Meningen

Viel nog mee.

Kwam uit tussen de andere twee horrorfilms afkomstig uit 2012 en 2018 die dezelfde titel dragen in. Als ik deze film met die andere twee vergelijk, komt deze er duidelijk als meest gewelddadige versie uit. Denk dat die anderen doorkunnen als PG-13, maar deze film mag toch wel duidelijk een R-rated vormen.

Dat heeft vooral in de tweede helft effect, waar de film zichzelf in een stroomversnelling gooit en aan de lopende expliciete gruwelijkheden blijft tonen. Deze daden gaan voor een film als deze ook best ver, verder dan ik vooraf had kunnen denken. Dat is vooral het voordeel dat deze specifieke film draagt, want het zorgt er absoluut voor dat de film maar moeilijk verveelt.

Acteerwerk is enthousiast maar aan de andere kant niet bijzonder. Het ultieme nadeel uiteindelijk blijft wel dat geen enkel personage echt interessant blijft. Ik vind ze qua gedrag heel erg op elkaar lijken. Daarnaast ziet de film er zelf wel erg kaal uit op een visueel vlak. Blank, bleek en oninteressant. Regisseur Simon leukt het maar weinig op met filtertjes, montage of kleuren. Op dat vlak is het gewoon een beetje saai.

Het is te doen als vermaak maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op. Het concept is wat herkauwd en de film scoort vooral op het vlak van harde horror zelf, maar alles wat ze eromheen hebben gebouwd werkt het tegen. Bijzonder eigenlijk hoe serieus een film als deze zichzelf neemt, want je zou het toch stukken vlotter kunnen maken door al die poespas integraal te verwijderen.

Jammer.

Wadlow en de trailer trokken vooral mijn aandacht bij deze film. Die gezichten zagen er erg leuk en het idee zelf was ook best origineel, maar helaas niet helemaal aangezien er nog een film zoals deze is. (Overigens staat die versie op m'n watchlist).

Wadlow kennen we natuurlijk van Kick-Ass 2. Een minder vervolg maar zeer vermakelijk. Deze film lijkt qua decor en camerawerk er erg op, maar minder uitgewerkt. Spanning en intense scenes zijn er niet (Slechts 1 scene met de dode opa in het ziekenhuis is echt wat effectiever).

Acteerwerk rammelt aan alle kanten, Hale overtuigt niet en ook Teen Wolf hoofrolspeler weet niet te overtuigen. Szeto en Beane weten soms wel wat overtuiging te hebben. Het karakter "Tyson" weet het meest te overtuigen (vooral de intake is geweldig gefilmd) maar krijgt te weinig tekst.

Het dromerige sfeertje bij de Truth or Dare vragen is goed gedaan, alleen het idee had veel meer uitgewerkt kunnen. Het had veel spannender, uitdagender en intenser kunnen zijn dan het uiteindelijke resultaat. Wadlow stelt teleur.

Geen aanrader.

Ok.

Wel een lollig concept wat het filmpje hier heeft. Ik zat al een tijdje te wachten op dit soort films en eindelijk komt Eli Craig er dan met eentje aanzetten. Dit zorgt voor soms best komische scenes die meer dan thuis horen in dit vermakelijke horror/komedie filmpje.

Vooral Labine en Tudyk zijn een komisch duo. De tieners spelen allemaal wat matig maar he, dit is een soort parodie op een horrorfilm, dus hoort het ook wel zo. Soms is het allemaal iets te vergezocht, maar de lekker lompe momenten en komische noten verbergen dit voor een deel.

Een soms wat flauwe, maar zeer vermakelijke en originele film. Niks mis mee, zo'n idee op zijn tijd. Als hier een deel 2 van komt, ga ik die ook zeker bekijken. Alleen is het me nog onduidelijk of die gaat komen of niet.

Voor de Braziliaanse regisseur Roberto Santucci betekende deze komische kerstfilm de derde samenwerking met komiek Leandro Hassum. Het betreft een opvallend originele film die ooit binnen een soort filmpakket op Netflix terechtkwam, maar door het grote publiek redelijk onopgemerkt is gebleven. Scenarist Paulo Cursino besteedt een aanzienlijk deel van het verhaal om op excentrieke wijze het personage van Hassum te introduceren, die er op zijn beurt met volle overgave de meest cartooneske trekjes aangeeft. In het kader van de boodschap evenals het soort film is dat een logische keuze, maar niettemin tot op het bot uitgemolken. Zelfs wanneer de moralistische kanten van het verhaal naar voren komen blijft Hassum zich als een halve zool gedragen. De mix tussen tragedie en komedie blijft op deze manier uiterst ongebalanceerd, maar daarnaast wordt de humor per minuut flauwer en raast het voortdurende geschreeuw van Hassum veel te lang door. Just Another Christmas oogt fris en is gelukkig zeker niet ontdaan van de typerende maar hartverwarmende kerstelementen. Spijtig genoeg had Santucci zich er beter aan gedaan om (heel) veel van de komedie overboord te gooien zodat het moraal echt kon stralen. Het desbetreffende kerstgevoel is er namelijk absoluut wel.

De vormgeving van Tulip Fever is uitzonderlijk geslaagd, want het oude Hollandse sfeertje wordt goed naar voren gebracht. Treffende locatiekeuzes met geloofwaardige details (ondanks dat Engeland werd gebruikt als Amsterdam) zorgen ervoor dat de sfeerzetting goed overkomt. Het acteerwerk is daarnaast netjes, maar weinig castleden slagen erin hun rollen te voorzien van kleur. Daar is vooral het scenario voor aan te kijken, dat veel personages voorziet van een nogal oubollige invulling en te complexe dialogen. De inhoud is daarnaast niet al te boeiend, met een gebrek aan sensatie en rechtvaardiging om dit verhaal naar het grote doek te brengen. De ontluikende romantiek tussen Alicia Vikander en Dane DeHaan rekt het verhaal vooral nodeloos uit, terwijl het juist een centraal element vormt om het verhaal te kunnen vertellen. Het maakt van deze film een opgave om uit te zitten en naar het einde toe zal je mogelijk serieus moeite moeten doen om hier iets uit te onthouden.

Prima.

Boll waagt zich nu aan een oorlogsfilm. Zodra er maar wat actie in zit zijn er weinig genres die de man nog niet verkend heeft. Dit keer was het dus een oorlogssetting. Ik vind het resultaat best prima, maar Boll is wel slachtoffer van genadeloze recensenten.

