Meningen

Half.

Deze film heeft simpelweg gewoon mindere en betere stukken. Zo is het richting het einde, naar mijn gevoel, een stuk sterker dan het hele begin en middenstuk. Regisseur Freyne levert een interessant, maar geen geslaagd filmpje af.

Het is wel leuk dat de makers iets origineels proberen te bedenken op een genre waarvan alles al eens een keertje is gedaan. Zo is het begin vooral een drama met (denk ik) een politieke boodschap op de achtergrond. Nu is deze boodschap niet erg uitgediept.

Het eerste gedeelte en middenstuk zijn eigenlijk gewoon een beetje saai. Enkele wat luie schrikmomenten tijdens nachtmerries om de aandacht er af en toe even bij te slaan. De regisseur leek dus zelf ook een aantal keer door te hebben dat het niet het meest interessante verhaal had.

Voor de rest ziet het er allemaal wel prima uit. Ik krijg wel een beetje het gevoel dat Engelse (of Ierse) regisseurs films maken die wat subtieler zijn. Dit kan werken, maar niet altijd, en hier werkt het eigenlijk ook gewoon niet zo goed. De drama is vooral saai en als kijker ben je een beetje ongeduldig voor de actie.

Zodra de film eindelijk losgaat is het wel een stuk indrukwekkender. Spannende en intense straatgevechten met een haast Children of Men achtige benadering. Het maakt de film wel interessant genoeg om naar te kijken.

Uiteindelijk is de film niet dodelijk saai. Het is gewoon iets te subtiel voor een film die weleens de neiging heeft om bruut uit te pakken. Als kijker ben je dan eigenlijk vooral een beetje ongeduldig voor de echte bruutheid van de film.

Leuk.

Fincher komt hier weer eens bijzonder en origineel uit de hoek. Deze film blinkt inderdaad uit qua nieuwe ideeën. Eentje die ik zo ver ik weet nog nergens herken, en anders heb ik zeker at gemist. Fincher bewijst hier weer een best goede regisseur te zijn.

166 minuten is niet niks, maar Fincher weet het allemaal boeiend en overzichtelijk te houden. Hij stopt er soms lekker veel details in zodat het boeiend blijft, en het verhaal is opzicht al vrij boeiend om te volgen. Pitt en Blanchett hebben wel duidelijk een chemie.

Nu ga ik toch eerlijk zeggen dat de film toch wel een stuk te lang duurt.166 minuten is echt te lang, ondanks het originele idee. Het blijft vrij boeiend, maar toch.

Wadlow & Wayans.

Niet mijn favoriete regisseur of acteur, maar beide heren hebben genoeg bijgedragen aan de entertainmentwereld om me nieuwsgierig te maken naar een samenwerking. Daarnaast rook deze film een beetje naar Goosebumps. Ook geen hoogstandje binnen cinema, maar wel lollig en vermakelijk Halloweengebeuren. Met de daadwerkelijke feestdag in aantocht was ik toch wel geïnteresseerd.

Ik mag niet klagen, The Curse of Bridge Hollow is een best vermakelijke film. De ontwikkeling is een beetje zoals we die kunnen verwachten. Dochter en vader die ergens subjectief lijnrecht tegenover elkaar staan, maar dan tijdens het verhaal naar elkaar toegroeien en elkaar accepteren. Met Halloween op de achtergrond levert dat degelijk voer op, al duurt het lang voordat de film zichzelf echt losschroeft met de bovengemiddelde scenes. Het uiteindelijke hoogtepunt (de schoolattractie) komt bijvoorbeeld pas na een uur.

Het acteerwerk van Ferguson en Rowland vond ik weinig bijzonder. Wayans is duidelijk enthousiast, maar heeft ook absoluut geslaagdere personages gespeeld. Alle karikaturale toevoegingen naast die drie maken weinig indruk (Riggle & Lapkis als kleine uitzonderingen). Wadlow pakt gelukkig wat beter uit met creatieve horror. Conceptueel is dit allemaal geen onbekend terrein, maar de decoraties die uiteindelijk tot leven komen zijn best geinig. Spannend wordt het nergens, maar zeker de clowns en vooral Stingy Jack zelf zijn erg leuk gedaan.

Met enkel 89 minuten op de teller is een film als deze zo voorbij. Het is een film die het echt expliciet moet hebben van de fun, want veel voegt Wadlow vanuit de regie niet toe aan spanning of sfeer en de humor is wisselvallig. Toch heb ik de film, ondanks alle tekortkomingen, vlot kunnen uitzitten. Liever een plezante The Curse of Bridge Hollow dan een oversentimentele film die de boodschap constant door je strot blijft duwen.

