Meningen

Regisseur Jaume Collet-Serra weet zich wel raad met dit soort simplistisch opgezette thrillerfilms, aangezien het niet de eerste keer is dat hij zich in deze vaarwateren bevindt. Carry-On is in de opzet erg eenvoudig en dat is wellicht ook wat een film als deze vermakelijk houdt. De kijker hoeft weinig na te denken en kan deze film gewoon over zich heen laten komen, maar daardoor kent het gebeuren weinig verrassingen en echt spannend wil het ook niet worden. Het acteerwerk is verder prima, maar het duurt allemaal wel erg lang voor deze gebrekkige inhoud. Bijrollen zoals die van Theo Rossi zijn bovendien veel te theatraal om serieus genomen te worden.

Amusante Halloweenfilm waarin een pompoen de boel op stelten zet en regisseur Justin Harding volop gebruik maakt van dit absurde gegeven. Al vanaf de opening laten de makers hun combinatie zien tussen praktische en geanimeerde effecten, die opvallend goed samengaan in Carved. De moorden zijn daar ook bloederig genoeg voor en de massale slachtpartij binnen het eerste halfuur kijkt erg lekker weg. Het blijft echter enigszins jammer dat Harding het tempo daarna afremt en overgaat in een soort kat-en-muisspel tussen de overledenen en het monster. Daar wordt Carved beduidend serieuzer en dramatischer van toon, iets dat het geheel niet echt verder helpt en de personages zijn daarnaast ook niet bijster interessant. De camp keert terug in het laatste kwartier, maar het niveau van de eerste 30 minuten wordt nergens meer bereikt. Erg jammer, maar niettemin een vermakelijk niemendalletje met opvallend lage cijfers.

Sterk.

La Casa Lobo kan misschien absoluut als een tang op een varken slaan zodra je er zonder enige voorkennis inspringt. Een film die enkel en alleen op visuele beelden leunt. Zodra je er iets over opzoekt en misschien zelfs nog een keer kijkt zal je er echter een lijn in gaan zien, en die zorgt voor een gitzwart laagje over de film.

De animatie van deze film is wonderschoon. Het project heeft 6 jaar geduurd en dat is dan ook behoorlijk te merken. Deze film is zeer geduldig gemaakt en dat straalt het dan ook op geweldige wijze uit. Zeer knappe stijlen van animatie die ook nog eens verschillend van elkaar zijn. De film duurt niet lang en weet ten alle tijden te boeien.

Het verhaal moet het vooral hebben van de onderliggende betekenis, die de film eigenlijk compleet maakt. Het verhaal dat er is als je dat niet weet is uiteraard zwak. Je zou het in 3 zinnen kunnen uitleggen en dan blijven alleen de mooie beelden zelf over. Ergens is dat jammer, maar ook begrijpelijk om het allemaal te laten werken.

Ik miste wel een beetje sfeer door de film heen. Het ziet er prachtig uit, maar creepy wordt het nooit omdat het editen niet altijd even knap is. Er mist een beetje flow tijdens deze film waardoor het na een tijdje iets minder boeit. De stijl kan niet tot het eind intrigeren, en dat is jammer, want verder is het erg sterk, zoals ik al eerder heb benoemd.

Je zal er misschien droevig van worden als je de boodschap kent, of clueless als je deze niet kent. Ik raad iedereen aan om wat over de film op te zoeken voordat je hem kijkt. De film zal er echt mee veranderen, for the better. Sterke, droevige en sombere film. Erg knap gemaakt, waarvoor mijn diepe respect en bewondering.

Niks.

Film waar ik lang naar uitkeek, zeker omdat deze blijkbaar het one-take concept hanteerde. Dit soort films kan ik altijd ten zeerste waarderen, maar dan moet het ook wel echt indrukwekkend zijn. La Casa Muda is dit niet, en valt eigenlijk meer onder de ik-hobbel-achter-een-actrice-aan-in-een-beperkte-omgeving categorie.

Sterk was het camerawerk dan ook niet en het is zeer opvallend dat het budget onder de 10.000 dollar lag. Ondanks dat er enkele degelijke horrormomenten aanwezig zijn wil deze film nooit spannend worden en laat het camerawerk het sterk afweten. Belichting is zwakjes en de gebeurtenissen mak, niks wil echt overkomen waardoor het nooit spannend of sfeervol weet te zijn.

Acteerwerk is verder ook niet bepaald van het hoogste kaliber. Colucci probeert het wel, maar kan het simpelweg niet. Haar emoties voelen nep aan en haar personage is geen moment interessant. Hernández is ook niet geïnteresseerd in degelijke karakterontwikkeling, want elk personage blijft plat. Je volgt hem of haar eigenlijk gewoon voor 79 minuten en that's it. De hints die je dan wel krijgt uiteindelijk zijn alles behalve intrigerend.

Na een tijdje begint de saaiheid in te slaan en aangezien elke scene eigenlijk hetzelfde is kent deze film maar weinig om echt leuk te vinden. De horror wil nooit spannend worden en de loop van het verhaal evenmin. Toch moet ik bekennen dat er tussendoor wel enkele degelijke momenten tussen zitten die de film niet compleet waardeloos aan laten voelen. Het huis wordt zo namelijk best aardig gedecoreerd, en dat laat zien dat Hernández het op z'n minst wel verdient om regisseur te zijn.

