Meningen

Full Moon Features is niet de boeken ingegaan als de meest kwalitatieve productiemaatschappij en de goedkope uitkomst van Bring Her to Me is dan ook niet geheel verrassend. Toch komt regisseur Brooks Davis een eind door het geheel te voorzien van enkele trippy scenes, die ondanks de houterige vormgeving best creatief zijn ingevuld. Het laat zien dat sommige makers toch net wat verder hopen te gaan dan basismateriaal, alleen moeten ze in dit geval nog altijd opboksen tegen verschrikkelijk acteerwerk en een teleurstellende dosis horror. Het wordt allemaal nogal braafjes in elkaar gezet en de uitkomst is flauwtjes. Beter dan het gemiddelde werk van FMF, maar nog altijd onder de middelmaatgrens. Een aantal bonuspunten voor de korte speelduur, al komt dat wellicht omdat er weinig aan te vangen is met deze inhoud.

Prima.

Geen vervelende film om zo te zien, maar aan de andere kant ook weer niet al te bijzonder. Eigenlijk maakt regisseur Reed er een erg voorspelbaar riedeltje van. Het voordeel van de film is dat het niet al te voorspelbaar loopt maar dat kan de film niet van een onvoldoende (voor Nederlandse begrippen) redden.

High-schoolfilms gaan er bij mij altijd vlot in, maar met deze had ik iets meer moeite. Ik ben er nog niet helemaal achter waarom, maar ik denk vooral het allemaal niet zo lekker doorloopt. Het tempo van de film zit er gewoon niet zo lekker in.

Dunst mag de hoofdrol vertolken, wat ook geen onlogische keuze is geweest. Ze is erg schattig in deze rol, maar Dunst kan natuurlijk ook gewoon goed acteren en dat laat ze hier weer zien. Helaas moet Dunst het wat mij betreft afleggen tegen een uitstekende Dushku.

De film probeert wat intelligenter te zijn door actuele onderwerpen in zijn plot te vermengen, maar ik kan niet zeggen dat de film ze optimaal weet te gebruiken. Als je dat er toch in gaat vermengen, doe het dan volledig en niet halfbakken. Ook van die onderwerpen zoals homoseksualiteit worden wat verwaarloosd. Reed stopt ze er maar voor de "helft" in eigenlijk.

De cheerscenes zijn best leuk, maar je zal de meest stijlvolle scene al in de eerste minuten zien. Alles daarna wordt erg makkelijk in beeld gebracht, het zijn enkele gave trucjes die dan de magie doen. De film kent veel drama en komedie tussen de cheerscenes in, maar niks wil echt heel lekker lopen. Het ontbreekt de film ook een beetje aan luchtigheid.

Gelukkig zijn de personages schattig en sympathiek genoeg. Ondanks dat het tempo niet lekker loopt weet de film op zijn minst nog te vermaken en daar lijkt de film ook voor te gaan. Helaas is het als geheel niet genoeg voor een voldoende, maar het is wel leuk om zo te zien. Ik zal de vervolgen puur voor het vermaak ook eens opzetten op Netflix.

Hetzelfde.

Min of meer een herhaling van elementen uit deel 1, met een aantal verbeteringen en stapjes terug. In het algemeen blijft het als snel entertainment dienen en daar slaagt het wel in, maar toch weet Bring It On Again niet te ontsnappen aan slordigheden.

Dunst is vervangen door Judson-Yager. Judson-Yager kan uiteraard niet tippen aan Dunst maar komt toch wel een goed eind. Helaas maakt Santostefano het nogal duidelijk waarom hij Judson-Yager daadwerkelijk heeft gecast en dat is jammer. Leuk qua afleiding voor de viezerikjes, maar ik zie liever goed acteerwerk in een film zoals deze.

Bijrollen doen het best oké, de positieve opvallers zijn Judson-Yager en Lenz-Galeotti waarvan de laatste duidelijk wat meer ervaring had. Onder de castleden zitten er ook een aantal die net wat te nerveus waren zoals Turner die helaas een aantal keer het doel mist. Ondanks dat ze allemaal in hun karakter zitten.

Het verhaal hebben we allemaal weleens eerder gezien en hier wordt het ook niet origineler of knapper uitgewerkt. Eigenlijk slordiger zelfs, denk maar aan zo'n finale waar een team van amateurs plots verandert in een pro-team. De dag ervoor wisten ze nog niet wat pompons waren. Toch blijft het wel vermaken dankzij een gezond tempo.

Wat dit deel iets beter doet in vergelijking met de voorganger is dat de humor beter getimed is, waardoor zeker richting het einde een aantal grapjes goed aanslaan. Tevens is de humor wat droger, waar ik dan persoonlijk weer van hou. Heb toch wel een paar keer kunnen grinniken, waarbij ik het in deel 1 vooral vermoeiend vond werken. De personages lijken soms ook iets beter te werken (iedereen lijkt een beetje een eigen smoel te hebben), al is dat subjectief.

Het is allemaal iets minder groots en wat makkelijker geschreven, maar soms toch net wat beter uitgevoerd. De regie betrekt de kijker dit keer iets meer in het verhaal maar de relatieopbouw en karakterontwikkeling is weer wat slordiger. Leuk vanwege het enthousiaste acteerwerk en een vlot tempo, maar nog steeds onder de middelmaat waardoor het toch met een onvoldoende van mijn kant blijft kampen.

Derde deel.

En eigenlijk precies het niveau van Rash zijn overige films. Hij neemt zo te zien wel vaker franchises over, maar een verbetering van de franchise is andere koek. Rash lijkt zijn films altijd zo puberaal en overdreven mogelijk te willen maken, zo ook dit derde deel van Bring It On.

