Meningen

Flauw.

Een Nickelodeon-film is niet het soort dat bekend staat om zijn kwaliteit, maar toch vond ik het wel een leuk projectje om eens te zien. Justice vond ik vroeger erg leuk, maar dat is tegenwoordig niet echt meer zo. Wel weer leuk om Justice hier in 1 van haar jongere rollen te zien.

Justice doet het redelijk verder maar je merkt toch wel een bepaalde lijn van onervarenheid. Het is soms iets te geforceerd en nep. Dan vond ik Ellison stiekem een stukje beter omdat hij toch wat meer naturel overkwam. De volwassenen spelen ze er beide wel in ieder geval met gemak uit. Brooks zet haarzelf wel een beetje voor aap hier.

Sfeertje is verder wel leuk, het valt me toch wel vaak op dat kinderfilms een leukere weergave geven van het Halloween-feest. De sfeer hangt hier weer goed in, maar ook de decoraties van het kasteel en het stadje zelf zijn erg geslaagd. Ze hebben echt wel hun best gedaan en daar kan ik als kijker best van genieten.

Verder is het een kinderhorrorfilm, maar van het flauwe soort. Erg eng zal het ook niet worden, laat je vooral niet gek maken door de kijkwijzer. De onderwerpen zoals vampieren en weerwolven worden erg tam uitgewerkt. Logisch ook aangezien dit voor kinderen is, maar toch hoop je op een klein beetje meer spanning hier en daar.

Verder is het allemaal best kinderachtig, tevens een logische keuze, maar je hoopt stiekem toch dat Nickelodeon tot iets anders in staat is dan dit soort karikaturale personages. Het is te vaak hetzelfde, en hier dus ook. Een typische Nickelodeon-film, maar dan in een horrorjasje. Vermakelijk en vlot, maar totaal niet bijzonder en best flauw.

Tegenvallend.

Boy Wonder is zonder twijfel een bijzondere film waarvan ik voordat deze plots op Film1 verscheen nog nooit van had gehoord. Dit was dus een film die ik gewoon voor het leuk heb meegepakt van het desbetreffende kanaal, en hoopte dat het wat zou worden. Dat was met deze film helaas niet het geval, wat achteraf jammer was.

Om te beginnen mist deze film gewoon te veel om goed te zijn. Vooral op het vlak van cinematografie in dit geval, want voor een film die een poging waagt om erg rauw en hard te zijn valt Boy Wonder tegen. Het ziet er allemaal glad en veilig uit, maar dat is niet bepaald een goede aanpak voor een film als deze. Ik mis een harde en sombere toon, die bij het verhaal past.

Het acteerwerk van Steinmeyer is sterk, en zijn rol is intrigerend. Morrissey is weliswaar iets te oversentimenteel met de inkleuring van Steinmeyer, maar het voldoet wel aan de normen en het acteerwerk is keurig. Dat kan niet gezegd worden van Henao, die helaas iets te veel druk ervaarde met haar rol. Ze kan 't gewoon niet aan waardoor haar personage al snel saai is.

Ik mis ook wat verrassing en actie door het verhaal zelf. De nachtelijke avonturen van Steinmeyer hebben een realistische toon weliswaar, maar weten nooit echt memorabel te worden. Een beetje stoeien met gemene mensen op straat, ik mis gewoon die hardheid of genadeloosheid. Dit zag er voor nu gewoon te simpel en vooral iets te dom uit.

Boy Wonder had veel potentie om een goede film te kunnen zijn, maar Morrissey gaat met een te kortzichtige aanpak te werk. De wraakscenes zijn tegenvallend en de film mist wat kracht op visueel vlak. Camerawerk is echter wel sfeervol, net als de verlichting en de keuzes van locaties. Daarom heeft de film ook zeker potentie, maar dat komt er gewoon niet zo van.

Prima horror.

Ik had er geen hele hoge verwachtingen van, maar uiteindelijk vond ik dit nog best een sfeervolle en vooral spannende horrorfilm met een paar interessante dingen erin gestopt. Maar van mij had hij gerust nog iets enger en uitdagender gemogen.

Cohan is een prima actrice hier. Ik dacht serieus niet dat die vrouw boven de 30 was, want ze zag er goed uit. Ze doet het voor de rest ook prima. Ze krijgt ook een iets dankbaardere rol dan mensen normaal in dit soort horror/thrillers krijgen.