Finale is ook een stapje hoger, maar verder vind ik dit alles behalve indrukwekkend. Met een camera voor een kwartier achter mijn actrice aanlopen kan ik ook wel. Hopelijk is de remake wat beter, want die staat ook op de lijst. Dit was toch echt te amateuristisch om echt goed te zijn, helaas. Ik waardeer de poging wel, maar het was uiteindelijk niks voor mij.

Matig.

Tweede Deodato. Ik ben nog niet bekend met zijn stijl, en de enige andere film die ik tot nu toe van hem heb gezien is Cannibal Holocaust. Beide films delen in ieder geval een harde en gruwelijke toon. Beide films kunnen ook wat mij betreft gedefinieerd worden onder video nasties, alhoewel deze film toch wel een stuk opgepoetster is dan een Cannibal Holocaust.

Deze film is niet geweldig, maar het had wel geweldig kunnen zijn. Het is duidelijk dat er maar beperkt budget voor over is, want Deodato houdt zijn film klein. Ik meen dat enkel de eerste 5 minuten zich echt buiten het huis afspelen. De rest blijft binnen het huis en daar wordt best wel wat meegedaan. Het voordeel dat de film heeft is dan ook dat het huis er groot en duur uitziet, waardoor er best veel ruimte is voor mooie dingen.

De film is regelmatig schokkend, maar echt impactvol is het niet. Het zit er allemaal erg dik bovenop, en die Deodato is ook een behoorlijke viespeuk. Elke vrouw gaat hier zo uit de kleren en de nadruk op seks en naaktheid ligt er behoorlijk op. Het geeft een nogal perverse toon mee aan de film, en alhoewel dat misschien bij het tijdperk hoort is het onnodig en een iets te omslachtige manier om te choqueren.

Qua geweld zitten er best harde beelden bij, maar het blijft beperkt gezien het jaartal en middelen. Vooral omdat het een beetje verouderd is, want op het gebied van hoeveelheid houdt Deodato zich niet echt in. Veel geweld met weinig aanleiding of motief. Dat maakt de film best speciaal, want de "schurken" in deze film zijn zo echt slecht van binnen en buiten, en dat geeft een gevaarlijke dreiging aan de personages mee. De soundtrack en vreemde editing zorgen er echter voor dat de dreiging niet te merken is tijdens de explicietere scenes.

Camerawerk is soms sterk, maar het verloop niet en de slowmotionbeelden tussendoor zijn zelfs vervelend. Het is jammer dat het geweld nooit met impact wordt gebracht en het acteerwerk serieus slecht is, behalve van Hess. Hij was best aardig. De rest helaas niet. Er worden nogal debiele personages neergezet met een lege uitstraling, en ik vermoed dat er ook dubbing aanwezig was. Behoorlijk veel zelfs.

Het is duidelijk waar deze film voor gaat, maar de uitvoering zorgt ervoor dat het nooit binnenkomt. Aan nudity en geweld geen gebrek, maar het rusteloze verhaal, de barslechte acteerprestaties en een teleurstellende finale zorgen ervoor dat de film nooit echt sterk weet te zijn. Dit soort films zijn voor de liefhebber, maar ik ben daar helaas niet een van.

Mwa.

Wederom een oude filmklassieker die me niet weet te overtuigen. Het is me vaker een raadsel waarom enkele titels klassiekers zijn geworden en na het zien van Casablanca drijft datzelfde raadsel weer naar boven in mijn gedachte. Niet zo'n teleurstelling als enkele andere klassiekers, maar nog steeds niet top.

Om mijn kritiek te openen zou ik graag willen zeggen dat ik het acteerwerk van Bogart 10x niks vind. Geen emotie, geen uitdrukking. Een serieus zwakke acteerprestatie. Ik zou willen zeggen dat het zijn karakter is die zo in elkaar zit, maar dan is het me een raadsel hoe zo'n figuur ooit een succesvol restaurant heeft weten te openen.

Andere bijrollen verschillen van niet zo bijzonder naar wel oké. Bergman acteert wel met passie, en Lorre in zijn korte rol kon mij ook zeer bekoren. Wilson deed het ook goed. Henreid vond ik dan net als Bogart een erg slechte prestatie neerzetten. Niet stoer, niet memorabel, niets eigenlijk.

Visueel zitten er degelijke beelden bij, maar vaak ondersteunt door slecht camerawerk. Alsof de camera te zwaar was voor diegene die hem vasthield. "Hou dat beeld eens stil" was een gedachte die regelmatig bij me opkwam. De sets zijn best groots voor de rest, maar ook niet heel bijzonder. Het meest geslaagde stuk vond ik wellicht het treinstation in de regen.

De romantiek vond ik wat ongemakkelijk en vooral een beetje suf, zogenaamd tranentrekkende scenes heb ik ook niet kunnen bekennen. Het verhaal zelf kent wel een aardige flow. Het tempo is erg gezond en het is geen probleem om door de 102 minuten heen te komen. Er gebeurt genoeg in Casablanca en de speelduur is bovendien niet te lang.

Hier en daar is de film mooi versierd, en je komt er prima doorheen. Dat overkomt me niet vaak bij oude klassiekers, dus sta ik bereid een hoger cijfer te geven dan dat ik normaal voor dit soort films geef. Ik zie er gewoon niet de grote klassieker in die een hoop anderen er wel in zien.

Die Ledger toch.

Het was een goed acteur, maar perfect speelt hij hier nog niet. later als The Joker was hij toch wel een stuk beter dan dit. De charme blijft hij hier trouwens wel behouden, hij heeft ook wel een beetje het juiste gezicht voor zijn rol hier.

