Las Brujas de Zugarramurdi (2013)

Gekke maffe horror/komedie die lekker wegkijkt. Er gebeurt genoeg in. Prima vermaak.

Een film van Álex de la Iglesia. Een regisseur die met films als El Día de la Bestia (1995) en Balada Triste de Trompeta (2010) al liet zien dat hij een hang naar het absurde en groteske heeft. Die hang komt ook in deze film onmiskenbaar naar voren.

Las Brujas de Zugarramurdi is een horrorkomedie die na de hypnotisch geënsceneerde opening credits furieus van start gaat. In de opening credits komen schijnbaar willekeurig de meest uiteenlopende voorbeelden van bekende vrouwen uit heden en verleden voorbij. Confronterend en magnetisch tegelijk. De link met hekserij is snel gelegd. Na deze verontontrustende fotogalerij, toont de camera een man die zich als een zilverkleurige Jezus heeft uitgedost. Vervolgens waaiert de camera uit over een marktplein waarop zich nog meer merkwaardig gekostumeerde personen blijken te bevinden. Living statues. En dan gaat het los. Opeens gebeurt er van alles.

Snel gemonteerd. Korte cuts. Hectiek en gekte nemen opeens bezit van het plein dat van een gezellige vergaderplaats verandert in een grimmige plaats van geweld. Absurd. Grotesk. Humoristisch. Een heftig begin van de film. Een begin waar de onvoorbereide kijker even van moet bijkomen.

Na de openingsfase neemt de film gas terug. De mannelijke hoofdpersonages worden wat meer belicht. Dat gebeurt niet heel diepzinnig, maar gaat gepaard met veel banale humor en dient vooral om de kijker duidelijk te maken dat beide mannen in hun privéleven continu in conflict zijn met leden van het vrouwelijke geslacht. Die wetenschap vormt een humoristische rode draad en is belangrijke info voor de aanstaande clash tussen de mannen en een heksenkring die ze bij toeval tegen het lijf lopen. Hoewel het tempo in dit deel van de film gematigder is en het verhaal soms slechts lichtelijk boeit, bevat ook dit deel voldoende heerlijke absurde en onappetijtelijke groteske momenten om geamuseerd te blijven.

Het grootste en laatste deel van de film beslaat dan de ontmoeting met de heksenkring. De film zet voor de afwikkeling van deze strijd een tandje tempo bij. Leuk, amusant, grappig en bovenal extravagant en chaotisch wordt de finale strijd gevoerd. Heel aangenaam. Toch begon er op den duur iets te knagen. Ik miste een flinke dosis venijn en duisternis. De humor was leuk maar ook iets teveel van de kluchtige soort. Meer zwartgalligheid en hatelijkheid hadden gemogen.

Álex de Iglesia doet op het fantastische, absurde en groteske vlak mooie dingen. In het statiomaire verhaal is hij minder bedreven. Daarin komen zijn personages niet bevredigend tot ontwikkeling, blijkt het verhaal vrij dun en neemt hij vaak zijn toevlucht tot banale humor. In de fantastische opening en in de heerlijke finale, die beide grootschalig en chaotisch zijn opgezet, komen de talenten van de Iglesia het beste tot hun recht.

Humor ?

Humor!

Komt vooral omdat ik sommige komische stukjes net niet goed genoeg vond,

Moesten we dat als maatstaf nemen voor indelingen van genres zou het nogal een zooi worden

Apart en mooi beeldvermaak. Een vreemde film die je ondanks de lengte vast op de stoel houdt en een onuitwisbare indruk achterlaat.

We gaan niets te verklappen, gewoon gaan zien!

Een kleine 8!

De eerste helft is gewoon heel sterk, kwaliteitshumor van de hoogste plank. Heerlijk die stereotypering van man en vrouw en het huwelijk. Maar de tweede helft is beduidend minder, die helft leek het meer op een slapstick en was de humor wel leuk maar veel simpeler. Het acteerwerk is echt heel fijn om naar te kijken, ook zijn de personages goed bedacht en uitgevoerd.

De eerste helft 4**, de tweede deel 3**. Met één van de ingewikkelde formule die Einstein heeft bedacht, kom ik op een gemiddelde van 3,5**. Een leuke prent

Voor de liefhebber van Spaanse kwaliteitshumor kan ik zeker Relatos Salvajes aanraden.

Dit was nog een speciaal, maar tof filmpje. Een mengeling van horror en ook wat grappige/bizarre stukjes. Het verhaal was ook wel tof en gevarieerd. De special effecten waren toch wel redelijk goed en de cast was ook goed gekozen.

Een redelijk lange film, maar vervelen deed het eigenlijk niet.

Ik zag ergens in de comments al een verwijzing naar From Dusk Till Dawn, en daar doet deze Brujas de Zugarramurdi inderdaad erg aan denken. Net als eerder genoemde film ontpopt Brujas zich na een aardig begin toch geinige roadmovie, waarna het in het tweede deel volledig ontspoort. Van Less is More heeft De La Iglesia kennelijk nog nooit gehoord. Ik had hetzelfde probleem ook al met zijn trieste trompettenballade, dus het zal wel de typische De La Iglesia-handtekening zijn. Om de vergelijking met het Rodriguez-vehikel nog even aan te halen: de beruchte tweede helft van FDTF had dan in elk geval nog Selma Hayek, in deze film krijgen we een gigantische, naakte cavetrollin voorgeschoteld.

Films van Álex de Iglesia zijn in elk geval nooit saai, en al was de tweede helft nogal vermoeiend, onderhoudend blijft het wel. Toch zou ik hem wel eens een iets duisterder film willen zien maken waarbij hij zich minder richt op komedie en chaos.

De Spaanse filmregisseur Álex de la Iglesia weet heel goed hoe hij een beetje lol moet trappen en dat levert geregeld een erg leuk horrorwerkje op. Witching & Bitching profiteert van een hoog tempo, scherpe humor en een hoop geslaagde typetjes. Zelfs de elementen die minder op de voorgrond zouden moeten staan worden niet verwaarloosd en dat levert zeker in het begin een spectaculaire achtervolging op. Het acteerwerk is daarnaast naar behoren, alhoewel niemand er helemaal bovenuit kan steken. De la Iglesia had echter af en toe wat meer mogen inzetten op spanning en minder op computereffecten, want de relatief geflipte finale komt niet zo leuk voor de dag als zou moeten. Het gaat ook allemaal iets te lang door, maar niettemin is het een hoop goed getimede fun dat lekker wegkijkt.