Meningen

Het lef van regisseur Larry Charles en hoofdrolspeler Sacha Baron Cohen is lovenswaardig, maar een film als Brüno werkt duidelijk beter als een skit van hooguit een kwartier. In dit geval zit je als kijker namelijk opgezadeld met een grap die veel te veel wordt uitgesponnen en daardoor tamelijk vroeg het effect heeft verloren. Naarmate het laatste halfuur intreedt vergroot Charles de schaal van de productie en dat zorgt voor een aantal onvergetelijke momenten, maar verder is het toch vooral een hoop flauwe humor met een hoog tempo, maar weinig efficiëntie. Het overdreven gedrag van Cohen en de domheid/onwetendheid van de slachtoffers begint namelijk snel te vervelen.

Hm.

Kids entertainment. Kwam er eigenlijk pas na afloop achter dat dit deel 3 uit de filmreeks is en zelfs een hele televisieserie heeft. Ik had hier eigenlijk nog nooit van gehoord, ik keek het enkel omdat ik zelf soms weleens zin heb in iets wat ik als kind waarschijnlijk ook zou kijken.

Deze film is 1 van de meest richtingloze films die ik ooit heb gezien, ik heb eigenlijk zelden een film gezien die zo veel zaken in zo'n simpel plot betrekt. Het lijkt in dat opzicht op een heel seizoen van de serie die in 90 minuten van een film is gepropt. Het komt tamelijk rommelig over.

Zo gaat de film een bepaalde richting op, maar geeft deze uiteindelijk zowat op en gaat naar een hele andere richting. Alsof de makers verveeld raakte van het huidige plot en toen maar naar de volgende gingen. Als je denkt dat de film ze uiteindelijk samenbrengt heb je het mis. Er is wel een connectie, maar die is flinterdun.

De film kent veel grapjes en veel grollen, maar erg hilarisch is het allemaal niet. Althans, ik denk dat ik de humor gewoon een beetje ontgroeit ben. Kinderen zullen er namelijk ongetwijfeld van smullen, al betwijfel ik of de kids in een duik zullen liggen. Je zou ze er in ieder geval even zoet mee moeten kunnen houden.

De film kent namelijk wel een zeer hoog tempo, wat waarschijnlijk een direct gevolg was van de stortvloed aan ideeën die erin zitten. Veel boodschappen en wijze woorden voor kinderen, maar het blijft uiteindelijk simpel vermaak voor de kleintjes. Volwassenen zullen mogelijk vermaakt worden, maar ik zou het je uiteraard afraden als je hem alleen wil kijken.

Op papier zit er genoeg in Brute 1976 om een doordenderende, bloederige horrorfilm te zijn, maar regisseur Marcel Walz gaat ondanks een aantal smerige ideeën wel erg braaf te werk. Toch is het primair de cast die het laat afweten, met een boel oninteressante hoofdpersonages en diens weinig angstaanjagende tegenstanders. Deze griezels zijn aardig divers, maar krijgen amper de ruimte toebedeeld om wat met hun aanwezigheid aan te vangen. De setting is verder best aardig, de sfeer breekt ondanks de financiële beperkingen goed door en de moord waarin iemand zijn vleeslul met een boor wordt bewerkt is buitengewoon wreed, maar tot echte hoogtepunten komt het niet. Tegen de finale aan gooit Walz zijn film qua toonzetting een beetje om, maar de conclusie blijft weinig bevredigend.

Eh.

Die Campbell. Hij weet zijn films wel uit te kiezen. Ik vind hem ook geen slecht acteur in de horrorwereld. Maar ook zeker niet de beste. Ik denk dat hij net iets te zelfzeker is over zijn keuzes, maar stiekem maakt hem dat vaak ook wel weer erg leuk. Dat past natuurlijk bij zijn typetjes.

Het verhaal is weer eens compleet stompzinnig. Ik vraag me echt af wie dit nou weer kan verzinnen. Ik in ieder geval niet. Zou er echt mijn best voor moeten doen. Maar de uitwerking is gelukkig niet zo'n ramp als dat op voorhaand deed vermoeden.

Visueel in ieder geval niet erg hoogstaand. Deed me een beetje denken aan een Carpenter die dronken is. Een nogal lompe toon die over de film heen is gegooid, maar met een bepaalde meligheid gebracht waardoor de spanning is omgewisseld voor een komische toon.

De meeste kracht komt eigenlijk vanuit de personages, want op het gebied van horror krijg je niks. Een mummie is ook al een best saai gegeven. Geef me dan maar Elvis & Kennedy die zombies overhoop schieten. Dit zal me waarschijnlijk iets meer boeien.

Maar de personages zijn bij vlagen ook best leuk. Campbell die iets meer acteert dan zijn algemene rollen, meer dramatiek in het algemeen. En hij doet het prima daarin. Alleen vind ik Davis net iets grappiger. Die maakte me ook regelmatig wel een beetje aan het lachen.

Maar heel hilarisch is het uiteindelijk ook weer niet, en de film verveelt redelijk snel. Het tempo en de horror hadden net van een wat hoger niveau mogen zijn. Nu heb je vooral een anderhalf uur aan meligheid dat nooit volledig interessant weet te zijn.

