Meningen

Effectief plezier die voor de meeste griezelliefhebbers wel wat in petto heeft. Enkel het acteerwerk zit niet helemaal lekker mee, maar regisseur Todd Tucker gebruikt zijn ervaring achter de schermen goed en zet daarmee een zeer vermakelijk brouwsel neer die praktische effecten met fantasierijke inslagen combineert. Vanaf het begin hangt er een vlotte sfeerzetting die leuk wordt omgezet naar doordenderend gespook in de tweede helft. Zelfs met weinig budget wordt er op die manier een leuke omgeving opgebouwd waarin personages op creatieve wijze aan hun einde komen. Het laatste kwartier is wat overbodig en de Trickster kent wellicht iets te weinig charisma, maar toch brengt The Terror of Hallow's Eve genoeg om op eigen benen te staan.

Pff.

Nog een vroegere film van Curtis, die rondom deze periode duidelijk populair was in de horrorwereld. Daar heeft Carpenter ook voor weten te zorgen, maar ik heb al vaker benoemd dat ik een Curtis vooral in haar latere rollen beter kan pruimen. Waar ze hier nogal onzeker overkomt werd het later echt een charmante actrice die sterk overkwam.

Een probleem dat ik voornamelijk heb met deze film is dat er geen hol te zien is. Niet dat er niks in gebeurt overigens. Er zitten nogal wat scenes in deze film die het tempo erin moeten zien te houden en de opening trapt meteen lekker door, maar verder is de film zeker in de tweede helft zo donker belicht dat je je ogen fijn moet knijpen om nog wat te kunnen zien.

Verder is het acteerwerk ronduit klunzig en de film alles behalve spannend of sfeervol. Het helpt ook niet als je een moordenaar hebt die een tweedehands komediemasker opzet. Dat doet gelijk al een hele hoop spanning teniet gaan, vooral omdat je de film er maar moeilijk door serieus kan nemen. Enkele pogingen tot diepgang kan ik wel meer waarderen, maar omdat ik er in 't algemeen met moeite doorheen kwam haalt het niet veel meer uit.

De finale is aardig en enkele scenes tussendoor zijn de moeite waard. Godzijdank dat Copperfield nog een beetje komt goochelen tussendoor, anders was het al helemaal onuitstaanbaar geweest. Terror Train had potentie om een degelijke film te kunnen zijn, maar ik mis bijna alle elementen die een horrorfilm compleet voor me maken. Geen spanning, geen sfeer en geen sterke look. Het is dat de film zich op andere momenten kort kan onderscheiden, anders was het cijfer nog lager geweest.

Goedkope remake van een semi-bekende slasher, gemaakt met zo min mogelijk middelen en voor een maximale opbrengst. Het is dat regisseur Philippe Gagnon een redelijk gevoel kent voor vermaak, waardoor Terror Train ondanks de brave vormgeving nooit saai wordt. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig, maar iedereen vecht behoorlijk met een belabberd en weinig verrassend scenario. De moorden zijn relatief talrijk, maar niet bloederig of wreed genoeg voor een blijvende indruk. Hierdoor zal Terror Train waarschijnlijk voor de meeste kijkers direct na het zien ervan in de vergetelheid raken. Het bracht allemaal genoeg op voor een vervolg, maar met deze minimalistische uitwerking zie ik daar geen potentiële verbetering in. De uiteindelijke insteek had ik trouwens snel geraden.

Regisseur Dan Garcia verzamelt op slimme wijze allerlei bekende namen die nu voor een spotprijsje te casten zijn en zeker Jeff Fahey en Michael Madsen doen het eigenlijk helemaal niet onaardig. De protagonisten daarentegen zijn uitermate kleurloos en saai vormgegeven, wat niet wordt versterkt door het uiterst middelmatige acteerwerk. Garcia werkt daarnaast met praktische effecten, maar brengt deze onoverzichtelijk en met slechte montage in beeld. Voor de kijker is het dus niet bepaald mogelijk om ervan te genieten, bovendien heerst er amper een doeltreffende atmosfeer of effectieve spanningsboog om dat enigszins te compenseren. In principe is de grootste misdaad van Terror Trap dat het aan de saaie kant is, maar de vijand is niettemin aardig neergezet en sommige moorden tussendoor zijn lekker lomp. Toch is het duidelijk de goedkoopste en minst kwalitatieve deelnemer van de Vacancy-reeks (voor zover het daaraan gelinkt kan worden) en krijgt dan ook het laagste cijfer van de trilogie.

Erg suf.

Een film die eigenlijk een heel andere soort opzet beloofd dan dat uiteindelijk wordt gegeven. Ik had vooraf gedacht een soort pretparkhorrorfilm te gaan kijken, maar dan krijg je toch een film waarbij de angst voor buitenlanders vooraan staat. De Amerikanen zijn allemaal goed, en de Poolse mensen allemaal gemeen en slecht.

Dat is uiteindelijk geen groot probleem. Sommige films bouwen juist op een stadje met allerlei freaks, alleen worden ze hier dusdanig levenloos neergezet dat het niet uitmaakt hoeveel het er zijn en hoe slecht ze wel niet denken. Ik zou zelf waarschijnlijk ook sterven in de film, maar gewoon omdat ik spontaan in slaap val van het saaie gebeuren hierin en daardoor te grazen wordt genomen.