Zo is Panettiere weer een nogal typische Amerikaanse verschijning, gelukkig wel met volle overgave uitgevoerd door Panettiere zelf. Een erg voorspelbare rol, maar toch lekker fris geacteerd. De rest van de cast is ook erg overdreven en mak geschreven, maar altijd met veel enthousiasme geacteerd.

De film voelt als geheel wat minder geslaagd aan in vergelijking met de vorige delen. Toch is het qua niveau niet veel minder, want het blijft best aardig wegkijken en bovendien lijkt deze film dieper in te gaan op het verschil van culturen in Amerika, waar het eerste deel zich dus in verslikte. Jammer alleen van de ongeloofwaardige aanpak ervan.

De film duurt wellicht net wat te lang en de humor is iets meer puberaal in vergelijking bij de vorige delen. Toch houdt Rash zich wat in, waarschijnlijk ivb met het genre. Er zitten wel een aantal grappige, droge momenten bij die goed aanslaan, maar de seksgrappen slaan wat minder aan.

In vergelijking met deel 2 zit er iets meer ontwikkeling in de personages, maar ik merk geen vooruitgang qua teamspirit. Hierdoor is het schrijfwerk wederom een zwakke schakel in het verhaal, iets waar wel meer "simpele" franchises aan moeten werken. Gelukkig weet de enthousiaste en deels jonge cast er veel van goed te maken.

Bovendien blijft het lekker luchtig en het kijkt erg aardig weg. Het is eigenlijk precies het gemiddelde niveau van de franchise. Ik verwacht niet dat de volgende delen beter of slechter zullen worden, maar ik zal die als entertainment binnenkort ook maar eens opzetten. Ze staan toch op Netflix.

Creatief om aan een kinderlijke reeks als deze plots een horrortoevoeging te doen. Echter hadden jij en ik beter kunnen weten; een kinderlijke reeks krijgt natuurlijk geen bloederige en staalharde slasher. We moeten het dus maar met een zeer veilige thrillerfilm doen, die regelmatig te bang is om een volledige switch naar pure horror te maken. De moordenaar is sfeerloos en het verloop te voorspelbaar. Niettemin mag het gezegd worden dat een idee als dit altijd wel leuk is om te aanschouwen en het acteerwerk niet onaardig is. Echter smaakt een film als deze naar (veel) meer. Enkele moordscenes met veel potentie ten spijt.

Beste deel.

Iets wat je niet snel zal verwachten als het vanuit deel 5 moet komen. Maarja, het is niet zo dat de concurrentie vanuit de voorgaande 4 delen zo hoog lag. Ondanks dat deze film nog steeds niet perfect is, loopt het allemaal gewoon beter in vergelijking met de voorgaande delen.

Vooral door de seksuele humor van Rash overboord te gooien en de maatschappelijke thema's iets beter uit te diepen (het niet welkom zijn in een bepaalde buurt en het verschil in cultuur) wat in de eerste delen ook niet echt gebeurde. Het is nog steeds niet perfect (uiteraard) maar het vlot in ieder geval beter.

Visueel ook zonder twijfel het knapste deel uit de reeks. De cinematografie is vaak beter, de dansscènes flashier en de details iets beter. Nogmaals, de concurrentie was niet hoog, maar deze film gaat er dus in ieder geval overheen. Fijn dat er in deze reeks überhaupt nog aandacht naartoe is gegaan.

De types, ondanks dat de spoiled brats nog steeds zegevieren, zijn ook beter. Milian doet het heel aardig in de lead maar het is wat mij betreft Roden die het best opgaat in haar rol. De rest is wat middelmatiger, sommige hebben een te moeilijke rol maar anderen weten zich weer beter te redden.

Het schrijfwerk blijft kort door de bocht en nog wat slordig, maar het ziet beter in elkaar dan in de vorige delen. Alles krijgt nu eigenlijk (en eindelijk) een beetje aandacht. De teamontwikkeling, karakterontwikkeling en smoelwerk. Het zit allemaal nu wat beter, ondanks dat de film soms nog iets te abrupt is in relatief grote gebeurtenissen zomaar te laten verschijnen. Denk maar aan een half team dat in het laatste half uur uit het niets opstapt. Of de beslissing om Milian teamcaptain te maken.

103 minuten lijken wat te lang, maar worden gelukkig wel beter benut dit keer. Geen vervelende types, ondanks dat er nog wel types bijlopen zoals opnieuw de verwende kwasten die net wat te vaak worden gebruikt. Het kijkt ook heel aardig weg, dit deel krijgt mijn voorkeur uit de hele reeks tot nu toe. Ik denk niet dat het nieuwste deel er overheen gaat.

Overigens wel jammer dat de finale nog wel onoverzichtelijk wordt gemonteerd waardoor je het verschil eigenlijk niet ziet tussen de teams in wie beter is. Maar dat is ook iets waar elk deel last van heeft gehad.

Hm.

Er zit wel wat verbetering in, zeker vanuit de kant van Rash zelf. Het vorige deel kampte met het probleem dat er weinig ontwikkeling was in de teamspirit. Dat maakt deze film weer goed, maar nu gaat het weer mis in het smoelwerk. De types raken in de herhaling en zijn te vaak gebruikt.

Het acteerwerk blijft nog steeds aardig van de jonge castleden. Niet iedereen is zo jong als de 2 hoofdrollen (enkele raken de 25 jaar al), maar het blijft nog steeds leuk om de echt jonge en enthousiaste castleden bezig te zien. Zo zie je maar dat sommige actrices en acteurs het toch wel verdienen om doorgebroken te raken.

Zo doen Benson en Scerbo het heel aardig. Beide zitten goed in hun rol, maar het is jammer dat dit soort types binnen de franchise (ook buiten overigens) te veel gebruikt worden. De verwende, schreeuwerige en vervelende teamcaptains worden nu te vaak uitgebuit. Het moet dus elke keer gewoon komen van het acteerwerk zelf en niet van de personages.