Alhoewel de film nooit doodeng is, kent het wel een paar spannende en sfeervolle momenten. Sfeervol cameragebruik en vooral een sfeervolle locatie. Het verhaal is ook best interessant, alhoewel het pas naar het einde toe iets origineels in het genre begint te brengen.

Helaas, toen die kerel eenmaal uit de muren was gekropen, was alle spanning compleet weg. Dan wordt het ook geen sfeervolle film meer maar vooral een wat ridicule film die niet bepaald spannend meer is. Het leek ook op een totaal andere film nadat de tekst was gebeurd.

Desondanks vond ik hem nog best spannend voor een klein avondje griezelen en de film weet dan wel voldoende spanning te leveren. Geen hele hoogstaande horror, maar net iets beter dan de gemiddelde spokhuisfilm. Benieuwd naar deel 2 toch wel.

Waanzinnige film.

Linklater stond niet helemaal hoog in mijn boekje, maar wat voor een film levert hij hier af zeg. Dat hij lang duurt vind ik eigenlijk onzin. Als je de acteurs voor 12 jaar lang volgt maar er ook wel resultaat zijn, en dan vind ik het absoluut niet erg dat Linklater de tijd neemt voor zijn film.

Uitmuntende keuze ook, dat 12 jaar. Zo kreeg ik op een gekke manier vaak de wind van voren van de acteurs die ik een uur geleden nog als 8-jarige zag. Gek hoe ze dan ook opgroeien, vooral als je zelf kinderen hebt kan dit wel bijzonder aankomen. Regelmatig kwam dit dan vrij bizar aan, waarbij ik gelijk aan de mensen om mij heen en mezelf moest denken, de menselijkheid die hierin zit herken ik overal in terug.

Linklater bewijst dat het helemaal niet nodig is om die idiote clichés erin te gooien zoals pesten, heel succesvol zijn en dan beseffen dat je een fout mens bent of iets dergelijks. Dit is een normaal leven van mensen die ups en down hebben. Dat is gewoon het echte, dagelijkse leven. Het begin dreigt inderdaad wat standaard te zijn, maar Linklater pakt dit gewoon goed aan.

Vooral de gedachte dat dezelfde acteurs een uur geleden nog jaren jonger waren is gewoon te gek. Superbizar, en dan stond ik eigenlijk met open ogen te kijken hoe ze zijn veranderd in karakter en uiterlijk. De film is absoluut nergens saai of zelfs nergens te lang. Sterker nog, als dit naar 180 minuten gebracht was had ik het ook niet erg gevonden.

Ik vind dit indrukwekkende cinema, waarbij ik vaak met open ogen naar heb gekeken. Ik vind het geweldige, geduldige en menselijke cinema. Heerlijk gewoon.

Pas naar het einde toe pakkend.

Van deze regisseuse weleens Carrie gezien die ik vergeten was om op te stemmen. Vond er niet veel aan overigens. Met deze film komt er op mijn kijk op Pierce dan ook geen verandering in, ondanks het waargebeurde verhaal.

Laten we positief beginnen, de laatste 15 minuten neemt de film je dan eindelijk mee, Swank en Sevigny overklassen zichzelf ook. Swank heeft wel acteertalent laten zien in Million Dollar Baby en Freedom Writers maar dit is toch wel speciaal, ook Sevigny weet je te pakken.

Jammer genoeg rammelt het eerste gedeelte aan alle kanten, de film pakt je niet zoals een film zoals deze aan het begin juist moet doen en ook bij sommige karakters gaat het acteren zelf nogal stroef. Had soms het gevoel naar een soort Sex Drugs RocknRoll te kijken.

Leuk dat andere mensen hier wel van genieten, voor mij was dat pas het allerlaatste deel het geval.

Mwa.

Horrorfilm met een Ierse achtergrond waar ik nog niet veel voorbeelden van heb mogen aanschouwen. Deze film zet in ieder geval alvast een indruk neer, al is dat geen blijvende. Zette de film vooral op omdat ik hem in de lijsten terugzag, maar ik was toch wel wat teleurgesteld. Niettemin pakt de film direct met de opening.

Het acteerwerk is zoals ik had verwacht prima te doen. Het zijn steeds deze kleinere, maar professionele producties die de betere namen uitkiezen voor hun films. Toch kan ik niet zeggen dat ik iemand herkende, dus dat maakt mij duidelijk dat Engeland en Ierland genoeg jong talent verborgen houdt. Wellicht dat Nederland er wat van kan leren.