Voor 1968 Tunnel Rats mocht hij in ieder geval nog wat budget meenemen, maar het liefst 8 miljoen, dat best voldoende kan zijn voor een goede oorlogsfilm. Toch wilde Boll iets meer, en dat is te zien. De film gaat soms te episch en te groots te werk, wat vooral in de finale duidelijk wordt voor de kijker.

Acteerwerk is verder wel te doen. Er zal niemand zijn die ik ga onthouden en die interesse krijg ik ook zeker niet van deze film. Ik denk dat er gewoon bespaard is op het gebied van acteurs want ze lijken wat bij elkaar geraapt. Het budget moest duidelijk meer richting de setting en actie gaan.

Die is best keurig. De setting ziet er mooi rauw uit met goede passende cinematografie. Het bos wordt prima in beeld gebracht. Het wilde camerawerk draagt ook best bij, maar dit zal niet iedereen liggen. De montage had wel iets sneller gemogen want dan kan Boll nog het B-niveau wat verhullen, die nu helaas net wat te duidelijk zichtbaar was.

Tunnels zijn verder een aardige locatie, al voelde ik weinig spanning of claustrofobie. Het gaat toch wat te vlug, want waar de turbo bovengronds er wat meer in had mogen zitten had het ondergronds weer wat subtieler mogen zijn. Verder is het inderdaad wat donker en niet al te interessant, en zijn er enkele historische niet-accurate onderdelen te duidelijk zichtbaar zoals de te nieuwe wapens bijvoorbeeld.

Somber en grauw is het wel, maar het had allemaal wel iets strakker en boeiender mogen zijn. Nu ziet het er allemaal aardig uit en hard is het zeker, maar het mist toch wat om echt goed te zijn. Boll is geen slecht regisseur, maar lijkt wel vaak te snel naar het volgende project te stappen en zijn films iets af te raffelen.

Ok.

Leuke opzet, leuk concept, matige uitwerking. Het duurt wel heel lang voordat de spanning begint te werken. Ik vond het eerste half uur nog best interessant, maar de eerdere momenten in de tunnel vond ik toch echt tegen het saaie aan zitten.

Budget was duidelijk niet hoog, maar bij dit soort films is het eerder talent dat het naar een succes kan leiden en niet perse het budget (uiteraard wel een beetje). Het is wel jammer dat het genre (found footage / faux docu) voor iedereen zo on-en-off is. Zo kunnen de mockumentaries natuurlijk niet echt doorbreken als er zo'n gemengd publiek voor is.

Als zo'n faux docu of found footage correct en effectief uitgewerkt wordt, dan is het heel makkelijk om mij als kijker erg de stuipen op het lijf te jagen. Deze had uiteindelijk spannende momenten, maar als geheel was het toch niet spannend of intens genoeg om me volledig geboeid te houden.

Acteerwerk is best oké. Er wordt naar behoren geacteerd en vooral naturel. Enkel Deliá vond ik af en toe te gespeeld overkomen, maar uiteindelijk is het niet storend. De tunnels zijn leuk ingericht en de plaats is uiteraard eng, al lijkt het me enger om er uiteindelijk te staan dan te zien hoe enkele mensen er staan.

De introductie is best degelijk, vooral door de faux-docu die er goed bovenop ligt. Eenmaal in de tunnels duurt het te lang voordat het allemaal op gang komt. De film zit tegen het saaie aan en de "tunnel stalker" is niet een erg dreigende vertoning. Als zo'n monstertje de camera oppakt zit ik wel met mijn ogen te rollen. Ik vind dat zo'n flauw idee.

Toch bereikt het in de laatste 20 minuten nog een behoorlijke spanning, het tempo wordt ook behoorlijk opgeschroefd. Dat zijn de momenten die The Tunnel op een voldoende laten vallen, maar voor de rest is het wel een tegenvaller. Het gaat allemaal net wat te traag en ik mis een claustrofobisch gevoel. Had graag gewoon goed en langer in spanning gezeten. De regie is voor de rest wel degelijk, het is voor een avondje horror best te doen. Maar er had uiteraard veel meer in gezeten.

Saai.

De laatste tijd zijn er een hoop Scandinavische rampenfilms uitgekomen van wisselende kwaliteit. Het is natuurlijk wat anders dat het simpele, Amerikaanse popcornvermaak. Tunnelen wil ook graag wat dieper gaan en menselijker overkomen dan grotere films, maar is daarmee eigenlijk vooral een heel stuk saaier.

Het acteerwerk is niettemin prima, maar de inhoudelijke invulling van regisseur Øie is daarentegen bijzonder voorspelbaar. Dat gedoe van de vader die zijn dochtertje moet gaan redden is ondertussen zo uitgekauwd en voorspelbaar dat films als Tunnelen amper meer interessant zijn. Al helemaal als je het allemaal nog wat langer laat duren en trager laat voortkabbelen dan nodig is. Het is soms serieus moeilijk om geboeid naar de film te blijven kijken.

De landschappen zijn fraai en het begin van de ramp loopt best aardig, maar uiteindelijk blijkt het dan toch alleen maar over rook in een tunnel te gaan. Vervolgens kan Øie er ook niet echt iets beklemmends of spannends meer uitkrijgen, waardoor de 105 minuten al snel aanvoelen als een taaie zit. Het oninteressante camerawerk kan de film daarnaast geen eigen gezicht geven. Het wordt allemaal veilig in beeld gebracht, zonder dat de scenario's interessant naar voren worden gezet. Specifiek de tweede helft voelt erdoor nogal lang aan.

Het is geen slechte film, maar ik ben zeker niet verdrietig dat ik deze film vanwege de pandemie heb moeten laten schieten in de bioscoop. Het is een trage film met een leuk bedacht concept en overtuigend acteerwerk, maar helaas slaagt Noorwegen er absoluut niet in om het concept van de rampenfilm een diepere laag te geven. Om dat te bereiken zal je toch met wat originelere personages moeten komen en wat beter de opzichtige clichés moeten ontwijken. Jammer.

Ok.

Weinig vernieuwende en vooral erg lange oorlogsfilm vanuit Finland dit keer. De ideeën voor de oorlogsfilms beginnen wel zo langzaam op te raken en tegenwoordig lijkt het er vooral op dat de oorlogsfilms gewoon zo veel mogelijk respect op willen brengen voor diegene die hem hebben meegemaakt.

Maar ook dan is 180 minuten wel erg lang, bijna de langste oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. En in die 3 uur verteld de film eigenlijk niet veel buiten het normale drama en wat oorlog tussendoor. Eigenlijk concentreert de gehele film zich op enkele soldaten die door het bos wandelen en soms plots Russen tegenkomen.