Het acteerwerk is ondermaats met uitzondering van Fierman. Het feit dat zij echter nu in dit soort projecten op komt draven zegt meer over haar dan over deze film. Zit duidelijk een niveau te hoog om in dit soort ongein op te komen dagen, maar goed, het is niet anders. Verder missen de tegenstanders op elke mogelijke manier de charisma die benodigd is en worden de echt goede ideeën voortdurend geïmpliceerd of voor een enkele scene in beeld gebracht.

In principe doet de film voortdurend hetzelfde; namelijk helemaal niets. Geen gore of atmosfeer. Voortdurend bouwen op een ongemakkelijke toon maar keer op keer het stuur in de mist draaien. De film bereikt in principe niets, behalve dat de eerste 10 minuten leuk zijn omdat daar een richting wordt beloofd die vervolgens nergens wordt uitgewerkt. Daar gaan mijn punten naartoe, en ook naar Fierman. Verder een film die ik binnen enkele uren vergeten ben.

Matig.

Tegenvallende film over een onderwerp die me doorgaans erg interesseert. Snuff vormt namelijk een centraal punt van aandacht in Tesis, maar de film gaat er verder niet heel diep op in. Het wordt onderzocht, benoemd en bekeken, maar verder concentreert de film zich meer op de onderlinge situaties en ontwikkelingen van de personages.

Dat Tesis een goedkope film is mag duidelijk zijn aan de regie. De film ziet er nogal kaal en saai uit. Weinig decoratie, beperkte locaties en een erg bleke uitstraling. Een sfeertje heerst niet, mede door matige sound editing en camerawerk dat nooit echt de focus op de elementen kan leggen die zo'n film als deze spannend kunnen maken. Niettemin was het eerste uur best intrigerend.

Vooral omdat de film hier nog mysterieus blijft. Een zeer ondermaatse rol van Torrent valt hier nog te vergeven. Altijd een wat aparte keuze om een 30-jarige de rol te laten spelen van een student, maar goed. Ze acteert nogal levenloos. Weinig uitdrukkingen, saai geacteerd. Ook de bijrollen zijn niet perse beter, en ondanks dat Amenábar probeert een eigen smoel aan de personages te geven weten ze niet verder te komen dan eentonige en saaie verschijningen.

Het mysterie weet nog te werken, zeker als deze nog niet helemaal uit de doeken wordt gedaan. Wanneer de sporen duidelijk beginnen te worden besluit Amenábar het roer qua toon om te gooien en maakt er een wat trage film van met thriller en romantiekelementen. Die romantiekelementen weten echter totaal niet te boeien en halen alles wat de film voorheen intrigerend maakte eruit. Hierdoor boeide me de uitkomst eigenlijk totaal niet meer, en de wendingen waren verder ook niet bepaald de best uitgedachte keuzes.

Nee, dit viel me tegen. Tesis wil veel zijn en neemt er dan ook ruim de tijd voor, maar weet alleen maar tijdens het eerste uur echt te werken. Het tweede uur kon me gestolen worden, en zorgde ervoor dat ik deze film maar een vermoeiende, kale en veel te lange zit vond. Voor een debuutfilm op sommige vlakken indrukwekkend, maar het gevoel van matigheid overheerst, en zorgt ervoor dat ik Tesis maar heel beperkt kan waarderen.

Toch wel charmant.

Vond het uiteindelijk een prettig filmpje om te zien, waarvan ik voordat ik had opgezet niet had gedacht dat ik hem nog zo makkelijk uit kon kijken. Zodra de film een erg boeiend hoofdpersonage heeft, heb je als regisseur al de juiste toon te pakken voor de kijker.

Paradot is erg goed, maar dan ook erg goed. Zijn gedrag is geloofwaardig en je wordt bijna nerveus van zijn karakter. Een jongen die niet stil kan zitten en eigenlijk schreeuwt om aandacht en liefde, Paradot weet het allemaal erg overtuigend op het scherm neer te zetten.

Voor de rest doet de rest het ook overtuigend. Dat het Frans is maakt helemaal niks uit en maakt de film voor mij zelfs nog een toontje realistischer. De toon is deprimerend en de sfeer is tamelijk grauw. Maar het hoort er dan ook wel bij.

Op een gegeven moment lijkt de film zijn doel eventjes te verliezen, het lijkt wat in herhaling te vallen. 120 minuten is dan toch misschien iets te lang. Het zwanger gedeelte had ook niet perse van mij gehoeven hier, maar ja, wat doe je als kijker eraan.

De film doet weinig op visueel gebied om op te vallen, maar dat maakt ook niet erg uit. De film wil eigenlijk gewoon een verhaal vertellen, en daar slaagt hij dan meer dan in. Het weet erg te boeien en constant interessant te zijn dankzij het erg overtuigende acteerwerk. Verrassing in het genre voor mij.

Het is een begin.

Robinette wilde zichzelf graag als nieuw talent introduceren aan de horrorwereld. Tethered is een erg typerende horrorfilm voor de regisseurs die zichzelf maar al te graag willen laten zien door een vervreemdende, maar sfeervolle horrorfilm neer te zetten. Daarbij komt Robinette wel ergens, maar niet ver genoeg.

