Las Brujas de Zugarramurdi (2013)

Lastig filmpje om te beoordelen. Ik vond de film te ongebalanceerd om één oordeel te vellen.

Het begint heel sterk, met een aardige balans tussen actie, spanning en uitgewerkte en originele humorscenes, sommigen zelfs van het niveau van "hoe kóm je erop!". Het script is best goed en je kunt de aandacht redelijk erbij houden. Zeker 3,5 sterren waard dat begin, zoniet meer.

Zelfs de titels aan het begin zijn veelbelovend, met rake humor, die wel op de man (of in dit geval, vrouw) gespeeld wordt.

Maar naar het einde toe lijkt het alsof de maker zich verveelt met het maken van de film, alle remmen gaan los, en wat een leuke en spannende actiekomedie was wordt opeens een mengelmoes van vulgaire en absurde scenes, met special effects die me aan het sprookjesbos in de Efteling deden denken. De scenes met massa's heksen zijn met amateurs opgenomen, die er duidelijk veel pret mee beleefd hebben, maar wel zichtbaar amateurs zijn.

De film laat zich kijken en is wel aardig om te zien, maar wel een gemiste kans in de zin dat er veel meer had ingezeten als de maker dat bizarre pad niet was ingegaan.

Qua beoordeling wat mij betreft, ergens tussen de 2 en de 4 sterren, het is maar net hoe je ertegenaan kijkt.

Genieten.

Heerlijk losse mix van stijlen. De geestelijke opvolger van Balada Triste, alleen dan nét iets minder. Komt vooral omdat ik sommige komische stukjes net niet goed genoeg vond, maar die zijn snel vergeten aangezien Iglesia altijd wel met eens anders aan komt zetten.

Visueel echt genieten van begin tot einde, soundtrack is wat flauwer en het acteerwerk niet altijd even scherp, maar de fun die deze film uitstraalt werkt aanstekelijk. Lekker vlot tempo ook, een hoop memorabele momenten en een einde op U tegen te zeggen. Voor een film waar toch aardig wat geld inzit bijna ongekend.

Iglesia mag lekker verder gaan op dit elan. Nog steeds wat geremd om z'n oudere films op te zoeken, maar z'n nieuwere werk blijf ik in ieder geval op de voet volgen.

4.0* en een uitgebreide review

Net zoals vaker bij films van de la Iglesia kent ook deze enkele briljante scenes ([vooral de opening en de scene met die heks die haar bezem berijdt zijn briljant), maar zoals bij vele andere films van hem is ook Witching and Bitching zeker 20 minuten te lang. Vooral het middenstuk, naarmate het einde nadert vertelt weinig, het verhaal staat stil. Ook de ontsporing aan het einde is leuk, maar De La Iglesia maakt het eigenlijk net iets te bont, zeker gezien het realistische begin.

Toch 3,5* ondanks de lengte, meer doordat De La Iglesia altijd weer weet te verbazen met enkele briljante vondsten.

Een paar leuke momenten maar ook redelijk vaak minder geslaagde momenten. Verder vaak iets te goedkoop allemaal. Zo'n film die ergens tussen de 2.5 en 3 sterren in hangt.

Net zoals in ¨Balada Trista...¨gooit Iglesia er gelijk vanaf het begin de beuk er in en gaat dan naar het einde toe flink over de top. Daar is niets mis mee als je veel waarde hecht aan het audiovisuele en daarin had deze film van alles te bieden. Stel je echter in de eerste plaats veel waarde aan het verhaal, dan kun je deze film beter links laten liggen. Narratief stelt deze film niets voor, het is gewoon een hoop onzin in het kwadraat. Ik kon er niettemin heerlijk om lachen, hoewel het op een gegeven moment mij enigszins wel begon te vervelen. Dit soort films moeten nu eenmaal niet te lang duren.

Ik heb deze film trouwens zonder ondertiteling bekeken. De Spaanse taal ben ik redelijk meester hoewel het in deze film allemaal wat moelijk te volgen was. Verder is de belangrijkste reden dat ik een film steeds meer zonder ondertiteling bekijk dat je niet wordt afgeleid bij het zien van die mooie beelden. Het is nu eenmaal moeilijk je zowel op de beelden als op de subtitles te focussen.