Rash zorgt er voor de rest nog steeds voor dat de film een seksuele lading krijgt, maar hier ook echt naar streeft. De subtiliteit uit deel 1 en 2 die eigenlijk beter toegepast werden zijn nu nergens meer te bekennen, wat helaas ten koste gaat van het eindresultaat. De humor is ook slechter getimed en vooral niet erg grappig meer, de grappen raken vooral achterhaald.

De "toevallige" dance-offs waarin de teams plots hele lyrics kennen en choreografie plots helemaal weten raken ook wat achterhaald. Dit een enkele keer doen, vooruit, maar elke keer is te veel van het goede. De dansjes worden overigens ook kapot gemonteerd waardoor het niet eens op dat vlak indruk wil maken.

Gelukkig is er qua schrijfwerk wel vooruitgang, ondanks dat het nog steeds kort door de bocht blijft. Maar er zit eindelijk eens ontwikkeling in waardoor enkele scenes niet compleet random lijken te zijn. Het blijft hangen in hetzelfde niveau als alle 3 voorgaande delen. Wederom soms verbetering, soms een stapje terug.

Mwa.

Het einde van deze reeks ook weer bereikt. Het zijn nooit de meest hoogstaande films geweest, maar ik kom er toch wel makkelijk doorheen. Ook dit deel is weer licht en snel vermaak dat goed wegkijkt, maar verre van perfect is. (Uiteraard).

Het acteerwerk blijft altijd wel redelijk in deze reeks, al zijn er nergens echt megasterke prestaties te bekennen. Prosperi ziet er bijvoorbeeld gewoon leuk uit, maar legt nergens grensverleggende prestaties af. Ook de overige crewleden, die allemaal voornamelijk karikaturale rollen neerzetten, vallen niet bepaald op.

Visueel is het zo zo. Ten alle tijden klassiek geschoten en statisch opgenomen cheerscenes. Echt intens krijg je het niet te zien, wat wel jammer is. Nu ben je vooral een toeschouwer, waardoor je nooit echt daar met de meiden en jongens op het podium staat. Niet dat dat hoeft, maar het zou wel betere inspanning zijn.

Verhaaltje is verder wat minder overdreven in vergelijking met voorgaande delen. Iets normaler, met minder sterk aangezette stereotiepe rollen. Toch zijn de problemen en complicaties waar ze mee om moeten gaan erg standaard en hebben we weleens vaker gezien. Niet minder vermakelijk of storend, maar het is niet bepaald origineel meer en blaast al helemaal geen frisse wind door de reeks.

Verder zitten er wat voorspelbare twistjes in, maar het verhaal zelf is vermakelijk genoeg om te boeien. De personages zijn aardig genoeg om te volgen en het duurt niet te lang. Dit soort films zijn maar voor een beperkt publiek, maar ik kan me er nog wel aardig mee vermaken. Niet slecht, maar ook niet echt goed. Normaal dus eigenlijk.

Lollige NL.

Weer een film van het o zo beroemde New Kids duo. Daarin kan je natuurlijk de acteurs zoals Huub Smit, Tim Haars en Theo Maassen verwachten. Maar dit keer maakt Daniel Arends, de wel ok stand-up comedian ook zijn entree.

Qua acteerwerk is het beter dan een hele hoop Nederlandse acteurs, vooral omdat de acteurs nauwelijks worden gevraagd om Drama te spelen, iets waar veel acteurs in falen. Grote voorbeeld: GTST. Hoeks krijgt eigenlijk weinig dialoog om zichzelf nou echt te bewijzen, en Smit speelt wel een hele overdreven rol.

Desondanks is het vaak erg grappig en droog, humor die natuurlijk Shadowed wel leuk vind. Zeer vlot doorheen gekomen, en mijn conclusie is dat ik eigenlijk stiekem wel erg heb genoten.

PS. wat ik wel raar vind, is dat als je je mening deelt en dat dan wat minder is dan dat van jou, je hem afzeikt met "jank meer". Kan toch veel volwassener?

Nieuwe Gentry.

Zag de film de voorgaande week al, maar had geen tijd meer om mijn recensie even op de site te plaatsen. Spijt heb ik daar niet echt van, want het nieuwe product waar regisseur Gentry mee aankomt maakt alles behalve veel indruk. Toch kan je een bepaalde evolutie in de films van Gentry zien en dat kan ik wel waarderen.

In bijna alle opzichten oogt deze film wat professioneler en serieuzer dan de vorige projecten van Gentry, maar boven zijn segment in The Signal is niets meer uitgekomen. Ook deze film niet, ondanks de duidelijke hoeveelheid geld die er meer in was gestopt. Vreemd hoe goedkopere projecten dan toch beter kunnen zijn dan latere films waarin de regisseurs meer ervaring hebben opgebouwd.

De opzet van deze film is nog wel aardig en soms wordt er goed gebruik gemaakt van wat onheilspellende beelden die je 10 jaar geleden op internet zo vaak voorbij zag slingeren. Daar houdt het voor de horror echter ook weer zo'n beetje op. Veel enge dingen zal je hier niet zien, Gentry lijkt ook meer in te zetten op het mysterieuze karakter van de film en dat werkt gelukkig iets (maar niet veel) beter dan de horrorkant.

Mooi gebruik van kleuren en een prima sfeertje dat door de film heen hangt, verder is het een beetje bijzonder om te zien hoe Shum Jr. doet wat de FBI klaarblijkelijk niet kon. Tijdens zijn onderzoek doet hij best gewoonlijke dingen binnen zijn vak om het mysterie te ontrafelen, lijkt me sterk dat de FBI niet kon vinden wat hij wel kon vinden. Jammer dat films als deze dat soort gebrek hebben aan logica.