Het is een stille, onheilspellende film geworden die eigenlijk niet eens zo heel veel leunt op de horrorelementen. We volgen namelijk een blinde jongen die moet overleven in een onwerkelijke situatie. Daar haalt de film de kracht vandaan, want de setting is bizar genoeg om de kijker even geboeid te houden. Verder nodig zijn een onbekende dreiging en een chemie tussen de jongen en een jager.

Ondanks dat het acteerwerk niet eens verkeerd is en de chemie best weet te werken, heeft de film het probleem dat het te weinig dreiging uit de omgeving kan persen. Visueel ziet het er allemaal erg rauw uit. De natuur wordt zo levenloos mogelijk in beeld gebracht, en toch heeft dat soms een bepaalde charme. Authentiek voelt de film namelijk wel aan en qua sfeerzetting wordt dat zeker benut.

Toch jammer dat wanneer het dan op horror aan moet komen er weinig te beleven is. Vooral omdat Robinette er niet in slaagt om een passende dreiging te laten ontstaan. Bedreigend komt de film dan ook nooit over. Tevens is de finale erg teleurstellend, eigenlijk de voornaamste redenatie dat deze film geen voldoende krijgt vanuit mijn hoek. Vond de uiteindelijke onthulling van het wezen nogal een afknapper.

Het heeft ergens potentie, maar verder ontbreekt het Tethered aan de daadwerkelijke durf om met de horror uit te halen. De opbouw weet voor onbepaalde tijd best goed te werken, maar eenmaal de film langzaam door zijn kracht heen tapt begint het effect er steeds meer vanaf te wateren. Degelijk acteerwerk daarbij ten spijt, maar ik zie Robinette in de toekomst nog wel met iets komen dat boven het niveau uitsteekt.

Best lekker.

Wederom een film die ik eerder wilde zien, maar het is er niet van gekomen. Vroeger kon ik de film nooit in hoge kwaliteit of met ondertitels vinden, maar YouTube bracht die speurtocht ten einde, waardoor ik de film recentelijk toch kon zien. Het was zeker het wachten waard, al hoopte ik ergens op meer.

Wat de film in zijn voordeel kan trekken is de snelle manier van editen en z'n hyperactieve verloop. Zo snel als actiescenes zich binnen deze film afspelen is een snelheid die door tegenwoordige films bijna niet meer geëvenaard wordt. Het ligt zeker niet iedereen, maar ik ben dol op dat elektrische gevoel binnen films, en dan is Tetsuo natuurlijk een must.

Acteerwerk vond ik niet zo bijzonder en de snelheid van de film zorgt ervoor dat de kijker daadwerkelijk een inspanning moet doen om de personages te volgen, maar als je daar omheen kan kijken wacht je een lekker vermakelijke, weirde en unieke film op. Van dat weirde was ik wat minder fan alleen, en de iets langzamere sequenties van de transformatie in het huis mochten wel wat sneller gaan, ook al duurt de film niet eens 70 minuten.

Cinematografisch duidelijk aan de goedkope kant maar met ontzettend veel liefde ingevuld. Die snelle scenes waarin de personages door de straten schieten zijn de scenes die je als filmfan niet vaak meer gaat tegenkomen, waardoor Tetsuo binnen zijn soort heerlijk is. Richting de finale wordt deze trucage misschien net wat te veel herhaald, maar verder een indrukwekkend stukje film.

De adrenaline wordt er kundig ingehouden en de film duurt lekker kort waardoor het niet onnodig lang de tijd neemt om zijn flinterdunne verhaaltje uit te werken. Enkel het middenstuk vond ik wat taaier, omdat de hyperactieve beelden afgewisseld met wat rustigere focus op transformaties niet helemaal goed werkt. Verder een klein toppertje, al zal het niet een favoriet worden.

Flinke stap terug.

Het eerste deel blonk toch echt wel uit dankzij de stilering. Het was uiteraard niet met een breed budget geschoten maar de razendsnelle stijl gecombineerd met zeer indrukwekkende bodyhorror-elementen wisten indruk te maken. Dit tweede deel moest wat groter zijn en waarschijnlijk ook iets commerciëler, maar ik vond het vooral minder.

De echt sterke elementen van het eerste deel (dus de adrenaline) keren hier maar zeer beperkt terug. Wanneer dat wel komt is de film uitermate indrukwekkend te noemen, maar deze momenten nemen hooguit maar een paar minuten van de film in beslag. Gedurende het overige gedeelte van de film wordt er namelijk ruimte gemaakt voor meer narratief en wordt het stilisme zelf wat teruggedrongen.

Het acteerwerk is niet mijn favoriete soort maar diegene die er staan vervullen hun taak met passie en overtuiging. Leuk dat diverse namen uit het eerste deel weer terugkeren in compleet andere personages. Verder vond ik de regie echter een stuk chaotischer. Vervelende keuze ook om het nu allemaal met kleur in te richten, want nu voelt de film meteen brak en goedkoop aan terwijl het eerste deel dit heel knap wist te verhullen.

Een degelijk tempo is er niet meer en ondanks een grote hoeveelheid aan creativiteit weet het narratief totaal niet te boeien. Wat de personages hier hebben meegemaakt en wat hun missie is wordt nooit interessant of leuk in beeld gebracht. Daarnaast zijn de weirde elementen onnodig ongemakkelijk waardoor de film nooit echt comfortabel is, en dat terwijl de algemene sfeerzetting juist toegankelijker is.

