menu

Bright Star (2009)

mijn stem
3,00 (226)
226 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Australië / Frankrijk
Drama / Romantiek
119 minuten

geregisseerd door Jane Campion
met Abbie Cornish, Ben Wishaw en Paul Schneider

Tussen de negentiende-eeuwse poëet John Keats (Ben Wishaw) en zijn buurmeisje Fanny (Abbie Cornish), een eigenzinnige modestudente, ontstaat liefde. Wanneer haar moeder en zijn beste vriend hoogte krijgen van deze, in hun ogen, ongepaste relatie, hebben Fanny en John al een onuitwisbare invloed op elkaars bestaan gekregen. Als John ernstig ziek wordt, luidt dit voor de jonge geliefden het vroegtijdige einde in van hun romance.

zoeken in:
avatar van kos
3,5
kos
Prrrauline schreef:
Pure romantiek, nothing more, nothing less. Ben ik normaliter niet zo weg van, maar de innemende personages maakten het voor mij toch tot loyaal meevoelen.


Idem hier.

Anno 2009 nog een boeiende film over romantische poëzie maken, ga er maar aan staan!

Maar de fijne sfeer en met name de acteurs maken er toch iets heel moois van. Whishaw is net als in Brideshead Revisited uitermate geschikt voor een rol als dit en Abbie Cornish, die ik eigenlijk alleen van naam kende, is werkelijk fenomenaal. Prachtige actrice, zo echt.

2,0
Wat een vreselijk niet-boeiend verhaal. Ik hou normaal wel van dit genre films, alleen ik vind het hier wel heel slecht neergezet. De personages kunnen gewoon niet boeien.
Ondanks dat toch nog 2* voor de kostuums

avatar van Mars4i
2,5
GRBB schreef:
Ik vond dit een prachtige film. Ik heb deze film gezien in het Engels, zonder ondertitels dus. Ik weet niet hoe men deze film vertaald heeft, maar ik denk dat het verschrikkelijk moeilijk moet zijn om poëzie te vertalen op een boeiende manier. Hierdoor heb ik het verhaal en de poëzie waarschijnlijk anders ervaren dan de mensen die de film met ondertitels bekeken.


Ik heb hem gelukkig met ondertitels gezien, want anders was deze film voor mij helemaal niet te volgen. Je moet volgens mij ook van poëzie houden om deze film echt interessant/goed te vinden. Al met al mooi gemaakt en goed geacteerd, maar voor mij een te trage film.

avatar van Fran
3,0
Op zich is het wel een mooi kostuumdrama om naar te kijken maar er ontrbrak iets. Het had alles wat een kostuumdrama moest hebben maar ik miste de onderhuidse spanningen. In deze tijden mochten de mannen en vrouwen vaak niet alleen samen zijn voordat ze getrouwd waren waardoor ze steeds meer naar elkaar gingen verlangen en er een bepaalde broeierige sfeer ontstaat. Tenminste ... dat idee heb ik na het aantal kostuumdrama's dat ik gezien heb. Bij deze film miste ik dat een beetje.

Ik vond het wel mooi om af en toe mooie poezie voorbij te horen komen maar misschien was het toch net iets te veel waardoor de vaart een beetje uit het verhaal ging.

De personage's vond ik niet zo heel boeiend. Ze bleven naar mijn gevoel een beetje te veel op de vlakte. Waarom waren ze nou zo verliefd op elkaar ? Het ging niet echt de diepte in. Het enige personage wat ik wel boeiend vond was mr Brown. Waarom was die man zo fel tegen de relatie tussen John en Fanny ? Ik had het gevoel dat hij zelf verliefd was op John. Wat natuurlijk absoluut niet kan in die tijd.

Toch is het zeker wel een prettig drama om naar te kijken en heb ik ook een traantje gelaten op het einde.

avatar van Decec
3,0
Ik vond niet zo spannend dramafilm, kostuumdrama is wel mooi.
3 sterren, dus cijfer 6 is voldoende.

3,5
Voor de filmliefhebber, wat vertrouwd met het werk van Keats, een absolute meerwaarde tov wat de niet-kenner ervaart : een goed gemaakte, biografische film, weliswaar zonder veel spanning, maar werkelijk boordevol zachte romance en poëzie.
Uitstekend acteerwerk, niet alleen van de hoofdrolspelers maar ook van de andere, zoals de jonge Edie Martin.