Mwa.

Eerste Chucky ervaring, hij is me niet zo slecht bevallen voor een deel 6 van een horrorreeks. Ook is deze versie van 2013 en moet ik (als ik eraan begin) waarschijnlijk even wennen aan de 1990 versies. Maar zo slecht was dit deel niet.

Acteerwerk is niet erg sterk, stem van Chucky is dan wel weer leuk. Jammer is dat de schrikeffecten niet zo effectief zijn omdat zijn gezicht compleet veranderd wanneer hij het moordlustige karakter aanneemt. Opbouw had ook iets korter gemogen.

Redelijke gore, had iets meer gemogen. Maar geen superslecht deel.

Regisseur Rob York dirigeert met relatief weinig budget een redelijk charmant filmpje, alhoewel zeker niet foutloos. Met name het enthousiaste acteerwerk van de leden draagt Curse of Crom naar een hogere trede. Inhoudelijk is het echter basisvoer waarbij een oude legende roet in het eten van een paar tieners gooit. In dat opzicht wordt er door York weinig ondernomen om zijn film te onderscheiden van soortgelijke resultaten en daarbij komt kijken dat de zogenaamde "Crom Cruach", een heidense god in voorchristelijk Ierland, er maar matig uitziet. De aantocht van het wezen (waarbij veelvuldig gebruik van mistmachines een leuk sfeertje oproepen) is met enige regelmaat interessanter dan de daadwerkelijke verschijning. Bovendien zet York in op diverse spanningsbogen, maar komt niet veel verder dan enkele slome schrikmomenten en schaarse monsteraanvallen. Gelukkig weet de onderliggende dramatiek weliswaar wat toe te voegen en loopt het resultaat in een geleidelijk tempo mooi door. Ik mag hopen dat de regisseur zijn acteurs na afloop van de opnames op een rondje in de club heeft getrakteerd, want ze vormen de grootste kracht van de film.

Ach.

Kon het stiekem tot op zekere hoogte nog wel waarderen. Ik keek de film vooral om wat tijd te voordoen terwijl ik aan het wachten was. Misschien dat het aan dat moment heeft gelegen, maar films als deze weten op die manier nog wel effectief te zijn. Anderzijds kan je van een titel als deze gewoon geen normale kwaliteit verwachten.

Voor mij werkt vooral de bedreiging best goed. Andrew Jones lijkt vooral goedkoop te werk te willen gaan en poept aan de lopende band dit soort films uit, maar Halloween Jack is qua vormgeving wat geslaagder. Leuk detail, die lichtgevende oogjes. Maakt er toch wel een iets interessantere slechterik van. De uitwerking ervan is niet erg origineel meer, maar nog wel vlotjes.

De film opent redelijk explosief en het duurt absoluut niet lang voordat de bal begint te rollen. De moorden zijn wat tam en de kwaliteit niet zeer hoog, maar de korte duur van de film evenals een redelijk tempo weten er nog voor te zorgen dat de film niet compleet rampzalig is. En nogmaals, misschien lag dit aan het moment waarop ik hem keek, maar ik heb me niet veel hoeven storen.

Nogmaals, geen hoge kwaliteit, maar voor diegene die al een hele berg horrorfilms hebben gezien en eens opzoek zijn naar leeghoofdig en simpel vermaak dat niet eens de 90 minuten aantikt kunnen makkelijk van films als deze gebruik maken. Jones zal waarschijnlijk nooit een betere film dan deze maken en daar moet je maar vrede mee hebben, maar stiekem had ik er nog wel wat mee. Uiteindelijk blijft het alleen wel een rommelig gemonteerde en aangeklede film en die kan je moeilijk tot een voldoende waarderen, maar de onderkant van de ton is het ook niet.

Standaard, maar effectief.

Vond het een aardig filmpje in het Wan-universum. Doet ook eigenlijk wat het hoort te doen, en dat doet hij prima, namelijk griezelen. Zo zit dit filmpje iets te vol met schrikmomenten (elke 5 minuten passeert er wel minstens 1 de revue).

Maar de schrikmomenten werken wel goed soms. Vooral omdat Chaves ze goed op het scherm neerzet. Indrukwekkende tracking shots door het huis en vakkundig opgebouwde scares, die soms net niet eng genoeg zijn maar wel effectief zijn.

Geen bombastische muziek of irritante humor die de spanning wegneemt, voor een groot deel is deze film als toon best serieus en weet daarmee best eng te zijn soms. Al haalt hij het niet bij de 2 Conjuring films of Creation, maar zit er wat tussenin.

