Bright Star (2009)

Ik zou daar toch maar niet te veel op rekenen. Ik heb deze film vanavond in de sneak gezien en ik ben twee keer in slaap gevallen en dat was echt niet omdat ik deze film zo boeiend vond. Integendeel; het is de saaiste film die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb. Alles ging zo verschrikkelijk traag en er werd ontzettend veel gepraat. Geen hartstochtelijke vrijpartijen tussen de hoofdrolspelers die toch oh zo ontzettend op elkaar verliefd waren. Tja, dat hoorde nu eenmaal niet in de elitaire kringen in dat bekrompen burgelijke 19e eeuwse tijdperk in Engeland. En dan kun je ook niets anders dan een slaapverwekkende vertoning verwachten die bovendien ook nog eens veel te lang duurde.

Het acteerwerk was daarentegen niet slecht, maar dat is ook het enigste positieve punt wat ik kan opnoemen. Fanny Brawne hield van breien, ach laat Jane Campion dat ook maar gaan doen, want na "The Piano" heeft ze niet een behoorlijke film meer gemaakt.

2,0*

Prachtig acteerwerk en hele mooie plaatjes. Het kleine meisje "Toots" heeft mijn hart gestolen!
Ik was niet bekend met het werk van John Keats, ik ben ook geen liefhebber van poëzie, en zal het door deze film ook niet worden.

De vele poëzie die de hele film door wordt opgedragen verveelde me niet, ik vond het wel mooi, ook al begreep ik er geen hol van.

Die Fanny vond ik nogal een aanstelster, en vroeg constant om medelijden aan haar omgeving. Het was vast wel echte liefde, maar dat "oh oh oh wat ben ik toch zielig" was op een gegeven moment wel genoeg. Dat ze na de dood van haar vriendje nog jarenlang over een heideveld heeft gelopen om haar verdriet te verwerken vond ik typisch een actie voor haar, ik had niets minder verwacht.

De onderlinge relaties binnen de familie zijn erg vrij, ik had gedacht dat het in die tijd veel preutser zou zijn.

Samenvattend: Voor de romantici onder ons een heerlijke wegzwijmelfilm, voor visueel ingestelden een genot om te zien, en voor liefhebbers van poëzie een must!

Idem hier.

Anno 2009 nog een boeiende film over romantische poëzie maken, ga er maar aan staan!

Maar de fijne sfeer en met name de acteurs maken er toch iets heel moois van. Whishaw is net als in Brideshead Revisited uitermate geschikt voor een rol als dit en Abbie Cornish, die ik eigenlijk alleen van naam kende, is werkelijk fenomenaal. Prachtige actrice, zo echt.

Op zich is het wel een mooi kostuumdrama om naar te kijken maar er ontrbrak iets. Het had alles wat een kostuumdrama moest hebben maar ik miste de onderhuidse spanningen. In deze tijden mochten de mannen en vrouwen vaak niet alleen samen zijn voordat ze getrouwd waren waardoor ze steeds meer naar elkaar gingen verlangen en er een bepaalde broeierige sfeer ontstaat. Tenminste ... dat idee heb ik na het aantal kostuumdrama's dat ik gezien heb. Bij deze film miste ik dat een beetje.

Ik vond het wel mooi om af en toe mooie poezie voorbij te horen komen maar misschien was het toch net iets te veel waardoor de vaart een beetje uit het verhaal ging.

De personage's vond ik niet zo heel boeiend. Ze bleven naar mijn gevoel een beetje te veel op de vlakte. Waarom waren ze nou zo verliefd op elkaar ? Het ging niet echt de diepte in. Het enige personage wat ik wel boeiend vond was mr Brown. Waarom was die man zo fel tegen de relatie tussen John en Fanny ? Ik had het gevoel dat hij zelf verliefd was op John. Wat natuurlijk absoluut niet kan in die tijd.

Toch is het zeker wel een prettig drama om naar te kijken en heb ik ook een traantje gelaten op het einde.

Voor de filmliefhebber, wat vertrouwd met het werk van Keats, een absolute meerwaarde tov wat de niet-kenner ervaart : een goed gemaakte, biografische film, weliswaar zonder veel spanning, maar werkelijk boordevol zachte romance en poëzie.

Uitstekend acteerwerk, niet alleen van de hoofdrolspelers maar ook van de andere, zoals de jonge Edie Martin.

Erg langdradige kostuumfilm over de liefdesverhouding tussen dichter John Keats en zijn buurmeisje. Film ziet er mooi en sfeervol uit en ook de acteurs doen het goed. Te poetisch naar mijn smaak en daardoor nogal snel saai.

Mooi en ingetogen kostuumdrama met mooie rollen voor Cornish, Wishaw en vooral ook Schneider die mooie, botsende dialogen met Cornish heeft.