Het verhaal vond ik vrij flauw en niet bepaald boeiend om me hier 108 minuten mee vermaakt te houden. De actie was ook niet bepaald hoogstaand, en dan ga je je eigenlijk al vrij snel vervelen hier. Ik weet dat het meer romantiek is, maar toch.

Wat extra punten verdient is de sfeer en Ledger zelf. De rest kan je eigenlijk wel zo'n beetje over het hoofd zien. Vrij flauwe karakters en actiescenes en een speelduur die pakweg veel te lang duurt. Tja, het is niet anders.

Bijzonder saaie thriller met enkel een verzameling aan capabele castleden als pluspuntje om de boel omhoog te krikken. Veel effect heeft dat niet, want de leiding van regisseur Egidio Coccimiglio resulteert eerder in een weinig interessante verzameling van uitgekauwde genreclichés. Visueel fraai geschoten beelden en knap opgebouwde spanningsbogen zijn in Cascade niet aanwezig en de afloop neemt een bijzonder brave vorm aan. Het wil allemaal totaal niet beklijven op inhoudelijk vlak, maar als vervolgens ook de technische kant van het verhaal niet aanslaat blijft er bitterweinig over.

Niet bijzonder.

Ondanks de redelijk positieve recensies heeft dit filmpje me eigenlijk simpelweg niet kunnen overtuigen. Zellweger speelt nogal een wonderlijke rol, eentje die ik haar niet vaak zie spelen, maar uiteindelijk doet ze dit niet erg slecht.

Ook leuk dat Ferland, McShane en Cooper ook even op kwamen draven, daarmee is het acteerwerk zelf niet heel slecht. Het is gewoon het verhaal dat eigenlijk nergens heel spannend wil worden, ondanks een aantal memorabele scenes hier en daar.

Niet een al te geslaagde horrorfilm, er zit weinig spanning in en neigt vaak naar het saaie. Leuk dat de regisseur iets anders wilde doen, maar met Case 39 slaagt de beste Alvart hier eigenlijk niet helemaal in.

Niet mijn ding.

Goodfellas wordt hier inderdaad nagedaan, maar dan wat uitgestrekter en iets uitleggerige. Het verhaal zelf vond ik wel ok, maar vond dit echter niet interessant of vernieuwend genoeg om me hier 178 minuten mee bezig te kunnen houden.

De Niro, Pesci en Woods doen het allemaal prima in hun rollen. De film is niet bepaald een rise and fall maar meer een iets later versie daarvan. Opzicht kent het enkele sterke scenes maar duurt veel te lang en wist me absoluut niet altijd te boeien.

Vooral Stone speelt een vervelende rol, en dan vooral richting het einde. De film kent enkele mooie gewelddadige scenes maar daar blijft het dan ook een beetje bij. Niet al te interessant, prima verhaal, prima acteerwerk en enkele sterke scenes. Deze film had eigenlijk meer rond de 140 minuten moeten duren.

Bijna de beste Bond.

Heb er nog niet veel gezien, maar deze is qua regie wel de beste Bond die er tot nu toe is. Alhoewel ik nog twijfel tussen de regie van deze Casino Royale of de regie van Skyfall door Mendes. Ik denk dat ik toch meer naar Skyfall neig, alhoewel deze misschien net wat beter uit te kijken is.

Vooral verrassend dat het door Campbell is gemaakt. Dit moet wel zijn strakst geregisseerde film tot nu toe zijn. Heerlijk snelle actie en boeiende montage. Vooral de vaart in de opening is heerlijk, en blijft er bijna de gehele 144 minuten weer inzitten. Zo moet een actiefilm eigenlijk zijn.

Blijft echter wel wat braaf, maar ja, het blijft een Bond film. Craig vond ik toch wel een degelijke introductie aan het James Bond zijn. Wellicht iets te statisch qua uitdrukkingen, maar hier is hij nog wat frisser en daarmee ook nog best leuk zo.

Exotisch sfeertje en een zeer vlot tempo maken Casino Royale geen moeilijke opgave ondanks de pittige speelduur van 144 minuten. De actie blijft vlot, snel en best gaaf. Heel erg over-the-top gaat het gelukkig ook niet. Eigenlijk heb ik de Bond-films het liefst zoals Casino Royale denk ik zo.

Paar spannende momenten, maar vooral gewoon een vermakelijke Bond-film met best flitsende regie. Zo zie ik ze graag nog wel een keertje.

Schattig.

Dit soort films hebben mijn kindertijd echt getekend. Voor dit soort films kon ik vroeger makkelijk een nachtje doorhalen. Niet dat ik dat ook daadwerkelijk deed, maar ik had het graag gedaan voor films als Casper. De gehele sfeerzetting van deze film zie ik tegenwoordig nooit meer naar behoren terugkomen. Erg jammer.

De kracht van deze film zit hem niet in het acteerwerk of de inhoud, maar vooral wat eromheen gewikkeld wordt. Dat huis is bijvoorbeeld prachtig ingericht met treffende keuzes voor interieur. Daar kwamen ook mijn nostalgiebeelden een beetje vandaan. Mocht ik nog een kind geweest zijn, had ik hier graag willen wonen. Ik kon er geen genoeg van krijgen, en bovendien biedt het ook ideale opvulling voor een verhaal als deze.