Veel wordt een stuk goedkoper en simpeler opgelost, al lijkt dat wellicht meer zo omdat het allemaal wat overzichtelijker is. Wel kan de film profiteren van een weergaloos goed doordenderende soundtrack en wat geweldige scenes. Er zit zeker nog talent in de film verscholen, maar zo uniek en adrenalinevol als het eerste deel is het niet meer, en dat is een behoorlijk gemis.

Tegenvallende film vanuit het Oostenrijkse regisseursduo Severin Fiala en Veronika Franz, die in het verleden aanzienlijk betere resultaten heeft geboekt. Des Teufels Bad is iets te comfortabel met het trage tempo en komt met een nogal dun concept op de proppen, dat vervolgens eindeloos lang wordt uitgesponnen. De eerste 45 minuten zijn redelijk inwisselbaar, maar het uitmuntende acteerwerk van Anja Plaschg zorgt voor een schaars hoogtepunt. De tweede helft moet het wat meer hebben van de psychologische aftakeling en dat werkt vervolgens beter. De finale is doeltreffend luguber en de film kent wat smerige momenten tussen de fraaie natuuropnames, maar voelt uiteindelijk te lang en leeg aan voor deze relatief dunne inhoud.

Ook leuk.

Schande dat ik deze klassieker eigenlijk niet eerder heb gezien, want ook dit pakt erg leuk uit eindelijk. Ik heb wel verschillende andere versies op de serie gezien, maar er zal een tijd komen dat ik de klassieker ook eens opzet.

Het begon niet al te bijzonder, met het oh zo bekende inleiding met de vervelende tieners uit Texas. Al heb je natuurlijk de standaard karakters daar tussen, waar ik bij het onschuldige meisje vrijwel geen sympathie mee kon krijgen, maar bijvoorbeeld wel met die vent in die rolstoel.

Verrassend had ik eigenlijk, voordat hij alles in brand liet steken, het meeste sympathie voor die gekke lifter. De manier waarop die tieners met hem omgingen vond ik toch wel een beetje zielig. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat de pret mag beginnen.

Eenmaal als alle gekkigheid losbreekt is het pas leuk. Het is gek, soms zelfs angstaanjagend en lekker grof voor zijn tijd. Al zullen de meeste er nu niet meer van opkijken, ik vond dit eigenlijk nog behoorlijk leuk. Het verhaal is afwezig, maar ik snap dat dit toen iedereen wel behoorlijk de stuipen op het lijf joeg.

Best leuke achtervolgingen, een gekke familie en een vermakelijke portie oude horror. Meer is dit niet, want visueel is dit best lelijk. Vooral die maskertjes kunnen eigenlijk gewoon niet meer. Voor de rest is dit gewoon leuke horror. Je moet er misschien eventjes doorheen bijten, maar vooral richting het einde kon ik lachen en gruwelen. Heerlijk slot.

Halfje erbij na herziening. Leatherface oogt intimiderend, de personages acteren degelijk en de gore mag er behoorlijk wezen. Het zijn vooral de conceptueel ideeën richting de finale die nogal dwaas ogen. Ook het opbouwen van spanning wordt door regisseur John Luessenhop matigjes beheerst en moet het vooral hebben van enkele onverwachte schrikmomenten. De eerste helft is een stuk vermakelijker en gepaster dan de slordige en weinig doordachte tweede helft, waardoor ik mijn cijfer niet verder ga verhogen. Toch heb ik een prima tijd gehad en was de speelduur vlotjes om.

Snel een keertje herzien. Het blijft wat mij betreft een meer dan waardige remake met flink wat lomp horrorgeweld. De inhoudelijke invulling is compleet ruk, een film als deze moet het dan ook vooral hebben van de horror zelf. Je kan veel zeggen over het slachtvee, maar dit blijft een ideale groep om hard op in te slaan. Scenes zoals de aanslag op de bus tillen de film eenvoudig naar een hoger niveau. Er zijn genoeg minpunten op de film aan te merken, maar het entertainmentgehalte blijft hoog liggen. Ik heb dus geen nieuwe klachten.

Horrorregisseur Tobe Hooper nam zelf de leiding op het vervolg van de iconische film voor zijn rekening en besloot een andere richting in te slaan qua vormgeving. Waar de eerste film het wat meer van de spanning en groezelige sfeer moest hebben, wordt er hier gekozen voor een komische en absurdistische benadering. Hooper kan daarbij rekenen op een zeer sterk spelende Bill Moseley, die het als Chop-Top een stuk beter doet dan de beroemde Leatherface. Die tweede wordt hoe dan ook gedegradeerd en straalt in geen enkel opzicht meer een zekere dreiging uit. Zijn goedkope maskertje is overigens de prominente reden voor dat gebrek. Het vervolgdeel kijkt verder goed weg en de familie Sawyer is entertainend genoeg, maar de protagonisten zijn erg saai en het voortdurende kabaal gaat op den duur vervelen. Fijn dat het budget een wat grotere schaal mogelijk kon maken, maar de gemene en aparte sfeer van het eerste deel wordt in geen enkel opzicht geëvenaard.

Leuk.