Desondanks een aardige poging, maar niet bepaald genoeg om er echt een guilty pleasure van te maken. De horror had gerust een stuk harder en lomper gemogen. Nu faalt de film vooral op horror en als de komedie niet optimaal hilarisch is is er uiteindelijk niet heel veel meer te beleven. Desondanks wel een beetje extra punten voor het malle idee.

Ach.

Een beetje een vreemd project voor iemand als Judd Apatow. Je zou deze film, zeker na het zien van zijn wat eerdere projecten, totaal niet van hem verwachten. Zeker omdat The Bubble nergens echt de indruk achterlaat dat het maar een moment van iemand als Judd Apatow afkomstig is.

Normaal zou je van hem wat dramatiek verwachten maar toch wel een overweldigend gevoel voor komedie. The Bubble is echter pure komedie, en voelt vooral aan als een ontzettend lang uitgesponnen sketch. Een sketch die wellicht had kunnen werken als een videoclip van 5 minuten, maar niet als een film van ruim 2 uur. Het werkt uiteindelijk vermoeiend.

Ik moet toegeven dat ik de film in meerdere etappes moest uitzitten omdat ik twee keer in slaap viel. Het is gewoon een film die je zintuigen niet op de juiste manier prikkelt. Het is vooral een herhaling van grappen die maar wat graag kritisch willen zijn maar veel te melig en uitgerekt zijn om aan te slaan. Gelukkig heeft het wel beschikking over een topcast die wat wonderen brengen en de eerste 10 minuten waren nog wel melig.

Voor een pandemiefilm is het vooral herhaald. Het verhaal kent met enkele cameo's en opvallende actiescenes nog wel wat korte hoogtepunten maar al bij al is dit wel een fikse misser. Zeker Apatow zelf mag zichzelf even over het hoofd krabben. Nooit mijn favoriete regisseur geweest binnen het vak, maar met deze film mag hij zichzelf toch wel even herpakken, want dit ligt zo ver van zijn doen af dat je het bijna vrijwillig wilt vergeten.

Filmklassiekers uit deze tijdsperiode zijn vaak erg intrigerend, maar Pandora's Box duurt te lang en heeft na een uur niet al te veel meer in te brengen. Regisseur Georg Wilhelm Pabst profiteert vooral van de enthousiaste hoofdrol van Louise Brooks, die er werkelijk alles aan doet om zo energiek mogelijk voor de dag te komen. Het verhaal daaromheen is minder boeiend, waarin de uiteindelijke afloop toch vooral een middelmatige indruk maakt en daardoor geen memorabele voetnoot achterlaat. De personages om Brooks heen zijn bovendien beduidend vervelender, met herhaaldelijk infantiele en volstrekt onbegrijpelijke acties.

Typisch Reiner.

Zo'n interessant of groot regisseur is het nu ook weer niet, wel een aantal interessante titels, maar tot nu toe maar 1 filmpje gezien van Reiner die echt een ruime voldoende kreeg. Ook deze is helaas geen uitzondering op zijn reeks.

Deze film voelt vooral heel erg gehaast aan. Normaal duren dit soort verhalen rustig 130 minuten, dus nu is het geen probleem dat deze slechts 97 minuten duurt, maar aan de andere kant voelt het wel chaotisch en gehaast aan helaas.

Vooral het eerste deel in het ziekenhuis is wat slap. Een echte band wordt echter nooit gevormd. Het gaat, ondanks het trage tempo, te snel voorbij. Het leek alsof ze elkaar nog het bed konden uitschoppen en de volgende scene gaan ze gezellig op pad. Het gaat te haastig.

Voor de rest is het idee wel leuk, en de boodschap ook wel goed, maar de film is oprecht gewoon matig op sommige vlakken. Alhoewel het een stuk vlotter is eenmaal het lijstje in beeld komt, zijn er nog steeds wat zwakke momenten. Zoals de scene met het vrouwtje aan de bar. 2 verhaaltjes en ze vraagt hem al naar bed.

Voor de rest is het acteerwerk wel bovengemiddeld. Nicholson en Freeman zijn sterk en ook de reden dat deze film dan ook werkt eigenlijk. Het begint wat vlotter te worden en wat liever, waarbij het slot wel wat meer impact heeft.

Echter geen optimale impact, omdat de opbouw, zeker in het begin, te slap was. Je hebt niet echt een goede band met de 2 en daarom kan je je moeilijk echt inleven. Maar de boodschap is zoet en de film is lief hier en daar. Het is goed bedoeld, en daarom gun ik hem nog wel een voldoende.

Rommelige horrorthriller die alle kanten op stuitert, maar uiteindelijk redelijk samenkomt als oprechte poging om iets origineels neer te zetten. Het problematische is dat regisseur en scenarioschrijver Matthew Currie Holmes niet helemaal lijkt te weten wat hij precies wil met Buckout Road en daardoor van alles en nog wat op een hoop propt. Evan Ross is spijtig genoeg ongeschikt om deze film op sleeptouw te nemen en de wat effectievere bijrollen zijn vervolgens amper in beeld. De uiteindelijke plotwending snijdt bovendien geen hout, maar uiteindelijk vermaakt al het gespook en getier best degelijk.