Ricci en Pullman zijn niet briljant en de spookjes soms zelfs wat vervelend, maar het tempo van de film evenals enkele grapjes en luchtige tonen tussendoor zorgen ervoor dat dit nooit als stoorzender dient. De film doet ook niet overdreven moralistisch aan en hanteert zelfs grapjes die op de dag van vandaag nooit door de mangel zouden kunnen. Ik kan deze film er alleen maar leuker op vinden.

Voor het gezin is het leuk voor, maar voor de kinders die vroeger veel plezier hadden met het kijken en bezoeken van spookhuisattracties zal deze film nog effectiever zijn. Wellicht dat de humor wat te makkelijk is, maar ik heb genoten. Bovendien kon ik de sentimentele finale dit keer juist waarderen. Past wel in dit soort films zonder dat het daarmee zijn karakter verliest. Leuk filmvoer.

Niet best.

Zeker na het zien van het deel dat twee jaar hiervoor uitkwam moet ik zeggen dat de reeks er met deze film kwalitatief sterk op achteruitgaat. Misschien dat ze toch wat te ver voor het budget zijn gaan lopen, want qua opzet is dit wat ambitieuzer. Zo trekken we dit keer ook onder andere naar de geestenwereld.

Het jammere is dat de geestenwereld wordt geanimeerd. En het ziet er werkelijk niet uit, want het moet toch wel tot een paar van de slechtste ontwerpen toebehoren die ik heb gezien. Zelfs kinderen zullen er waarschijnlijk maar moeilijk van kunnen genieten. In de reguliere wereld werkt de animatie overigens ook niet veel beter. Het blijft allemaal houterig, onlogisch gedoe.

Wat de film zelf betreft blijft het redelijk trouw aan de toonzetting van dit soort films. Bombastisch, kinderachtig maar wel erg vermakelijk. De humor is misschien wat flauw, maar het volgt elkaar wel lekker op. Wat overigens ook uitzonderlijk goed geslaagd is, is de inrichting van het spookhuis. Het komt niet in de buurt bij het huis van het eerste deel, maar het komt wel een heel eind.

Het is jammer dat de film iets te ruim heeft gedacht. McNamara is een regisseur die wel meerdere projecten heeft neergezet, maar dit vervolg op een erg verrassende en plezierige film voelt eerder aan alsof het door studenten in elkaar werd gedraaid. Aan de ene kant is de productie groter dan een beginproject, aan de andere hand lopen ze in behoorlijk tempo tegen de lamp.

Regisseur Anthony DiBlasi leverde twee jaar voor Cassadaga met Dread een gewaagd en zelfs uitstekend debuut af, maar zijn tweede horrorfilm kent minder succes. De cinematografie van Sam McCurdy bij eerdergenoemd voorbeeld wordt onder andere erg gemist waardoor DiBlasi dit keer een meer TV-achtig gebeuren hanteert. Bovendien wordt er een grote stoot aan dramatiek toegevoegd en dat rekt het gebeuren alleen maar uit. Het desbetreffende sentiment is bijzonder clichématig en met het concept van doofheid worden een aantal zeer merkwaardige fratsen geregisseerd, die door andere gebruikers terecht zijn aangekaart. Richting de helft van de film lanceert DiBlasi eindelijk de horrorelementen en die zijn tegenover het dramagebeuren bijzonder geslaagd. Een aantal schokkende concepten krijgen hun intrede die uiteindelijk naar een meer dan aardige finale leiden. De vormgeving van de moordenaar is huiveringwekkend en de combinatie tussen paranormaliteit en de normale wereld zorgt voor enige onvoorspelbaarheid, maar de dramakant sleept te veel en DiBlasi haalt op visueel gebied beduidend weinig uit. Cassadaga is een tegenvaller als je zo'n stabiel debuut weet te regisseren.

Ok.

Misschien is deze film wel het "voorbeeld" van alle eiland-avonturenfilms. Daar is deze film ook wel vrij bekend om neem ik aan. Ik wist het vooraf niet echt helemaal, Zemeckis is een typisch Amerikaans regisseur, en die maakt zijn films dus vaak ook wat Amerikaans.

Hanks is opzicht wel leuk in de hoofdrol, echter kan hij vaak op emotioneel gebied niet helemaal overtuigen. Het beste stuk van de film vond ik misschien wel de vliegramp, maar aangezien ik vliegangst heb, versterkt de spanning daardoor ook natuurlijk. Alles op het eiland is mooi geschoten, maar weet niet optimaal te boeien.

Enkele onderwateropnames waren wel leuk, en de scenes bovenop het eiland zijn natuurlijk adembenemend, maar dan heb ik het meest positieve van de film wel genoemd. De film duurt behoorlijk lang, en dat ik nou echt met Hanks aan het meeleven was? Niet bepaald.

Voor de rest duurt het allemaal ook wel heel lang, waarbij de slotfase wel onnodig lang was. Ook de aanloop naar de film was wel iets te zoet en niet bepaald heel interessant om te volgen. Maar een voldoende heeft het zeker binnen, alleen geen hoge.

Middelmatige actiedramafilm waarin regisseur en hoofdrolspeler Dolph Lundgren veel te veel tijd spendeert aan de aanloop. Al die zware dramatiek weet namelijk niet te beklijven, maar als kijker zul je het er zowat een uur mee moeten doen voordat de castleden hun handen uit de mouw mogen steken. Het is onbegrijpelijk dat er zoveel op de inhoud wordt gesteund, terwijl dit juist het minst interessante gedeelte van de film is. Wel is het fijn om Scott Adkins weer bezig te zien en ook hij mag na enige tijd een aantal goede stoten uitdelen. Het concept is verder ook leuk gevonden en het acteerwerk is niet onaardig, maar het grootste gedeelte van Castle Falls is vooral oninteressant en inwisselbaar.