De oorlogsscenes zelf zijn echter wel geslaagd. Spannend, realistisch en rauw. Als je geraakt wordt, dan lig je eruit. Geen helden inderdaad, en weinig heldendaden. Gewoon een vertelling van de soldaten. Dat mocht ik wel, want dan vergroot je soms de spanning een beetje.

Maar waar het eerste uur vaak goed spannend weet te zijn en met enkele goede oorlogsmomenten aankomt, werd de film in het tweede uur plots saai. Maar ook echt dodelijk saai. Oninteressante zijplotjes, saai en standaard dramagebeuren. Ik kon op een gegeven moment de acteurs en zelfs Finnen en Russen nauwelijks meer uit elkaar halen.

Maar ook ronduit saaie en ongeïnspireerde dialogen, weinig interessante karakters, weinig angst te bespeuren bij de soldaten. Het begon allemaal steeds minder aan te voelen. Het is pas bij het derde uur dat de film het tempo weer begint op te pakken en langzaam de aandacht weer terugtrok.

Maar het waren relatief lange uren in een oorlogsfilm die wel erg lang is. Had zeker bij saaie momenten wat ingekort mogen worden, want al die zijplotjes en dramagebeuren wist totaal niet te boeien. Had graag meer de focus op de oorlog willen zien. Had waarschijnlijk de impact zelf ook een beetje vergroot.

De herziening doet het voorgaande cijfer geen schade aan, want het trio bestaande uit François Simard, Anouk Whissell en Yoann-Karl Whissell leveren leuk entertainment af met goed geplaatste splatterelementen. Op inhoudelijk vlak slaat het allemaal als een tang op een varken, maar een hoop vreemde figuren die bloederig uit elkaar gereten worden heeft zo zijn meerwaarde voor de liefhebbers. De chemie tussen Munro Chambers en Laurence Leboeuf is daarnaast simpelweg erg fijn, maar de schurkenrol van Michael Ironside gaat er echter wat over en de digitale effecten hadden beter achterwege gelaten kunnen worden. De makers hebben duidelijk nog wat lessen te leren op het vlak van camerawerk en montage, maar leveren niettemin goed vermaak af met leuke personages en genoeg tempo.

Oei.

Soms vraag ik me oprecht af of ik de goede film heb gezien, en dit heet ook gewoon Turist, dat laatst op NPO 2 was. Goede geluiden, prijzen gewonnen, een meeslepende en aangrijpende film genoemd door mensen links en rechts, maar ik vind dit heel heel matig.

Om positief te starten, de film begint wel sterk. De scene met de lawine was best eng en om voor te stellen met wat voor een snelheid dat ding soms naar beneden komt is ook wel een beetje bijzonder. Al vond ik het al verdacht dat zo'n lawine "plots" stopt voor het restaurant. Nog erger, waarom ze hem laten komen terwijl mensen zitten te lunchen.

Maar zo zit de film ook bomvol fouten en ongeloofwaardigheden. Het leek wel alsof het gesticht even een skivakantie was gaan houden, wat een abnormale mensen hier en daar. De film blinkt uit in de ongeloofwaardigheid soms, de enige andere mensen op de piste waren 2 zeikertjes in de skilift, om zo maar even door te gaan. En dat terwijl het hotel / restaurant bomvol mensen zit.

Daarnaast is de traagheid soms ook behoorlijk hinderlijk. Ik vind het normaal niet erg, als de ellendig lange shots iets toevoegen. Ik hoef niet 2 minuten lang naar slapende mensen op bed te kijken, of 5 minuten naar een drone die uiteindelijk niets toevoegt.

Hier en daar een prachtige shot van de alpen, maar ik heb het idee dat de cameraman soms gewoon wegliep. Ik heb hem nauwelijks zien bewegen, alsof hij hem gewoon ergens neerlegt en wegloopt. Stoelen klaar, acteurs voor de camera en draaien maar. Dit levert enkele hele lelijke scenes op.

Richting het einde is het dan weer net iets pakkender, de bus was wel beklemmend. Dan heb ik wel weer genoeg gezegd over deze film. Grote teleurstelling voor een prijzenwinnende film.

Prima.

Stockwell leek in de periode 2002 tot 2006 wel van spannende verhalen die zich afspelen in mooie natuur te houden. Bijna alle films van hem uit zijn eerder geregisseerde speelfilms lijken zich in de mooie natuur af te spelen. Ook deze Turistas kiest weer een mooie omgeving uit om zijn verhaal in te vertellen.

Het is allemaal erg vermakelijk al mist het direct wat strakheid. Stockwell bewees met Dark Tide dat hij wel degelijk raad wist met strakke regie, alleen had hij dat talent of besef nog niet met Turistas. Tenminste dat blijkt. Een probleem waar beide films echter mee kampen is een te donkere finale.

Turistas kiest voor de finale een erg bijzondere locatie uit bijvoorbeeld, maar kan deze niet overzichtelijk in beeld brengen en brengt het vooral donker in beeld. Zo heb je een best gave finale die je eigenlijk niet kan zien en dat laat de opgebouwde spanning ten onder gaan.

Visueel voldoet Turistas aan de verwachtingen, maar mist toch een beetje goede inhoudelijke regie. Zo zijn de mooiste plaatjes de natuur zelf en dat is best makkelijk. Camerawerk had ietsje sterker gemogen en ook de spanningsboog had iets subtieler gemogen.

Verder is het pas horrorfilm na een uur. Alles wat zich daarvoor afspeelt is vooral avonturenfilm die de slechte en soms goede punten van je in het buitenland bevinden laat zien. En nu treffen onze helden het in Brazilië best erg. Ondanks dat is Turistas voor een lange tijd geen horrorfilm, maar na een uur zet het direct de toon door een erg rauwe horrorscene zeer expliciet in beeld te brengen. Ik heb het dan over het stelen van de organen.

Verder kent de film vaker een aantal harde beelden, maar kiest helaas voor een iets te donkere finale die geen spanning meer kan creëren. Gelukkig is de film best vermakelijk en duurt het maar 96 minuten dus ben je er snel doorheen. Ik raad iedereen de unrated-versie aan omdat die toch een tikkie harder is.