Het oogt allemaal wel serieus en professioneel, maar inhoudelijk te zwakjes aan elkaar geschreven de mysterie includeert te weinig om de kijker herhaaldelijk geboeid te houden. Gelukkig kenmerkt de film zich in wat creepy scenes die het niveau iets naar boven tillen, maar verder is het begrijpelijk dat deze film niet zo is doorgebroken bij het grote publiek. Gebruikt wel de benodigde elementen, maar gebruikt ze niet altijd even goed.

Redelijk.

Niet een film waar ik op voorhand echt naar heb uitgekeken, maar om de status van deze film kan je moeilijk heen kijken. Bovendien werd het ook geregisseerd door Ang Lee. Niet een regisseur die door en door toppers regisseert, maar wel een aantal bovengemiddelde films en zelfs toppertjes op zijn naam heeft mogen zetten.

Dit is een film die het vooral van zijn verhaal moet hebben, die voor een relatief ruime speelduur ook heel wat verteld. Er worden eigenlijk twee grote levensverhalen verteld van twee heren die ooit eens hebben gerommeld tijdens een opdracht. Hierdoor is het verhaal ook best fragmentarisch en kon ik me regelmatig moeilijk inleven met de personages, maar het acteerwerk zit wel snor.

Visueel zitten er mooie plaatjes bij van het landschap, maar ik mis wel wat strakke regie hier en daar. De montage en beelden zelf zijn gewoon niet intrigerend genoeg om de kijker voor de volledige en ruime speelduur aan de buis gekluisterd te houden. Het tempo is wat te sloom en de beelden zelf kennen toch te weinig regiemeerwaarde tussendoor. Altijd jammer.

Verder weet het weleens te raken en ik voelde wel degelijk sympathie voor de personages richting het einde. Het sterke acteerwerk maakt het ook mogelijk dat je voor de heren voelt. Lekker ingetogen prestaties van Gyllenhaal en Ledger, al had Gyllenhaal een wel iets betere look mogen hebben in zijn oudere jaren. Dit zag er namelijk echt niet uit.

Het blijft een Amerikaanse film, hoe controversieel het wel of niet was in die tijd, het is altijd net wat te sentimenteel en sterk aangezet. Verder boeit het ook wel degelijk en wordt ook best solide in de laatste scenes. Lee bewijst zich regelmatig een competent regisseur te zijn, maar toch is deze film niet volledig perfect op het vlak van regie. Leuk om gezien te hebben, maar het zal me niet al te lang bijblijven.

Macabere horrorfilm eigenhandig om zeep geholpen door de onovertuigende acteerprestatie van Nadja Brand, die zeker in de eerste helft totaal niet van de grond komt als slachtoffer. Met name het tonen van emotie komt nergens over en Eric Colvin als psychopathische tegenstander kan de film spijtig genoeg niet dragen. Het is pas richting de tweede helft dat de film van regisseursduo Simon Boyes en Adam Mason uit de remblokken schiet met een aantal oprecht lugubere, sfeervolle momenten. Bovendien wordt er nog een lid aan het geheel toegevoegd dat de boel wat meer gewicht geeft. Het praktische team van Broken pakt uit met naargeestige horroreffecten die het gebeuren voorzien van een extra sinister laagje, waardoor het geen film is die helemaal niets te zeggen heeft. De regie is verder voor het kleinschalige budget best sfeervol en het camerawerk treffend, maar het duurt simpelweg veel te lang voordat de film op gang komt en Brand blijft de volledige speelduur acteren als een natte krant.

De agenda van regisseur Michael Kampa is niet bepaald subtiel, want een blind paard kan ook wel zien dat Broken Halos een religieuze film is. Gelukkig komt dat wel met een aantal aanstekelijke plotwendingen en een verhaal dat niet bang is om inspiratie uit het fantasierijke te halen. Kampa ervaart echter weinig steun vanuit zijn cast, specifiek Brad Benedict maakt een slechte indruk met deze redelijk kale acteerprestatie. Een gebrek aan expressie en oprechtheid doen zijn rol de das om en ook de overige personages missen charme om te beklijven. Heel spannend wil het bovendien niet worden, maar het is allemaal best onvoorspelbaar en duurt niet te lang. Filmtijd kan slechter gespendeerd worden.

Hm.

Een beetje een dubbel gevoel hier, want de film kent serieus sterke momenten. Maar ik werd in de eerste twee hoofdstukken van de film compleet overrompelt door de chaos. Niet perse door de situatie, maar vooral door de regie zelf.

Ik heb het serieus geprobeerd, maar alles wordt met zo veel gedoe gebracht dat ik de personages totaal niet uit elkaar kan houden. In het eerste en tweede hoofdstuk heb ik bijvoorbeeld geen idee wie wie is en wie waar bijhoort. En ik weet het bij bepaalde gevallen na afloop nog steeds niet.

Ik moet ook zeggen dat de film niet altijd even boeiend was. Het eerste hoofdstuk wist niet al te veel te brengen wat me opviel, het tweede hoofdstuk was al iets leuker. Het derde hoofdstuk kon me echter niet snel genoeg voorbij zijn. Vond dat allemaal net wat te sterk aangezet.

Het is pas bij het vierde hoofdstuk dat de film in volle glorie opleeft. Het snelle tempo, grootse cameragebruik en razende editing maken dit een zeer memorabel stuk. Ook gelijk 1 van de weinige keren dat ik meeleefde met personages uit zo'n oude film. In ieder geval machtig neergezet, zag er zeer goed uit.

Jammer dat de rest van de film het bij lange na niet haalt bij dat hoofdstuk. Een ietwat saai en chaotisch gebeuren zelfs. Er gebeurd soms erg veel, te veel als je het mij vraagt. Kreeg bijna stress van alle chaos die op de kijker wordt afgevuurd. Het snelle handelen naar geweld door de film heen kwam ook niet altijd even geloofwaardig over.