Zoutloze herbewerking. Regisseur Tate Steinsiek heeft diverse prijzen gewonnen met opmaaktechniek, maar zet ze in Castle Freak amper in. De wezentjes zien er niet uit en zijn beslist niet intimiderend, wat toch jammer is als je zo'n sfeervolle locatie weet uit te kiezen. Het acteerwerk draait verder ook op niets uit, de spanning is ver te zoeken en de absurde finale is amper memorabel te noemen. Wat rest zijn wat bloederige momenten die de liefhebber soms laten ontwaken uit zijn/haar slaap, iets waar je haast niet aan ontkomt tijdens het zien van dit weinig imposante filmproject.

De Palma's oorlog.

Het was een kwestie van tijd voordat een regisseur als De Palma, die eigenlijk alle genres wel een keertje heeft gedaan, zich aan een oorlogsfilm ging wagen. Casualties of War is daaruit het resultaat en gezien De Palma wel een voorliefde heeft voor veel geluid is de film dan ook dankzij een hoog tempo makkelijk uit te kijken.

De Palma probeert zijn oorlogsfilm redelijk schokkend op te zetten en de film komt dan ook met een hoop grafisch geweld. Veel kogels en explosies, maar het is uiteindelijk vooral de redelijk gruwelijke verkrachting die het laatste zetje geeft. Schokkend wil het echter niet worden, vooral luid en onplezierig. Daarvoor is de film ook gewoon iets te lomp te noemen.

Het acteerwerk is aardig en Penn lijkt zijn schurkenrol erg te waarderen. Verder zijn er ook bekende gezichten te herkennen zoals Reilly en Leguizamo. Beide heren doen het dan ook goed. De enige die wat minder was, ondanks verwoede pogingen, is Fox zelf. Hij ziet er inderdaad gewoon te jong uit voor zijn rol en mist de intimidatie of dreiging die met zo'n personage mee moet komen.

Verder kent de film een opvallend hoog tempo en ligt in principe nooit stil, waardoor de 113 minuten dat de film duurt nooit een opgave zijn. Bovendien dwingt de film je door al dat lawaai wel bij de les te blijven. Het levert een zeer vlotte, maar soms inhoudsloze oorlogsfilm op die erg goed wegkijkt. Ik zie het eerlijk gezegd door de vele actiescenes meer als popcornvermaak dan respectvolle oorlogsfilm, maar dat zal wel aan mij liggen.

Aardige oorlogsfilm die net wat beter is dan het gemiddelde, maar dat komt vooral door het tempo en de vele gebeurtenissen. Inhoudelijk is het allemaal wat slapper, want als je al het geluid wegneemt zit er niet veel meer in de film. Ik vond het echter een zeer vlotte film waar ik zonder moeite doorheen kwam. Niet te sentimenteel of traag, lekker to the point. Ik hou er wel van.

Klassiek spookhuismysterie die ik ondanks mijn voorliefde voor sfeervolle whodunnitverhalen helemaal gemist heb. Regisseur Paul Leni schept een verrassend intrigerende, spookachtige wereld met zeker voor die tijd sterk geschoten beelden in het huis. Sfeervoller dan de introductie wordt The Cat and the Canary spijtig genoeg niet, maar dat neemt niet weg dat de film voor een lange tijd best interessant blijft. De wisselwerking met komische aspecten vond ik persoonlijk storend, met name door klungelige vormgeving van de personages. Voornamelijk Creighton Hale als Paul Jones vond ik te melig en dat deed behoorlijke afbreuk aan de sfeer evenals de algehele ervaring. Daarnaast worden de horroraspecten door Leni nogal ingeperkt gehouden wanneer we in de tweede helft belanden, waarbij het verhaal vooral lang doorgaat en de niet-subtiele hints naar wie wel en niet deugt (ik bedoel, je ziet het al aan de make-up) afbreuk doen aan het mysteriegebeuren. Dat neemt niet weg dat The Cat and the Canary net als 1920s soortgenoten nog altijd uitblinkt qua sfeer en daarmee in vergelijking met een hoop andere klassieke horrorwerkjes een stuk interessanter wegkijkt.

Een oudje.

Was al snel erg blij dat deze film een beetje op Sisters begon te lijken. Qua film totaal niet, maar beide films hebben een hoofdrolspeelster met een schattig Frans accent waarmee het dotjes worden. En dan slik ik al snel een film, zodra de hoofdrolspeelsters een schattige uitstraling te hebben. Het kijken wordt in ieder geval aardig prettig zo. Al blijft Kiddler wel mijn voorkeur krijgen.

Deze film kent zo zijn momenten, maar mist echter wel de impact een beetje. Vooral zo'n einde. Waarbij Simon besluit haarzelf om te leggen door de kooi te openen. Het mist impact, ik voelde met niemand mee, terwijl het einde best sentimenteel is denk ik zo.

De film duurt totaal niet lang en vermaakt degelijk. Maar voornamelijk door Simon, want de horror vond ik niet bepaald indrukwekkend. Hier en daar een klein momentje (dat bijna onbewust) angst weet in te boezemen. Zo hard schreeuwen in het zwembad was toch wel angstaanjagend maar het voelde wel nep.

