Meningen

Best leuk.

Net als Fargo een misdaadkomedie, alleen dat een beetje anders. Heel veel bekende acteurs spelen hierin en ze stellen allemaal dan ook niet teleur en hebben veel plezier in hun rol, dat erg goed te zien is. De Coen brothers leveren weer een leuk filmpje af.

Zoals ik al zei, speelt iedereen erg leuk en spelen ook allemaal een lollig typetje. Maar vooral Malkovich speelt Pitt, McDormand, Clooney en Swinton er uit. Hij speelt werkelijk geniaal! Veel beter dan dat hij bijvoorbeeld speelde in Red & Red 2.

Soms is het ook wel lachen, de scenes in bijvoorbeeld de fitness zaal waren mooi belicht en de sfeer is er ook wel een beetje. Soms is het een beetje saai, maar de film grijpt je soms wel helemaal vast.

Prima.

Ik verkies The Burning zeker weten over films zoals Friday the 13th. The Burning vind ik niet alleen beter uitgevoerd, maar ook gewoon vlotter en vermakelijker. Beide films delen een beetje hetzelfde concept, maar dan is deze toch echt een stukje geslaagder. Ik had weinig moeite om de minuten uit te zitten.

Acteerwerk is matig, maar het is wel leuk dat je een hoop bekende gezichten terugziet die later een grote carrière tegemoet gingen. Denk maar aan Holly Hunter die je voorbij ziet huppelen hier. Het maakt de film wel een stukje interessanter, maar ook als geheel zelf is het regelmatig een vermakelijke film die niet al te lang duurt.

Het duurt lang voordat het moorden begint en bij zo'n film als deze ontkom je niet aan slordigheidsfoutjes, maar het is eigenlijk op 1 of andere manier vlotter en vermakelijker dan soortgelijke films. Het boeit gewoon. En niet door een briljante uitvoering, maar gewoon door de inhoud zelf, die lekker entertainend is.

Ik kan niet zeggen dat The Burning een typische slasher is, aangezien de moorden best schaars zijn. Zover ik weet is er maar 1 echte aanval zo op het midden van het water, en een paar kleine moorden tussendoor. Wie denkt dat de hele cast afgemaakt gaat worden zit ernaast, er blijven d'r toch een hoop leven.

De moorden zijn leuk versierd, maar dat heb je ook als je Savini ter beschikking hebt. Zo zitten er een aantal leuke wonden bij en de killer zelf ziet er ook apart uit al zie je hem pas goed in de slotfase. Verder worden er een paar kleine trucjes toegepast en steekt deze film in zijn algemeenheid net iets boven de gemiddelde slasher uit.

Het vermaakt gewoon net wat beter en duurt enkel een minuut over een anderhalf uurtje. The Burning is een vlotte slasher. Slecht acteerwerk en een goedkope look, maar iets goedkoper en een aantal redelijk weergaloze scenes tussendoor. Ik kwam er goed doorheen, niks mis mee.

Sterk begin, matige uitkomst.

Ik ben bekend met de omgeving van de horeca, dus een film over een dreigende en tierende chef kon ik best waarderen. De grote namen binnen Burnt verraden dat het niet heel onvoorspelbaar zal gaan lopen, maar dat was voor mij geen zorg toen ik de film aanzette. De eerste helft van de film was ook zeker leuk vormgegeven.

De scenes waarbij er aan service wordt gedaan vormen de hoogtepunten van de film. Als regisseur Wells het lekker simpel houdt met Cooper die zijn team onder druk zet is Burnt erg vermakelijk. De introductie vooraf heeft ook echt zin zodat de chefs een beetje kleur krijgen, al wordt het snel duidelijk dat er maar enkelen zijn die echt een wat grotere rol gaan krijgen.

Zodra we alleen bij de tweede helft aankomen valt het pas op hoeveel hooi Wells op z'n vork neemt. Er worden allerlei zijwegen bijgetrokken zoals de schulden van Cooper, de relatie tussen Cooper en Miller, de verschijning van Vikander en die extra onzin tussen Cooper en Rhys. Zeker dat laatste levert één van de zwakste momenten van de film op, waarin Cooper dronken binnenwandelt bij Rhys. Ik denk dat een film die zich wat dichter bij enkel de keuken houdt veel beter werkt, zeker met de crew van Burnt. Nu is het duidelijk dat we gewoon naar een basisrecept kijken, maar dan in de keuken.