Visueel aantrekkelijke komediefilm die door regisseur Xavier Gens wordt voorzien van een hoop bombarie en tempo. Dat werkt in het geval van Budapest gelukkig in het voordeel, want deze film kent weinig saaie of dode momenten. De hoofdrollen leveren bovendien goed werk af en het concept wordt degelijk uit de doeken gedaan, maar de scenarioschrijvers schieten bij vlagen enorm uit de bocht met nogal dik aangezette humor. Jonathan Cohen is daarnaast bijzonder onsympathiek en nodigt niet bepaald uit voor enig begrip, waardoor het vreemd is dat de film een aanzienlijk gedeelte van de inhoud om zijn personage laat draaien. Een gebrek aan sfeerzetting (De Hongaarse hoofdstad wordt bijzonder weinig getoond) levert verdere minpunten op, maar een voldoende zit er wel in. Stiekem is dit overduidelijk niet het genre van Gens.

De regiedebuutfilm voor acteur Josh Duhamel geeft er alle schijn van dat hij Buddy Games echt als zijn eigen wereldje ziet. Daarin weet hij ook best aardig te slagen en heeft het zelfs voor elkaar om in 2023 zijn vervolgfilm uit te brengen. Het levert een film op die puur gericht is op komische situaties. Er zijn wel enkele uitspattingen naar dramatiek te vinden, maar die worden nogal snel afgekapt door Duhamel voor één of andere absurdistische scene, waardoor ik me wel begon af te vragen waarom het überhaupt nog geprobeerd moest worden. De achtergrond van de film om het spel heen deed me bijzonder weinig, de film leeft namelijk pas echt op wanneer de buddygames zelf dan beginnen. Ik heb best kunnen lachen om de fratsen, met als hoogtepunt de baruitdaging. Zeer kinderachtig, maar stiekem wel ouderwets leuk. Al bij al is het een onzinnig, soms rommelig geheel waarvan het toernooi gerust meer naar voren gebracht had mogen worden, maar dat staat een prima avondje aan vermaak amper in de weg.

Dom.

Film waar ik op voorhand op een gekke manier naar uitkeek. Dit soort campy niemendalletjes vallen soms erg goed bij me, en aangezien de herziening van Jennifer's Body qua campyness ook al zo lekker aansloeg hoopte ik op hetzelfde met deze film. Dat gebeurde tijdens het verloop ervan helaas niet.

Om te beginnen is het acteerwerk binnen deze film echt om tranen met tuiten bij te huilen. Ik miste de aanwezigheid van Gellar ontzettend, en ik heb de serie niet eens gezien, en om je ook nog eens te bedenken dat de serie pas na deze film uitkwam. Alles beter dan deze Swanson. Ze is wel een poppetje om te zien, maar acteren kan ze niet, laat staan stoer doen.

Verder is de knulligheid van de film regelmatig nadelig. Veel actiescenes zien er niet uit en het valt erg op dat de cast er qua vechtkunsten niks van kan. De vampiers zien er ook slecht uit. Simpele make-up. Verschijningen die erg herhaald aanvoelen, en aangezien dit een veilige, bijna kinderachtige film te noemen is steken ze ook nog eens geen poot uit. Leuk.

Qua kleur nog wel fleurig, maar verder is er maar moeilijk door enkele scenes heen te komen. Dat ligt niet aan het tempo, want er zit genoeg vaart in de film en saai wordt het nergens, maar wel aan mijn plaatsvervangende schaamte die ik tijdens de scenes kreeg. Ik kon er gewoon niet de humor van inzien, en de film is ook best serieus opgezet, dus ik vraag me af of er überhaupt wel humor in moest.

Vervelende film, vaak gewoon te suf voor woorden. Deze film heeft de tijd niet doorstaan. Leuk dat het verder een grotendeels praktisch pad kiest, maar als dit daar het resultaat van is, dan heb ik liever dat ze de film hadden volgegooid met cheesy effecten. Die hadden waarschijnlijk stukken plezieriger uitgepakt dan dit hoopje film. Teleurstellend.

Een foutloze, prachtige nieuwe film van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos, die hiermee mogelijk zijn beste film tot dusver neerzet. Bugonia laat zien dat ook kleinschaligere projecten (ondanks een budget van circa 55 miljoen) kunnen stralen in een tijd die de nadruk steeds meer legt op computergegenereerde werelden. Zeer overtuigend geacteerd door Emma Stone en Jesse Plemons, maar ook nieuwkomer Aidan Delbis is perfect gekozen als autistische handlanger. Lanthimos creëert via deze genrecombinatie een uniek geheel met een perfecte muziekkeuze, een zeer stabiele balans tussen duistere beelden en komische insteken, een verzorgde visuele look en een verhaal dat de kijker voortdurend laat gissen naar de uitkomst. Het is alweer even geleden dat er zo'n goede film is uitgekomen, maar Lanthimos katapulteert zich hiermee tot de absolute top van moderne cinema.

Bijzondere en geregeld ongemakkelijke dramafilm van eigen bodem, die gelukkig een beduidend sterker geheel vormt in vergelijking met het overige werk dat we tegenwoordig presenteren. Centraal staat een verfrissend natuurlijke Abbey Hoes die een behoorlijk zware rol moet voorzien van flair, en ondanks de uiterst onwerkelijke dialogen komt ze in ieder geval een heel eind. Verdienstelijke bijrollen gaan naar Eelco Smits en Pleun Nijhuis, die op hun eigen manier richting geven aan het verhaal. Buiten is Het Feest komt meermaals met een opvallend naargeestige scene uit de hoek waardoor de film haar eigen niveau geregeld ontstijgt, maar de manier waarop de personages met elkaar omgaan komt niettemin te filmisch en geforceerd uit de hoek. Het duurt ook erg lang voordat de eerste scenes van dramatische aard daadwerkelijk beginnen aan te slaan, maar uiteindelijk komt het allemaal neer bij een aardige finale.