Bovendien mist de film vaak wat pit. De moorden zijn weinig indrukwekkend en missen wat gedurfdheid. Ik zag bijna geen enkele druppel bloed terwijl de film erg schokkend schijnt te zijn. Maar ik vond het vooral een best tamme bedoening die echt die gaspedalen in moet trappen soms.

Maar het vermaakt wel. Vooral het tweede deel is iets krachtiger. Soms lijkt het echter wel wat gehaast te gaan en dan kan je ook wel verwachten als een film zoals deze maar 73 minuten duurt. Maar het maakt weinig uit, want zo is het wel een snelle hap.

Rare, achterlijke film. Ik kan hier als kijker totaal niet warm van worden, vond het idee van mensen die een kat moeten nadoen en dat serieus proberen over te brengen ook te krankzinnig voor woorden. Het concept en de basis van de film lopen uiteraard een stuk dieper dan dat, maar Schrader maakt er vooral een heel vreemd geheel van. Om te beginnen is Kinski totaal ongeschikt voor hoofdrollen, dat blijkt in ieder geval wel uit deze film. Slaat een compleet achterlijk figuur. Onovertuigend, constant vervreemdend en al helemaal niet het soort sexy dat Schrader had gehoopt eruit te krijgen. Visueel zitten er soms aparte scenario's tussen waar nog wel leuk met kleur wordt gespeelt, maar in het kader van het plot maakt dat geen enkel verschil. Het is vooral een film die maar van geen ophouden weet en dat moet dan ook nog eens 118 minuten duren. Ik ben niet de grootste liefhebber van het klassieke bronmateriaal, maar alles liever dan dit. Voor enige tijd hangt er dan nog wel een degelijk tempo aan vast, maar ook dat wordt met een bizarre finale teniet gedaan. Ik kon me op geen enkele manier inleven met de personages. Ik snap ook oprecht niet wat de producers in een film als deze zagen, maar niet iedereen kent dezelfde gedachtegang als die van mij uiteraard dus dat zal daar wel aan te wijten zijn.

Half.

In Cat Sick Blues zitten twee films verscholen, een dramatisch slechte film en een hele akelige, goede film. Regisseur Jackson heeft het hart op de juiste plek zitten, en in een bepaald opzicht ook wel het talent, maar ik denk dat hij te weinig heeft gekregen om mee te werken. Dat is binnen deze film wel een minpuntje.

In het begin vond ik er niks aan. Suffe moordenaar met weinig dreiging en een irritante vorm van humor. Dat ongemakkelijke gedoe is echt niet voor mij in de wieg gelegd, maar de algemene en goedkope uitstraling kon ik ook moeilijk omarmen. Wat ik ook niet al te bijzonder vond was de duidelijke focus om de kijker al vroeg in het verhaal te choqueren wanneer de verkrachtingsscene al binnen 20 minuten om de hoek komt kijken.

Het acteerwerk is zwakjes te noemen. Vaughan en Denovan lijken te nerveus te zijn voor hun rollen, en dat snap ik ook best. Het zijn dan ook hele ongemakkelijke rollen die wat lef vereisen, maar het komt er toch half uit. Dat kan aan de kale uitstraling van de film liggen, of aan het gebrek aan acteertalent. Ik kan mijn vinger er niet precies op leggen helaas.

Wel is de muziek erg goed gekozen en weet de film geweldig te ondersteunen. De praktische effecten zijn voor zo'n goedkope film zeer sterk te noemen. Er zitten geweldig brute en grafische momenten in deze film die mijn ogen even deden openen. Naarmate de film vordert begint het steeds sterker te worden en steeds meer te intrigeren. Net toen ik het een voldoende wilde geven kwam er echter een onzinsequentie (de neppe toekomst van Denovan) bij kijken die te lang duurt en niet iets van waarde toevoegt.

Cat Sick Blues is een ziekelijke komediefilm. De tweede helft is opvallend sterk en vult de zwakke eerste helft goed aan. Echt verfrissend is het niet, maar dat dit soort wrede horrorfilms nog worden gemaakt is wel een leuk iets om te doen. In een wereld waarin alles steeds tammer wordt is dat erg fijn om te zien, alleen jammer dat de film er maar voor 50% uit is gekomen.

Ok.

Uiteindelijk inderdaad helemaal geen verkeerd filmpje, dat best vlot voorbij ging, maar ik mistte toch wel een beetje dat gevoel dat deze films zo speciaal moeten maken. Het is vooral een leuk verhaal, en veel meer niet eigenlijk.

DiCaprio weer in een prima rol. Speelt altijd wel met charme en weet hier best overtuigende dingen neer te zetten. Niks te overdreven of gekke bekken, hier speelt hij weer een beetje normaal en dat is helemaal niet erg. Eigenlijk vind ik dit soort rollen altijd beter inplaats van overacting.

Hanks is ook prima op dreef. Is eigenlijk perfect een soort loser, maar weet de aandacht nooit naar zich toe te trekken. Maakt ook niet veel uit, want daar heeft hij de rol niet voor. Maar soms wil het nog weleens lukken met dit soort rollen.

Verhaal verveelt niet en is vlot. Ik had het niet verwacht, want vooraf leek het verhaal me niet zo heel bijzonder. Vooral opgezet voor Spielberg. Spielberg weet de film zelf ook nog weleens wat charme te geven, maar dat is dat dan ook wel weer.