Het is vermakelijk en kent een hoog tempo. Leuk om Vikander en Lily James te zien, maar die rollen zijn zo miniem dat je je afvraagt waarom Wells überhaupt de moeite heeft genomen. Cooper zit overigens zelf erg goed in zijn rol. Volgens mij voelde hij zich wel op z'n gemak, maar met zo'n kleurrijke rol mag dat ook wel. Burnt valt makkelijk uit te kijken en is uitstekend tijdens de eerste helft. Daarna wordt eerstehands vervangen door tweedehands.

Erg saai.

The Burrowers was zo'n film die ik alleen wilde opzetten omdat het genre horror betrof. Als de speelduur ook nog kort is kan zo'n tussendoortje geen kwaad, maar helaas bleek dit een fout te zijn. Ik vond het nogal een moeilijke film om doorheen te komen die wat potentieel toont in de opening, maar daarna vooral vervalt in grootse saaiheid.

Op het vlak van cinematografie kent de film wat aardige filters en shots van acteurs, daar houdt het helaas ook wel weer zo'n beetje op. De locatie wordt op een erg saaie manier ingezet en het camerawerk tijdens de horrorscenes is te slecht voor woorden. De monsters worden erg matig in beeld gebracht, waarschijnlijk om te verhullen dat de designs totaal niet indrukwekkend zijn.

Verder wordt er geprobeerd een serieus verhaaltje te vertellen met wat thema's tussendoor maar het kon me niet zo veel bommen. De personages zijn erg saai te noemen, en de wreedheid tegen Indianen moet door de film heen een centraal element vormen. Helaas was het nergens schokkend of meeslepend te noemen. Eigenlijk is het gewoon vooral saai en kon ik er nergens inkomen.

Het werkt zich allemaal toe naar een uitgangspunt dat ergens nog wel origineel is, maar de toevoegingen van paranormale elementen met de monsters en zware thema's bewijzen zich alleen maar overbodig. De film is simpelweg een rommeltje te noemen. Dat de film ook nog weinig gebeurtenissen kent tussendoor helpt het eindresultaat ook niet bepaald vooruit.

Een erg saaie film die ondanks zijn relatief korte speelduur aanvoelt als een film die 4-uur duurt. Ik kwam er bijna niet doorheen, en ik slaakte na afloop ook een kreet van opluchting. Dit is een film die ik snel even afvink op mijn lijstje en dan snel weer verder loop, op zoek naar interessantere, betere horrorfilms die het wel waard zijn om te kijken.

Een beetje flauw, maar een prima horrorcomedy.

Ik vond Yelchin altijd wel leuk om te zien, jammer dat ie is overleden. Dus besloot ook een schot te wagen in deze film. ik wist wat het verhaal was, dit soort verhalen spreken me nooit echt aan dus ik wist te verwachten wat ik te zien zal krijgen.

En ja, dat kreeg ik. Een beetje een on origineel verhaaltje en af en toe een klein beetje saai. Het is ook grotendeels een comedy, de horror die er in zat was geloof ik alleen maar de Zombie-Greene en Cooper. Cooper vond ik erg leuk, net zoals ik hem in Project X ook erg leuk vond.

Helaas wist de film me niet helemaal te amuseren, maar toch wel een beetje vermaak. Niet zo ontzettend grappig, maar prima door te komen.

De herziening levert geen veranderingen op, ondanks dat een film als Train to Busan zeker niet ontdaan is van minpunten. De personages zijn bijvoorbeeld zeer karikaturaal, waardoor de onderliggende kritiek op de mensheid weinig subtiel voor de dag komt. Ik kon er in dit geval wel wat mee, omdat regisseur Sang-ho Yeon er genoeg mee aanvangt qua spanning. Na een halfuurtje aan introductie gooit de film de registers open en remt geen minuut meer af, maar het moet je als geheel natuurlijk wel grijpen. Naar het einde toe wordt het duidelijk dat Yeon zijn schaal wellicht iets te veel heeft uitvergroot, zeker aangezien de speciale effecten erg matig zijn. De make-up daarentegen is uitstekend, bijgestaan door energiek acteerwerk van de zombieacteurs. Het blijft fijn wanneer een film als deze geen aanleg toont om maar enigszins te vertragen eenmaal de horror begint en daar ligt dan ook de voornaamste sterkte. Ik ben geen groot liefhebber van Aziatische cinema, maar voor Train to Busan maak ik graag een uitzondering. Extra punten voor het einde.

Solide.

Tot nu toe 1 van de grootste filmraadsels in 2020 voor mij is het feit dat deze film gemiddeld een 4,7 staat op MovieMeter en een 5,2 op IMDb. Ik zie zo'n overmaat aan films die zo'n stuk slechter geregisseerd zijn dan Bushwick. Sterker nog, ik vond Bushwick een solide film in vergelijking met een hoop andere films.