Onsympathieke film met een hoop irritante personages en weinig opzienbarende sportmomenten. Toch zijn de honkbalscenes wel de stukken waar de film het van moet hebben, alhoewel duidelijk blijft dat regisseur Ron Shelton niet gemaakt is voor dit genre. Hierdoor vormt Bull Durham een mengelmoes van allerlei soorten verhalen en perspectieven die totaal niet bij elkaar komen. Het volledige gedoe rondom Susan Sarandon is bijvoorbeeld onverklaarbaar en past totaal niet in de film, maar helaas keren de personages van Tim Robbins en Kevin Costner steeds weer bij haar terug. Het maakt van Bull Durham een soms onuitstaanbare film die zich beter gefocust bezig had kunnen houden met honkbal en niet met enige vorm van achtergrond. Tot slot een hoop romantische scenes die niet aanslaan en een boel humor die kant noch wal raakt, het blijft raadselachtig hoe sommige films aan zo'n keurig gemiddelde komen.

Jaws-kloon.

Je hoort het goed, want de film is niet echt wat de poster je wel doet laten geloven dat het is. Bull Shark is een soort goedkopere variant op de haaienklassieker. Dat betekent dat een groot gedeelte van de film uit opbouw bestaat en soms naar confrontaties toe werkt. Alleen allemaal geschoten op een aanzienlijk kleinere schaal.

Je zou met deze poster en het feit dat er nog een haaienfilm bij is gekomen denken dat het allemaal maar een onzinnig project zal gaan worden, maar de film viel me toch aardig mee. Niet omdat het kwalitatief erg sterk is, maar wel omdat de film er op één of andere wijze een goede cast bij heeft gekregen. Bekend zijn ze niet, maar ze doen het wel opvallend genoeg best naar behoren.

De opbouw weet soms ook wel te werken, maar na enige tijd gebeurt er wel heel lang niets en begin je als kijker verveeld te raken. En dat is je goed recht, want het wil niet echt opschieten met deze film. Het voornaamste probleem is toch wel dat de film erg lang toewerkt naar een finale die behoorlijk teleurstelt. Ik kan me goed voorstellen dat niemand echt zo lang wil wachten totdat een slecht geanimeerde haai eindelijk ten tonele verschijnt.

Toch zit er behoorlijk wat meer moeite in deze film in vergelijking met de andere haaientroep die tegenwoordig uitkomt, waarin ze gewoon popjes heen en weer zwaaien. Het is niet briljant, maar ze doen op z'n minst een poging en dat zorgt ervoor dat Bull Shark het extreem brakke niveau net aan weet te ontstijgen. Dat neemt niet weg dat het nog altijd brak is, een spanningsboog compleet mist en uiteindelijk niet gek veel meer voorstelt dan een avontuurtje in het lokale moeras.

Weinig boeiend actievehikel met een aantal sterke knokpartijen, maar regisseur Walter Hill kan weinig aanvangen met de ongemotiveerde verschijning van Sylvester Stallone. Geregeld wekt hij de indruk dat deze rol te moeilijk voor hem is, terwijl deze invulling niet bepaald veeleisend overkomt. Dialogen komen er moeizaam uit, enige vorm van emotie is ver te zoeken en echt intimiderend wil hij ook niet worden. Hierdoor ontstaat er meer ruimte voor Jason Momoa om als winnaar uit de voeten te komen en dat gebeurt vervolgens ook. Bullet to the Head omtrent verder weinig noemenswaardige elementen. Het acteerwerk is over de grote lijn ondermaats, de dramatiek niet interessant en de inhoud heeft erg weinig om handen. Wat wel werkt? De finale, evenals de doeltreffende keuze voor rauwe cinematografie.

Goede Leitch.

Het was altijd een wisselvallige regisseur voor me. Leitch begon zijn regieloopbaan meteen met de wat grotere projecten. Vermakelijk waren die vaak wel, maar nooit lieten ze echt een stempel achter van wat Leitch zelf nou eigenlijk kan, behalve grootschalige effecten en spectaculaire actiescenes naar het scherm dirigeren. Een eigen stempel moest nog volgen en met Bullet Train is die dan eindelijk gekomen.

Het is een goed gechoreografeerde en vermakelijke actiefilm geworden, die dankzij het visuele aspect eigenaardig genoeg weet te zijn om boven de rest van hedendaagse actiefilms uit te komen. Verrassend ook om Brad Pitt hier in de hoofdrol te zien, maar hij doet het zeker aardig. Denk dat dit voor hem ook oprecht weer een leuke rol is om te spelen en dat hij eindelijk de wat flauwere rollen achter zich mag laten.

De overige leden bestaan ook uit grote namen. Henry, Taylor-Johnson en Shannon mogen meteen al genoemd worden als geslaagde toevoegingen. De rol van King is echter matig. Ik heb haar in het verleden veel overtuigender zien spelen, ze liet vooral een indruk achter alsof het haar allemaal te lang duurde. Verder zet Leitch veel in op humor, maar dat komt er ook niet altijd even effectief uit. Tussendoor wat droge momenten, die zijn lollig, maar de melige conversaties tussen de personages kwamen nooit goed bij me door.