En gelijk blijkt het debuut van Nispel zijn beste film te zijn. Ik moet er nog 2 van hem zien, maar als die beter zijn dan deze film eet ik mijn schoenen op. Dit debuut van de klassieker uit 1974 is erg opgepoetst en verhoogt de hoeveelheid bruutheid en smerigheid.

Tevens ligt het tempo een stuk hoger, maar dat is niet perse in zijn voordeel. Door de wat vlugge vertelling is er namelijk geen ruimte om de smerige, enge sfeer van het origineel tot zijn recht te laten komen. Het is nu vooral een vermakelijke vertelling geworden, maar van sfeer proef je maar weinig.

Acteerwerk is niet heel bijzonder, maar er lopen een aantal bekende acteurs en actrices in rond die opvallen. Biel staat er vooral voor de looks, maar doet het daarnaast best prima. Ook de andere tieners doen het niet slecht, maar op z'n beurt ook weer niet heel goed. Ermey was dan de winnaar, maar kreeg een rol waarmee zeker hij wel wat aan kan vangen.

De visuele look van de film is erg gaaf. Een gemene en genadeloze sfeer heerst en de locaties zijn sfeervol ingericht. De inrichting van het huis zelf is ook lekker bruut. Camerawerk had soms wat intenser gemogen, maar er wordt genoeg vaart gecreëerd om de kijker geboeid te houden zonder onderweg stoorzenders te vormen.

De film is tamelijk bruut, al worden de echt heftige stukken buiten beeld gelaten. Toch is het voor een Amerikaanse film best grof en ontstijgt de originele versie met gemak. Een aantal pijnlijke situaties en spannende sequenties verhogen het plezier-gehalte ook. Met enkel 98 minuten op de klok is het feest vervolgens compleet.

Een verhaal is er niet echt, de film moet het vooral hebben van de uitwerking. Ik vond Leatherface echter nogal een kluns. Volgens mij liet hij zijn kettingzaag wel 10x vallen. Dat haalt wel wat charme van hem weg, maar zijn look is best geslaagd. Het wil alleen niet echt spannend worden.

Een film die het van grofheid en vermaak moet hebben. Heel spannend zal je het hier niet treffen. Wel is dit een erg aardige remake die momenteel op dezelfde score staat als het origineel. Toch verkies ik het origineel boven deze, omdat die de bruutheid en spanningen meer van binnenuit kon halen. Deze film is vooral vermakelijk en grof, maar kent niets van die nare sfeer uit het origineel.

Gaaf!

Kan zich meten met 1 van de betere delen in de reeks en van de modernere films vind ik dit zelfs de beste. De regie van Liebesman is net wat indrukwekkender dan die van Nispel. Beide films hanteren wel dezelfde stijl, maar Liebesman weet toch die impact wat beter uit te werken, resulterend in een aantal zeer gave scenes.

De film moet wel even opgang komen voordat het losgaat. De opbouw is zoals we kunnen verwachten een beetje aan de trage kant, maar visueel zitten er genoeg mooie dingen tussen. Daarnaast zijn de personages ook een keer niet uitermate irritant. Echt goed kan ik ze niet noemen, maar ik had er verder ook geen problemen mee.

Visueel een degelijke film. De vuile maar opgepoetste cinematografie weet erg goed te werken en de moorden zijn aardig bruut. Misschien wordt er net wat te veel off-screen gehouden, maar de impact van de kettingzaagscenes vond ik toch behoorlijk goed. Het overkomt me niet vaak dat ik een horrorfilm zoals deze als schokkend ervaar, maar af en toe zat ik toch met open mond te kijken.

Natuurlijk kan een film zoals deze zich niet met de koningen van gore meten, maar ik vind dat de film een aardige poging waagt. Spannend wordt het alleen nergens, maar zowel de komedie als brute horror werken uitstekend. Qua vermaak zit het goed en het tempo ligt (uiteindelijk) ook hoog. Liebesman weet daarnaast een aantal gemene scenes goed uit te werken, wat op z'n beurt de eerdergenoemde impact verhoogt.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Sterk geregisseerd, schokkender dan de andere moderne TCM-films. Misschien had het soms iets explicieter gemogen en de personages zijn wat plat, maar verder heb ik erg genoten van deze film. Weer eens een TCM-film waarin de kettingzagen ook echt indruk maken. Leuk.

Film die het gewoon een beetje mist.

Opgezet omdat 1 van mijn favoriete actrices meedoet, Moretz. Al is dat misschien een beetje vreemd, want een heel grote rol heeft ze hier niet, maar als ze in beeld was was het altijd wel leuk. Al was ze hier natuurlijk nog vrij jong waarmee haar rol vrij beperkt bleef.

De film had alle mogelijkheid een beetje spannend te zijn, maar is dit eigenlijk gewoon nergens echt. Worthington weet hier en daar wel te overtuigen maar in het algemeen blijft het niet al te overtuigend werk dat hij aflevert. Ook Dean Morgan stelt wat teleur.

Het is allemaal gewoon niet spannend, ook niet de scenes tussen Moretz en haar ontvoerder, al hadden die eigenlijk wel het meeste charme. Dat hele poeha om haar terug te vinden weet wel te boeien maar is vrij ongeloofwaardig en niet al te spannend.

Film die zijn ingrediënten dus eigenlijk gewoon een beetje mist, jammer, want het had zeker hier en daar wat potentie.