Dramatische verfilming van uitermate lomp boekmateriaal, waar regisseur Paul Verhoeven vooral zichzelf mee te kakken zet. Ongelooflijk dat een film als Turks Fruit zo'n succes heeft weten te bemachtigen, aangezien de inhoud niet veel meer te bieden heeft dan twee onuitstaanbaar gestoorde figuren die de hele speelduur lang met elkaar zitten te neuken. Subtiliteit bestaat in deze wereld amper en de scenarioschrijvers waren daar ook totaal niet mee bezig, want we komen er in Nederland klaarblijkelijk toch wel als Monique van de Ven elke scene lang uit de kleren gaat. Binnen het laatste halfuur wordt er vervolgens nog een sentimentele weg ingeslagen, maar dermate haastig gefilmd dat het geen enkele impact achterlaat. De rommelige montage zorgt er overigens gek genoeg wel voor dat er een best vlot sfeertje door de film loopt en de acteurs doen hun best met de onmenselijk slecht geschreven dialogen, maar Turks Fruit wekt vooral de indruk dat de makers naar een stel naakte mannen en vrouwen wilde kijken en wat geforceerde plotinsteken toevoegen om de kijker af te leiden van die motivatie.

Oei.

Bijzonder hoe een combinatie van Disney en Pixar in het jaar 2022, met zoveel vooruitgang in de animatietechniek, nog steeds zo matig kan uitpakken. In het buitenland lijkt de film een stuk geliefder te zijn, maar in Nederland wordt het niet al te warm onthaald. Alleen maar begrijpelijk, dit soort films zijn domweg vervelend.

Disney doet weer een poging om wat culturen bij elkaar te mixen en doet dat op z'n eigen manier. Regisseur Shi kiest ervoor om elk personage zo hyperactief en aanwezig mogelijk te maken. Het pakt vooral onmogelijk irritant uit. Als het kleine meisje je niet op de zenuwen werkt, dan doet haar moeder dat wel. Bijzonder hoe vervelend je je eigen personages kan maken. Sympathie was dus nergens aanwezig terwijl dat juist een zeer afhankelijke factor is.

Aangezien dat circus zich de hele film overeind weet te houden is het bijna 110 minuten lang aankijken tegen een ontzettend luide familie die maar van geen ophouden weet. Het is jammer want het gaat ten koste van een erg geslaagde animatie. Een animatie met een zeer hoog tempo en prachtig gebruik van de kleuren. Veel variatie zit er niet in, maar op basis daarvan had de film makkelijk een voldoende weten te behalen.

De familieonzin gaat door tot de finale en dan wordt er van ons verwacht dat we ons nog een beetje kunnen herkennen in deze mensen. Ik mag het toch niet hopen? Jaja, we hebben allemaal een gekke kant, maar als dat maar enigszins uitpakt als dat van de personages in deze film geef ik de hoop snel op. Mag hopen dat de volgende film van Shi een stuk normaler wordt geformuleerd i.p.v. deze nonsens.

Solide.

Sta wel een beetje te kijken van al die negatieve geluiden. The Turning is wat mij betreft een erg aardige horrorfilm geworden die de juiste, passende sfeer weet te includeren en mee te geven aan het resultaat. Het is eigenlijk pas richting de finale dat Sigismondi de controle lijkt te verliezen, verder best sterk door de film heen.

Om te beginnen vond ik dat de sfeer er zeker mocht zijn. Erg knappe en sterk getimede shots die de pracht vanuit de locatie goed weten te presenteren aan de kijker. Misschien is de film niet al te kleurrijk, maar dat hoeft ook niet. De film wil graag een sombere toon uitstralen en daarin slaagt het met verve. Sterke focus, uitstekende sfeer en goed camerawerk. Sigismondi weet wel degelijk wat ze moet aanvangen met deze film.

Het probleem ligt door de film heen waarschijnlijk bij Prince, die als kotertje niet echt in deze film past. Iets te theatraal en truttig om in zo'n deprimerende horrorfilm te spelen. Wolfhard staat daartegenover wel zijn mannetje als mysterieuze en arrogante zoon. Davis is wel oké. Niet goed maar ook niet echt slecht. Het zijn niet de personages die de film naar boven doen tillen, eerder de visuele kwaliteiten.

Verder redelijk traag en misschien voor de doorgewinterde horrorfilm wat te weinig spanning, maar verder best een vermakelijk filmpje waar ik op voorhand niet zo veel van had verwacht. Einde vond ik dan wel weer jammer. Vooral gewoon onnodig eigenlijk, aangezien Sigismondi haar eigen film daarmee omver blaast. Werkt zich de hele tijd naar A toe, maar gaat dan in de laatste 10 minuten naar Z.

Jammer, maar verder een erg aardige horrorfilm met een spannende sequentie (kelder) en een uitermate geslaagde sfeerzetting. The Turning viel me in bijna elk opzichte mee, maar als visueel persoon kon ik het extra waarderen. Ik vond het een lekker charmant dingetje. Ben ook benieuwd of Sigismondi nog een horrorfilm mag maken. Wat mij betreft heeft ze haar gebied gevonden, jammer dat er alleen weinig waardering voor over is.

Redelijk.

Film die met een geweldig uitgangspunt komt, en ook wel de potentie bevat om dit op een goed einde te doen laten belanden, maar helaas een verkeerde keuze voor komedie erbij plaatst. Zo lijkt het alsof er 2 films gemengd zijn.

Maar Smith is dan ook eigenlijk vooral een komedieregisseur. Je hebt dan ook al snel je twijfels hoe een film zoals Tusk dan ook gaat uitpakken onder de regie van een pro-Amerikaanse komedieregisseur. Zo dus, en dat is niet perse goed.

Nu heb je dus een choquerende, bizarre en verontrustende film gemengd met domme en irritante humor. Zeker het eerste gedeelte van de film heeft hier last van. Het is net wat te overdreven en irritant allemaal. Vooral Long.

Voor de rest is de horror dan wel weer goed. Een lekker bizar idee dat goed is uitgewerkt. Het is dan vervolgens weer jammer dat niet de gehele focus hier op wordt gelegd, maar eenmaal het interessant begint te worden, verwisselt de film de focus op Long voor de focus op het duo Osment en Rodriguez.

Bovendien komt Depp opdraven in een aparte en gedurfde, maar misplaatste rol. Nu heb je een domme komedie en een sterke horrorfilm in 1. En hier werkt dat overduidelijk niet al te best, het is vooral een irritante bende en neemt bovendien ook een beetje het echt verontrustende weer uit de film.

Niet slecht, maar Smith had echt een keuze moeten maken tussen 2 genres. En legt dan ook vervolgens de focus op de verkeerde kant, de minder boeiende kant. Gemiste kans, want het was echt een heel erg leuk idee.