(verwijderd)
Keats was wel een naam, die ik voorbij heb horen komen tijdens de Engelse literatuur lessen, lang geleden. "A thing of beauty is a joy forever" is een echo, waarvan ik niet wist dat 't van zijn hand kwam. Ik zat waarschijnlijk te dromen, toen 't verteld werd.
Dat Jane Campion eigenzinnige films over de liefde maakt, bleek al bij The Piano. Dit keer pakt ze uit met een biopic over John Keats, met name vanuit het perspectief van geliefde Fanny Brawne. De close-up van naald en draad als opening van het verhaal spreekt dan ook boekdelen. Haar passie huist in haar vermogen en talent om zich te kleden in prachtige elegante en puur eigen creaties. Keats hanteert een geheel andere uitingsvorm en etaleert zijn kunsten via inkt en papier. De spanningsboog in het verhaal uit zich in verschillende symbolische driehoeksverhoudingen. Meest in het oog springend is die van de aankleding, de taal en de natuur. Het tafereel van het blauw rood geklede paar in het kleurloze grijze bos is van een ongekende schoonheid. Het beeld stilzetten, uitprinten, inlijsten en aan de muur hangen ... met recht een "joy forever".
Buitengewoon knap hoe Campion trouw blijft aan de geschiedenis en de ingetogen emoties tot uiting laat komen door de basismiddelen van film: taal, beeld, subtiele musikale ondersteuning en eerst en vooral acteervermogen.

avatar van JJ_D
3,5
Positief:
- authentieke regie, niet zomaar een geforceerd kostuumdrama
-- de klasse van de Jane Austen-films
- intelligent, zelfs intellectualistisch met de poëzie van Keats
- aandoenlijke vertolking van Keats, met vrouwelijke tegenspeelster deze keer niet als “leuk snoetje”
- gaat dieper dan het modale kostuumdrama…snijdt meer dan Jane Austen
- sfeervolle muziek
- smaakt naar meer Keats!
- Jane Campion durft het lelijke ook te tonen, draait niet zomaar weg…soms hard
- schitterende beelden soms (kamer – waait)

Negatief:
- nog altijd te braaf…mag harder en ruwer.
- te conventioneel…typische motieven om iets tot uiting te brengen (Keats in regen e.d.)
- sfeer wordt niet echt grimmiger
- …. Allerhande kleine schoonheidsfoutjes?
- zelfrelativering? (cfr. Jane Austen-films)
-- uiteindelijk te gepolijst, al worden er grote stappen voorwaarts gemaakt?

avatar van scorsese
2,5
Erg langdradige kostuumfilm over de liefdesverhouding tussen dichter John Keats en zijn buurmeisje. Film ziet er mooi en sfeervol uit en ook de acteurs doen het goed. Te poetisch naar mijn smaak en daardoor nogal snel saai.

avatar van rep_robert
3,0
Mooi en ingetogen kostuumdrama met mooie rollen voor Cornish, Wishaw en vooral ook Schneider die mooie, botsende dialogen met Cornish heeft.
Helaas gaat het her en der ten onder aan de vele poëzie, waar ik zelf weinig mee heb. Dat is toch de voornamelijke kern in deze film en dat zorgt ervoor dat ik er niet helemaal in gezogen werd. Wist overigens ook niet dat hij dus echt een beroemd poëet was, waardoor de synopsis hierboven teveel verraad naar mijn mening.

3*

avatar van Elineloves
3,0
Tsja. Ik hou niet zo van kostuumdrama's, of films uit die tijd. Ik vind het vaak wat te zoetsappig, door alle poëzie. Waarom ik deze film dan toch gekeken heb? Omdat ik hoopte verrast te worden. En dat is aardig gelukt. Mooie ingetogen acteerwerk, zeker geloofwaardig en stukken minder zoet dan ik verwacht had. Het is wel schattig, maar niet op een slijmerige manier, zo heb ik het graag.

De film raakte me wel, het is vrij realistisch. Liefde is mooi, maar kan ook ontzettend pijn doen. De hartstochtelijke passie spat van het scherm en er is duidelijk chemie. De muziek is mooi, de beelden prachtig en het acteerwerk ook meer dan in orde, dus ik kan wel zeggen dat ik positief verrast ben.

Laat ik wel vooropstellen dat dit geen film is die ik snel weer op zou zetten, na hem eenmaal gezien te hebben is het wel voldoende en hoewel ik hem niet slecht vond zal een herziening er waarschijnlijk niet inzitten.

Ik hou het dan maar bij deze herinnering en het positieve gevoel wat ik er aan over hem gehouden, dan kan het tenminste niet alsnog tegenvallen.

avatar van Norma
2,0
Campion heeft een aantal films gemaakt die ik schitterend vind en n.a.v. de mooie plaatjes die ik in de trailer voorbij zag komen verheugde ik me ook erg op Bright Star. Maar ik ben teleurgesteld.

Ja de mooie plaatjes zitten er wel in, daar ligt het niet aan, het is zonder meer een heel degelijk gemaakte film. Maar met de veelvuldig voorgedragen poëzie had ik niet zoveel, in ieder geval niet uit de mond van Ben Wishaw. De zwaarmoedigheid van zijn personage ging me tegenstaan en ik vond het moeilijk om me in te leven in Fanny’s gedweep met en liefde voor Keats.