Helaas gaat het her en der ten onder aan de vele poëzie, waar ik zelf weinig mee heb. Dat is toch de voornamelijke kern in deze film en dat zorgt ervoor dat ik er niet helemaal in gezogen werd. Wist overigens ook niet dat hij dus echt een beroemd poëet was, waardoor de synopsis hierboven teveel verraad naar mijn mening.

3*

Tsja. Ik hou niet zo van kostuumdrama's, of films uit die tijd. Ik vind het vaak wat te zoetsappig, door alle poëzie. Waarom ik deze film dan toch gekeken heb? Omdat ik hoopte verrast te worden. En dat is aardig gelukt. Mooie ingetogen acteerwerk, zeker geloofwaardig en stukken minder zoet dan ik verwacht had. Het is wel schattig, maar niet op een slijmerige manier, zo heb ik het graag.

De film raakte me wel, het is vrij realistisch. Liefde is mooi, maar kan ook ontzettend pijn doen. De hartstochtelijke passie spat van het scherm en er is duidelijk chemie. De muziek is mooi, de beelden prachtig en het acteerwerk ook meer dan in orde, dus ik kan wel zeggen dat ik positief verrast ben.

Laat ik wel vooropstellen dat dit geen film is die ik snel weer op zou zetten, na hem eenmaal gezien te hebben is het wel voldoende en hoewel ik hem niet slecht vond zal een herziening er waarschijnlijk niet inzitten.

Ik hou het dan maar bij deze herinnering en het positieve gevoel wat ik er aan over hem gehouden, dan kan het tenminste niet alsnog tegenvallen.

Jammer... maar helaas.

Meteen de eerste minuut van de film word je op de feiten gedrukt. Je maakt meteen kennis met Fanny, die op dat moment al (misschien weinig, maar ze zijn er) gevoelens heeft voor John. Op zich wel jammer.. ik had graag een ander soort 'inleiding' gehad. Wat vroeger in de tijd..

Wat mij vervolgens het eerste opviel nadat ik de twee hoofdrolspelers samen heb gezien is dat er totaal geen chemie is tussen hen. Niks. Erg jammer.. bepaalt een heleboel.

Gelukkig waren de acteerprestaties niet slecht, absoluut niet.

Het verhaal zelf is op zich niet verkeerd, maar de chemie is er gewoon niet. Het verhaal pakte me daardoor niet en ik kwam er totaal niet in.. Nee, zonde.

Aangezien de acteerprestaties prima waren, het verhaal zelf ook ga ik geen onvoldoende geven.. Een krap zesje

3*

Zeer grote teleurstelling. Eigenlijk een enorm grote flop. Wat is het lang geleden dat ik zo'n saaie film heb zitten kijken. Het eerste half uur voelde aan als drieënhalf uur en toen ik besefte dat ik nog anderhalf uur te gaan had zonk de moed me in de schoenen. Heb het volgehouden en vind dat een behoorlijke prestatie van mezelf.

Want wat was dit saai zeg. Ben best te porren voor een kostuumdrama of een film uit de negentiende eeuw, en zelfs gedichten kunnen me bij tijd en wijle nog wel bekoren.

Maar hoe de film uitgewerkt wordt is gewoon ronduit dramatisch. Heel af en toe heb ik me vermaakt, maar dat waren hooguit vijf minuten.

Ga er verder ook maar geen woorden meer aan vuil maken, één groot drama is dit zeker en één ster is meer dan zat..

Bright Star is een dappere poging om van een film over Romantische poëzie een even Romantische film te maken (en nee, ik bedoel niet zozeer over liefde, maar met het gevoel van de periode van de Romantiek). Dat is volgens mij niet al te vaak gedaan. Bright Star heeft volgens mij net zoveel grote fans als mensen die er weinig mee kunnen. De Romantiek is nooit helemaal mijn ding geworden en ik vrees dat Bright Star er weinig aan verandert.

Aanvankelijk vond ik het nog wel interessant om de personages te volgen. Het acteerwerk van Wishaw, Cornish en Schneider is sowieso ijzersterk waardoor ik wel in de karakters geïnteresseerd raakte. Uiteindelijk werd het echter al snel een aaneenschakeling van praten over de liefde, over gevoelens en over de pijn van het uit elkaar zijn. Dat betekend veel shots van mensen die lijden en smachtende blikken tonen. Het is mijn smaak gewoon niet, vrees ik.