Simplistische actiefilm met een sullige rol voor Jackie Chan en een saaie rol voor Jennifer Love Hewitt, waardoor The Tuxedo tamelijk vroeg 0-2 achterstaat. Het zit regisseur Kevin Donovan ook niet bepaald mee dat zijn project het sterk moet hebben van speciale effecten, die inmiddels in het huidige jaartal zijn verouderd. Gelukkig kent het geheel wel een vlot verhaaltje en een niet al te ruime speelduur, met een finale die nog wel aardig wordt vormgegeven. De makers zijn ook niet bang om over de top te durven denken, maar de algemene visuele uitwerking laat te wensen over en de personages komen niet uit de verf.

Ok.

Nog weinig ervaring tot nu toe met Gilliam. Ik heb wel 2 van zijn Python-films gezien en kan daaruit dan ook opmaken dat het met creativiteit wel goed zit. Nu dus 1 van zijn "normale" films proberen, waarvan deze binnenkort van Netflix verdwijnt. Genoeg aanleiding dus.

Filmpje begint dan ook gelijk goed. De sciencefiction wereld ziet er leuk uit met veel detail en lekker gekke dingetjes hier en daar. Eenmaal in 1990 is het in het gekkenhuis ook nog steeds aardig. Vooral Pitt steelt daar de show wel een beetje.

Ook een grappig rolletje van Willis verder. Grappig dat hij al die cliché-trekjes van Gilliam thuis moest laten. Het werkt echter wel. Zo speelt Willis weer iets anders en dat doet hij helemaal niet verkeerd. Dan heb je alle opvallende rollen wel zo'n beetje gehad.

De film begint wel af te zwakken eenmaal het avontuur zelf begint. Vooral die eerste wereldoorlog was echt klunzig gebracht. Behoorlijk lompe vertoning daar. Het mystery komt ook niet helemaal ten goede. Er hangt altijd wel een onvoorspelbaar sfeertje, maar uiteindelijk is het op een aantal grappige twistjes na niet al te soepel.

Voor de rest is de slotfase wel lekker spannend, maar de weg ernaartoe mist een beetje die vaart en spanning. Het ziet er allemaal net iets te lomp uit en daarom kan je het nooit echt serieus nemen als een serieus verhaal.

Maar het is wel aardig. Vermaakt net goed genoeg, ondanks dat het net wat te lang duurt. Acteerwerk is op niveau en hier en daar heerst wat spanning. Mooier dan het besneeuwde dierentuin-New York is het echter niet meer daarna, maar het is wel een ok resultaat. Niet echt een grote topper voor mij helaas.

Eigenlijk niet veel meer dan een zeer bondige reclame voor productiemaatschappij Full Moon Pictures. In dit korte filmpje zitten namelijk een stuk of 12 "segmenten" (oftewel beelden uit oudere films) die een bestaand figuurtje zoals de Gingerdead Man of Blade kort in het spotlicht zetten. In dat opzicht is het allemaal nogal eenvoudig en voelt het aan als tijdverspilling, maar regisseur William Butler zet het koude kerstsfeertje aardig neer, profiteert van degelijke actrices en bedenkt op z'n minst zelf ook nog wat tijdens de finale. Daarvoor nog twee sterren.

Goed!

Wat een verrassing, echt een complete verrassing dit. Puur omdat het verhaal wel interessant klonk maar eens meegepakt van Film1, maar ik had echter totaal niet verwacht dat dit 1 van de leukere filmpjes van de week zou worden.

Het is duidelijk dat er niet veel budget aanwezig was, maar regisseur Mundy maakt er toch wel weer iets moois van. Duidelijk wel wat inspiraties van grotere regisseurs gebruikt, en ook sterk toegepast. Het gaat er zeer sfeervol aan toe.

Het begin is wel wat bleek en leeg. Het duurt eventjes voordat de film langzaam begint te stomen, maar zodra het gebeurd is het wel goed. Kinsler lijkt ook steeds meer in zijn rol op te gaan naarmate de film vordert. In het begin was het wat houterig, maar later begon hij echt 1 te worden met zijn karakter.

Bovendien is het verhaal en de locatie redelijk origineel. Toch een opvallend sfeervolle boel daar in die bunker. Alhoewel het nooit doodeng is, zit je wel goed aan de buis gekluisterd en de spanning wordt er sterk ingehouden, iets wat niet veel regisseurs lukt.

De film lijkt alleen nooit helemaal de switch om te gooien naar horror. Alles gaat er langzamerhand richting de horror, maar het maakt nooit echt die switch. Het blijft wat hangen in de thriller, maar gelukkig is de thriller spannend genoeg om te boeien.

Naarmate het einde gaat de film ook erg lekker. De donkere gangen, bloedsporen, vreemde creaties in de verte en een uitermate sfeervol gebruik van de camera zorgen voor een sterke, onderhuidse spanning die je in zijn greep houdt voor de rest van de film.

Interessante setting, heel degelijk acteerwerk en een goed uitgewerkte thriller. Jammer dat deze film niet bekender is geworden, want Mundy weet wel degelijk hoe hij de kaarten moet spelen. Erg tof thrillertje, met wat onderhuidse horror en een wat sci-fi-achtige setting.

Zeer eigenaardig.

Ik had al een idee waarom er een hele berg parodieën op deze film zijn gemaakt. Maar na al die parodieën kijken wilde ik eigenlijk eens zien of de film zelf ook echt zo slecht is als dat de parodieën het publiek laten geloven, en eigenlijk zitten ze er wel dichtbij.

Wat er direct opvalt is Stewart. Het is niet dat ze zo'n slecht actrice is in het algemeen, maar met de gezichtsuitdrukkingen is het echt helemaal niks met haar. Alsof ze zojuist bedorven voedsel heeft gegeten. Pattinson is ook al vreemd, maar kijkt alsof hij juist van het voedsel heeft genoten.

De omgeving is wel mooi vormgegeven, de bossen zijn bijvoorbeeld erg sfeervol en de honkbal game van de vampiers was best leuk. Jammer dat hij maar zoiets van 2 minuten duurt. Het highschool genre ligt me vaak ook wel goed, dus saai was het allemaal niet.

Ik snap alleen niet waarom deze film zo'n enorme fanbase heeft en zo bekend is. De romantiek was zo weird en overdreven voor mij dat ik me alleen maar ongemakkelijk kon voelen. Alsof we op een andere wereld zaten, zo vreemd is het. Daarbuiten is de "aantrekkingskracht" van het duo het meest komische aan de film.