Dat lag overigens niet aan Abbie Cornish, ik vond haar verder erg goed in haar rol. Maar dankzij de fletse, lusteloze uitstraling van haar tegenspeler heb ik de hele film als zodanig ervaren.
Weg romantiek, dan helpen velden vol met de meest prachtige bloemen ook niet meer

avatar van xxc
3,0
xxc
Jammer... maar helaas.


Meteen de eerste minuut van de film word je op de feiten gedrukt. Je maakt meteen kennis met Fanny, die op dat moment al (misschien weinig, maar ze zijn er) gevoelens heeft voor John. Op zich wel jammer.. ik had graag een ander soort 'inleiding' gehad. Wat vroeger in de tijd..

Wat mij vervolgens het eerste opviel nadat ik de twee hoofdrolspelers samen heb gezien is dat er totaal geen chemie is tussen hen. Niks. Erg jammer.. bepaalt een heleboel.
Gelukkig waren de acteerprestaties niet slecht, absoluut niet.

Het verhaal zelf is op zich niet verkeerd, maar de chemie is er gewoon niet. Het verhaal pakte me daardoor niet en ik kwam er totaal niet in.. Nee, zonde.

Aangezien de acteerprestaties prima waren, het verhaal zelf ook ga ik geen onvoldoende geven.. Een krap zesje

3*

avatar van blitzz
4,0

Dat Jane Campion eigenzinnige films over de liefde maakt, bleek al bij The Piano. Dit keer pakt ze uit met een biopic over John Keats, met name vanuit het perspectief van geliefde Fanny Brawne. De close-up van naald en draad als opening van het verhaal spreekt dan ook boekdelen. Haar passie huist in haar vermogen en talent om zich te kleden in prachtige elegante en puur eigen creaties. Keats hanteert een geheel andere uitingsvorm en etaleert zijn kunsten via inkt en papier. De spanningsboog in het verhaal uit zich in verschillende symbolische driehoeksverhoudingen. Meest in het oog springend is die van de aankleding, de taal en de natuur. Het tafereel van het blauw rood geklede paar in het kleurloze grijze bos is van een ongekende schoonheid. Het beeld stilzetten, uitprinten, inlijsten en aan de muur hangen ... met recht een "joy forever".
Buitengewoon knap hoe Campion trouw blijft aan de geschiedenis en de ingetogen emoties tot uiting laat komen door de basismiddelen van film: taal, beeld, subtiele musikale ondersteuning en eerst en vooral acteervermogen.



Mooi verwoord.

avatar van soom
5,0
I can't breath...

Abbie Cornish heeft toch wel een talent, en ze is knap. Ik schreef ergens dat ze niet meteen knap was, maar wel talent bezat, maar die mening mag ik hopelijk bijstellen. Ze is steengoed. Haar expressie op het moment dat ze deze woorden uitspreekt, grijpt aan, haar verdriet is zo voelbaar dat ik de tranen in mijn ogen voelde schieten. Ik heb het idee dat ik Ben Whishaw toch maar eens moet gaan zien in Perfume. Zijn hele uitstraling verpletterde me zodanig, ik ben benieuwd naar hem. Abbie en Ben zijn dus prachtig. Daartegenover het prachtige liefdesverhaal van Fanny Brawne en John Keats, (wie dat zijn/waren/zijn geweest wist ik niet echt, ik houd me niet echt bezig met dichters) dat meeslepend en kundig wordt uitgewerkt, en ja, dan ben ik gewoon echt niet te beroerd om 5 * uit te delen. Omdat het me aangrijpt, me verplettert, en ik alles zo mooi vond, dat ik, dagen nadat ik hem gezien heb, eraan blijf denken.

avatar van martijn011
1,0
Zeer grote teleurstelling. Eigenlijk een enorm grote flop. Wat is het lang geleden dat ik zo'n saaie film heb zitten kijken. Het eerste half uur voelde aan als drieënhalf uur en toen ik besefte dat ik nog anderhalf uur te gaan had zonk de moed me in de schoenen. Heb het volgehouden en vind dat een behoorlijke prestatie van mezelf.

