelf ook een aantal keer door te hebben dat het niet het meest interessante verhaal had.

Voor de rest ziet het er allemaal wel prima uit. Ik krijg wel een beetje het gevoel dat Engelse (of Ierse) regisseurs films maken die wat subtieler zijn. Dit kan werken, maar niet altijd, en hier werkt het eigenlijk ook gewoon niet zo goed. De drama is vooral saai en als kijker ben je een beetje ongeduldig voor de actie.

Zodra de film eindelijk losgaat is het wel een stuk indrukwekkender. Spannende en intense straatgevechten met een haast Children of Men achtige benadering. Het maakt de film wel interessant genoeg om naar te kijken.

Uiteindelijk is de film niet dodelijk saai. Het is gewoon iets te subtiel voor een film die weleens de neiging heeft om bruut uit te pakken. Als kijker ben je dan eigenlijk vooral een beetje ongeduldig voor de echte bruutheid van de film.

Leuk.

Fincher komt hier weer eens bijzonder en origineel uit de hoek. Deze film blinkt inderdaad uit qua nieuwe ideeën. Eentje die ik zo ver ik weet nog nergens herken, en anders heb ik zeker at gemist. Fincher bewijst hier weer een best goede regisseur te zijn.

166 minuten is niet niks, maar Fincher weet het allemaal boeiend en overzichtelijk te houden. Hij stopt er soms lekker veel details in zodat het boeiend blijft, en het verhaal is opzicht al vrij boeiend om te volgen. Pitt en Blanchett hebben wel duidelijk een chemie.

Nu ga ik toch eerlijk zeggen dat de film toch wel een stuk te lang duurt.166 minuten is echt te lang, ondanks het originele idee. Het blijft vrij boeiend, maar toch.

Vervolgdeel dat weinig te maken heeft met het eerste deel en het feit dat deze productie pas The Curse II ging heten nadat het was afgerond, is dus goed te geloven. Gelukkig moet dit project van regisseur Frederico Prosperi niet al te veel kracht inboeten ten opzichte van het vorige hoofdstuk en kijkt voor een merendeel lekker weg. De praktische effecten zijn charmant en de chemie tussen J. Eddie Peck en Jull Schoelen werkt aanstekelijk, ondanks dat de dialogen zelden doeltreffend zijn geschreven. De voortgang van de horror is voorspelbaar en de finale eigenlijk iets te cheesy, maar de langzaam ontrafelende escalatie is onderhoudend genoeg. Helaas haalt dit gebeuren het uiteindelijk niet bij de iets uniekere inslag van het eerste deel.

Derde hoofdstuk in deze relatief obscure reeks zet een dalende lijn verder in gang. Nu oogt Curse III ook niet als een film waarin het budget is opgehoogd, eerder als een geheel waarin de makers het beste moesten zien te maken van de beperkte middelen. Het meeste geld is mogelijk opgegaan aan de Afrikaanse achtergrond en het halen van Christopher Lee, want buiten een aantal mooie plaatjes gaat dit echt nergens over en maakt het voortdurend een microbudget-indruk. Waardeloze dialogen en saaie hoofdpersonages die de kijker geen moment naar het hart gaan en een spannend opgezette finale die bijna amateuristisch slecht in beeld wordt gebracht. Regisseur Sean Barton lijkt te mikken op een subtiele film, maar zijn leiding maakt er vooral een lompe productie van met beduidend weinig hoogtepunten en eentje die aanzienlijk minder interessant voor de dag komt dan zijn voorgangers.

Wadlow & Wayans.

Niet mijn favoriete regisseur of acteur, maar beide heren hebben genoeg bijgedragen aan de entertainmentwereld om me nieuwsgierig te maken naar een samenwerking. Daarnaast rook deze film een beetje naar Goosebumps. Ook geen hoogstandje binnen cinema, maar wel lollig en vermakelijk Halloweengebeuren. Met de daadwerkelijke feestdag in aantocht was ik toch wel geïnteresseerd.