Ook jammer dat de vampiers zo houterig bewegen. Als ze zogenaamd moeten "versnellen" ziet het er zo lui uit. Wat effecten in een versneld kunstje en voila, de vampier is geboren hier. Eerste deel was nog wel prima eigenlijk, voor dat al die romantiek nonsense begon, maar het tweede deel is ook niet beter. De spanning bijvoorbeeld werkt gewoon absoluut niet.

Misschien ooit nog wel eens de vervolgen kijken, maar als ik dit zo zie, laat ik het er waarschijnlijk bij.

Ronduit belachelijk.

Ik ben nooit de doelgroep geweest voor deze reeks, maar wilde ze uit pure koppigheid toch zien om mee te doen aan de discussies en om hem gewoon af te vinken. Tegenwoordig komen er niet veel films meer langs op Tv die ik graag wil zien, dus neem ik voornamelijk de opvulling op. Twilight 4 behoort daar ook tot toe.

Waar de voorgaande delen konden profiteren van een degelijke regisseur die de ongemakkelijke inhoud enigszins nog konden redden met een aardige stijl blaast Condon de film nu integraal omver. Je merkt toch een behoorlijk verschil in de regie wanneer een regisseur niet goed lijkt te weten wat hij of zij met het bronmateriaal aan moet. In ieder geval ziet alles er nu stukken matiger uit.

Visueel lelijk buiten een aantal gestileerde opnames. Afgrijselijk lelijke effecten maar ook een zeer vreemde focus die de relatiescenes waar sommige fans erg van houden alleen maar ongemakkelijker laten worden. De acteurs krijgen iets meer ruimte om te acteren. Daarmee komt sterker naar voren dat de leden er helemaal niks van kunnen. Stewart mag terecht met schaamte terug kijken op deze reeks, en voor Pattinson geldt hetzelfde. Twee namen die best degelijk kunnen acteren maar het ongemak niet van hun gezichten kunnen poetsen hier.

Waar de voorgaande films een donkere rand hadden en zich iets fantasierijker presenteerde is dit toch meer een intiem drama geworden met een hoop romantiek. Dat nekt de film echter compleet, omdat het simpelweg niet werkt. Slecht acteerwerk zorgt ervoor dat de personages awkward zijn, waar je moeilijk sympathie voor kan voelen. Chemie is verder compleet zoutloos en wereld is lelijk in beeld gebracht.

Door de matige fotografie en vele lelijke effecten kan je niet veel in de film zien dat geslaagd is, maar tussendoor laat Condon soms wel zien hoe het moet. Het lijkt op die momenten alsof een andere regisseur het voor de dag even van hem overnam. Twilight deel 4 is een te lange en ronduit ongemakkelijke toevoeging aan de reeks geworden, veruit het slechtste deel ook. Omdat ik nu wel ver genoeg in de reeks ben pak ik de finale nog mee, daarna laat ik het wel even links liggen.

Kleine vooruitgang.

Zelfde regisseur die het vorige deel regisseerde, dat eigenlijk eerder zorgen doet inboeten. Condon beheerde namelijk het slechtste deel van de reeks en dat hij vervolgens terugkeert om ook even de finale op zich te nemen beloofd weinig goeds. Gelukkig, tegen de verwachtingen in, kent deze film net wat meer peper, maar blijft matig.

Het verschil is vooral dat dit een hele andere film is dan deel vier, ondanks dat ze dezelfde titel in theorie bevatten. Waar het vorige deel eerder een dramatische romantiekfilm was, is dit een actie/sciencefictionfilm. Tenminste, na enige tijd, want zoals menig kijker die bekend is met de reeks kan verwachten moet er eerst een hele rits die bestaat uit romantiek aan worden gebreid. Vinden de fans leuk, ik kan er weinig mee.

Condon blijft over een matige animeerafdeling beschikken die de fantasierijke scenes een houterige look geeft. Finale is daarmee ook wat minder episch en voelt ongemakkelijk aan. Toch vond ik het een vlotte sequentie omdat personages die de eerste vier films de hele tijd hebben rondgewandeld hier op de vuist gaan. Geeft het slagveld net een wat vermakelijker sausje, maar kwalitatief is het uiteraard niet.

Acteerwerk blijft matig en de opmaak van de personages is ridicuul te noemen. Zien er allemaal uit als geesten, figuren die je eerder in een horrorfilm uit de jaren 50 tegenkomt. Verbaasde me ook over de redelijk bekende namen die toch wel vijf keer zijn teruggekomen om dit gebeuren steeds opnieuw op te nemen. Ach ja, geld zal het wel opgebracht hebben.

Het is een film die kan profiteren van de finale, verder blijft het qua narratief op het niveau zitten van de voorgaande films. Je mist alleen de kracht van een competent regisseur achter het roer, want Condon heeft de reeks verder naar beneden getrokken. Voor het publiek dat er massaal op afkomt is het een leuke film, voor mij is het een opluchting omdat ik de reeks weer in de ijskast kan leggen.

Mager.

Nadat deel 2 nog een stijgende lijn kende, en hier een regisseur aan het roer staat waarvan ik nog vele projecten wil zien, had ik nog hoop voor een tweede stijgende lijn, maar wat mij betreft is Twilight weer terug bij af. De focus op dreiging en actie wat minder, meer op romantiek.

Slade weet het echter visueel nog wel te redden, alleen lijkt zich totaal geen raad met het verhaal te weten. Weitz was dan wel een net wat betere regisseur voor de Twilight-films, maar Slade krijgt het visueel bij vlagen wel een stuk beter voor elkaar. Vooral qua sfeer.

Maar het acteren is achteruit gegaan. Bij vrijwel iedereen. Bijkarakters zoals Burke hebben nu bijna niks meer te zeggen, en de focus op de hoofdkarakters weet niet te boeien. Stewart lijkt er weinig zin meer in te hebben, en zowel Pattinson als Lautner schieten nu tekort op het gebied van romantiek. Voorgaande delen wisten ze zich beter te redden.

Maar het acteren gaat nu bij vrijwel iedereen echt dramatisch. Relatief gerespecteerde namen zetten zichzelf echt te kakken. Samuel, Fanning, Howard, Green etc etc. Allemaal bakken ze er weinig van. Allemaal spelen ze overdreven en futloos. Ze lijken er geen zin meer in te hebben.

Actie is ook wat mak gebracht. Zeker de slotfase is echt klunzig. Samuel die bijvoorbeeld door de wolf wordt aangevallen. Wat een amateurisme. En dat van een regisseur als Slade. Totaal niet verwacht. Verhaal zelf weet ook nauwelijks kracht op te doemen helaas.