Want wat was dit saai zeg. Ben best te porren voor een kostuumdrama of een film uit de negentiende eeuw, en zelfs gedichten kunnen me bij tijd en wijle nog wel bekoren.
Maar hoe de film uitgewerkt wordt is gewoon ronduit dramatisch. Heel af en toe heb ik me vermaakt, maar dat waren hooguit vijf minuten.
Ga er verder ook maar geen woorden meer aan vuil maken, één groot drama is dit zeker en één ster is meer dan zat..

avatar van stipstap
2,0
Ik heb veel respect voor Campion. Maar deze film is echt wel een flop. De twee hoofdrolspelers zijn fout gecast en komen totaal ongeïnspireerd over. Jammer want de film zou je moeten overspoelen met romantiek, maar het komt totaal niet over.

avatar van 93.9
3,5
Mannelijke hoofdrol is echt niet goed... Verder zaten er best mooie scenes in, maar tikkeltje te doorsnee...

avatar van hdehoon
2,5
Mooie beelden, goede acteurs, maar toch geen boeiende film. Er was geen samenhang, het bleef aan de oppervlakte. Je kreeg niet het gevoel de mensen in het verhaal echt te leren kennen. Tegen het einde werd het plot intiemer en beter. Misschien had de eerste helft sterk ingekort moeten worden.

avatar van The One Ring
2,5
Bright Star is een dappere poging om van een film over Romantische poëzie een even Romantische film te maken (en nee, ik bedoel niet zozeer over liefde, maar met het gevoel van de periode van de Romantiek). Dat is volgens mij niet al te vaak gedaan. Bright Star heeft volgens mij net zoveel grote fans als mensen die er weinig mee kunnen. De Romantiek is nooit helemaal mijn ding geworden en ik vrees dat Bright Star er weinig aan verandert.

Aanvankelijk vond ik het nog wel interessant om de personages te volgen. Het acteerwerk van Wishaw, Cornish en Schneider is sowieso ijzersterk waardoor ik wel in de karakters geïnteresseerd raakte. Uiteindelijk werd het echter al snel een aaneenschakeling van praten over de liefde, over gevoelens en over de pijn van het uit elkaar zijn. Dat betekend veel shots van mensen die lijden en smachtende blikken tonen. Het is mijn smaak gewoon niet, vrees ik.

Campion probeert het op te leuken door zelf ook poëtische beelden en situaties te maken, met zelfs een kamer vol vlinders tot gevolg. Misschien als deze lijn wat sterker doorgezet wordt en Campion een meer volledig lyrische film a la Malick gemaakt had was het misschien allemaal een stuk beter geweest. Nu maakt de grotere hang naar realisme de wat meer betoverende elementen wat belachelijk. Het ziet er mooi uit, maar het vloeit niet zo mooi in elkaar over als je zou willen. Juist datgene waarover Keats al vroeg in de film voor geprezen wordt, zijn ritmiek en de mogelijkheid om mensen met zijn woorden te laten vliegen, had hier aanwezig moeten zijn, maar miste ik. Geen gemakkelijke taak en ik moet erbij zeggen dat ondanks de formele schoonheid van zijn werk de gedichten van Keats mij toch ook niet echt grijpen.

Dus waarschijnlijk is dit gewoon geen film voor mij. Ik kan niet ontkennen dat het er prachtig uitziet, dat het acteerwerk top is en dat de personages de diepgang hebben die ze verdienen. Het maakt alleen geen diepe indruk op mij.
2,5*

3,0
hdehoon schreef:
Mooie beelden, goede acteurs, maar toch geen boeiende film. Er was geen samenhang, het bleef aan de oppervlakte. Je kreeg niet het gevoel de mensen in het verhaal echt te leren kennen. Tegen het einde werd het plot intiemer en beter. Misschien had de eerste helft sterk ingekort moeten worden.

Ik had het niet beter kunnen zeggen. Ik kreeg maar geen vat op deze film en het duurde erg lang eer ik iets van betrokkenheid begon te voelen. Het einde vond ik aangrijpend. Abbie Cornish speelt hier een prachtige rol. Maar een Oscar verdient degene die de kostuums ontwierp en gemaakt heeft. Verder was het ook wel een loodzwaar drama, twee uur lang, zonder een rustpunt voor de kijker. En met een voorspelbare afloop.

De manier waarop John Keats de bestaansreden van het gedicht uitlegt, weerspiegelt wellicht hoe de kijker deze film kan en mag beleven. Niet met verstand de rationaliteit zoeken om in een meer te duiken, niet om dan naar de overkant te zwemmen, niet om zich een beetje op te frissen, maar om de sensatie en de diepe intensiteit van het moment met alle zintuigen te ervaren.

Deze film is een waar kunstwerk, een beeldenpoëzie met zoveel gevoel voor detail en uiterst delicate kadering, kleurkeuzen, contrasten, en zo meer, en zo meer, dat het een niet te ontkomen onderdompeling wordt in een duizelingwekkende emotionele liefdesreis.
Een op waarheid gebaseerde liefdesgeschiedenis over een liefde die nergens ten volle geconsumeerd kon en mocht worden, waardoor het ondraaglijke verlangen naar de totale overgave als een verstikkende pijn in elke scene voelbaar is.

Soms zouden films nooit een einde mogen hebben. Dit was er zo een.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:35 uur

geplaatst: vandaag om 22:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.