Bijzondere horrorfilm die duidelijk zijn best doet om de grenzen op te zoeken, maar regisseur Éric Falardeau gaat nogal eigenzinnig te werk. De liefhebbers van snoeiharde bodyhorror komen gedurende de tweede helft (specifiek het laatste halfuur) voldoende aan hun trekken, maar het volledige proces daaraan vooraf is compleet oninteressant. Het helpt dan ook niet dat de hoofdpersonages slecht acteren en het tempo haast onmogelijk traag voortkabbelt, vaak om enkel wat beelden uit het dagelijkse leven te laten zien van de protagonist. Het spijtige is dat het me niet zo interesseert wat ze precies ontbijt of wat ze verder op seksueel vlak uitspookt, waardoor zeker 50 minuten van de film te verwaarlozen zijn. De experimentele interrupties waarbij Falardeau wat uitprobeert met audio en visualiteit vond ik daarnaast amper een meerwaarde, vooral omdat ze er willekeurig tussen worden gemonteerd.

Impactloze film.

De boodschap is sterk, maar is niet sterk over gebracht door Hall. Sowieso heeft deze film nergens echt een impact en krijg je als kijker nauwelijks een band met de veteranen terwijl dit wel zou moeten. Dit heeft o.a. te maken dat geen enkel beeld echt aangrijpend is, waarmee ik meer de indruk van aanstellerij kreeg.

Teller is zoals verwacht niet slecht, maar weet met zijn karakter weinig te doen en kan het weinig tot leven brengen. Bijzonder dat Schumer meedoet, zij was ook wel ok. Bennett was ook wel een positieve verschijning, stukje beter dan de gemiddelde rol die ik van haar zie.

De opening is goed, maar de film kakt snel een beetje in. Het is allemaal wat saai en de karakters waarover het verhaal draait zijn niet interessant genoeg om dit 108 minuten durende veteranendrama overeind te houden. De boodschap mag er wel wezen, maar de impact blijft uit.

Maar de film is zeker in het eerste deel wel vlot, tweede deel is meer wat opdringerige drama die nergens aangrijpend wil worden. Al zijn er hier en daar wat scenes die wel goed doorkomen, zelfmoord van Cole, opening, ontmoeting tussen Teller en Haze waren tamelijk sterke scenes. Maar eigenlijk blijft het daar dan ook een beetje bij.

Jammer, want in de boodschap zat genoeg potentie en visueel was het allemaal prima, al was bij de laatste flashback de slowmotion explosie wel heel slecht gekozen. Dat neemt juist de impact weg. Maar voor de rest is het nergens dodelijk saai, alleen had er meer uitgehaald moeten worden.

Horrorregisseur Eli Roth keert terug naar de basics en dat levert bediscussieerbaar zijn beste werk tot nu toe op, juist omdat het zo nadrukkelijk weinig hooi op de vork neemt. Met een zeer aangenaam tempo wordt Thanksgiving tot leven gebracht waardoor het entertainmentgehalte vanaf de eerste minuut tot het maximale wordt gedreven, bijgestaan door aardig geacteerde personages waar met name Patrick Dempsey opvalt. Zoals wel vaker bij een film van Roth hoef je hier niet te rekenen op sympathieke of begripvolle personages, maar dat maakt het des te leuker om ze uiteindelijk bloederig uit elkaar gehakt te zien worden. Op dat vlak levert Thanksgiving precies waar je een slasher voor kijkt. De moordpartijen zijn lomp, gemeen, smerig en vooral erg lekker in elkaar gezet. Het is een typerende film die maar wat goed begrijpt wat voor onzin het includeert en daarom volop voor de plezierelementen gaat. Nadelig is het wat matig uitgewerkte mysterieverhaal (Ik had binnen 15 minuten door wie de moordenaar was) en de ietwat onrustige spanningsopbouw, verder een ideale horrorfilm voor een luie avond.

Kijkend naar de loopbaan van regisseur Marcel Walz is That's a Wrap waarschijnlijk zijn magnum opus, met opvallend gestileerde beelden, een fijne setting en een boel aandacht naar kleurrijke omgevingen. Origineel zijn dit soort films ondertussen niet meer en de manier waarop clichés binnen het horrorgenre op de hak worden genomen is weinig subtiel, maar voor een aanzienlijk gedeelte weet het allemaal best te entertainen. Spijtig is dat weinig moorden echt opvallen en het acteerwerk niet heel sterk is, maar toch blijft het geheel voldoende boeien om niet finaal door de ondergrens te zakken.

Niet best.

Met een cast waar de namen Samberg en Sandler in staan hoef je sowieso geen meesterwerk te verwachtten, maar dit was wel van heel bedenkelijk niveau. De film kampt namelijk met een probleem, het is simpelweg niet grappig.

Suffe vertoningen van beide eerder genoemde heren, die allebei niet bepaald grappig zijn en ook allebei een nogal vervelend type spelen. Het begon allemaal nog wel lollig en dan is het vooral dat de film op zo'n vlotte stijl verteld wordt dat hij nog 2,0* krijgt.

Dit kan je gerust overslaan, want dit is nergens heel hilarisch, vernieuwend of bijzonder. Ik kan niet echt zeggen dat het acteerwerk slecht is in dit soort films, maar als komedie is het van een behoorlijk bedenkelijk niveau.