Ik heb er absoluut van genoten. In principe gebruikt Leitch qua plot een hoop invloeden van soortgelijke films, waardoor het verloop best voorspelbaar is. Daarom is het jammer dat de film wel voor 126 minuten door moet denderen, maar vermakelijk is het zeker en de inrichting fraai. Als Leitch deze lijn weet door te zetten, zal hij met het volgende project op een echt sterke film uitkomen. Misschien wat strakker en harder met de actie zijn, als het lukt een iets origineler plot schrijven, en je hebt zo een toppertje met zijn kwaliteiten.

Magere tv-film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ik heb één enkele scene gezien in Bully waarvan ik dacht; "Dat vind ik wel wat". Dat was een scene waarin de camera tussen de hoofdpersonages rondtolt. Als dat voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de film is, moet dat wel veel zeggen over de rest van het resultaat. Slecht acteerwerk en een compleet onvermogen voor me om iets voor de platte personages te voelen. De recreatie van de tienertijd van toen komt ook niet veel verder dan seks en vulgaire dialogen. Ik snap dat dit toen (en nu) zeker wel aan de orde is, maar van enige subtiele diepgang hoef ik niets te verwachten, terwijl er wel degelijk een emotionele lading aan het verhaal is verbonden. Ik vond het daarom een vermoeiende zit en dan laat ik het gewicht van het waargebeurde verhaal even buiten beschouwing. Als ik daar punten voor moet geven, kan ik wel heel veel films op gaan schroeven.

Minder.

Nadat Bay 5 films voor zijn rekening kwam was het blijkbaar tijd voor een nieuwe regisseur achter de schermen. Die kwam in de vorm van Knight, wat bijzonder is aangezien zijn debuut een animatiefilm is. Uiteindelijk blijkt Knight zich wel redelijk uit de voeten te kunnen met het spektakel.

Maar op visueel vlak Knight haalt het uiteraard niet bij Bay. Visueel doet de film een duidelijk stapje terug. Wie gewend is aan de verwoesting van hele steden zal dan ook bedrogen uitkomen, want Knight houdt de boel wat meer ingetogen. De actie is minder groots en minder aanwezig. De film concentreert zich meer op het verhaal.

Alleen jammer dat ik daar bij een Transformers-film niet op zit te wachten. Bovendien komt het verhaal nauwelijks echt uit de voeten. Het sentiment is weer overdreven en cliché, de drama hebben we allemaal al vaker gezien en de actie is toch wel wat aan de mindere kant soms. Dit laatste voornamelijk omdat het visueel een stapje terug is. Iets minder gemonteerd en ingekleurd allemaal.

De actie is nu wat sneller en minder overzichtelijk in beeld gebracht. Geen grootse dingen of flashy actie meer. Daardoor is de actie toch wel iets minder leuk om naar te kijken. Ook de 80's sfeer van de film breekt niet bepaald door. Hierdoor faalt de film wel op een aantal gebieden helaas.

De personages zijn ook redelijk cliché, maar er wordt goed geacteerd. Voornamelijk door Steinfeld die van een slecht geschreven karakter nog iets moois kan maken. Daarnaast weet de humor ook wel te werken, fijn dat het iets minder irritant is dan de films van Bay. De actie is minder, maar vermaakt nog steeds gelukkig. Bovendien is Bumblebee een stuk leuker om te zien dan die saaie Optimus Prime.

Als geheel toch minder dan de films van Bay als je het mij vraagt. Er is een poging gedaan om het wat subtieler en completer te maken maar het komt allemaal niet verder dan standaard dramazaakjes en een hoop standaard coming-of-age elementen. Uiteindelijk vermaakt het wel en er valt ook wat te lachen. Daarvoor nog 2,5*. Sorry, maar ik verkies Bay.

Leuk.

Heerlijk om weer eens een betere Nederlandse film te zien. Deze film kan zich meteen al meten met een aantal andere films met dit soort onderwerpen. Wel met duidelijk minder budget, maar nog steeds met best overtuigende regie uitgevoerd.

Toen ik de eerste foto's van Bumperkleef zag had ik mijn twijfels, een killer waarvan ik het gezicht al kan zien? Crijns was me echter al voor bij met de opening door de killer (een erg geestige De Wolf) in volle glorie te tonen. Dat zie je niet vaak meer, meestal is het een stille en mysterieuze achtervolger zonder een al te duidelijk motief. Dat maakt Bumperkleef dus leuker, want die heeft dit niet.

De film is niet de meest spannende film die je zal tegenkomen, maar de spanning wordt aardig opgebouwd en uitgevoerd gedurende het eerste uur. De Wolf staat erg goed te spelen. Apart typetje. De familie is een stapje terug, die soms iets te veel neigt naar het zo-praat-niemand acteerwerk. Toch is het niet heel slecht, alleen soms te gemaakt.

De film neemt een best ruime inleiding voordat het gevaar daadwerkelijk op komt dagen, maar daarna sta je garant voor een goed half uur aan spanning. Richting de slotfase begint het allemaal te veel naar het ongeloofwaardige te neigen waardoor de spanningsboog plots daalt, maar daarbij laat het niets van het vermaak schieten.