Film komt ook gelijk in huis vallen door de inleiding slechts een stuk of 5 minuten te maken. Vanaf dat moment krijg je al gelijk de actie/thriller voor je kiezen die vrijwel non-stop doorgaat, op een paar rustmomentjes tussendoor uitgezonderd. Maar saai is het nooit.

Er is gekozen voor een long-take aanpak, en dat werkt heel degelijk. Het deed me bij vlagen een beetje denken aan 1917. Alleen heeft 1917 meer budget, een andere setting en wel wat betere regie. Bushwick is zeker niet slecht, maar kan het natuurlijk niet redden bij een film zoals 1917.

Camerawerk is erg solide. Mooie, soms knappe long-takes en vele gebeurtenissen die gewoon goed in beeld komen. Het is alleen jammer dat het regieduo nooit echt een vorm van spanning kan creëren. Daarvoor is ook wel iets te hoog gegrepen regie voor nodig denk ik zo. De rauwheid, de spanning en die laatste push om er echt iets gaafs van te maken ontbreken helaas nog.

Maar het is toch wel een heerlijk concept die goed benut wordt. Degelijk acteerwerk. Niets speciaals, maar het stoort nergens. Genoeg actie tussendoor en genoeg ideeën tussendoor om de 94 minuten geen lange zit te laten worden. Ik heb me goed weten te vermaken hiermee.

Er ontbreekt echter de laatste push nog en de bijbehorende spanning. Maar het tempo zit er goed in, de actie is degelijk in beeld gebracht en de regie is solide. Ze hebben het budget wel goed weten te benutten. Maar wel een goede verrassing van een film die een opvallend laag gemiddelde heeft. Kwestie van smaak denk ik zo.

Tegenvaller.

In Butch Cassidy had ik veel vertrouwen nadat de eerste scenes over het scherm sprongen, die worden opgemaakt met een uitstekende filter. Het geeft deze film direct een aparte uitstraling die voordelig blijkt naarmate de film vordert. Helaas, ook naarmate de film vordert, blijft de film in rap tempo kracht verliezen totdat het gewoon een teleurstelling is.

Het acteerwerk is zozo. Samen zijn Redford en Newman een aardig duo, maar apart van elkaar vind ik het oersaaie personages. Babbelen en kermen, ik kon er op geen enkele manier sympathie voor voelen. Dat Redford uiteindelijk ook een love interest krijgt helpt het resultaat niet vooruit, al is dat vooral een kwestie van persoonlijke smaak en iets dat ik niet leuk vind, dat zal ik toegeven.

Visueel aardig geschoten en een camera die alles actief in beeld brengt. De beelden wanneer de heren paardrijden zijn erg knap en strak geschoten. Verder kent de film mooie locaties en heerlijke filters bij vlagen, de filters maken ook meteen een passende sfeer mogelijk. Helaas zijn de filters schaars, en de sfeer dus ook. Alle beelden met een avontuurlijk karakter (Bolivia) worden ook plots slecht in beeld gebracht, waardoor het nauwelijks weet te boeien.

De actiescenes zijn snel gemonteerd en degelijk ingericht, alhoewel een beetje dwaas geacteerd. De manier hoe iedereen beweegt lijkt me nauwelijks overheen komen met een realistische schietpartij. De finale mag er wezen, net als enkele explosies, verder vond ik het op het gebied van actie iets te dwaas en chaotisch om indruk te maken helaas.

Ik kwam erg moeilijk door het middenstuk heen. Het begint goed, eindigt sterk, maar kiest in het centrum van de film paden die me totaal niet lagen. Erg vermoeiende romantiek en een saai avontuurtje. Een klassieker vanwege een aantal redenen, maar slechts enkelen daarvan wisten me te overtuigen. Ik vond het een film waar ik maar moeilijk doorheen kon komen.

Aardig.

The Butler is een beetje de film die ik had verwacht dat het zou zijn. Ik had er vanaf het moment van uitbrengen al van gehoord. Het is een film die als centrale kern de rassenpolitiek kent en daar blijft het dan ook voornamelijk omheen cirkelen. Het levert daarmee een voorspelbare maar nog altijd relevante film op.

De heftigste scenes zitten waarschijnlijk in het begin van de film, waar onder andere onderwerpen van slavernij worden belicht. De rest van de film is meer op dramatiek gericht en op Whitaker terwijl hij zijn nieuwe functie tot zich neemt. Dat levert problemen, bijzonderheden en andere gebeurtenissen op. Die blijven verschillen. Soms is het uiterst interessant, anderzijds gaat het ook weleens volledig langs me heen.