3,5*

Een grote mengelmoes van stijlen en genres, deze gitzwarte Witching and Bitching. We worden als eerste getrakteerd op een spectaculaire en hilarische openingsscène, waarin Jezus, Spongebob en Minnie Mouse een goudwinkel gaan overvallen. Maar de film wordt opvallend genoeg nog geestiger als de hoofdkarakters in een gekaapte taxi op reis gaan. Puur door de kleurrijke personages en de scherpe dialogen is de film zakt de film na een spectaculaire opening niet in, maar is juist daar op zijn sterkst.

En dat personages belangrijk zijn, blijkt wel als de heksen in het verhaal komen. De absurde - en goed gecaste - typetjes blijven oprukken, de één nog gestoorder dan de ander. En uiteindelijk heeft de regisseur geen rem meer en gaat helemaal los. De film doet wat dat betreft veel denken aan Braindead van Peter Jackson, ook een film die absurd van start gaat en er toch in slaagt telkens weer een schepje erbovenop te doen. Met een compleet krankzinnige en over de top climax als gevolg.

In deze climax zit wel het enige grote minpunt van de film; het duurt allemaal net iets te lang. Tegen het einde wordt eigenlijk weinig nieuws meer verteld en is het puur een aaneenschakeling van absurde taferelen geworden. En hoe leuk sommige vondsten ook zijn, op den duur ga je je als kijker door gebrek aan verhaal vervelen. Speelduur van Witching & Bitching gaat dan ook richting de twee uur en dat is toch net iets te lang. Maar dat is slechts een klein smetje op een verder zeer amusante en hysterische achtbaanrit.

4 sterren.

Heerlijk!

Net als de la Iglesias vorige film (en min of meer ook zijn vroege films) weer een hoop gekkigheid bij elkaar en het gaat maar door, in een snel tempo waardoor je er nauwelijks vat op krijgt waar het allemaal heengaat.

Kan (inderdaad) niet tippen aan Balada Triste de Trompeta (2010) maar ondanks dat werkt de combinatie van genres weer verassend goed. Fijne acteurs, originele vondsten en humor doen de rest. Super leuk! 7.5/10*

Geinig om gezien te hebben, vooral het begin vind ik leuk aan de put en in Madrid met de levende standbeelden. Het ziet er ook allemaal behoorlijk uit in deze film maar sommige onderdelen duren te lang.

Redelijk.

Aardige "zwarte" heksenkomedie, typisch de stijl van De la Iglesia, hysterisch en met groteske en absurde personages en situaties. Iets teveel dialoog naar mijn zin, alsof elke seconde met commentaar opgevuld moest worden. Dit tast de kwaliteit van de film wat aan vond ik en flirt soms met de irritatie. De regisseur weet net als in het veel betere Balada Triste, wat "zin voor spektakel" betekent, met die heksensabbat op het einde en die reuzentrol met Z-cup. Dat was het beste aan de hele film. Zugarramurdi bestaat echt en Salem zou een lachertje zijn in vergelijking met wat daar is gebeurd.

Aardige film over een paar mannen die een bank beroven en op de vlucht slaan met de buit. Ondanks een prima opening, komt het verhaal vooral in het begin wat rommelig over. De combinatie van komedie, horror en actie pakt hier redelijk goed uit. Lekker over de top allemaal en de hele aankleding is ook goed verzorgd. Het duurt alleen net wat te lang voor 3.5 sterren.

Wat leuk!!

De vergelijking op de dvd hoes met From Dusk Till Dawn was terecht. Al vanaf seconde 1 worden je lachspieren flink geprikkeld wanneer we al heel snel kennis maken met een paar overvallers, waarvan de ene als Jezus is verkleed, de ander als Spongebob, en de ander is zelfs onzichtbaar. Vervolgens de verwachtte overval op de juwelier, waarbij ook de 10 jarige zoonlief van Jezus ... eehm Jose, mee mag doen, spectaculaire shootout, autoachtervolging, en dan maar vluchten naar een ander land denk.