Maar de film kent weergaloze stukjes die de film het kijken waard maken. Inderdaad op een aantal punten een geval dat zijn tijd vooruitgaat, maar soms had de rust wat meer gepakt mogen worden. Enkele hoofdstukjes zijn ook helaas net wat te traag, om vervolgens op het volgende hoofdstuk met alle remmen los te knallen. Het wisselt elkaar niet echt soepel af.

Creatieve en energieke misdaadfilm waarin Tom Hardy de sterren van de hemel speelt. Regisseur Nicolas Winding Refn kiest voor een kunstzinnige benadering, maar voor zo'n excentriek figuur is dat natuurlijk effectief en slim gekozen. Het levert een film op die vanwege de aparte vertelstructuur niet voor iedereen weggelegd is, maar altijd wel de juiste humor of gewelddadigheden weet te vinden om te blijven boeien. De bijrollen zijn zeer komisch en de montage oogt fris, enkel het laatste halfuur neemt een te zelfingenomen toonzetting aan. De inhoudelijke boodschap is duidelijk, maar uiteindelijk begint de film te slepen en verliest 't zichzelf in de vervreemdende sfeerzetting. Daarbuiten weinig te klagen, het eerste uur kijkt bijzonder vlot weg.

Deze vroege film van horrorregisseur David Cronenberg is ondertussen meer dan bekend geraakt onder de liefhebbers. Volgens enkele triviaverhalen was dit de eerste "relevante" film van zijn hand die familieproblemen binnen de diepere laag includeerde en werd bovendien door Cronenberg geschreven toen hij door een heftige scheiding heenging. Achtergrond die bij elkaar een sterke film beloven, maar niets is minder waar. Met name de meer psychologische aspecten van The Brood zijn oersaai, maar ook middelmatig qua toonzetting. Zo opent de film met een psychotherapiescene, maar dacht ik persoonlijk dat het een soort toneelstuk moest voorstellen. Het compleet belachelijke acteerwerk zorgt ervoor dat je geen enkel serieus moment van de film ook daadwerkelijk serieus kan nemen. De personages zijn amper interessant, maar leuteren desondanks door en door zonder dat Cronenberg die minuten ook daadwerkelijk rechtvaardigt. De plaatjes op de achtergrond zijn strak geschoten, maar weten de inhoud niet op het vlak van interesse te ondersteunen. Het gaat pas echt de goede kant op wanneer er wordt uitgepakt met een aantal opvallend gemene moorden die zeker voor de 1970s erg meedogenloos worden geregisseerd. De finale kent ook de befaamde Cronenberg-bodyhorror en vormt daarmee een klein hoogtepunt. Jammer genoeg is alles wat om de horror zelf heen wordt gewikkeld totaal niet boeiend en is de acteerprestatie van met name Samantha Eggar te verschrikkelijk om goed in woorden uit te drukken.

Strakke dramafilm met bijzonder sterk acteerwerk vanuit de castleden. Natalie Portman en Tobey Maguire spelen ver boven hun eigen niveau en zetten daarmee twee van diens beste personages neer, voor Jake Gyllenhaal is dit echter precies op niveau (wat in zijn geval standaard erg hoog ligt). Brothers profiteert van een strakke aanpak en een verhaal dat gefocust is op de primaire kern. Het levert een soms ontroerend portret op van een aantal mensen die te maken krijgen met een situatie waar ze weinig aan kunnen doen, maar zich er toch overheen moeten zetten. De finale is doeltreffend, maar het middenstuk mist wat originaliteit en uitwerking. De oorlogsmomenten ogen daarnaast goedkoop en onovertuigend.

Gilliam?

Ik had gehoopt dat de regisseur achter een aantal toptitels op het vlak van fantasie zich hier tegoed zou kunnen doen met de verbeterde technologie. Helaas is The Brothers Grimm opvallend genoeg eerder een stap achteruit, iets dat ik niet meteen had verwacht met Gilliam achter het roer. Had zijn hand ook niet echt herkend.

The Brothers Grimm vermengt een variatie aan monstertjes en wezentjes met een aardig authentieke look. Laat het alleen zo zijn dat die look er niet zo sterk uitkomt. Het voelt allemaal te opgebouwd aan. De detaillering slaat zelden aan, maar ook de sfeer die een combinatie tussen luchtigheid en donkere randjes vormt, komt er zelden echt goed uit.

Acteerwerk wordt verzorgd door een redelijk getalenteerde cast, toch weten er maar weinig personages echt aan te slaan. De twee broers bekvechten bijna de helft van de film lang, en toch kan ik me geen enkele dialoog na afloop meer voor de geest halen. Het zegt wat over het vergeetbare karakter van de film. En dat voor een film die juist memorabel wil blijven door middel van de fantasie.

Wat deze film echter wel goed doet? Er zitten zeker wat mooie plaatjes bij en de wezentjes vond ik leuk. Lekker creatief ook, al komen ze vast wel ergens vandaan. Zeg maar gerust; vanuit Grimm. Dat neemt niet weg dat ik het allemaal best prettig vond om te zien hoe de personages steeds weer in de armen van nieuwe bedreigingen, mensen en overige dingetjes lopen. Het zorgt ervoor dat de film niet helemaal vermoeiend is om af te kijken. Meer heb ik er eigenlijk niet over te delen.

Sfeervol maar saai

The Broken was nu ook niet een film waar ik naar uitkeek om te kijken. Dit was dan ook zo'n film geweest die ik alleen had gekeken als hij toevallig eens op TV zou komen. Maar toen hij werd genomineerd bij de 2019 editie van de Horror K.O. films toch maar opgezocht.

Het hele idee van de dubbelgangers of moordende spiegelbeelden is voor mij niet erg uitnodigend, bedenkend dat ik dat gewoon niet zo slik. Ik vind het vooral een geforceerd excuus om iets origineels op het scherm te plaatsen, maar de uitwerking van deze film laat dan vooral te veel wensen over.