Ik mag niet klagen, The Curse of Bridge Hollow is een best vermakelijke film. De ontwikkeling is een beetje zoals we die kunnen verwachten. Dochter en vader die ergens subjectief lijnrecht tegenover elkaar staan, maar dan tijdens het verhaal naar elkaar toegroeien en elkaar accepteren. Met Halloween op de achtergrond levert dat degelijk voer op, al duurt het lang voordat de film zichzelf echt losschroeft met de bovengemiddelde scenes. Het uiteindelijke hoogtepunt (de schoolattractie) komt bijvoorbeeld pas na een uur.

Het acteerwerk van Ferguson en Rowland vond ik weinig bijzonder. Wayans is duidelijk enthousiast, maar heeft ook absoluut geslaagdere personages gespeeld. Alle karikaturale toevoegingen naast die drie maken weinig indruk (Riggle & Lapkis als kleine uitzonderingen). Wadlow pakt gelukkig wat beter uit met creatieve horror. Conceptueel is dit allemaal geen onbekend terrein, maar de decoraties die uiteindelijk tot leven komen zijn best geinig. Spannend wordt het nergens, maar zeker de clowns en vooral Stingy Jack zelf zijn erg leuk gedaan.

Met enkel 89 minuten op de teller is een film als deze zo voorbij. Het is een film die het echt expliciet moet hebben van de fun, want veel voegt Wadlow vanuit de regie niet toe aan spanning of sfeer en de humor is wisselvallig. Toch heb ik de film, ondanks alle tekortkomingen, vlot kunnen uitzitten. Liever een plezante The Curse of Bridge Hollow dan een oversentimentele film die de boodschap constant door je strot blijft duwen.

Mwa.

Eerste Chucky ervaring, hij is me niet zo slecht bevallen voor een deel 6 van een horrorreeks. Ook is deze versie van 2013 en moet ik (als ik eraan begin) waarschijnlijk even wennen aan de 1990 versies. Maar zo slecht was dit deel niet.

Acteerwerk is niet erg sterk, stem van Chucky is dan wel weer leuk. Jammer is dat de schrikeffecten niet zo effectief zijn omdat zijn gezicht compleet veranderd wanneer hij het moordlustige karakter aanneemt. Opbouw had ook iets korter gemogen.

Redelijke gore, had iets meer gemogen. Maar geen superslecht deel.

Regisseur Rob York dirigeert met relatief weinig budget een redelijk charmant filmpje, alhoewel zeker niet foutloos. Met name het enthousiaste acteerwerk van de leden draagt Curse of Crom naar een hogere trede. Inhoudelijk is het echter basisvoer waarbij een oude legende roet in het eten van een paar tieners gooit. In dat opzicht wordt er door York weinig ondernomen om zijn film te onderscheiden van soortgelijke resultaten en daarbij komt kijken dat de zogenaamde "Crom Cruach", een heidense god in voorchristelijk Ierland, er maar matig uitziet. De aantocht van het wezen (waarbij veelvuldig gebruik van mistmachines een leuk sfeertje oproepen) is met enige regelmaat interessanter dan de daadwerkelijke verschijning. Bovendien zet York in op diverse spanningsbogen, maar komt niet veel verder dan enkele slome schrikmomenten en schaarse monsteraanvallen. Gelukkig weet de onderliggende dramatiek weliswaar wat toe te voegen en loopt het resultaat in een geleidelijk tempo mooi door. Ik mag hopen dat de regisseur zijn acteurs na afloop van de opnames op een rondje in de club heeft getrakteerd, want ze vormen de grootste kracht van de film.

Ach.

Kon het stiekem tot op zekere hoogte nog wel waarderen. Ik keek de film vooral om wat tijd te voordoen terwijl ik aan het wachten was. Misschien dat het aan dat moment heeft gelegen, maar films als deze weten op die manier nog wel effectief te zijn. Anderzijds kan je van een titel als deze gewoon geen normale kwaliteit verwachten.

Voor mij werkt vooral de bedreiging best goed. Andrew Jones lijkt vooral goedkoop te werk te willen gaan en poept aan de lopende band dit soort films uit, maar Halloween Jack is qua vormgeving wat geslaagder. Leuk detail, die lichtgevende oogjes. Maakt er toch wel een iets interessantere slechterik van. De uitwerking ervan is niet erg origineel meer, maar nog wel vlotjes.