Met een erg boze vrouw/moeder op zijn nek, een lading diamanten, een domme groengeverfde compaan, zijn zoontje, een gijzelnemer in de kofferbak en een gegijzelde taxichauffeur (die even later toch maar de anarchistische hoek uit lijkt te slaan) op zijn nek, besluit hij te vluchten naar Frankrijk, maar die reis kan nog wel even lang duren, want dan komen ze plotseling in een heksenterritorium terecht.

En hier slaat de film op een hilarische wijze om naar een knotsgekke horrorkomedie, waarbij de handlangers te maken krijgen met een heuse heksenfamilie, die toevallig klaar zijn voor een traditioneel etentje, en ja... wie zullen ze daarvoor inzetten?

Een film dat gewoon vanaf het begin tot eind genieten was en waarbij de over de top-modus heerlijk hoog was. Er zit echter wel een kleine twist in en uiteindelijk kunnen heksen ook wel betoverend en sexy zijn. Die enorme trol met die hangtieten was toch wel echt ranzig fout. Iglesia heeft er weer iets leuks en creatiefs van gemaakt.

En dat einde... bijzonder.

4,5*

Geestige melange van allerhande genres en stijlen, hoewel ietwat onevenwichtig. Zo'n film die vooral excelleert gedurende de openingsfase en het slotakkoord, want tijdens het middenstuk neigde het wat af te zwakken.

De humor varieert van op een leuke manier groteske tot wel érg flauw, maar al bij al een entertainende film, zichtbaar met aviditeit en veel hart in elkaar gedraaid. De moeite waard om eens gezien te hebben. 3*.

Geweldige, leuke over the top film die je van begin tot het eind constant een gevoel geeft van lachend vertier en vermaak. De film raast de 110 minuten zo voorbij waarbij de ene hilarische scène op de andere volgt. Soms te gek voor woorden. De openingsscène is al een schot in de roos. Hoe verzin je het allemaal? En wat dan volgt.....is pure onzin...maar o zo leuk gebracht. Enige kritiek wat je kan geven is dat het allemaal wat rauwer mocht gebracht worden. De climax met de trol is misschien wel leuk, maar eigenlijk helemaal erover. De slotscène in de zaal is niet zo geslaagd en had men anders kunnen uitwerken. Maar ach...dat is muggenzifterij. Gewoon heel leuk en een heerlijk fout filmpje. 7,5/10

Spaanse heksen

De Spaanse cinema, het is toch iets om in het oog te houden. De laatste jaren in ieder geval al een paar leuke films gezien (het werk van Julio Medem, Ana y los Lobos, de REC reeks, ...) en dan durf je wel eens de gok wagen wanneer je in het VOD overzicht een film genaamd Las Brujas de Zugarramurdi ziet staan. Stond gesorteerd tussen de horror, maar leek best wel ook wat komische invloeden te hebben en die combinatie gaat er altijd wel in ten huize Metalfist.

De eerste keer dat ik iets van regisseur Álex de la Iglesia zie, al deed zijn naam wel ergens een belletje rinkelen met de Messi documentaire van een tijd geleden, maar dit smaakt in ieder geval naar meer. Van de heerlijk foute openingscredits waar onder andere Angela Merkel en Frida Kahlo als heks worden afgeschilderd tot aan het compleet over the top einde waar de la Iglesia alle remmen los gooit. Ondertussen maken we nog kennis met twee amateurgangsters waarvan er eentje het een goed idee vond om zijn zoon mee naar de overval te nemen, een taxi chauffeur die besluit om een graantje mee te pikken van de buit en twee agenten die tegen wil en dank mee verzeild geraken in heel deze heksenketel. En dan hebben we het nog niet gehad over de toevallige passagier in de taxi die wordt gereduceerd tot proefkonijn en die geregeld het ene na het andere ledemaat verliest, zolang hij niet in de koffer vastzit natuurlijk. Heerlijk knotsgek in ieder geval en vooral ook lekker fout met onder andere heksen die in hun lingerie een bezemsteel berijden.