La Llorona zelf is ook best gaaf, en is soms wel degelijk een dreigende gedaante. De schreeuw waarmee alle kaarsen uitgaan is erg angstaanjagend. Vond haar ook een leuker figuur dan Valak, en de opening met La Llorona zet dan ook gelijk de toon op een heftige manier.

Acteerwerk is keurig, Cardellini weet de film goed te dragen met haar wat beperkte horror-rol. Ook de kinderen doen het leuk en Cruz is ook best leuk. Dit allemaal helpt de film wat omhoog, met ook een onherkenbare Ramirez als demon.

Wat wel jammer is, is dat onder al die ton schrikmomenten weinig overblijft aan verhaal en de film zich alleen voor de schrikmomenten wil geven. Daarbij is het net alsof je alleen maar naar constant harde geluiden zit te kijken. Er had meer aandacht naar het verhaal zelf moeten gaan.

Hier en daar verliest de film ook wat spanning en lijkt dan moeite te hebben om het weer terug te laten keren. Meestal lukt dat ook na een tijdje, maar pas bij de volgende jumpscare. De scares zelf begonnen na enige tijd ook wel wat op elkaar te lijken helaas.

Maar ik vond het uiteindelijk best meevallen. Ik had een vervelende zaal, maar ik voelde me toch ergens best veilig tussen het gelach en geschreeuw van het bange publiek. Leuke avond gehad.

Matig.

Soort extra universum door de makers die over hun eigen klassieker gaat. Het voordeel daarvan is dat het over de film zelf gaat en daardoor makkelijk kan inspelen op de heissa die denkt dat het allemaal waargebeurd is. Toch valt dit als zogenaamde documentaire maar erg moeilijk te behappen helaas.

Ingericht als documentaire, maar zo taai als de pest. Het is vooral het best lollige en slimme schrijfwerk die een extra dimensie aan deze wereld verleent die het soms interessant maakt, maar als je een daadwerkelijke legende als deze in beeld brengt, zou je niet snel verwachten dat dit er het resultaat van is. Bovendien verder ook bijna volledig ontdaan van de elementen die de film zelf wel zo goed maakte; de spanning.

Leuk om gezien te hebben als liefhebber. Verder, in het achterhoofd realiserend, dat het allemaal niet waargebeurd, redelijk waardeloos. Voor een zogenaamde documentaire is dit er wel eentje die je binnen enkele dagen weer zal vergeten, mede door het totale gebrek aan materiaal dat echt interessant is. Voor wat interessante theorieën en beelden zit je bij deze film echter wel goed, ook al wetende dat de makers dit zelf gewoon hebben gemaakt.

Zeven jaar na zijn vorige werk binnen deze reeks keert regisseur David DeCoteau terug voor een nieuw deel en krikt daarmee het niveau enigszins op. Specifiek de best sympathieke personages weten het geheel wat boeiender te krijgen en eigenlijk vormt dit het eerste deel waarin de castleden niet opvallend belabberd acteren. De poppen daarentegen hebben een nog kleinere rol, maar aangezien DeCoteau verzaakt om nieuwe leden te introduceren en/of creatieve moorden te presenteren valt er nog mee te leven. De nogal erbarmelijke visuele kwaliteit is echter onmogelijk te negeren, met lelijke effecten en gehaaste productie-elementen als voornaamste minpunten. Ik vond de inhoud stiekem best schattig waardoor dit zesde deel best vermakelijk blijft, maar vanuit een objectief standpunt valt het door de mand.

Ineffectieve horrorfilm met een goedkope vormgeving, waarschijnlijk omdat regisseur James Crow met een minuscuul budget overstag moest gaan. Het acteerwerk is gelukkig niet onaardig en een scene gedurende de finale komt opvallend sterk voor de dag, maar verder vergrijpt Crow zich aan makkelijke schrikmomenten en een te lange speelduur. Inhoudelijk zit er weinig in Curse of the Witching Tree om onder de indruk van te raken, dus waarom de makers zo lang nodig hebben om het allemaal uit de doeken te doen is een raadsel van jewelste. Een aantal scenes zoals de tocht door het huis met de zaklamp laten zien dat er wel een zekere passie en liefde aanwezig waren, maar uiteindelijk ben je de boel niettemin zo weer vergeten na afloop.