De film opent redelijk explosief en het duurt absoluut niet lang voordat de bal begint te rollen. De moorden zijn wat tam en de kwaliteit niet zeer hoog, maar de korte duur van de film evenals een redelijk tempo weten er nog voor te zorgen dat de film niet compleet rampzalig is. En nogmaals, misschien lag dit aan het moment waarop ik hem keek, maar ik heb me niet veel hoeven storen.

Nogmaals, geen hoge kwaliteit, maar voor diegene die al een hele berg horrorfilms hebben gezien en eens opzoek zijn naar leeghoofdig en simpel vermaak dat niet eens de 90 minuten aantikt kunnen makkelijk van films als deze gebruik maken. Jones zal waarschijnlijk nooit een betere film dan deze maken en daar moet je maar vrede mee hebben, maar stiekem had ik er nog wel wat mee. Uiteindelijk blijft het alleen wel een rommelig gemonteerde en aangeklede film en die kan je moeilijk tot een voldoende waarderen, maar de onderkant van de ton is het ook niet.

Standaard, maar effectief.

Vond het een aardig filmpje in het Wan-universum. Doet ook eigenlijk wat het hoort te doen, en dat doet hij prima, namelijk griezelen. Zo zit dit filmpje iets te vol met schrikmomenten (elke 5 minuten passeert er wel minstens 1 de revue).

Maar de schrikmomenten werken wel goed soms. Vooral omdat Chaves ze goed op het scherm neerzet. Indrukwekkende tracking shots door het huis en vakkundig opgebouwde scares, die soms net niet eng genoeg zijn maar wel effectief zijn.

Geen bombastische muziek of irritante humor die de spanning wegneemt, voor een groot deel is deze film als toon best serieus en weet daarmee best eng te zijn soms. Al haalt hij het niet bij de 2 Conjuring films of Creation, maar zit er wat tussenin.

La Llorona zelf is ook best gaaf, en is soms wel degelijk een dreigende gedaante. De schreeuw waarmee alle kaarsen uitgaan is erg angstaanjagend. Vond haar ook een leuker figuur dan Valak, en de opening met La Llorona zet dan ook gelijk de toon op een heftige manier.

Acteerwerk is keurig, Cardellini weet de film goed te dragen met haar wat beperkte horror-rol. Ook de kinderen doen het leuk en Cruz is ook best leuk. Dit allemaal helpt de film wat omhoog, met ook een onherkenbare Ramirez als demon.

Wat wel jammer is, is dat onder al die ton schrikmomenten weinig overblijft aan verhaal en de film zich alleen voor de schrikmomenten wil geven. Daarbij is het net alsof je alleen maar naar constant harde geluiden zit te kijken. Er had meer aandacht naar het verhaal zelf moeten gaan.

Hier en daar verliest de film ook wat spanning en lijkt dan moeite te hebben om het weer terug te laten keren. Meestal lukt dat ook na een tijdje, maar pas bij de volgende jumpscare. De scares zelf begonnen na enige tijd ook wel wat op elkaar te lijken helaas.

Maar ik vond het uiteindelijk best meevallen. Ik had een vervelende zaal, maar ik voelde me toch ergens best veilig tussen het gelach en geschreeuw van het bange publiek. Leuke avond gehad.

Matig.

Soort extra universum door de makers die over hun eigen klassieker gaat. Het voordeel daarvan is dat het over de film zelf gaat en daardoor makkelijk kan inspelen op de heissa die denkt dat het allemaal waargebeurd is. Toch valt dit als zogenaamde documentaire maar erg moeilijk te behappen helaas.

Ingericht als documentaire, maar zo taai als de pest. Het is vooral het best lollige en slimme schrijfwerk die een extra dimensie aan deze wereld verleent die het soms interessant maakt, maar als je een daadwerkelijke legende als deze in beeld brengt, zou je niet snel verwachten dat dit er het resultaat van is. Bovendien verder ook bijna volledig ontdaan van de elementen die de film zelf wel zo goed maakte; de spanning.

Leuk om gezien te hebben als liefhebber. Verder, in het achterhoofd realiserend, dat het allemaal niet waargebeurd, redelijk waardeloos. Voor een zogenaamde documentaire is dit er wel eentje die je binnen enkele dagen weer zal vergeten, mede door het totale gebrek aan materiaal dat echt interessant is. Voor wat interessante theorieën en beelden zit je bij deze film echter wel goed, ook al wetende dat de makers dit zelf gewoon hebben gemaakt.