Wat de film vooral goed doet is de frustratie opbouwen. Soms wil je als kijker gewoon naar het scherm schreeuwen, wat blijkbaar bij een hoop tot irritatie leidt bij medegebruikers. Ik vind het juist goed, want het lijkt me de bedoeling. De film stopt er ook genoeg stiekeme humor bij en het geheel blijft ten alle tijden luchtig.

Of het geloofwaardig is? Misschien de situatie voor sommigen, maar de types die hier rondlopen zijn alles behalve geloofwaardig. Spitzenberger is wel heel opvliegend. Wel grappig dat hij richting het einde gewoon een groot kind blijkt te zijn. De regiestijl is soms wat te traag. Neem nou de auto die door de woonwijk scheurt. De montage daar had echt 2x zo snel moeten zijn. De montage had in het algemeen wel iets sneller gemogen, maar vooral bij die scene.

Ondanks dat blijft Bumperkleef een vermakelijke film die vooral niet lang duurt en een aardig tempo kent. De Wolf is ook vooral een leuke killer. Niet de beste Nederlandse film die er is, maar ik verkies eerlijk gezegd eerder dit dan Maas zijn recente thrillers/horrorfilms.

Na een redelijke opening is het binnen deze wereld aardig snel duidelijk dat Independent Moving Pictures aan het roer stond, en dat betekent zoveel mogelijk kijkers werven met sensationele posters en concepten die het in 't huidige klimaat goed doen. De variatie binnen die markt is zeer breed, waardoor de films van regisseur Andrew Jones ook verschrikkelijk uiteenlopen. Wat ze dan wel weer met elkaar gemeen hebben is de lage kwaliteit, wat zich binnen Bundy and the Green River Killer vooral uit in een onvoorstelbaar saai geheel met personages die herhaaldelijk oninteressante gesprekken met elkaar voeren en uiteindelijk terechtkomen bij de conclusie. De toevoeging van Richard Mark als Ted Bundy is totaal overbodig en voor horrortoetsen hoef je dit ook niet aan te gooien. Filmliefhebbers komen zelden iets tegen waar minder aan de hand is.

Indrukwekkende montage die een werkelijk snoeiharde toonzetting neerzet, maar deze debuutfilm van regisseur Adam Rehmeier vergt behoorlijk wat uithoudingsvermogen (in de negatieve zin) voor zo'n korte duur. De eerste paar minuten laten in ieder geval meteen zien wat je de komende zeventig kunt verwachten, maar helaas vormt dat een uitgesponnen schouwspel van geschreeuw, getoeter, gezucht en vulgaire teksten. Een oplettende kijker die door de intense editing heen kan kijken zal ook zien dat het allemaal in termen van geweld best meevalt. Het ontgaat me daarnaast persoonlijk waarom Rodleen Getsic haarzelf in zo'n verschijning wil neerzetten. The Bunny Game is uiteindelijk niet veel meer dan een verzameling van grenzeloos domme personages die merkwaardige en idiote handelingen uitvoeren, in beeld gebracht door een wild schuddende en snel knippende cameraman. De zwart-wit-fotografie heeft trouwens geen enkele meerwaarde.

Wtf.

Het idee is eigenlijk stiekem wel iets wat een beetje interessant is, maar vervolgens zo dom, kinderachtig en simpel uitgewerkt dat je gaat twijfelen of dit niet gewoon een grap onder vrienden was in plaats van een horrorproject van een beginnend regisseur.

Alhoewel er enkele aardige stukjes inzitten, is het echt een drama wat er van de film is gekomen. Alhoewel het landschap er goed uitziet, is er weinig van de sfeer over door de loop van het verhaal. Die 88 minuten voelde echt aan als minstens 140.

Om te beginnen met het acteerwerk. Echt ronduit vreselijk. De Finse actrices hadden totaal geen Engels moeten spreken, want nu komt het al belachelijke acteerwerk er nog houteriger uit. Voor de rest lopen er ongrappige, domme types in rond en dan tel ik dat konijn niet eens mee.

Het is wel duidelijk dat het budget niet al te hoog lag, maar de regisseur lijkt wel in ieder geval zijn best te hebben gedaan op een redelijke look. Maar behalve mooie landschappen en 1 of 2 redelijke scenes met gore is er weinig van over door de ridicule loop van het verhaal.

Het monster zelf is ook echt recht uit een perverse gedachtegang gelopen. Wel gedurfd, maar matig uitgewerkt. Bovendien is het iets te simpel, als in een kerel in pak die regelmatig met een nep geslachtsdeel rondloopt en dat moet dan eigenlijk de humor voorstellen.

Er heerst ook totaal geen spanning of goede flow in het verhaal. Het is eigenlijk wachten tot er wat met horror gaat gebeuren, maar eerst moet je door eindeloos saai gelul heen van de slecht acterende personages waardoor het ook nog eens ongemakkelijk aanvoelt als kers op de taart.

Dat monster straalt voor de rest weinig uit. Het had eigenlijk ook gewoon een kerel kunnen zijn, en dat was dan nog een betere twist geweest. Richting het einde vliegt het al saaie verhaal tot overmaat van ramp nog uit de bocht waardoor je als kijker simpelweg klaar bent met de ellende.