Toffe effects ook. Had verwacht dat dit wat een low-budget filmpje ging zijn, maar er zitten een aantal erg fijne momentjes tussen zoals een heks die op het plafond loopt. Las Brujas de Zugarramurdi is echter geen volbloed horror en is meer een samenraapsel van allerlei elementen. Komedie is er daar één van en dan blijkt dat er hier wel wat komische talenten tussen zitten. Veel droge delivery en het duo Hugo Silva (José) en Mario Casas (Antonio) is lekker op elkaar ingespeeld. Er is ook gewoon iets met de Spaanse taal waardoor dit soort dialogen toch nog een komisch tintje krijgen. Veel overdreven gedoe en gebaren en dat werkt perfect in deze setting.

Tof! Naar het schijnt zou dit was in het verlengde van Balada Triste de Trompeta liggen, dus daar moet ik ook maar eens aan geraken. Zijn meest geziene film is The Oxford Murders, wat een eenmalig Hollywood avontuurtje lijkt te zijn, maar dan bewijst de ervaring dat dit soort regisseurs meer tot hun recht komen in hun moederland. Zal maar is op zoek gaan naar het Spaanse werk

4*

Lastige film om hier iets van te vinden. Met veel flair worden talloze filmgenres erg fijn door elkaar gemixt. Wat start als een mooi vormgeven actiefilm met een overval, veel geschiet en uiteindelijk een wilde achtervolging loopt van roadmovie via komedie naar horror en laat ondertussen nog wat romantiek zien. Echter met het hoofdgenre (zwarte) humor kon ik maar weinig. Niet echt veel gelachen. Al was die humor wel weer stukken beter gedaan dan de meeste Amerikaanse tegenhangers. Want ook hier wordt er een komisch effect gecreëerd door veel aandacht op seks. Ook het genre horror gaat nergens voluit. Die horror komt van een heksen-coven die het niet zo hebben op mannen. Maar ondanks we wat lichaamsdelen voorbij zien komen is de terror van de heksen voor niemand dodelijk. En toch...de wat vreemdere dingen die tijdens de tweede helft gebeuren zijn absoluut niet vervelend. Niet alles is even goed en er zitten hier en daar ook slechte momenten tussen, (vooral het midden-gedeelte) maar het overgrote deel wordt je toch getrakteerd op een makkelijk weg te kijken film. Prettig om naar te kijken was de mooie Carolina Bang die tussen al die oude verfrommelde heksen natuurlijk extra goed opviel! De film is helaas (voor mij) iets te tam maar neemt zichzelf nooit te serieus en door de charmante vlotheid krijg je als kijker een absurd maar tevreden gevoel na afloop. Hierdoor weet ik dan ook niet goed wat ik voor cijfer aan deze film moet hangen.

Saillant detail: Bij het dorpje Zugarramurdi liggen een stel grotten die bekend zijn vanwege de mythische akelarres, ofwel heksenbijeenkomsten, die er werden gehouden. Om deze reden werden er in de zestiende eeuw 16 vrouwen door de Inquisitie terechtgesteld. En de reusachtige moeder van de heksen is geïnspireerd op: The Venus of Willendorf

Een film van Álex de la Iglesia. Een regisseur die met films als El Día de la Bestia (1995) en Balada Triste de Trompeta (2010) al liet zien dat hij een hang naar het absurde en groteske heeft. Die hang komt ook in deze film onmiskenbaar naar voren.

Las Brujas de Zugarramurdi is een horrorkomedie die na de hypnotisch geënsceneerde opening credits furieus van start gaat. In de opening credits komen schijnbaar willekeurig de meest uiteenlopende voorbeelden van bekende vrouwen uit heden en verleden voorbij. Confronterend en magnetisch tegelijk. De link met hekserij is snel gelegd. Na deze verontontrustende fotogalerij, toont de camera een man die zich als een zilverkleurige Jezus heeft uitgedost. Vervolgens waaiert de camera uit over een marktplein waarop zich nog meer merkwaardig gekostumeerde personen blijken te bevinden. Living statues. En dan gaat het los. Opeens gebeurt er van alles.