Enkele visueel sterke scenes, en een zonnig sfeertje dat af en toe doorbreekt. Maar in het algemeen vind ik dit niet veel meer dan een vlot, leuk verhaal die een lange speelduur korter doet lijken. Maar veel meer vond ik het ook weer niet. Kreeg er niet echt zo'n speciaal gevoel van.

Hm.

Dat Cats een flop zou worden was al bekend toen de grote golf aan negatieve geluiden over de trailer werden gestort. De kritieken over de film nam ik echter niet serieus, en dat doe ik al voor een langere tijd niet meer. Beter om gewoon je eigen geluid te vormen dan alles klakkeloos na te apen. Niettemin is het wel een matige film.

Voor Hooper zijn doen is Cats niet de film die je van hem zou verwachten. Aan sterren heeft hij nooit een gebrek gehad en deze film doet er zelfs nog een schepje bovenop door in sneltreinvaart ster na ster toe te voegen. Enkelen worden voor één nummertje ingezet (Derulo, Swift), anderen worden wat meer op de voorgrond gezet (Hayward, Dench), maar ik zou het niet vreemd vinden als 50 miljoen van het budget is opgemaakt aan de namen.

Opvallend aan de film is dat ze er goed in slagen om mooie achtergronden op te bouwen waardoor er aan visuele visie en creativiteit absoluut geen gebrek was. Raar dat ze dan de poezen en katten zelf zo lelijk hebben geanimeerd. Absurde keuze ook om menselijke gezichten in de kattenlijfjes te animeren. Zag er werkelijk niet uit. Ik zat tijdens het kijken te denken over alternatieven, maar dan kom je al snel tot de conclusie dat dit soort uitwerkingen gewoon niet werken. Denk dat een animatiefilm beter op z'n plaats had gezeten.

Van acteerwerk is nauwelijks sprake. Zingen kunnen ze uiteraard wel, maar verder is het veel gekke bekken trekken en geen enkele indruk maken. Waarom Hayward de hoofdrol kreeg ontgaat me. Voegt geen enkele waarde toe. Overige leden hebben wel charme maar vervagen compleet in de kleuren en glitters. Ze worden door middel van een nummertje geïntroduceerd en dan mogen ze gewoon kijken naar de rest.

Jammer dat de nummers oer en oersaai zijn. Wel aardige choreografie, maar de nummers slaan totaal niet aan. Saai gezongen door saaie katten. Vooral bij de nummers van Hudson had ik de neiging om gewoon even een dutje te doen. Erg zonde van de groots opgebouwde omgevingen, maar het script zal ook wel meegespeeld hebben. Niettemin realiseer ik me dat je eigenlijk een verhaal van 200 minuten nodig hebt om dit te laten werken. De liveshow die ik ook heb bezocht lijkt namelijk erg op deze film door 75% uit introducties te laten bestaan, maar ik vraag me af waarom mensen vinden dat dit echt effectief was. Wellicht omdat ze niet langer wilde kijken.

Qua productie uiteraard niet onaardig, maar de stortvloed aan saaie nummers die op je afvliegen maken er vaak geen doorkomen aan. Wel veel visie naar de kleuren, lichten en versieringen waar ik met grote ogen naar kon kijken. De film een 0,5* geven is daarom simpelweg dubieus, maar wel een (suffe) trend. Hoger dan een 2,0* ga ik niet geven want ik heb me meer verveeld dan vermaakt, maar Cats zit niet zonder zijn sterke punten. Hopelijk was dit een frustratieproject van Hooper en gaat hij zich nu weer richten op betere verhalen.

Flauw.

Inderdaad, een soort James Bond parodie waar dus nu inplaats van mensen dieren in de spotlight staan. Opzicht is dat nog wel een vrij lollig concept, maar is tegelijkertijd niet veel beter uitgewerkt dan de gemiddelde jeugdfilm.

De honden en katten zien er houterig uit in hun actiescenes, en dat gaat op een gegeven moment behoorlijk opvallen. Gelukkig zijn de dieren in het algemeen soms wel komisch en zijn de parodie achtige taferelen soms lekker verfrissend.

Voor de rest is dit weinig bijzonders, finale is wat spectaculairder maar uiteindelijk blijft dit een jeugdfilm vol met vrij flauwe humor. Vlot is het zeker, maar kan je het goed noemen? Daarvoor is het visueel te lelijk en de grappen vaak iets te flauw.

Suf.

Nog nooit van deze Pitof gehoord, maar ik ga hem gewoon bij zijn achternaam Comar noemen. Het is wel (erg) duidelijk dat Catwoman door een man is geregisseerd overigens, vooral omdat Catwoman zelf meer een erotisch figuur is dan een superheld of wat dan ook.

Eerste halfuur was nog het beste van de film, want na de transformatie van Catwoman is de film gewoon puur suf, terwijl alles daarvoor nog prima te kijken is. CGI van die poezen was inderdaad niet al te best, maar ik vergeef dat omdat ik de poezen wel schattig vond.

Alles daarna is best suf, Catwoman is misschien wel het domste figuur dat rondloopt in Gotham City. Erg vervelend eigenlijk, omdat ik Berry niet uit kon staan in haar pakje. Sommige mannen zullen het vast geweldig vinden, maar ik vond het gewoon overdreven en suf.