Campion probeert het op te leuken door zelf ook poëtische beelden en situaties te maken, met zelfs een kamer vol vlinders tot gevolg. Misschien als deze lijn wat sterker doorgezet wordt en Campion een meer volledig lyrische film a la Malick gemaakt had was het misschien allemaal een stuk beter geweest. Nu maakt de grotere hang naar realisme de wat meer betoverende elementen wat belachelijk. Het ziet er mooi uit, maar het vloeit niet zo mooi in elkaar over als je zou willen. Juist datgene waarover Keats al vroeg in de film voor geprezen wordt, zijn ritmiek en de mogelijkheid om mensen met zijn woorden te laten vliegen, had hier aanwezig moeten zijn, maar miste ik. Geen gemakkelijke taak en ik moet erbij zeggen dat ondanks de formele schoonheid van zijn werk de gedichten van Keats mij toch ook niet echt grijpen.

Dus waarschijnlijk is dit gewoon geen film voor mij. Ik kan niet ontkennen dat het er prachtig uitziet, dat het acteerwerk top is en dat de personages de diepgang hebben die ze verdienen. Het maakt alleen geen diepe indruk op mij.
2,5*

De manier waarop John Keats de bestaansreden van het gedicht uitlegt, weerspiegelt wellicht hoe de kijker deze film kan en mag beleven. Niet met verstand de rationaliteit zoeken om in een meer te duiken, niet om dan naar de overkant te zwemmen, niet om zich een beetje op te frissen, maar om de sensatie en de diepe intensiteit van het moment met alle zintuigen te ervaren.

Deze film is een waar kunstwerk, een beeldenpoëzie met zoveel gevoel voor detail en uiterst delicate kadering, kleurkeuzen, contrasten, en zo meer, en zo meer, dat het een niet te ontkomen onderdompeling wordt in een duizelingwekkende emotionele liefdesreis.

Een op waarheid gebaseerde liefdesgeschiedenis over een liefde die nergens ten volle geconsumeerd kon en mocht worden, waardoor het ondraaglijke verlangen naar de totale overgave als een verstikkende pijn in elke scene voelbaar is.

Soms zouden films nooit een einde mogen hebben. Dit was er zo een.

De prachtige plaatjes kunnen de inhoud helaas niet redden. We worden meegesleept in een onwaarschijnlijk brave romance, die maar niet meeslepend wil worden. Van enige chemie tussen de beide geliefden is totaal geen sprake. Een tot mislukken gedoemd project, dat was van meet af aan wel duidelijk: ik werd er moe en moedeloos van.

Zoveel meer romantische opwinding in het zinderende Call Me By Your Name, of Brief Encounter dat hier zowaar ook nog even voorbijkomt in 'Huge cloudy symbols of a high....romance. Het door Fred gezochte puzzelwoord.

Maar we dwalen af; vlug over naar 'The Power of the Dog'.

Ondanks de dichtteksten van John Keats een tegenvallende film over de laatste levensjaren van de beroemde dichter. Naast die teksten heeft de film weinig te bieden, hoewel de charmante Abbie Cornish haar beste beentje voorzet om er wat van de maken. Het is romantiek van de koude grond, omdat de chemie tussen haar en Ben Whishaw ontbreekt. Ik had hier veel meer van verwacht.

Degelijk, en ik was zeker geïnteresseerd in een film over Keats, maar ik had toch op iets meer gehoopt dan wat Bright Star levert. Ondanks dat ik The Piano prachtig vond en meermaals heb gekeken, deed de poster van Bright Star me toch wegblijven; het oogt net iets teveel als een Twilight achtige tienerromance. Dat is de film overigens niet, dus daar ben ik wel iets misleid.

Maar na de adembenemende, poëtische pracht van Malicks A Hidden Life vanmorgen (ook visueel), stak dit toch iets schriller af... Ik was wel verrast dat Fanny door Abbie Cornish vertolkt bleek te worden. Ik had haar niet herkend, ken haar vooral blonder en iets minder... period piece...

3,3*

Regisseuse Jane Campion keert terug naar kostuumdrama's, een type film dat voor haar in het verleden mooie successen heeft opgeleverd. Ze slaagt er echter niet in om deze wederom te herhalen, ondanks het zeer sterke acteerwerk van Abbie Cornish. Problematisch is dat de twee figuren die in een romantische ontwikkeling raken nooit sympathiek uit de hoek komen, zeker het karakter van Ben Whishaw haalt geregeld de merkwaardigste fratsen uit. Hierdoor is de ontluikende liefde nergens "prettig" om naar te kijken, waardoor alle subtiele regiekunstjes van Campion meteen de mist in drijven. De achtergrond en aankleding van Bright Star is gedetailleerd en uitgedacht, maar dat neemt niet weg dat de 119 minuten uiteindelijk een lange zit vormen. Opmerkelijk is dat het gebeuren op bestaande personages is gebaseerd, waardoor ik enkele vorderingen nog absurder vond overkomen dan voorheen.