Snel gemonteerd. Korte cuts. Hectiek en gekte nemen opeens bezit van het plein dat van een gezellige vergaderplaats verandert in een grimmige plaats van geweld. Absurd. Grotesk. Humoristisch. Een heftig begin van de film. Een begin waar de onvoorbereide kijker even van moet bijkomen.

Na de openingsfase neemt de film gas terug. De mannelijke hoofdpersonages worden wat meer belicht. Dat gebeurt niet heel diepzinnig, maar gaat gepaard met veel banale humor en dient vooral om de kijker duidelijk te maken dat beide mannen in hun privéleven continu in conflict zijn met leden van het vrouwelijke geslacht. Die wetenschap vormt een humoristische rode draad en is belangrijke info voor de aanstaande clash tussen de mannen en een heksenkring die ze bij toeval tegen het lijf lopen. Hoewel het tempo in dit deel van de film gematigder is en het verhaal soms slechts lichtelijk boeit, bevat ook dit deel voldoende heerlijke absurde en onappetijtelijke groteske momenten om geamuseerd te blijven.

Het grootste en laatste deel van de film beslaat dan de ontmoeting met de heksenkring. De film zet voor de afwikkeling van deze strijd een tandje tempo bij. Leuk, amusant, grappig en bovenal extravagant en chaotisch wordt de finale strijd gevoerd. Heel aangenaam. Toch begon er op den duur iets te knagen. Ik miste een flinke dosis venijn en duisternis. De humor was leuk maar ook iets teveel van de kluchtige soort. Meer zwartgalligheid en hatelijkheid hadden gemogen.

Álex de Iglesia doet op het fantastische, absurde en groteske vlak mooie dingen. In het statiomaire verhaal is hij minder bedreven. Daarin komen zijn personages niet bevredigend tot ontwikkeling, blijkt het verhaal vrij dun en neemt hij vaak zijn toevlucht tot banale humor. In de fantastische opening en in de heerlijke finale, die beide grootschalig en chaotisch zijn opgezet, komen de talenten van de Iglesia het beste tot hun recht.

Dit was nog een speciaal, maar tof filmpje. Een mengeling van horror en ook wat grappige/bizarre stukjes. Het verhaal was ook wel tof en gevarieerd. De special effecten waren toch wel redelijk goed en de cast was ook goed gekozen.

Een redelijk lange film, maar vervelen deed het eigenlijk niet.

Ik zag ergens in de comments al een verwijzing naar From Dusk Till Dawn, en daar doet deze Brujas de Zugarramurdi inderdaad erg aan denken. Net als eerder genoemde film ontpopt Brujas zich na een aardig begin toch geinige roadmovie, waarna het in het tweede deel volledig ontspoort. Van Less is More heeft De La Iglesia kennelijk nog nooit gehoord. Ik had hetzelfde probleem ook al met zijn trieste trompettenballade, dus het zal wel de typische De La Iglesia-handtekening zijn. Om de vergelijking met het Rodriguez-vehikel nog even aan te halen: de beruchte tweede helft van FDTF had dan in elk geval nog Selma Hayek, in deze film krijgen we een gigantische, naakte cavetrollin voorgeschoteld.

Films van Álex de Iglesia zijn in elk geval nooit saai, en al was de tweede helft nogal vermoeiend, onderhoudend blijft het wel. Toch zou ik hem wel eens een iets duisterder film willen zien maken waarbij hij zich minder richt op komedie en chaos.

De Spaanse filmregisseur Álex de la Iglesia weet heel goed hoe hij een beetje lol moet trappen en dat levert geregeld een erg leuk horrorwerkje op. Witching & Bitching profiteert van een hoog tempo, scherpe humor en een hoop geslaagde typetjes. Zelfs de elementen die minder op de voorgrond zouden moeten staan worden niet verwaarloosd en dat levert zeker in het begin een spectaculaire achtervolging op. Het acteerwerk is daarnaast naar behoren, alhoewel niemand er helemaal bovenuit kan steken. De la Iglesia had echter af en toe wat meer mogen inzetten op spanning en minder op computereffecten, want de relatief geflipte finale komt niet zo leuk voor de dag als zou moeten. Het gaat ook allemaal iets te lang door, maar niettemin is het een hoop goed getimede fun dat lekker wegkijkt.