En terwijl het idee nog wel redelijk geinig was, maar de uitwerking is ongemakkelijk, ongrappig, saai, oliedom en vermoeiend. Makkonen hoeft wat mij betreft niet meer aan een nieuw project te beginnen.

Drama.

Wat een drama is deze film. Begon nog wel veelbelovend met een lollig konijnen kostuum. En dat kostuum was vrijwel het enige pluspunt in deze film. Man.

Ik vraag me af wat het budget was, want het lijkt maar 5 euro te zijn. Elke keer als je denkt dat het spannend gaat worden draait de camera weer weg. Leid af. Tja, acteerwerk is ook bagger. Hoewel Joe nog wel goed overkomt.

Joe en het kostuum zijn de enige pluspunten.

Iets beter.

De Bunnymanfilms zijn opvallend bekend geworden. Niet omdat iedereen de films blijft kijken, maar ik blijf de naam steeds tegenkomen in forums, gesprekken of aanbevelingen. Vaak is dit met een reden omdat je ze als de pest moet vermijden, maar goed, aandacht is aandacht. Het was voor mij genoeg aanleiding om het vervolg een kans te geven.

Ten opzichte van het vreselijke vorige deel is deze film een ware verademing. Niet dat het kwalitatief zo ver boven de film ligt, maar het laat wel zien dat er moeite in is gestoken. Het soms geduldige camerawerk door de stille landschappen en het compleet wegnemen van de soundtrack leveren wat intrigerende beelden op. Ook levert dit veel focus op voor onderliggende spanningen bij interacties tussen de killers en goodguys.

Opvallend aan de film is dat er bizar weinig logica inzit. Ik begin te vermoeden dat de moordenaars binnen deze film misschien over superkrachten beschikken, want ze kunnen dingen voor elkaar krijgen die simpelweg onmogelijk zijn. Hele zware haken met weinig snelheid in een been werpen. of iemand van een brede caravan trappen. Ze worden ook geholpen door slachtoffers die net geiten zijn. Ontzettend dom, zo dom dat het mij zelfs opvalt, en ik ben niet altijd even scherp.

De moorden zijn nog wel lollig, alhoewel het duidelijk is dat de budgettaire beperkingen de film geen kans gaven om echt op praktisch gebied uit te halen. Emmers verf tegen borden en boomstammen aangooien is echter nog wel lollig soms. De killer in dat kostuum is ook zo'n bizarre verschijning dat je het niet kan laten je helemaal in de film te verplaatsen.

Als film zelf is het nog steeds dramatisch in elkaar gestoken met wel een leuk sfeertje, en in vergelijking met het rampzalige eerste deel is dit een verademing. Kwalitatief stukken beter, maar het acteerwerk blijft gruwelijk slecht, de kills onbevredigend en de film zit zo vol met fouten dat het negatieve gevoel na einde van de film nog duidelijk heerst.

De afsluiter.

Ik had nooit gedacht dat ik de reeks ooit zou afmaken, maar toen ik de laatste twee films van de reeks voor mijn neus kreeg heb ik het toch maar gedaan. Ik had toch weinig andere ideeën om te kijken, dus waarom niet gewoon een film kijken waar klaarblijkelijk ook nog een leuk spookhuis in voorkomt.

De bunnyman is terug en moet binnen deze film zelfs sympathie vanuit de kijker opwekken. Ik blijf het vreemd vinden als regisseurs deze zet herhalen. In de eerdere twee films was het namelijk heel duidelijk een koelbloedige moordenaar, en hier ook. Waarom die pogingen dan toch uit de doeken worden gedaan is bijzonder, maar goed, erg storend was het ook weer niet.

Deze film lijkt het nog wat grootser te willen aanpakken dan het vorige deel, die helaas wel de beste blijft van de reeks. Deze film probeert met geluidsopnames te werken, maar dat lukt niet. Het mag erg duidelijk zijn dat de stemmen zijn opgenomen in ruimtes die een compleet ander geluid produceren dan de omgevingen waar de personages op dat moment moeten staan, en dat levert wat ongemakkelijke beelden op.

Het acteerwerk is best aardig te noemen en het trio is vermakelijk. Erg duidelijk slecht, maar goed, dat hoort erbij. Cinematografisch een grote vooruitgang ook verder. Ze hebben het nog altijd bij natuurlijke beelden gehouden, maar het geduld en de timing zijn stukken beter. Ook het spookhuis zelf, waar we helaas maar 10 minuten van zien, is leuk ingericht en de ruimtes die erbij komen kijken zien er opvallend sterk uit.

De moorden zijn wat matig omdat ze het hier wat minder overdreven aanpakken en zelfs met CGI werken. Het mag duidelijk zijn dat ze deze film professioneler wilden aanpakken, maar eigenlijk breekt het daarmee door dat de film eerder een klunzige bedoening wordt op die manier. De vele off-screen kills bewijzen zich niet voordelig en de hilarische fouten die het vorige deel eigenlijk leuker maakten zijn hier minder te bekennen. De afsluiter van Bunnyman is in bepaalde opzichten beter, maar de kalme sfeer die het vorige deel wist op te bouwen is hier weg. Het is eigenlijk vooral dwaas geworden, terwijl de doelstelling tegenovergesteld was. Jammer.

Niet gedacht dat een zo'n oude western zo leuk zou vinden.