Magertjes.

Kilmer doet zijn carrière niet bepaald eer aan door in dit soort projecten op te komen dagen. Buiten het feit dat hij maar ongeveer 10 minuten totaal in beeld is zijn het ook nogal afgedankte rollen waar hij nauwelijks profijt aan heeft. Blijkbaar was zijn eigen persoonlijkheid voor zijn huidige situatie de aanleiding, maar het is een goede acteur waardoor het wel behoorlijk zonde blijft.

Verder is het overigens niet zo dat de andere acteurs zoveel beter acteren dan Kilmer (of minder), het is vooral dat ze nauwelijks een persoonlijkheid krijgen. In de eerste 15 minuten wordt er wat achtergrond uitgewerkt waar helemaal niets meer mee gedaan wordt in de latere fasen van de film. Genoeg talent te bekennen hier, maar totaal onzichtbare personages die er verder vooral staan en waar de cast niets mee kan. Het script geeft ze geen ruimte, maar regisseur Lewis zelf evenmin.

The Thaw is een soort aftreksel van The Thing maar dan zonder sneeuw en met insecten in plaats van een alien. Die insecten zijn eigenlijk nog wel grappig, zeker richting de tweede helft van de film, maar het duurt lang voordat ze ook naar behoren worden gebruikt. De setting zelf is ook nogal kleurloos. De locatie wordt nauwelijks gebruikt, zowel binnen als buiten, en een goede sfeer breekt nooit door. Visueel is de gehele film een gemiste kans.

Qua horror zelf ook bijna geen spanning te bekennen. Mensen met een angst voor insecten zullen wellicht ongemakkelijk worden, maar als je van deze fobie geen last hebt zal je aan The Thaw niet zoveel beleven. Het is een 90-minuten durende rommel met een groot gebrek aan sfeer en spanning. Gelukkig weet de redelijk spectaculaire finale nog wat leven in de brouwerij te blazen.

Het is altijd jammer dat dit soort films aan komen kakken met een halve uitwerking. Er valt namelijk veel uit te halen. Een geïsoleerde locatie, genoeg acteurs om af te maken en een onbekende dreiging. Alles gaat vrijwel geheel verloren aan de zoutloze en ongeïnteresseerde aanpak van Lewis die waarschijnlijk maar al te graag Carpenter na wilde doen maar zich vervolgens geen raad wist met het bronmateriaal. Matig.

Deze ietwat goedkope horrorthriller van regisseur Dan Zachary teert op een interessant gegeven, maar verzandt al vroeg in standaardwerk. Wel trommelt de film relatief goede acteurs op om de boel in te kleuren, waartussen vooral Brendan Fletcher (ondanks zijn ondankbare bijrol) opvalt. Enkel de hoofdrolspeler acteert als een natte krant, met volkomen ongeloofwaardige emoties en nul komma nul flair. Het gebeuren leeft pas echt op eenmaal de wat actievere scenes uit de doeken worden gedaan, want de film wordt best leuk versierd en kent zelfs wat brute moorden voor wat extra kruiden op het vlees. Een aantal wendingen naar het einde toe zijn best flauw, maar de makers hebben in ieder geval een poging gedaan om inhoudelijk wat verder te komen dan soortgelijke genrewerkjes. Het loopt vooral kansen mis met de uitwerking van het concept, dat stukken rauwer en griezeliger voor de dag had moeten komen. Vermakelijk voor een keertje, maar absoluut geen hoogvlieger.

Anderson op niveau.

Zoals verwacht is dit vanuit regisseur Wes Anderson weer een uiterst verzorgde, perfectionistische en complete film. Waarschijnlijk was hij alleen een beetje door zijn langere verhalen heen, want The French Dispatch is eerder een anthologiefilm waarin allerlei korte segmenten worden getoond in het kader van tijdschriftgeschiedenis.

In principe heeft zo'n keuze na- en voordelen. Een nadeel is dat Anderson zijn stijl altijd een beetje opnieuw moet opbouwen, maar een voordeel is dat wat die stijl dan ook mag zijn, het altijd uitermate interessant is. Versterkt met een uitstekende cast weet Anderson dat gevoel steeds over te brengen. Niet ieder personage is daarbinnen geslaagd, maar de malligheid van het geheel weet veel wonderen te verrichten.

Ook wat jammer dat een groot deel van de film een zwart-wit aspect hanteert. Als er iets was waar de film namelijk echt in uitblinkt, is het de kleur. Erg fleurig, perfect en verzorgd allemaal. Mooi in beeld gebracht met precies camerawerk en aangevuld met setpieces die altijd gedetailleerd en zorgvuldig in elkaar worden gestoken. Anderson pakt op een gegeven moment zelfs uit met een compleet geanimeerde sequentie. Een echte oogstreling.

The French Dispatch wordt regelmatig opgeleukt met droge humor, een aardig lopend concept en zeker de eerste 10 minuten van de film zijn nagenoeg perfect. Ondanks dat niet elk segment evenveel indruk maakt, mag het duidelijk zijn dat Anderson precies weet waar hij mee bezig is en niet stopt totdat hij dat resultaat ook heeft gekregen. Een film op niveau.

Kennismaking.