Bijzonder slecht geacteerde film met de tweeling McGraw in de hoofdrol, die toch allebei laten zien dat ze wat meer gewichtigheid nodig hebben om goed tot hun recht te komen. Regisseur Juan Pablo Arias Munoz maakt er namelijk een redelijk bekend brouwsel van, waarbij dit keer een ketting de aanleiding is om wat gespook uit de kast te trekken. Tot echte spanning of stabiele sfeerzetting komt het in The Curse of the Necklace spijtig genoeg niet, maar een aantal aparte en kleurrijke beelden zorgen nog voor enig leven in de brouwerij. Naar het einde toe worden bovendien de registers opengetrokken, maar echt opvallend is het allemaal niet.

Zeven jaar na zijn vorige werk binnen deze reeks keert regisseur David DeCoteau terug voor een nieuw deel en krikt daarmee het niveau enigszins op. Specifiek de best sympathieke personages weten het geheel wat boeiender te krijgen en eigenlijk vormt dit het eerste deel waarin de castleden niet opvallend belabberd acteren. De poppen daarentegen hebben een nog kleinere rol, maar aangezien DeCoteau verzaakt om nieuwe leden te introduceren en/of creatieve moorden te presenteren valt er nog mee te leven. De nogal erbarmelijke visuele kwaliteit is echter onmogelijk te negeren, met lelijke effecten en gehaaste productie-elementen als voornaamste minpunten. Ik vond de inhoud stiekem best schattig waardoor dit zesde deel best vermakelijk blijft, maar vanuit een objectief standpunt valt het door de mand.

Ineffectieve horrorfilm met een goedkope vormgeving, waarschijnlijk omdat regisseur James Crow met een minuscuul budget overstag moest gaan. Het acteerwerk is gelukkig niet onaardig en een scene gedurende de finale komt opvallend sterk voor de dag, maar verder vergrijpt Crow zich aan makkelijke schrikmomenten en een te lange speelduur. Inhoudelijk zit er weinig in Curse of the Witching Tree om onder de indruk van te raken, dus waarom de makers zo lang nodig hebben om het allemaal uit de doeken te doen is een raadsel van jewelste. Een aantal scenes zoals de tocht door het huis met de zaklamp laten zien dat er wel een zekere passie en liefde aanwezig waren, maar uiteindelijk ben je de boel niettemin zo weer vergeten na afloop.

Verrassende Lovecraftfilm en het begin aan een reeks van vier films met wisselende kwaliteiten. The Curse tapt uit het vaatje van De Kleur uit de Ruimte, een invalshoek waar ik van tevoren even niet op de hoogte van was en daarmee dus een positieve verrassing vormde. Voor regisseur David Keith is het vooral een fijn excuus om een tentoonstelling van praktische effecten neer te zetten die leuk voor de dag komen. Het acteerwerk is matig en de aanloop niet altijd even boeiend, maar eenmaal de escalatie wordt ingezet is het toch redelijk genieten met oldschool griezelwerk. Helaas wel inferieur aan het latere Color Out of Space.

Opmerkelijke mix van komedie, fantasy en horror die toch vooral slachtoffer is van de overweldigende hoeveelheid opdringerige grapjes. Het idee achter de film is stukken indrukwekkender dan de uitwerking ervan. Niettemin was ik vooraf verbaasd dat een zender als Comedy Central zich aan een horrorfilm wilde wagen, maar nadat ik de inhoud van de film zag kon ik wel snappen waarom. Eigenlijk is de film voor zeker 80% een komedie, maar na enige tijd raken de personages in paniek en beginnen ze aan een circulaire aaneenschakeling van matige grappen en luide stemvolumes. Dit gaat dusdanig lang door dat de film uiteindelijk vooral een vermoeiende indruk achterlaat die maar geen rem kan vinden. Dat ligt niet aan de acteurs, die doen het allemaal meer dan behoorlijk. Ik denk vooral dat er iemand ontbreekt die ze de richting wijst, want de film blijft vooral veel hangen en dat leidt af van een best veelbelovend concept. Het is jammer want ik had best zin in een vlotte horrorkomedie, maar Cursed Friends is daarbinnen niet de beste optie.