Het acteerwerk is redelijk al zal er niemand tussenzitten die ik ga onthouden. De film kent een redelijk zware speelduur en de toon zorgt er ook voor dat het geen makkelijke film is om even doorheen te komen, maar toch is het interessant en boeiend genoeg om niet in de vergetelheid te raken. De relevantie van de film vormt verder een dragende factor, en dat was nodig. Veilig geregisseerd, belangrijk ingericht.

Sterke daling.

Het eerste deel dat twee jaar hiervoor werd uitgebracht is ondertussen een favoriet van me geworden. Had destijds niet verwacht dat een dergelijke film me zo zou kunnen meenemen, maar het gebeurde toch. Dat de vervolgen dus eens aangezet moesten worden zat er dan ook dik in. Op een avond dus twee en drie ook maar gekeken.

Regisseur Leonetti is al niet de meest hoogstaande naam, en films als deze bevestigen dat wederom weer. Het is allemaal maar een goedkoop, TV-achtig gebeuren eigenlijk, dat veel makkelijker aanvoelt dan de eerste film. Dat ze niet echt dezelfde sfeerzetting hanteren als dat het eerste deel wel deed, is logisch, maar als zo'n kaal gebeuren als deze film dan het alternatief moet zijn kan je het beter links laten liggen.

In het begin volgen er nog wat leuke, interessante zaken. Al snel blijkt het echter nogal een flauw gebeuren te zijn dat zich maar moeilijk kan aansluiten bij het eerste deel. Het voordeel is dat het gegeven van een vlindereffect zo breed is dat je eigenlijk elke kant wel op kan. Dan hoopte ik alleen dat het een andere kant was dan deze film, want je wordt niet meegetrokken in het gebeuren.

Het is een film waar je uiteindelijk gewoon niet zoveel mee kan. De acteurs zijn niet goed genoeg, de personages niet beklijvend genoeg, het gebeuren niet spannend genoeg en de regie wat te kaal. Daartegenover staan wat aardige verrassingen en een redelijk vlot verloop, maar voor een vervolg op zo'n lekker doordenderende film verwacht je toch wat beters dan dit soort matigheid.

Beter.

Veel minder dan het tweede deel zijn was niet echt een grote uitdaging. Je hoeft het namelijk alleen minder kaal in beeld te brengen en je zit dan al zowat op hetzelfde niveau. Ik keek beide vervolgen op dezelfde avond, omdat ik het eerste deel zo tof vond. Helaas kan dat niet echt gezegd worden van deze vervolgdelen, die gewoon minder onderhouden.

Dit keer weer een heel nieuw gebeuren. Misschien dat het een herkenpunt van deze reeks is dat het met de vervolgen steeds een andere kant op wil gaan, met nieuwe personages. Het tweede deel leek zich nog wat meer naar de brave kant te bewegen zoals het eerste deel, maar dit derde deel komt wat brutaler en grafischer uit de hoek. Ook wel nodig als het dit keer een soort seriemoordenaarsverhaaltje omtrent.

Het acteerwerk is niet geweldig en naarmate de tweede helft aanbreekt verliest het allemaal wat stoom. Gelukkig weet de eerste helft nog wel wat uit te halen. Vooral met wat best brute moorden die snel worden gemonteerd weet het nog wat indruk te maken. De film besluit met het concept ook wat nieuws te doen. Veel met het vlindereffect heeft dat niet meteen te maken, maar het gebeuren van tijdreizen is wel bekend in deze reeks.

Het vermaakt aardig en het loopt lekker door, maar het blijft nog steeds een beetje een halve film. Eentje die niet echt meer kan uithalen met het concept. Misschien dat de films na het eerste deel ook gewoon niet fris genoeg meer zijn, maar wel fijn dat ze het in ieder geval nog een beetje hebben weten op te krikken. De avond was niet brak, maar wel teleurstellend.

Cijfer mag blijven staan na herziening, al is het erg nipt. Regisseursduo Eric Bress en J. Mackye Gruber hebben niet veel langspeelfilms gemaakt, maar leveren niettemin met The Butterfly Effect overtuigende kwaliteit af. Een film die zowel de mysterieuze als de bovennatuurlijke trekjes van de inhoud perfect weet te combineren en daarmee zeker in de tweede helft vermakelijk weet te zijn. Links en rechts uiteraard met een gebrek aan logica, maar toch zit het verhaal stabiel in elkaar en weet het de kijker daarmee aan de buis gekluisterd te hebben. Jammerlijk is dat het acteerwerk niet geweldig is, zeker Ashton Kutcher is veel te statisch in de hoofdrol die hem wordt toebedeeld. De overige rollen zijn amper overtuigender, maar storen gelukkig niet te veel. Fijn overigens dat de makers niet bang zijn om de donkere hoekjes van dit universum te verkennen, dat geeft dit project toch wel een duwtje in de rug.