Wel is de uitwerking niet perse slecht, maar vooral een beetje standaard. Ik kende Ellis als regisseur nog niet, maar zo te zien probeert hij van alles. Deze keer dus horror, maar veel indruk maakt hij niet op mij met zijn horrorfilm.

Het is wel bij vlagen zeer sfeervol. Maar echt nagelbijtend spannend echter nooit. De film gebruikt een groot actrice, Headey, die niet al te veel indruk maakt. Nu vind ik Headey ook niet de meest opwindende keuze voor een hoofdrol, maar ze doet het in ieder geval verdienstelijk.

Qua camerawerk weinig te beleven. Ellis doet wel zijn best, maar het is niet beklemmend genoeg geschoten. Qua belichting iets beter. De omgeving zit er lekker depressief uit en de donkere zolders en badkamers zien er sfeervol uit.

Qua horror niet al te veel te beleven. Soms sfeervol, maar zelden echt spannend. Er gebeurd nu nooit echt iets wat het nou zo spannend moet maken. Bovendien is het hele horroridee dan ook niet heel erg spannend. Maar Ellis slaagt er ook niet in het allemaal nog verdienstelijk te maken.

Zo goed als geen gore. Nee, helemaal geen gore zelfs. Weinig gespook of iets dergelijks en een matige twist op het einde. Er is wel een beetje over nagedacht, maar ik vind het net wat te simpel. Bovendien weet het mystery van de film ook niet meteen te boeien.

Het is een redelijk saai filmpje geworden, met wel sfeervolle kamers en locaties, en bij vlagen sfeervolle scenes, maar in het algemeen heeft het te weinig om het lijf om mij te kunnen overtuigen dat het een goede film is.

Typische Carrey.

Ben geen fan van Carrey maar zeker ook geen hater. Ik vind hem best te pruimen. Ook al zaten er hier weer een paar typische Carrey scenes in ( Gekke gezichten, schreeuwen) vond ik het allemaal niet zo grappig worden.

Het idee was heel leuk gedaan, en Carrell vond ik ook erg leuk als Evan. De cast was wel ok, Carrey is Carrey, de rest is de rest. Maar heb ook niet zo veel gelachen voor een film die eigenlijk zo populair is. Vond het allemaal toch wat overdreven uiteindelijk.

Prima uitkijker, maar als je niet van Carrey houd, raad ik hem je zeker af.

Oké.

Goed ontvangen maar nog altijd redelijk obscure oorlogsfilm waarin een aantal kinderen de hoofdrol spelen. Dit alleen zorgt al voor extra sentiment, maar zoals wel vaker bij oudere films ligt het sentiment er iets te veel bovenop. Dit laatste blijft door de hele film toch wel een serieus probleem.

Anderzijds is een bekend probleem dat de introductie van de personages niet echt weet te boeien. De oorlog blijft er tijdens de eerste helft van de film ook een beetje buiten. Je weet dat het zich afspeelt en af en toe zie je iets zoals een tank door de straten rijden, verder bouwt de film eerst de vriendschap op tussen de heren, maar deze is gewoon weinig interessant.

Het helpt dan ook niet echt mee dat de jongens niet de beste acteurs zijn, en weinig van de rollen weten echt goed te boeien. Erg meeleven doe je dan ook niet, maar echt vervelend is het niet. Het is gewoon zo dat de jongens de aandacht van de kijker niet echt vast kunnen houden, en dat blijft een blijvend probleem door de film heen.

Zodra de oorlog zelf dan zijn intrede gaat doen wordt de film indrukwekkend. Zeker voor een oudere film ziet het er allemaal goed uit. De ontploffingen zijn voelbaar en de setting is sterk gekozen. Het is ook even spannend en weet altijd te boeien. Dat maakt de film met zijn taaie begin weer een beetje goed en brengt het als geheel naar een voldoende.

De verlichting en sfeerzetting is soms ook zeker geslaagd, jammer dat de film verder de aandacht niet altijd kan vasthouden. Het duurt iets te lang en volgt iets te bekende paden. Of het voor die tijd al eerder gedaan was weet ik niet, maar het lijkt me van wel gezien er op dat moment ook al voor ruim 60 jaar cinema werd gemaakt.

Zoals verwacht.

Normaal zou je niet denken dat veel mensen naar deze films omkijken. Het is dan ook echt puur gericht op minder kritische 13-jarigen. Personen die zelf ook gewoon in de brugklas zitten. Maar desondanks maken deze films me regelmatig nog nieuwsgierig en door een korte speelduur toch maar eens besloten deze te kijken.

Ook is het leuk om eens een kijkje te nemen over hoe potentiële, toekomstige acteurs en actrices het momenteel doen. Al verwacht ik niet snel dat zeker 85% überhaupt opgemerkt zal worden onder de radar. Slechts bij enkele heb ik een betere verwachting voor de toekomst.

Visueel is het echt niks. Zoals verwacht dus. Erg simpele shots en totaal geen krachtige beelden. Het lijkt alsof deze film gewoon in enkele weken al klaar was. Zeg maar een stuk of 2 weken. Locaties worden ook totaal niet benut. Eventjes een "hé een hunebed!" als kleine verwijzing naar een detail, maar dat voldoet niet.

Maar je kijkt hem dan ook vooral voor het verhaal. Dat is gelukkig iets beter op orde dan de algemene high-school film. Ondanks een hoop geforceerde problemen om het drama wat impact te geven. Maar het is net iets minder overdreven aangezet dan de algemene film. Vooral omdat de problemen gelukkig nooit de loop volledig overnemen.

Voor de rest degelijk, enthousiast acteerwerk. Alhoewel bijna iedere acteur en actrice moeite heeft met normaal articuleren. Het is iets te nerveus geacteerd, alsof de acteurs/actrices zich een klein beetje schamen voor hun rollen. Dat creeërt een beetje een afstandelijk gevoel.