Opmerkelijke mix van komedie, fantasy en horror die toch vooral slachtoffer is van de overweldigende hoeveelheid opdringerige grapjes. Het idee achter de film is stukken indrukwekkender dan de uitwerking ervan. Niettemin was ik vooraf verbaasd dat een zender als Comedy Central zich aan een horrorfilm wilde wagen, maar nadat ik de inhoud van de film zag kon ik wel snappen waarom. Eigenlijk is de film voor zeker 80% een komedie, maar na enige tijd raken de personages in paniek en beginnen ze aan een circulaire aaneenschakeling van matige grappen en luide stemvolumes. Dit gaat dusdanig lang door dat de film uiteindelijk vooral een vermoeiende indruk achterlaat die maar geen rem kan vinden. Dat ligt niet aan de acteurs, die doen het allemaal meer dan behoorlijk. Ik denk vooral dat er iemand ontbreekt die ze de richting wijst, want de film blijft vooral veel hangen en dat leidt af van een best veelbelovend concept. Het is jammer want ik had best zin in een vlotte horrorkomedie, maar Cursed Friends is daarbinnen niet de beste optie.

Per toeval herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Sean Ellis dirigeert met Eight for Silver een uiterst sfeervolle horrorfilm tot leven met genoeg brutaliteit en onderscheiding om herhaaldelijk op te vallen. Het acteerwerk van Boyd Holbrook is overtuigend, maar de personages zijn de attributen die in dit geheel het minst tot leven komen. Hierdoor valt de boel af en toe even stil en ontloopt Ellis de saaie momenten niet, maar eenmaal de film weer tot leven komt is dat snel vergeten. Specifiek de belegering van het kamp in het eerste kwartier is onvergetelijk sterk en wat daarna volgt, is afwisselend intrigerend.

80s slasher.

We hebben er vast allemaal wel wat van gezien, waarschijnlijk met name de bekendere titels. Curtains is niet de meest onbekende binnen zijn soort, maar op z'n beurt ook zeker niet de meest bekende. Of dat wat uitmaakt? Niet bepaald, maar het schept wel zekere verwachtingen over de productie van de film.

In dit geval zoekt Curtains de zaken allemaal wat dieper dan je zou denken. Zo kent het verhaal daadwerkelijk nog wat vroege wendingen, al verrassen deze weinig. Het zijn vooral iets opvallendere momenten om een wat meer basisgebeuren te ondersteunen. De kern ligt meer bij het hakwerk vanuit een moordenaar die ietwat aparter overkomt, maar allesbehalve indrukwekkend is.

De moorden stellen, buiten een enkel sfeervol gebeuren met het hoofd in het toilet ook teleur. Offscreen en toch wat tam om het als geheel te laten ontstijgen. Ook het acteerwerk is op z'n zachtst uitgedrukt nogal droevig te noemen. Niet onbekend binnen dit soort films, maar als de personages zelf als de bestuurder ervan volstrekt oninteressant overkomen zal er niet snel nog veel overblijven.

Al bij al is het aan de matige kant, maar niettemin kent het genoeg hoogtepunten om niet volledig in de put van vergetelheid te eindigen. Er zitten best wel wat momenten tussen die redelijk werken, maar deze momenten zijn niettemin schaars. Meer grafisch geweld en betere personages hadden de best interessante setting makkelijk kunnen ondersteunen, maar die grote (en benodigde) kansen laat regisseur Ciupka schieten.

Redelijke thriller.

Overduidelijk wel een stapje terug in de carrière van Softley. Vooral op budget dan, want ooit mocht hij normale en grootser opgezette horrorfilms regisseren. Dit is dan wel een stukje minder en duidelijk wat tammer in het genre.

Hough en Sears doen het leuk. Vooral Hough is eindelijk eens iemand die het wel waardig kan houden als vrouw in de penarie. Maar weinig actrices kunnen het haar nadoen. Daarbuiten was Sears soms wat houterig in uitdrukkingen, maar ik merkte wel dat de film leuker werd als hij in beeld kwam.

Het is ondanks dat dit soort genres vaak wel een beetje saai zijn (Klem zitten) maar Softley weet het allemaal net boeiend genoeg te houden om de aandacht erbij te houden. Niet altijd even boeiend, dat duidelijk met het gebrek aan dreiging te maken heeft.

Sears is wel een leuk, maar absoluut geen dreigend karakter. De thriller is nergens intens, slechts vermakelijk, en dat is het stuk waar de film dan punten laat liggen. Visueel best redelijk, de landschappen zijn mooi, alhoewel niet optimaal in gebruik genomen.

Speelduur ook kort genoeg om het een vlot tussendoortje te maken. Er gebeurd niet al te veel, maar wel genoeg om het kijkbaar te houden. Genoeg voor een voldoende.