Leuke kennismaking met de Black Mirror serie. Nog nooit iets van gezien, en ik vond dat daar langzaam verandering in moest komen. En bij deze is daar verandering in gekomen, en er zullen nog veel meer afleveringen gekeken worden als het zo doorgaat.

Dit filmpje is kort, en wil heel veel vertellen in de korte speelduur. Soms komt het daarom chaotisch over, maar uiteindelijk valt alles wel op de goede plek. Aangezien andere afleveringen een uur duren, denk ik dat ze wel iets meer de tijd hadden mogen nemen.

Visueel misschien niet altijd even aantrekkelijk, maar de kale, bleke beelden hebben richting het einde best wel wat meerwaarde. Soms is de film plots heel spannend, en enorm sfeervol. Het is vooral een bizarre kennismaking. De serie wil duidelijk iets aparts zijn.

Het zijn vooral de sfeervolle stukken en het waanzinnig sterke einde die het wat stroeve begin wat omhoog helpen. De overacting was soms zeker aanwezig en dat gaat soms ten koste van de geloofwaardigheid, maar voor de rest is dit gewoon leuk.

Dom.

Het is een film afkomstig van een regisseur die ambitieus is. Zo ambitieus dat hij teveel in zichzelf begint te geloven. Hij, Devin Rice, krijgt niet de meest onbekende (maar ook niet de meest bekende) cast aan zijn kant en voegt allerlei bijzondere uitkomsten aan de film toe. Je zou denken dat het een voltreffer is.

Dat is het echter niet. De film gaat zichzelf namelijk veel te ver voorbij. Als je namelijk de verklaring geeft dat "de enige logica is dat er geen logica is" dan weet je het geloof ik zelf ook niet meer. Ik dacht eerst dat ik gewoon te moe was om bij de les te blijven, maar ik ga er vanuit dat niemand bij de les kan blijven. Er zit namelijk geen enkele degelijke logica of uitleg aan verbonden.

Het acteerwerk is enthousiast, maar matig. Acteurs weten zich simpelweg geen raad met de karikaturale figuurtjes die ze moeten spelen. Qua stilering weet de film nog weleens een leuk trucje uit te halen zoals gedraai met de camera of gespeel met kleurtjes. Ook qua effecten pakt de film opvallend genoeg vaak uit, en alhoewel het er niet vreselijk uitziet is het wel gewoon iets meer gedetailleerd, maar matig geflits uit de computer.

Verder opvallend hoe rommelig de film overkomt. Je hebt uiteindelijk gewoon geen idee meer wat er gaande is. Niet omdat de film het zo mysterieus aanpakt, maar omdat het allemaal gewoon chaotisch is. Random ideeën zoals toverstafjes verschijnen uit het niets, aan weinig wordt een degelijke verklaring gegeven en je moet eigenlijk maar raden waarom de personages doen wat ze doen.

Ik zou de film niet aanraden. Destijds vond ik het interessant klinken, maar de film komt zeker in het begin te arrogant over door met 4 verschillende waarschuwingen te komen die gaandeweg totaal niet serieus meer te nemen zijn. Ik wil graag een tip aan Devin Rice geven door gewoon even de tijd te nemen om een normaal verhaal te schrijven, niet dit soort dom gezever over een speelduur van 115 minuten. Zonde, ergens diep begraven zat ongekende potentie.

Hm.

Inderdaad viel het me op dat deze aflevering maar weinig met de serie Black Mirror te maken lijkt te hebben. Het hele donkere, verontrustende sfeertje is er eigenlijk gewoon niet. Dit had prima gewoon als een normale kortfilm kunnen komen.

Deze aflevering is een stuk emotioneler gericht. Er is veel drama, de sciencefiction blijft heel erg beperkt en er is wat humor in de vorm van de blauwe beer. Alhoewel het karakter Waldo de film zelf best red, is dit een minder geslaagde aflevering.

Het lijkt meer op een normale film i.p.v. Black Mirror. De drama heeft niet echt een impact en alhoewel de andere afleveringen vergezocht zijn, is het hier gewoon ongeloofwaardig. Ik geloof gewoon die reacties van het publiek niet op de beer.

Een wat overdreven, maar uiteindelijk wel vermakelijke aflevering waar ik voor de rest niet veel op te zeggen heb. Ik heb genoten van Waldo zelf, maar als aflevering zelf is dit zeker minder geslaagd in vergelijking met andere. Maar de slechtste vond ik het nog niet.

Bijzondere komediefilm die om zeep wordt geholpen door de flauwe humor. Er lopen in Theater Camp te veel typetjes die simpelweg niet heel effectief zijn, ondanks het goede acteerwerk. Met name Ben Platt past perfect in dit geheel en balanceert zijn serieuze eigenschappen perfect met zijn melige trekjes. Helaas kan niet ieder castlid zo'n goede afweging maken als hij dat kan en vervallen daarom vooral in makkelijk gegein dat zeker niet geplaatst kan worden binnen de hyperrealistische stilering. De film wordt opgenomen alsof het een soort documentaire is en alhoewel dit best boeiend uitpakt, wil het toch niet heel veel meerwaarde bieden. Tot op zekere hoogte wordt er een duidelijke poging ondernomen om op filmisch vlak iets unieks te regisseren, maar uiteindelijk lijkt dit toch op een breed vriendengroepje dat graag met elkaar wat lol wilde trappen voor de camera.