De drama is ook redelijk kort door de bocht. Maar daardoor krijgt het verhaal zelf iets meer tempo waardoor het een stuk interessanter is om te volgen. De dames spelen de heren er volledig uit in deze film, maar krijgen dan ook vaak iets betere rollen.

Als ik 1 positieve uitschieter moet noemen, gaat mijn nominatie naar Liberakakis. Als tweede Van Woudenberg. Die 2 stijgen een stuk boven de rest uit, specifiek de volwassenen met hun domme typetjes. Echt van die geforceerde "ervaren" acteurs of actrices die er vooral voor zorgen dat je het verhaal nog iets minder serieus gaat nemen. Regelmatig handelingen die behoorlijk bedenkelijk zijn, vooral van een directrice. Ik zie daar ook niet direct de humor van in.

Liberakakis & Van Woudenberg weten nog een beetje voor een frisse toon te zorgen in de film, maar de film schiet in het algemeen wat te kort. Desondanks duurt het niet lang en stijgt het ook net iets boven bijvoorbeeld Spangas uit.

De Spaanse filmregisseur Álex de la Iglesia weet heel goed hoe hij een beetje lol moet trappen en dat levert geregeld een erg leuk horrorwerkje op. Witching & Bitching profiteert van een hoog tempo, scherpe humor en een hoop geslaagde typetjes. Zelfs de elementen die minder op de voorgrond zouden moeten staan worden niet verwaarloosd en dat levert zeker in het begin een spectaculaire achtervolging op. Het acteerwerk is daarnaast naar behoren, alhoewel niemand er helemaal bovenuit kan steken. De la Iglesia had echter af en toe wat meer mogen inzetten op spanning en minder op computereffecten, want de relatief geflipte finale komt niet zo leuk voor de dag als zou moeten. Het gaat ook allemaal iets te lang door, maar niettemin is het een hoop goed getimede fun dat lekker wegkijkt.

Het lef van regisseur Larry Charles en hoofdrolspeler Sacha Baron Cohen is lovenswaardig, maar een film als Brüno werkt duidelijk beter als een skit van hooguit een kwartier. In dit geval zit je als kijker namelijk opgezadeld met een grap die veel te veel wordt uitgesponnen en daardoor tamelijk vroeg het effect heeft verloren. Naarmate het laatste halfuur intreedt vergroot Charles de schaal van de productie en dat zorgt voor een aantal onvergetelijke momenten, maar verder is het toch vooral een hoop flauwe humor met een hoog tempo, maar weinig efficiëntie. Het overdreven gedrag van Cohen en de domheid/onwetendheid van de slachtoffers begint namelijk snel te vervelen.

Hm.

Kids entertainment. Kwam er eigenlijk pas na afloop achter dat dit deel 3 uit de filmreeks is en zelfs een hele televisieserie heeft. Ik had hier eigenlijk nog nooit van gehoord, ik keek het enkel omdat ik zelf soms weleens zin heb in iets wat ik als kind waarschijnlijk ook zou kijken.

Deze film is 1 van de meest richtingloze films die ik ooit heb gezien, ik heb eigenlijk zelden een film gezien die zo veel zaken in zo'n simpel plot betrekt. Het lijkt in dat opzicht op een heel seizoen van de serie die in 90 minuten van een film is gepropt. Het komt tamelijk rommelig over.

Zo gaat de film een bepaalde richting op, maar geeft deze uiteindelijk zowat op en gaat naar een hele andere richting. Alsof de makers verveeld raakte van het huidige plot en toen maar naar de volgende gingen. Als je denkt dat de film ze uiteindelijk samenbrengt heb je het mis. Er is wel een connectie, maar die is flinterdun.

De film kent veel grapjes en veel grollen, maar erg hilarisch is het allemaal niet. Althans, ik denk dat ik de humor gewoon een beetje ontgroeit ben. Kinderen zullen er namelijk ongetwijfeld van smullen, al betwijfel ik of de kids in een duik zullen liggen. Je zou ze er in ieder geval even zoet mee moeten kunnen houden.

De film kent namelijk wel een zeer hoog tempo, wat waarschijnlijk een direct gevolg was van de stortvloed aan ideeën die erin zitten. Veel boodschappen en wijze woorden voor kinderen, maar het blijft uiteindelijk simpel vermaak voor de kleintjes. Volwassenen zullen mogelijk vermaakt worden, maar ik zou het je uiteraard afraden als je hem alleen wil kijken.

Op papier zit er genoeg in Brute 1976 om een doordenderende, bloederige horrorfilm te zijn, maar regisseur Marcel Walz gaat ondanks een aantal smerige ideeën wel erg braaf te werk. Toch is het primair de cast die het laat afweten, met een boel oninteressante hoofdpersonages en diens weinig angstaanjagende tegenstanders. Deze griezels zijn aardig divers, maar krijgen amper de ruimte toebedeeld om wat met hun aanwezigheid aan te vangen. De setting is verder best aardig, de sfeer breekt ondanks de financiële beperkingen goed door en de moord waarin iemand zijn vleeslul met een boor wordt bewerkt is buitengewoon wreed, maar tot echte hoogtepunten komt het niet. Tegen de finale aan gooit Walz zijn film qua toonzetting een beetje om, maar de conclusie blijft weinig bevredigend.

Eh.

Die Campbell. Hij weet zijn films wel uit te kiezen. Ik vind hem ook geen slecht acteur in de horrorwereld. Maar ook zeker niet de beste. Ik denk dat hij net iets te zelfzeker is over zijn keuzes, maar stiekem maakt hem dat vaak ook wel weer erg leuk. Dat past natuurlijk bij zijn typetjes.