Per toeval herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Sean Ellis dirigeert met Eight for Silver een uiterst sfeervolle horrorfilm tot leven met genoeg brutaliteit en onderscheiding om herhaaldelijk op te vallen. Het acteerwerk van Boyd Holbrook is overtuigend, maar de personages zijn de attributen die in dit geheel het minst tot leven komen. Hierdoor valt de boel af en toe even stil en ontloopt Ellis de saaie momenten niet, maar eenmaal de film weer tot leven komt is dat snel vergeten. Specifiek de belegering van het kamp in het eerste kwartier is onvergetelijk sterk en wat daarna volgt, is afwisselend intrigerend.

80s slasher.

We hebben er vast allemaal wel wat van gezien, waarschijnlijk met name de bekendere titels. Curtains is niet de meest onbekende binnen zijn soort, maar op z'n beurt ook zeker niet de meest bekende. Of dat wat uitmaakt? Niet bepaald, maar het schept wel zekere verwachtingen over de productie van de film.

In dit geval zoekt Curtains de zaken allemaal wat dieper dan je zou denken. Zo kent het verhaal daadwerkelijk nog wat vroege wendingen, al verrassen deze weinig. Het zijn vooral iets opvallendere momenten om een wat meer basisgebeuren te ondersteunen. De kern ligt meer bij het hakwerk vanuit een moordenaar die ietwat aparter overkomt, maar allesbehalve indrukwekkend is.

De moorden stellen, buiten een enkel sfeervol gebeuren met het hoofd in het toilet ook teleur. Offscreen en toch wat tam om het als geheel te laten ontstijgen. Ook het acteerwerk is op z'n zachtst uitgedrukt nogal droevig te noemen. Niet onbekend binnen dit soort films, maar als de personages zelf als de bestuurder ervan volstrekt oninteressant overkomen zal er niet snel nog veel overblijven.

Al bij al is het aan de matige kant, maar niettemin kent het genoeg hoogtepunten om niet volledig in de put van vergetelheid te eindigen. Er zitten best wel wat momenten tussen die redelijk werken, maar deze momenten zijn niettemin schaars. Meer grafisch geweld en betere personages hadden de best interessante setting makkelijk kunnen ondersteunen, maar die grote (en benodigde) kansen laat regisseur Ciupka schieten.

Redelijke thriller.

Overduidelijk wel een stapje terug in de carrière van Softley. Vooral op budget dan, want ooit mocht hij normale en grootser opgezette horrorfilms regisseren. Dit is dan wel een stukje minder en duidelijk wat tammer in het genre.

Hough en Sears doen het leuk. Vooral Hough is eindelijk eens iemand die het wel waardig kan houden als vrouw in de penarie. Maar weinig actrices kunnen het haar nadoen. Daarbuiten was Sears soms wat houterig in uitdrukkingen, maar ik merkte wel dat de film leuker werd als hij in beeld kwam.

Het is ondanks dat dit soort genres vaak wel een beetje saai zijn (Klem zitten) maar Softley weet het allemaal net boeiend genoeg te houden om de aandacht erbij te houden. Niet altijd even boeiend, dat duidelijk met het gebrek aan dreiging te maken heeft.

Sears is wel een leuk, maar absoluut geen dreigend karakter. De thriller is nergens intens, slechts vermakelijk, en dat is het stuk waar de film dan punten laat liggen. Visueel best redelijk, de landschappen zijn mooi, alhoewel niet optimaal in gebruik genomen.

Speelduur ook kort genoeg om het een vlot tussendoortje te maken. Er gebeurd niet al te veel, maar wel genoeg om het kijkbaar te houden. Genoeg voor een voldoende.

Cutthroat Island is een nogal vlak verhaal met vlakke personages, waartussen enkel Geena Davis positief opvalt. De overige figuren worden door het scenario amper voorzien van een persoonlijkheid en zijn dus gedoemd te blijven plakken aan de typerende sulligheid en het bijbehorende (houterige) charisma. Regisseur Renny Harlin dirigeert een project met genoeg schaal en budget om leuk mee uit te pakken, maar wacht spijtig genoeg bijna 90 minuten voordat hij daarmee op visueel vlak iets bijzonders realiseert. De finale is bijvoorbeeld leuk, maar de actiescenes daarvoor slaan amper aan en ogen vooral ongeïnspireerd qua vormgeving. Op deze manier hangen de clichés en setpieces van Cutthroat Island losjes aan elkaar en hobbelt het verloop langzaam verder. Erg spannend vermaak is het allemaal niet en Harlin kan slechts van schaarse momenten goed profiteren, maar het is makkelijk toegegeven dat Hollywood ze voorheen slechter heeft gemaakt.