Het cameragebruik en cinematografie zijn de stukken die het best gelukt zijn in de film. Knap gebruik van de camera soms, mooie bewegingen. Reuzerat was het hoogtepunt. Sommige actiescènes hadden daarmee erg geslaagd kunnen zijn, maar het is dan ook onbegrijpelijk dat Comar overgaat in te snelle montage.

Door die veel te snelle montage is alles opeens chaotisch en onoverzichtelijk om zo te volgen. Daarmee geeft het geen kick. Berry zelf is ook gewoon een irritant figuur hier dat heel overdreven doet (onnodig vaak) en daarmee is alles meer suf dan sexy of stoer.

Stone is ook niet de beste actrice, en heel sterk is haar rol dan ook niet echt. Wilson speelt eigenlijk de beste rol van de film, heeft ook echt charme. Berry is zoals ik al zei, erg aanwezig en actief maar haar rol is totaal stompzinnig eigenlijk. Bratt als agent is ook niet bepaald een leuk karakter.

104 minuten waren soms ook niet heel erg leuk daarom, vooral omdat ik meer hoopte dat de juwelendieven gingen winnen dan Catwoman. Kan niet zeggen dat het heel saai was, maar het personage van Catwoman heeft de film absoluut verpest.

Ook opmerkelijk dat de agent er niet eerder achterkomt dat Berry Catwoman is, ze iet namelijk wel heel veel van haar lichaam zien. Voor de rest, cameragebruik en cinematografie geslaagd, acteerwerk en actie vallen compleet door de mand. Met een budget van 100 miljoen verwacht je iets meer van alleen snelle montage maar meer overzichtelijke actie die echt leuk weet te zijn.

Regisseur Darren Aronofsky blijft zijn stabiele gang van zaken met Caught Stealing overtuigend voorwaarts zetten, maar het niveau van zijn echt grootse projecten blijft helaas ver weg. In principe is dit gebeuren ook een erg atypische film voor hem, aangezien het zich toch vooral meer bezighoudt met vermaak en tempo. Niettemin zit er een toepasselijk donker randje aan vast die wat verrassingen voor de kijker in petto heeft en wordt er uitstekend geacteerd door de castleden. Op visueel vlak dirigeert Aronofsky rauw, maar met genoeg gevoel en precisie om dat niet te zwaar te laten wegen. Het jammerlijke is dat de eerste helft van de film wat opstartproblemen kent door een weinig vernieuwende invulling van de hoofdpersonages, maar de doordenderende tweede helft van Caught Stealing maakt dat ruimschoots weer goed.

Oninteressante avonturenfilm over een groepje onstabiele mensen die met elkaar vast komen te zitten in een grot. Wat zou er dan vervolgens toch mis kunnen gaan? Het verloop van Cave laat zich al snel raden, maar de plotomschrijving is vele malen spectaculairder dan het gebeuren dat je uiteindelijk krijgt. Regisseur Henrik Martin Dahlsbakken kiest zijn locaties fraai en perst daar de benodigde sfeer uit, maar uiteindelijk zit je als kijker niettemin opgezadeld met een hoop donkere beelden waarin een aantal zaklampen krampachtig heen en weer bewegen. Het acteerwerk is niet onaardig, maar geen van de castleden slaagt erin meer uit hun personages te halen. Cave is daarmee in de essentie een saaie film met een pijnlijk sensatieloze wending. Het eindcijfer is er dan ook naar.

Niet heel briljant.

Uiteindelijk is dit gewoon een voorbeeld van een film die weleens op RTL7 kan passeren. Duidelijk niet de beste horrorfilm, maar wel eentje waar duidelijk wat budget in is gegaan en vooral voor wat lomp vermaak lijkt te dienen hier.

Het duurt niet al te lang voordat de horrorfilm ook echt begint. Alhoewel de wezentjes nog niet volop in beeld komen en nooit echt heel goed in beeld komen (wat ook goed is, ze zagen er simpelweg niet uit) verveelt de film niet al te snel.

Een paar redelijk bekende gezichten, maar veel tijd krijgen ze niet om zich te bewijzen. Je kan niet zeggen dat de film bloedstollend spannend was, maar het tempo ligt toch wel hoog en saai is het nergens. Daarvoor gebeurd er eigenlijk gewoon heel veel, waardoor je niet snel kan zeggen dat het saai is.

Echter weet de film nooit te knallen met een interessante setting en een redelijk verhaal en redelijke cast. Je kan hier een spannende film mee maken, maar Hunt pakt het wat te bombastisch aan uiteindelijk waardoor het meer een chaotische indruk maakt dan een spannende.

Bovendien moet je hier veel meer mee kunnen doen dan zo'n standaard verhaal af te leveren uiteindelijk. Maar als vermaak zit je niet echt bepaald verkeerd. Je bent er redelijk snel doorheen, maar een goede film is het beslist niet.

Snel herzien ter voorbereiding op de nieuwste film van Damian Mc Carthy. Destijds vond ik Caveat erg spannend en de sterke sfeer die toen indruk maakte, vult deze herziening nog altijd uitstekend aan. Het acteerwerk van de relatief onbekende cast is sterk, de schrikmomenten zijn uitstekend getimed en de algemene atmosfeer is niet kapot te krijgen. De verrassing is er nu wel vanaf omdat dit natuurlijk een tweede kijkbeurt op relatief kort termijn vormt, maar dat is niet genoeg voor een verlaging. Caveat is een schoolvoorbeeld over hoe je horrorfilms weer echt spannend kunt maken, al zul je geduld moeten opbrengen voor het trage tempo.