Matigjes.

Nog een film die het concept hanteert van een neppe documentaire. Er zijn er ondertussen al meerdere van gemaakt al heb ik wel het gevoel dat dit iets is dat pas de laatste 15 jaar op is komen dagen. Vaak kan ik het best waarderen, maar deze film hanteert een concept dat gewoon niet echt aanslaat.

Nadelig is vooral dat het totaal niet interesseert. De beelden van de legende en de zogenaamde vondsten die het team doet behoren tot de meer interessante aspecten. Dat zijn echter maar korte stukjes die gelukkig wel een aparte sfeer vormen. Wat het niet kan doen, is ervoor zorgen dat het team met de hoofdpersonages maar een moment interessanter wordt.

Het is eigenlijk vooral een beetje saai. Het heeft weinig te maken met horror en lijkt eerder op een mysterieuze thriller met een paranormale inslag. Matig geacteerd, zeer flauw einde en een concept dat maar beperkt weet te boeien. Ik ga het verloop van de film toch snel weer vergeten. Denk vooral dat de horror zelf gewoon te veel ontbreekt.

Niet verkeerd.

Toch wel een film die me ondanks de reviews best positief verrast heeft. Nee, de beste film is het natuurlijk niet. Maar wat maakt dat toch uit. Het verhaal is nog best origineel bedacht, al met wat jatwerk van andere Urban Legends.

De Bye Bye Man zelf is nog wel een leuke verschijning, maar die hond is puur slechte CGI. De cast is, zoals je kan raden, niet altijd even best. Douglas probeert er nog het beste van de maken, maar het helpt ook niet echt als de rest niet meewerkt.

Prima horrorfilm die wel een paar effectieve scares kent, en een sterke openingssscene maar daarna wat gas terugneemt met onnodige drama en iets te veel romantiek dat nergens naartoe gaat. Kent leuke scenes, maar is inderdaad in het algemeen vrij matig.

Dalend.

Daarmee verwijs ik vooral naar het verloop van Byzantium, nog een vampierfilm die aan de carrière van regisseur Neil Jordan wordt toegevoegd. Volgens mij houdt hij wel van zijn fantasierijke figuren want er zijn meerdere films van hem die erom draaien. Daarin vind ik Byzantium alleen net wat minder geslaagd met z'n andere films in het achterhoofd.

De film kent wel een stijlvol eerste kwartier. Met mooi camerawerk, een leuk gekozen locatie en uitmuntend acteerwerk van Arterton was ik meteen geboeid. Het helpt dan ook dat Jordan zijn verhaal leuk uit de doeken doet door niet meteen bekend te maken waar het eigenlijk allemaal naartoe gaat. Dat zorgt ervoor dat het verhaal erg goed weet te werken in het eerste halfuur voordat het zichzelf echt prijsgeeft.

Jammerlijk van de film waren de flashbacks naar het verleden. Al die gebeurtenissen uit de middeleeuwen of welke periode dan ook kon ik moeilijk slikken. Die periode trekt me ook vooral niet, en afgaande op de poster dacht ik eerder naar een lekker stilistisch knap vormgegeven vampierfilm te kijken. Dat leek voor een lange tijd ook zo te zijn, maar de taaie tweede helft bracht daar jammerlijk verandering in.

Het acteerwerk is best oké, de ontwikkeling van de personages wordt mooi uitgewerkt, maar het verhaal neemt een richting aan die me gewoon niet trekt. Ik realiseer me erg goed dat dit een beetje flauwe kritiek is, maar ik kon er moeilijk van genieten. Het lijkt ook alsof Jordan de film gemotiveerd inging en uiteindelijk verveeld raakte met zijn eigen verhaal, want van de mooie stijl is na enige tijd weinig meer over.

Wel een sterke eerste helft en nog sterkere prestaties van Ronan en Arterton. De film weet de moderne wereld soms mooi te mengen met de ouderwetse wereld en kent wat knap vormgegeven beelden, maar verder was het vooral uitzitten en afwachten in de tweede helft. Tel daar een teleurstellende finale bij op en je hebt een film die hoopvol begon maar jammerlijk eindigt.