De eerste helft is vlot omdat het mysterieuze aspect er nog inzit. De opening zet direct de toon voor wat komen gaat en de meer dan aardige acteurs zetten de toon voort. Het duurt lang voordat de film zijn boekje opentrekt over wat er gaande is en die opbouw heeft Baugh aardig onder de controle. Jammer genoeg heeft hij dat niet over de onthulling.

Eenmaal de film van mysterie echt overspringt naar horror verliest het zichzelf een beetje. Het gebrek aan creativiteit en invulling op dat vlak zorgen voor een film die toch best saai te noemen is, terwijl de eerste helft juist vermakelijk te noemen was. Het is niet te traag, actie in overvloed, en toch weet het niet bepaald te boeien. Waarschijnlijk omdat ze voor een uitgemolken concept kiezen, ondanks de soms aardige toevoegingen. Hierdoor komt deze film uiteindelijk niet verder dan middelmaatwerk, en dat blijft jammer. Niet slecht, maar ook niet geweldig.

Prima.

Ik mag dit soort films wel. Zo'n film die zich bijna volledig in 1 setting afspeelt waarbij enkele personen elkaar op de stang zitten te jagen. Een film waarin de situatie langzaam escaleert. Voor het kijken verwachtte ik dan ook een soort The Riot Club.

Deze film lijkt ook een beetje op die titel, alleen speelt deze film zich volledig af in 1 ruimte met enkel verhalen vanuit de personages die zich in een andere setting bevinden. Verder is deze film stukken minder gewelddadig en teert vooral op de onderlinge spanningen, escalaties en driftige discussies.

Het probleem is dat deze film ze niet al te geloofwaardig uitwerkt. Op papier lijkt het een heerlijk idee, 2 uur lang naar bekvechtende mannen kijken, maar de afwerking laat te wensen over. Zeker omdat enkele personages te vroeg complete eikels blijken te zijn, en vooral zonder reden. Dat klinkt raar, en misschien zelfs de bedoeling, maar je zal me misschien begrijpen als je de film zelf kijkt.

Dat deze film dan ook gebaseerd is op een toneelstuk mag duidelijk zijn. Zo voelt het namelijk ook aan, en niet als een realistisch portret van daadwerkelijk onderlinge spanningen. Die spanningen zijn echter wel aanwezig, alleen niet heel realistisch. Wel vermakelijk, aangezien er uitstekend wordt geacteerd. Ik schrok vooral van Quinto, want voor hem is het een grote step-up.

Uiteindelijk kijk je dan ook gewoon 2 uurtjes tegen ruzie aan, waar ik geen problemen mee heb. Een echt kookpunt lijkt alleen nooit bereikt te worden, althans, zo voelt het aan. De echte uitbarsting komt namelijk niet, het blijft veilig binnen de grenzen waardoor je als kijker niet altijd de frustraties kan delen met de personages.

Wel is het degelijk geschoten, erg vermakelijk en vooral behoorlijk sterk geacteerd. Parsons, Quinto etc. Ze doen het allemaal erg goed. Ik durf zelfs te beweren dat deze film een aantal van de sterkste acteerprestaties kent die ik in tijden heb gezien. Jammer dat de film niet altijd naar de heren kan opleven, maar het kijkt wel aardig weg. Een nipte voldoende vanuit mijn kant.

Sfeervolle en overtuigende fantasiethriller, met een gezonde dosis aan drama- en horrorelementen. Laatstgenoemde genres overheersen niet, maar dat lijkt ook niet het primaire doel te zijn van regisseur Nicholas Verso. De jonge acteurs doen het binnen deze opgebouwde wereld erg goed en de sfeer wordt perfect beheerst, waardoor zowel het fantasierijke als het spookachtige aspect goed naar voren blijft komen. Het tempo is echter onevenwichtig en de afwisseling niet altijd even handig, waardoor Boys in the Trees soms de neiging heeft om stil te vallen. Gelukkig zit er genoeg hart in het verhaal en alhoewel je na enige tijd kan raden waar het verhaal precies heen wil gaan, blijft de afloop passend en treffend. Verso dirigeert een mengelmoes van allerlei insteken en genres, maar behoudt de menselijkheid uitstekend en levert daarmee een geslaagd eindresultaat af.

