Trois Vies & une Seule Mort (1996)

3 levens en slechts een dode. Schitterende magisch realtistische verfilming over een vader/zwerver/picolo/weldoener (ik kan er naast zitten het is alweer een tijd geleden.) gespeeld door Marcello Mastroianni die deze levens op een geweldige manier vertolkt.

Een zeer beeldende film , die wel vrij chaotisch en soms onberijpelijk is maar wel bij elke keer kijken iets anders in me weet op te roepen.

U zit er naast....geen piccolo maar een butler
Tamelijke mainstream film van Ruiz die vooral drijft op een uitblinkende Mastroianni in zijn voorlaatste 4 rollen. Het gebruik van die zgn. DJ als voice-over gaf het geheel een ietwat kleinburgerlijk jolig sfeertje dat het Mysterie verstoorde.
Een mysterie dat in deze narratieve puzzle door een publieksvriendelijke Ruiz trouwens keurig wordt opgelost, al werd die oplossing imho wat te ver vantevoren aangekondigd..en klopt rekenkundig niet geheel.
Surrealistisch is dit verder niet, of het moest die gozer met die hamer in zijn kop zijn. Trouwens niet geheel toevallig zijn de beste 2 verhalen gebaseerd op Hawthorne ( Wakefield en nog 1 waarvan de titel me is ontschoten).
De cinematografische idiosyncrasieen van Ruiz zijn algemeen bekend en hier ook ruimschoots aanwezig, dus daar hoef ik niet over uit te wijden. Hoog technisch niveau, dat spreekt voor zich.
De poging tot humor met die sneue schlemielige slungelige en stakkerige stotteraar was wat vulgair.Wel grappig was de vete die Ruiz hier blijkbaar uitvecht met de beruchte hippie charlatan Carlos Castaneda.
De score van Arraniaga was als gebruikelijk weer zeer goed.

Magisch-realistische episoden-film (en toch ook weer niet).

Begint als een soort van superieur verhaal uit de Twilight Zone met nog éénmaal Marcello Mastroianni (heerlijk om deze legende weer terug te zien) en dan krijgen we het tweede verhaal en in het derde verhaal zien we personages uit eerdere verhalen verschijnen om vervolgens in het laatste verhaal alles weer in elkaar te breien inclusief de 4 Mastroianni's.

Bijzondere film, aangenaam door verrast.

Tja, de meningen zullen verdeeld zijn, maar ik vond deze film - de laatste film met Mastroianni als ik me niet vergis - nu niet bepaald boeiend. Ik had in ieder geval moeite om niet in slaap te vallen, zo boring vond ik het allemaal. De enigste scène die mij wist te boeien was die surrealistische scène van de man met de hamer in de kop en dan vervolgens die kuikens . Zeer komisch allemaal en voor mij ook zonder meer de beste scène in deze nogal teleurstellende film.

2,0*

Ik vond het leuk. Daar moet ik bij aantekenen dat ik erg van magisch-realisme houdt. De boeken van Hubert Lampo bijvoorbeeld, daar kun je me bij wijze van spreken 's nachts voor wakker maken. (bbij wijze van spreken zei ik. Dus niet echt doen, hè?)

Het eerste kwart van dit vierluik vond ik het mooist. Een ontmoeting tussen twee mannen; de één kent de ander, de ander de één niet. Dat levert schurende momenten op. Uiteindelijk komen alle lijntjes bij elkaar, maar toch ook weer niet helemaal. Dat scheelt, anders had ik er zo een punt afgetrokken. Daar wil ik het graag bij laten, er is meer te doen in dit leven.

Fantasierijke en soms sfeervolle dramakomedie met een opvallend eerste halfuur, waarin een rustig opgebouwd verhaal geregeld wordt opgeleukt met originele inslagen. Marcello Mastroianni speelt een uitstekende, beheerste hoofdrol die zeker als mysterieuze verschijning erg goed weet te werken. Echter kiest de inhoud vanuit regisseur Raoul Ruiz daarna een pad met wat regulierdere verhaaltjes, waarin drama een aanzienlijke voorkeur krijgt tegenover de fantasie. De verschillende vormen van romantiek en weinig opwindende gebeurtenissen weten daarbinnen niet te beklijven, waardoor deze Franse film een uitdovend gevoel achterlaat.