Interessant, maar niet compleet.

Film voelt een beetje aan als een lange TV-serie aflevering. Opmerkelijk korte speelduur, maar ook wel begrijpelijk. Hoort eigenlijk stiekem gewoon wat vaker te gebeuren. Dit soort verhalen hoeven helemaal niet breed vertelt te worden.

Williams doet het voor de rest ook heel behoorlijk. Ze krijgt weinig echte ruimte en er wordt veel van haar verwacht, maar ze doet het allemaal heel aardig. Zowel op emotie als op acteren zelf is ze goed op dreef en dat is ook wel nodig.

Verhaal zelf is ook lekker vlot verteld. Bovendien is het ook gewoon heel interessant om te volgen, althans, voor mij dan. Internetfilmpjes zie je tegenwoordig niet vaak en het tempo is er goed ingehouden hier, waardoor het niet verveeld. Bovendien duurt het ook maar een uurtje.

Wat minder gelukt is, is dat de film heel veel lijkt te willen. Het ene moment gebeurd er iets emotioneels en verdrietig, maar bij de volgende scene is het weer sarcastisch. De toon van de film verandert veel te makkelijk en te lomp.

Die switches tussen de toon voelen dan ook wat vreemd aan. Het lijkt dus alsof je de hele film letterlijk tegen een actrice loopt te kijken i.p.v. een "echt persoon". Chanan hoort daar dan ook als regisseur een stokje voor te steken. De film bijvoorbeeld gewoon op suspense leggen en wat meer emotie weghalen kan dus misschien beter werken, of Williams het overtuigend doet of niet.

Wel een vermakelijk filmpje, maar de regie laat het soms een beetje afweten. Voor de rest wel lekker modern, al voelt het einde daarnaast een beetje onbevredigend aan. Ook wat afgeraffeld qua gevoel, maar voor de rest is de film vlot genoeg.

Eigenlijk moeten er vaker filmpjes zijn die maar een uur duren, verhoogt vaak het tempo ook en er heerst dan ook nog eens meer spanning. Dat verlang je soms ook gewoon bij een film.

Ach.

Cyst is een goedkoop gemaakte film die als ultiem voordeel heeft dat het door iemand gemaakt is die wel een bepaalde voorliefde heeft voor het horrorgenre. Waarschijnlijk heeft deze regisseur Russell zijn inspiratie opgedaan uit de tijden waarin men nog met praktische effecten werkte, want daar bestaat deze film voornamelijk uit.

Dat pakt ook een aantal keer erg leuk uit, ondanks dat er duidelijk nog niet de meest competente mensen achter dit gebeuren stonden. Hier en daar ziet het er wat simpel uit (wat uit een kaal ontworpen wond persen bijvoorbeeld) maar richting de finale pakt de film ook daadwerkelijk uit. Daar komt de echte liefde en passie er ook uit. Probleem is dat Russell daar niet zo veel omheen verpakt.

Acteerwerk is aan de matige kant en het verhaal is een rommeltje. Spanning of sfeer zit er niet echt in want met de locatie zelf wordt weinig gedaan. Geen gespeel met verlichting en er wordt weinig aangevangen met de cinematografie. Concept is ook redelijk basiswerk, maar omdat Russell daar uiteindelijk nog best ver in gaat wordt dit mooi gerechtvaardigd.

Het is een erg simpele vorm van filmmaken door enkel en alleen echt in te zetten op een enkel vlak. Verloop is gelukkig wel veel op vermaak gericht dus saai wordt de film nergens en voelt met enkel 69 minuten op de klok ook zeker niet lang aan. Verder heeft het niet zoveel om het lijf. Een naam als Kostanski had dit waarschijnlijk tot een veel beter einde gebracht. Met meer middelen en een breder script zie ik Russell nog wel leuke films maken, maar Cyst is niet bepaald de allerbeste start.