Ik heb nog nooit echt een "klassieke" western gezien van Leone, en deze stond toevallig nog bij mijn opnames, dus ik ging er voor.

Ik heb nog goed genoten ook, het verhaal gaat met veel bombarie en enthousiasme die 3 uur door naar zijn einde. Hierbij zijn we veel harde pistool geluiden, kanonnen en andere dingen die veel geluid maken. Zowel The Ugly, The Bad als The Good komen allemaal even onsympathiek over.

Het einde is ook geweldig, volgens mij ook echt een klassieker en dan nog een sterke soundtrack. De film duurde lang, maar vermaak is er zeker.

De opening van Burial belooft een onvoorspelbare en originele oorlogsthriller, maar regisseur Ben Parker kiest uiteindelijk toch voor een uiterst routinematige uitwerking. Een groot deel van de film speelt zich af in een donker belicht dorp en/of bos, waardoor veel van de onoverzichtelijke actiemomenten doodvallen. Je krijgt als kijker namelijk amper wat mee van het schouwspel en het scenario (evenzeer van Parker) wijkt behoorlijk af van de essentie die de film lijkt te willen introduceren. Het gebeuren moet worden verteld vanuit het perspectief van (een degelijk acterende) Charlotte Vega, maar deze wordt uiteindelijk regelmatig afgewisseld met willekeurige figuren. Dit soort slordigheidjes zetten spijtig genoeg voornamelijk de toon, waardoor het geheel enkel kan profiteren van het goede acteerwerk en het mysterieuze eerste halfuur. De slotfase bestaat uit een uitgesponnen actiescene die kant noch wal raakt, ik vroeg me als kijker meermaals af waarom Parker niet gewoon vasthield aan de thrillerkant van het gebeuren. Die was beduidend effectiever dan de dramatiek en/of de geweldsplegingen.

Leuk.

Een film met een nachtmerrie-setting. Dit is natuurlijk wel een situatie waarin niemand zich vrijwillig zou willen bevinden. Alleen hierom is de film eigenlijk al een kijkbeurt waard, maar de uitvoering moet ook voldoende zijn. Gelukkig doet Cortés dat ook.

Reynolds is heel degelijk in zijn rol. Het is niet de makkelijkste rol, maar hij weet genoeg paniek en charme met zijn rol mee te geven. Je zou maar als acteur in zijn doos zitten om een film te schieten. Cortés weet er dan ook genoeg mee te doen.

Wel is de speelduur erg gerekt, dit had niet perse 95 minuten hoeven duren, en de spanning blijft er niet altijd even sterk in, maar in het algemeen spat de film van de sfeer. Lekker intens in beeld gebracht met en visueel ziet het er leuk uit.

Vooral in het begin wordt je als kijker gelijk in de film gegooid. De film lapt flashbacks aan zijn laars en laat de inleiding achterwege. Dit zien we maar zelden, en daarom is dit dus leuker om die reden. Dit is gewoon een thrillride van begin tot eind, zoals ik hem graag zie.

Sfeervol cameragebruik in de kist, en soms mooie beelden. Soms aardig spannend, maar nooit een nagelbijter echter. Maar gelukkig levert Cortés gewoon een stijvol filmpje af dat niet verveelt. Het is voor mij wel 1 van de betere thrillers.

Entertainment.

Burlesque wordt voor mij vooral gered door de enthousiaste regie die zich er met volle kracht tegenaan werpt. Hierdoor wordt het al met de eerste paar scenes duidelijk welke sfeer naar de kijker gecommuniceerd moet worden. Een zonnige, vrolijke en vermakelijke film wacht je op bij de poort, of het scherm.

Net als een hoop soortgelijke muziekfilms lijken dit soort films vaak te vergeten dat ze ook nog een verhaal moeten uitschrijven. Dat lijkt wederom nauwelijks te gebeuren in deze film. Wat vage ideeën, waarschijnlijk vanuit het conceptbord getrokken, worden een beetje achter elkaar geplakt. Terwijl de film druk bezig is met het verder afkruisen van allerlei basisclichés, blijft de kijker wel geboeid door de aanpak.

Het acteerwerk van Aguilera vond ik ronduit slap. Wel maakt de film het behoorlijk duidelijk dat ze voor het podium is gemaakt. Zodra de scenes beginnen waarin er wordt gezongen en gedanst zien we plots een hele andere Aguilera. Cher weet dan gelukkig een wat betere balans te vinden in het acteren en zingen. Gigandet vond ik erg makkelijk te pruimen.

Waar de film voornamelijk van kan profiteren is het vrolijke stijltje en explosie van kleuren. Met veel flair en waanzin wordt het verhaal snel vergeten dankzij de passende stilering. Qua cinematografie en filters zitten er een aantal weergaloze stukjes tussen. Niet elke scene weet dit volledig te benutten, maar een hoop doen dit gelukkig wel waardoor de 2 uur nooit te lang aanvoelen.

In vergelijking met andere films is deze door een wat grotere aanpak net wat beter te noemen. Nog steeds vind ik enkele personages onuitstaanbaar en is het verhaal te slapjes om nog een pass te krijgen van mij, maar dat neemt niet weg dat het een vlotte film blijft waarmee ik me optimaal heb kunnen vermaken. Het is wel mijn ding, de puur stilistische films.