En het blijft die romantiek die gewoon vreselijk is. Het voelt nooit echt aan, en het is buitengewoon suf en duf. En nu staat het ook nog eens behoorlijk centraal. Andere genres vallen weg bij dit deel, en daarom is dit deel totaal niet geslaagd. Wel fijn dat de acteurs en actrices zich aan het losvechten zijn van deze status.

Matige film. Pakte me totaal niet. Visueel bij vlagen nog aardig en sfeervol, en dat was het weer.

Stukje beter.

Je merkt het vooral een de regie zelf. Ondanks dat het wel een twilight film is, weet Weitz eindelijk de film wat frisse lucht in te blazen. Geen dom gedoe wat zowat van een andere planeet lijkt te komen, maar iets toegankelijker voor de kijkers die geen Twilight-fan zijn.

Zo stops Weitz er regelmatig ook een visueel trucje in. De draai door de seizoenen heen bijvoorbeeld. Erg leuk. En je merkt echt wel dat er visueel vooruitgang is geboekt. Het is vooral te danken aan de regie, die stukken beter is geworden gelukkig.

Pattinson blijf ik een beetje een vreemde eend vinden in de gehele reeks. Blijkbaar is het erg aantrekkelijk voor de vrouwen, maar voor mij is er maar weinig aan. Dat abnormale, overdreven stoere en romantische gehijg is niets voor mij. Dan kies ik wel gewoon voor Lautner. Wonderlijk, want Pattinson is beter in acteren.

Voor de rest is Stewart ook alles behalve speciaal in deze film. In het algemeen kan ze best acteren, maar in deze rol komt ze nooit helemaal van de grond. Lautner is een frisse wind in de reeks, maar krijgt net te weinig te doen behalve gespierd zijn en knap zijn voor de vrouwen.

Voor de rest zit er in deze film pakweg een stuk meer actie in dan deeltje 1. Waar die vooral voor de romantiek en fantasy ging, gaat deze meer voor de actie, drama en spanning. Dit maakt de film voor mij absoluut wat leuker, maar wanneer de film overgaat in romantiek valt hij toch wel door de mand.

Vooral omdat het "ik heb een gebroken hart" gedeelte absoluut niet weet op te stijgen en als dat zowat het gehele eerste deel van de film inneemt, blijft er weinig van over. In het tweede deel krijgt de film meer een eigen smoel en krijgen we iets meer spanning. Dat gaat dan gelukkig een stuk beter.

Ook een ander kritiekpunt is zeker dat de film 130 minuten duurt en daar weinig mee weet te doen. Het is natuurlijk een boekenreeks, maar uiteindelijk sleept vooral het eerste deel behoorlijk. Ook is de CGI van de wolven ondermaats, van een regisseur die daar juist wel een beetje controle over heeft. Maarja.

Beter bevallen dan deeltje 1, komt voornamelijk omdat de romantiek wat minder prominent gebracht is. Alleen is de actie nog niet overtuigend genoeg en de spanning niet aanwezig genoeg helaas.

Nostalgisch, maar niet bijzonder sterk.

Ik ben als kind nooit opgegroeid met de desbetreffende serie, maar de referenties zijn natuurlijk moeilijk te ontwijken. Met een aantal behoorlijk grote regisseurs aan het roer die zich inzetten voor een griezelig concept was het hoe dan ook een kwestie van tijd voordat het gezien zou worden, achteraf viel het alleen toch wat tegen.

Time Out (2,0*). Met het sinistere verhaal op de achtergrond vraag je je toch af hoe dit segment in hemelsnaam het daglicht heeft kunnen halen. Regisseur John Landis had ze binnen dat vlak niet helemaal op een rijtje, maar levert uiteindelijk nog wel een onvoorspelbare en vermakelijke kortfilm af. Normaal doe ik dit niet, maar ik geef wel punten aftrek vanwege de erbarmelijke productie en het onvoorstelbaar lange proces dat daarop volgde.

Kick the Can (1,0*). Regisseur Steven Spielberg tikt hier wellicht rock bottom aan, door een oversentimentele en onmenselijk niet-boeiende draak af te leveren. De muziek neemt alle sfeer vanaf het begin weg en de kinderachtigheid in de dialogen leidt geregeld af van een inhoud die best wel wat te vertellen heeft. Het is toch allemaal niet fris, luchtig en/of experimenteel genoeg om indruk te maken. Uiterst teleurstellend als je je bedenkt wat voor een kwaliteit Spielberg in het verleden (en de toekomst) van deze film heeft afgeleverd.

It's a Good Life (3,0*). Luchtig vanwege de karrenvracht aan lollige personages, die allemaal op grappige wijze overacteren. Soms iets te eenvoudig, maar het past goed bij de toonzetting die regisseur Joe Dante lijkt na te streven. Naarmate het einde vordert wordt er een leuk concept uit de hoed getoverd (pun not intended), dat echter op een iets te dommige en vervelende wijze wordt afgesloten. De aanloop is ook nogal makkelijk en de mysterieuze elementen ietwat onzorgvuldig, maar verder kijkt het goed weg.

Nightmare at 20,000 Feet (3,5*). Het is moeilijk om het concept van dit segment te ontwijken, met de talloze referenties vanuit andere televisieseries en films. Regisseur George Miller doet het overigens erg leuk, met energiek camerawerk en fijne effecten. Uiteraard is het allemaal sterk aangezet, maar dat past wel bij de omgeving. De humoristische benadering zit daadwerkelijke spanning in de weg, maar Miller zet het verder wel intens neer en levert daarmee het meest memorabele segment van het geheel af.

Bij elkaar komt dat neer op een gemiddelde van 2,37*, naar boven afgerond. Best vermakelijk en zeker de laatste twee segmenten zijn leuk, maar Spielberg en Landis halen dit geheel toch naar beneden. Vooral eerstgenoemde lijkt niet helemaal te weten wat hij hier eigenlijk mee aan moest.

Mwa.

Ik zag een aantal weken geleden een trailer van deze film in de bioscoop. Was er toen niet echt van onder de indruk, dus besloot vooral te wachten totdat de film rond zou spoken in de krochten van het internet. Daar was dus recentelijk spraken van, en het bevestigt alleen maar het feit dat ik blij ben hier niet voor te hebben betaald.

In principe is de film een iets diepere uitwerking van een spookhuisgegeven. Het betrekt alleen nogal wat om uiteindelijk tot een uitermate simpele conclusie te komen. Niet dat ik de conclusie zelf slecht waardeer, die is best aardig, maar de weg naar deze conclusie is wel ridicuul te noemen. Zo zit het script aardig goed op de kern, maar kan die kern maar moeilijk inpakken met detaillering.

