Tudo Bem No Natal Que Vem (2020)

Tudo Bem No Natal Que Vem is een geweldige kerstfilm met heerlijke diepe betekenis omhuld in een heerlijk kerstsfeertje en de nodige dosis humor. Leandro Hassum is een top acteur en de rest van de cast is ook prima.

Een erg originele, grappige kerstkomedie met een bijzondere invalshoek; niet een tijdlus van steeds weer dezelfde periode, maar deze keer een lus van elke volgende 24 december, waarin alle andere 364 dagen steeds zijn overgeslagen. Ik heb me erg goed vermaakt bij dit zeer entertainend avontuur en heb met regelmaat flink gelachen. Hoofdrolspeler Hassum is dan ook grandioos in deze rol. In een Nederlandse versie zou Jeroen van Koningsbrugge hem zijn, daar moest ik toch vaak aan denken. Tijdslussen en do-overs behoren zo'n beetje tot mijn favoriete subgenre, vooral in kerstsfeer. Dit is wel mijn kersttopper tot dusver.

Vermakelijk kerstfilmpje, wel wat chaotisch door het zeer drukke praten van de acteurs. Mooie (kerst) boodschap ook maar niet speciaal origineel.

Kijkt best makkelijk weg maar ik ben niet zo enthousiast als mijn voorgangers.

De hoofdrol acteur lijkt inderdaad wel verdacht veel op Jeroen van Koningsbrugge.

2,5*

Kan er niks aan doen, maar moet toch direct aan Groundhog Day denken.

In Groundhog Day beleeft de hoofdpersoon dezelfde dag keer op keer, dat is hier toch echt anders.

Chaotisch druk kerstfilmpje gekruid met wat humor en dramatiek die ook een warme boodschap weet te brengen. Geen enkel moment moeten denken aan Groundhog Day want de film heeft toch wel een andere benadering. Trouwens zijn er al heel wat films ondertussen gemaakt met het gegeven dat de hoofdpersoon dezelfde dag keer op keer opnieuw beleeft. Hier in deze film maakt de hoofdpersoon kerstmis elke dag opnieuw mee, maar wel telkens een ander jaar wat uiteindelijk niet hetzelfde is want ondertussen is er één en ander gebeurd in dat verstreken jaar.

Best een aardige, genietbare film. 6/10

Voor de Braziliaanse regisseur Roberto Santucci betekende deze komische kerstfilm de derde samenwerking met komiek Leandro Hassum. Het betreft een opvallend originele film die ooit binnen een soort filmpakket op Netflix terechtkwam, maar door het grote publiek redelijk onopgemerkt is gebleven. Scenarist Paulo Cursino besteedt een aanzienlijk deel van het verhaal om op excentrieke wijze het personage van Hassum te introduceren, die er op zijn beurt met volle overgave de meest cartooneske trekjes aangeeft. In het kader van de boodschap evenals het soort film is dat een logische keuze, maar niettemin tot op het bot uitgemolken. Zelfs wanneer de moralistische kanten van het verhaal naar voren komen blijft Hassum zich als een halve zool gedragen. De mix tussen tragedie en komedie blijft op deze manier uiterst ongebalanceerd, maar daarnaast wordt de humor per minuut flauwer en raast het voortdurende geschreeuw van Hassum veel te lang door. Just Another Christmas oogt fris en is gelukkig zeker niet ontdaan van de typerende maar hartverwarmende kerstelementen. Spijtig genoeg had Santucci zich er beter aan gedaan om (heel) veel van de komedie overboord te gooien zodat het moraal echt kon stralen. Het desbetreffende kerstgevoel is er namelijk absoluut wel.

In het begin van de film moest ik enorm wennen aan het extreme ADHD-gehalte van de hoofdrolspeler, en was het vaker irritant dan grappig. De hoofdrolspeler is nou niet echt mijn 'cup of tea'. Naarmate de film vordert, zwakt het irritatiegehalte tot een minimum af en is het toch nog een vermakelijke film. Eigenlijk heeft het een vleugje van Groundhog Day (1993) en van Click (2006); leuk concept, maar kwam niet volledig ongeschonden uit de verf.

Het leven van een familieman bestaat na een val van het dak alleen nog maar uit kerst. De rest van het jaar is volledig uit zijn bewustzijn verdwenen. Hij herinnert zich alleen nog maar de dag van kerst. We zien hem steeds op deze dag wakker worden waarna hij door zijn familie wordt bijgepraat over het afgelopen jaar. De film springt van kerstfeest naar kerstfeest. In de loop van de film passeren aardig wat kerstdagen.

Vooral in het begin wordt dit zich herhalende gegeven komisch ingezet. Helaas is het helemaal niet grappig. Dat ligt aan de hoofdpersoon die erg druk doet en niet grappig is. Dat ligt aan de weinige variatie van gebeurtenissen. Elke kerstdag lijkt erg op de andere kerstdag. Dezelfde familieleden. Dezelfde grappen. Dezelfde voortgang. Na als kijker op deze manier ettelijke kerstdagen samen met protagonist Jorge te hebben doorgebracht, zal de scenarist net als deze kijker hebben gesnakt naar wat variatie. Er volgt dan ook een poging om van de film iets meer te maken dan een flauwe komische kerstfilm rondom een hectische familie. Dat gebeurt met een dosis feelgood.

De factor feelgood wordt ruimschoots toegevoegd en verbonden met de boodschap die de film uiteraard wil uitdragen. Het gaat om bezinning en om het openen van kille harten. Een originele boodschap die je niet heel vaak in een kerstfilm aantreft. De film zet daartoe in het verloop minder in op humor en speelt vaker de sentimentele kaart. De afwending van de flauwe humor is op zich welkom, maar het inbrengen van sentiment brengt geen verlichting. Het sentiment ontpopt zich alras als erg kunstmatig en ontroert niet.

De film valt erg tegen. Het plotgegeven is niet onaardig. De uitwerking is over het algemeen behoorlijk saai en gelijkvormig. Heel zelden een geslaagde scène die een verrassing inhoudt of een bescheiden lach weet op te roepen. Het is erg weinig.