Cutthroat Island is een nogal vlak verhaal met vlakke personages, waartussen enkel Geena Davis positief opvalt. De overige figuren worden door het scenario amper voorzien van een persoonlijkheid en zijn dus gedoemd te blijven plakken aan de typerende sulligheid en het bijbehorende (houterige) charisma. Regisseur Renny Harlin dirigeert een project met genoeg schaal en budget om leuk mee uit te pakken, maar wacht spijtig genoeg bijna 90 minuten voordat hij daarmee op visueel vlak iets bijzonders realiseert. De finale is bijvoorbeeld leuk, maar de actiescenes daarvoor slaan amper aan en ogen vooral ongeïnspireerd qua vormgeving. Op deze manier hangen de clichés en setpieces van Cutthroat Island losjes aan elkaar en hobbelt het verloop langzaam verder. Erg spannend vermaak is het allemaal niet en Harlin kan slechts van schaarse momenten goed profiteren, maar het is makkelijk toegegeven dat Hollywood ze voorheen slechter heeft gemaakt.

Interessant, maar niet compleet.

Film voelt een beetje aan als een lange TV-serie aflevering. Opmerkelijk korte speelduur, maar ook wel begrijpelijk. Hoort eigenlijk stiekem gewoon wat vaker te gebeuren. Dit soort verhalen hoeven helemaal niet breed vertelt te worden.

Williams doet het voor de rest ook heel behoorlijk. Ze krijgt weinig echte ruimte en er wordt veel van haar verwacht, maar ze doet het allemaal heel aardig. Zowel op emotie als op acteren zelf is ze goed op dreef en dat is ook wel nodig.

Verhaal zelf is ook lekker vlot verteld. Bovendien is het ook gewoon heel interessant om te volgen, althans, voor mij dan. Internetfilmpjes zie je tegenwoordig niet vaak en het tempo is er goed ingehouden hier, waardoor het niet verveeld. Bovendien duurt het ook maar een uurtje.

Wat minder gelukt is, is dat de film heel veel lijkt te willen. Het ene moment gebeurd er iets emotioneels en verdrietig, maar bij de volgende scene is het weer sarcastisch. De toon van de film verandert veel te makkelijk en te lomp.

Die switches tussen de toon voelen dan ook wat vreemd aan. Het lijkt dus alsof je de hele film letterlijk tegen een actrice loopt te kijken i.p.v. een "echt persoon". Chanan hoort daar dan ook als regisseur een stokje voor te steken. De film bijvoorbeeld gewoon op suspense leggen en wat meer emotie weghalen kan dus misschien beter werken, of Williams het overtuigend doet of niet.

Wel een vermakelijk filmpje, maar de regie laat het soms een beetje afweten. Voor de rest wel lekker modern, al voelt het einde daarnaast een beetje onbevredigend aan. Ook wat afgeraffeld qua gevoel, maar voor de rest is de film vlot genoeg.

Eigenlijk moeten er vaker filmpjes zijn die maar een uur duren, verhoogt vaak het tempo ook en er heerst dan ook nog eens meer spanning. Dat verlang je soms ook gewoon bij een film.

Ach.

Cyst is een goedkoop gemaakte film die als ultiem voordeel heeft dat het door iemand gemaakt is die wel een bepaalde voorliefde heeft voor het horrorgenre. Waarschijnlijk heeft deze regisseur Russell zijn inspiratie opgedaan uit de tijden waarin men nog met praktische effecten werkte, want daar bestaat deze film voornamelijk uit.

Dat pakt ook een aantal keer erg leuk uit, ondanks dat er duidelijk nog niet de meest competente mensen achter dit gebeuren stonden. Hier en daar ziet het er wat simpel uit (wat uit een kaal ontworpen wond persen bijvoorbeeld) maar richting de finale pakt de film ook daadwerkelijk uit. Daar komt de echte liefde en passie er ook uit. Probleem is dat Russell daar niet zo veel omheen verpakt.

Acteerwerk is aan de matige kant en het verhaal is een rommeltje. Spanning of sfeer zit er niet echt in want met de locatie zelf wordt weinig gedaan. Geen gespeel met verlichting en er wordt weinig aangevangen met de cinematografie. Concept is ook redelijk basiswerk, maar omdat Russell daar uiteindelijk nog best ver in gaat wordt dit mooi gerechtvaardigd.

Het is een erg simpele vorm van filmmaken door enkel en alleen echt in te zetten op een enkel vlak. Verloop is gelukkig wel veel op vermaak gericht dus saai wordt de film nergens en voelt met enkel 69 minuten op de klok ook zeker niet lang aan. Verder heeft het niet zoveel om het lijf. Een naam als Kostanski had dit waarschijnlijk tot een veel beter einde gebracht. Met meer middelen en een breder script zie ik Russell nog wel leuke films maken, maar Cyst is niet bepaald de allerbeste start.