Enkele unieke camerastandpunten en aardige filters zorgen voor wat visueel spektakel tussendoor, maar het blijft wel ergerlijk dat de film te snel knipt en nooit de tijd neemt om echt spanning of sfeer te mengen. In principe zijn de attributen er wel. De soundtrack is bovengemiddeld, de beelden zelf ook sfeervol, alleen komt de film nooit tot leven. Het helpt ook niet dat het acteerwerk van Palmer aardig bedroevend is. Wat is er toch met haar gebeurd?

Het is te doen voor een keertje, maar als het aan mij lag had al dat volk eruit geknipt mogen worden. De film vliegt er namelijk compleet mee uit de bocht omdat het allemaal niet echt lekker op elkaar aansluit. De film verdient eigenlijk de halve recensies die het krijgt compleet, maar het had er wel boven kunnen liggen. Denk dat de regisseur het wel in zich heeft om er ooit een sterke film uit te persen, maar met The Twin stelt hij vooral teleur.

Aardig.

Twist is een moderne bewerking van een verhaal waar ik in alle eerlijkheid niet zo bekend mee ben, ondanks de enorme status die het over de jaren heeft verkregen. Voor mij is het dus moeilijk om de film te vergelijken met het bronmateriaal, maar dat had ik hoe dan ook niet gedaan. Het is namelijk wel duidelijk dat deze film z'n eigen ding doet (of wil doen).

Het begin is lekker vlot en door middel van wat tollende camera's en snelle montages worden we meteen in het verhaal gelanceerd. Op dat punt was mijn interesse nog maximaal, want moderne en lekker energieke cinema spreekt me ten zeerste aan. Het is dan ook nooit echt een groot probleem om Twist tot op het einde af te kijken, aangezien vermaak ook de prioriteit lijkt te hebben.

Wat nog een leuk begin kenmerkt zakt uiteindelijk alleen wel af wanneer de film echt begint met het verhaal zelf. Dat is namelijk een best matig gebeuren dat totaal niet imponerend of leuk wordt verteld. Ook begint de stijl zichzelf wat in te houden, waardoor je minder kan genieten van de presentatie. Dat houdt helaas de hele film lang aan, waardoor de concentratie uiteindelijk verslapt.

Het is jammer, want Twist was goed op weg om als lekker vermaak te dienen, maar uiteindelijk maakt het zichzelf te moeilijk door aan een erg basic verhaal te beginnen waar het zijn moderne stijl wat moeilijker mee kan vermengen. De mooie presentatie in de eerste 20 minuten ten spijt, maar zo slecht als de meeste mensen beweren dat het is vond ik het bij lange na niet.

Wel leuk.

Jan de Bont weer op avontuur in Amerika. Ik moet toegeven, die man maakt niet al te veel slechte cinema. Hij wist al eerder lekker bombastische dingen op het scherm te toveren, en deze Twister is absoluut niet saai voor zijn opzet.

Dit keer geen familie met ouders die gescheiden zijn, maar een ex-stelletje. Het tornado jagen idee was best leuk gedaan, de tornado's zijn er ook weer heerlijk lomp uit. Alles behalve realistisch natuurlijk, en natuurlijk komt daar weer de concurrent opdraven.

Genoeg actie en vermaak, maar het had natuurlijk beter kunnen zijn. Daarvoor leunt de film nog iets te vaak op standaard scenes en teveel voorspelbare dingen. Voor de rest blijft het best een prima rampenfilmpje van onze eigen De Bont.

Op voorhand leek dit vervolg op de tornadofilm van Nederlands cameraman Jan de Bont een grote fout. Hoe de studio's bijvoorbeeld uit zijn gekomen bij een regisseur als Lee Isaac Chung blijft me een raadsel en voor de cast had ik ook mijn vraagtekens. Uiteindelijk bleek al dat pessimisme voor niets te zijn, want Twisters ontpopte zich tot een spectaculaire en uiterst vermakelijke genrefilm waarin het tempo geen moment verslapt. Jammerlijk is dat Chung erg makkelijk naar de computer grijpt om zijn noodweer tot leven te wekken, maar de kijker wordt genoeg afgeleid met veel bombarie en wegwaaiende voertuigen om dat te verbloemen. Je zult evenzeer om het wat dik aangezette sentiment en de nodeloos heroïsche personages heen moeten kijken, maar als dat lukt heb je vermaak ten top voor de kiezen. Daisy Edgar-Jones (als actrice eigenlijk te goed voor dit soort films) vormt een dragende factor, de actiescenes volgen elkaar vlot op en de finale mag er best wezen. Het hoort niet bij het beste werk binnen dit genre, maar het doet wat het moet doen en dat is de kijker twee uur lang geboeid in zijn of haar zetel houden.

Flauw.

Bijzonder dat het overigens ook wordt gepromoot als horrorfilm, en ik wilde de film juist daarom zien. Two Pigeons is echter een volbloed komediefilm met wat gemenere randen. Voor horror is het op geen enkel moment griezelig, spannend of hard, tenzij je huivert bij de gedachte dat er een halfnaakte man in je huis rondloopt.

Acteerwerk is niet slecht en de manier waarop de dialogen worden afgeleverd vormen zowat de redding van de film, omdat die ook oprecht grappige momenten teweegbrengen. Verder vond ik dit een nogal flauwe film die teert op ongemakkelijke humor zoals je tanden poetsen met een tandenborstel die in iemand zijn kont heeft gezeten. Kan leuk zijn natuurlijk, maar hoe deze film dat doet niet perse.

Visueel wisselvallend. Een aantal leuke kleurenfilters en cinematografische beelden, maar verder te weinig om deze film te laten werken. Het camerawerk blijft achter en de beelden kunnen nergens worden versterkt met een sfeertje. Eigenlijk is dit ook gewoon een flinterdunne film die de hele film lang rondom een verhaal bouwt dat in een enkele zin kan worden beschreven.

Ik vond het allemaal te ongemakkelijk om als genietbaar te aanschouwen. De trage manier waarop er rondom de humor wordt gebouwd sprak me niet aan, en als je daar dan 80 minuten tegenaan moet kijken weet je snel hoe laat het is. Het is als film zelf niet heel slecht, maar ik vond het gewoon te suf en te flauw. Geloof het of niet, maar ik kan dit beter waarderen als lompe komedie, en niet als komedie die er nog op een of andere wonderlijke wijze subtiel mee om lijkt te willen springen.