Het verhaal is weer eens compleet stompzinnig. Ik vraag me echt af wie dit nou weer kan verzinnen. Ik in ieder geval niet. Zou er echt mijn best voor moeten doen. Maar de uitwerking is gelukkig niet zo'n ramp als dat op voorhaand deed vermoeden.

Visueel in ieder geval niet erg hoogstaand. Deed me een beetje denken aan een Carpenter die dronken is. Een nogal lompe toon die over de film heen is gegooid, maar met een bepaalde meligheid gebracht waardoor de spanning is omgewisseld voor een komische toon.

De meeste kracht komt eigenlijk vanuit de personages, want op het gebied van horror krijg je niks. Een mummie is ook al een best saai gegeven. Geef me dan maar Elvis & Kennedy die zombies overhoop schieten. Dit zal me waarschijnlijk iets meer boeien.

Maar de personages zijn bij vlagen ook best leuk. Campbell die iets meer acteert dan zijn algemene rollen, meer dramatiek in het algemeen. En hij doet het prima daarin. Alleen vind ik Davis net iets grappiger. Die maakte me ook regelmatig wel een beetje aan het lachen.

Maar heel hilarisch is het uiteindelijk ook weer niet, en de film verveelt redelijk snel. Het tempo en de horror hadden net van een wat hoger niveau mogen zijn. Nu heb je vooral een anderhalf uur aan meligheid dat nooit volledig interessant weet te zijn.

Desondanks een aardige poging, maar niet bepaald genoeg om er echt een guilty pleasure van te maken. De horror had gerust een stuk harder en lomper gemogen. Nu faalt de film vooral op horror en als de komedie niet optimaal hilarisch is is er uiteindelijk niet heel veel meer te beleven. Desondanks wel een beetje extra punten voor het malle idee.

Ach.

Een beetje een vreemd project voor iemand als Judd Apatow. Je zou deze film, zeker na het zien van zijn wat eerdere projecten, totaal niet van hem verwachten. Zeker omdat The Bubble nergens echt de indruk achterlaat dat het maar een moment van iemand als Judd Apatow afkomstig is.

Normaal zou je van hem wat dramatiek verwachten maar toch wel een overweldigend gevoel voor komedie. The Bubble is echter pure komedie, en voelt vooral aan als een ontzettend lang uitgesponnen sketch. Een sketch die wellicht had kunnen werken als een videoclip van 5 minuten, maar niet als een film van ruim 2 uur. Het werkt uiteindelijk vermoeiend.

Ik moet toegeven dat ik de film in meerdere etappes moest uitzitten omdat ik twee keer in slaap viel. Het is gewoon een film die je zintuigen niet op de juiste manier prikkelt. Het is vooral een herhaling van grappen die maar wat graag kritisch willen zijn maar veel te melig en uitgerekt zijn om aan te slaan. Gelukkig heeft het wel beschikking over een topcast die wat wonderen brengen en de eerste 10 minuten waren nog wel melig.

Voor een pandemiefilm is het vooral herhaald. Het verhaal kent met enkele cameo's en opvallende actiescenes nog wel wat korte hoogtepunten maar al bij al is dit wel een fikse misser. Zeker Apatow zelf mag zichzelf even over het hoofd krabben. Nooit mijn favoriete regisseur geweest binnen het vak, maar met deze film mag hij zichzelf toch wel even herpakken, want dit ligt zo ver van zijn doen af dat je het bijna vrijwillig wilt vergeten.

Filmklassiekers uit deze tijdsperiode zijn vaak erg intrigerend, maar Pandora's Box duurt te lang en heeft na een uur niet al te veel meer in te brengen. Regisseur Georg Wilhelm Pabst profiteert vooral van de enthousiaste hoofdrol van Louise Brooks, die er werkelijk alles aan doet om zo energiek mogelijk voor de dag te komen. Het verhaal daaromheen is minder boeiend, waarin de uiteindelijke afloop toch vooral een middelmatige indruk maakt en daardoor geen memorabele voetnoot achterlaat. De personages om Brooks heen zijn bovendien beduidend vervelender, met herhaaldelijk infantiele en volstrekt onbegrijpelijke acties.

Typisch Reiner.

Zo'n interessant of groot regisseur is het nu ook weer niet, wel een aantal interessante titels, maar tot nu toe maar 1 filmpje gezien van Reiner die echt een ruime voldoende kreeg. Ook deze is helaas geen uitzondering op zijn reeks.

Deze film voelt vooral heel erg gehaast aan. Normaal duren dit soort verhalen rustig 130 minuten, dus nu is het geen probleem dat deze slechts 97 minuten duurt, maar aan de andere kant voelt het wel chaotisch en gehaast aan helaas.

Vooral het eerste deel in het ziekenhuis is wat slap. Een echte band wordt echter nooit gevormd. Het gaat, ondanks het trage tempo, te snel voorbij. Het leek alsof ze elkaar nog het bed konden uitschoppen en de volgende scene gaan ze gezellig op pad. Het gaat te haastig.

Voor de rest is het idee wel leuk, en de boodschap ook wel goed, maar de film is oprecht gewoon matig op sommige vlakken. Alhoewel het een stuk vlotter is eenmaal het lijstje in beeld komt, zijn er nog steeds wat zwakke momenten. Zoals de scene met het vrouwtje aan de bar. 2 verhaaltjes en ze vraagt hem al naar bed.

Voor de rest is het acteerwerk wel bovengemiddeld. Nicholson en Freeman zijn sterk en ook de reden dat deze film dan ook werkt eigenlijk. Het begint wat vlotter te worden en wat liever, waarbij het slot wel wat meer impact heeft.

Echter geen optimale impact, omdat de opbouw, zeker in het begin, te slap was. Je hebt niet echt een goede band met de 2 en daarom kan je je moeilijk echt inleven. Maar de boodschap is zoet en de film is lief hier en daar. Het is goed bedoeld, en daarom gun ik hem nog wel een voldoende.