Veelvuldige montagetrucjes en humor moeten verbloemen dat de film als genremix niet zoveel te melden heeft. Regisseur Ninian Doff gaat ambitieus te werk door allerlei ideeën op een hoop te smijten, maar na een halfuur begon de verveling niettemin toe te slaan. De concentratie opeisen met visueel bombast begint hier namelijk al heel snel z'n tol te eisen en de horrorelementen zijn te oninteressant om dat te compenseren. Doff verwaarloost bovendien de schitterende landschappen op de achtergrond, die hier vooral in beeld worden gebracht alsof het exclusief koude en winderige grasheuvels zijn. De vier jongens doen het verder best redelijk, maar raken al snel verstrikt in weinig imponerende en vooral erg geforceerde typetjes. Zijsporen zoals dat gedoe met de twee agentjes rekken het geheel daarnaast alleen maar uit en voegen op zowel inhoudelijk als komisch vlak erg weinig toe. Na enige tijd dendert de film best lekker door en ik heb geregeld moeten grinniken om een aantal droogkomische situaties, maar dit soort dommige concepten kennen een duidelijk limiet als je te kampen hebt met budgettaire beperkingen.

Leuk.

Dit is een film die eigenlijk wel in al zijn genres slaagt, maar nergens memorabel wordt. Desondanks is dit best een goede film over de achterbuurten in Los Angeles, die op een soms krachtige manier neergezet wordt door Singleton.

Het is soms erg grappig door zijn grofheid die soms goed uit het niets lijkt te komen en daardoor een stuk leuker wordt. Daarbij een duwtje in de rug krijgt door een prima cast met een uitstekende Ice Cube. Je ziet wel snel dat de rest wat onervaren is maar nergens echt inkakt aangezien ze geen beroerd script hebben.

Drama slaagt half. Er zitten sterke momenten bij, maar niks die echt veel impact heeft uiteindelijk. Misdaad is er ook wel, maar op een andere manier dan je zou denken. Ondanks je het je wel kan inbeelden worden zaken zoals drugs en alcohol er eigenlijk uit gelaten en dat helpt het tempo vooruit.

Leunt niet te veel op de clichés gelukkig en wordt daarmee dus al snel wat onvoorspelbaarder. Enkele scenes waarbij je je adem even inhoudt zoals wanneer de rode auto richting het huis van Ice Cube komt maar toch maar naar links gaat uiteindelijk. Of de nachtelijke geweerschoten en paniekuitbarstingen. Sterke momenten.

Visueel ook best ok, soms indrukwekkend draaiend cameragebruik en lompe aankleding en dialogen. Al had er soms wat meer detail mogen zitten, heb ik visueel niet al te veel te klagen. Behalve dat de film misschien wat meer impact kon hebben, maar dat is nauwelijks aan de orde.

Dit is een prima film waar ik makkelijk doorheen kwam en van genoten heb. Jammer dat ik hem eigenlijk dan ook nu pas zie, had dit al iets eerder moeten zien.

Komasa stelt niet teleur.

Wat mij betreft de beste Poolse regisseur van het huidige decennium. Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij weet van elk verhaal een boeiend en humaan geheel te maken en altijd het beste uit zijn cast te halen. Jammer dat zijn films in het algemeen nog niet heel bekend zijn.

De eerste 10 minuten van de film treffen direct het doel. Alles ziet er zeer stijlvol en gelikt uit. De stijl is redelijk ruw, ruwer in vergelijking met de andere films van Komasa. Dat rauwe stijltje houdt de volledige 115 minuten stand maar dat werkt niet in het nadeel, juist in het voordeel. Het maakt van de film een erg boeiend geheel.

Bielenia speelt erg goed. Komasa weet steeds erg sterke acteerprestaties uit zijn cast te trekken en ook Bielenia speelt hier weer erg sterk. Ondersteunende namen zijn ook goed, er zit geen enkele rol bij die ik echt slecht vond spelen. Niet ieder personage is verder boeiend, maar gelukkig zijn de belangrijkste schakels dit wel.

Corpus Christi kent veel valluiken die snel in het nadeel kunnen werken maar Komasa weet ze allemaal kundig te ontwijken. Er wordt fris met de clichés omgesprongen en het drama voelt ten alle tijden humaan en herkenbaar aan. Langdradig is het ook nergens en de film vervalt niet in onnodig trage beelden waardoor het ten alle tijden boeiend blijft.

De zeer strakke montage en het sterke camerawerk (waanzinnig geschoten finale bijvoorbeeld) zorgen voor een uitermate geslaagd resultaat. Aangrijpend is het niet zozeer en hier en daar wordt net wat te veel drama uit de kast getrokken maar het blijft ten alle tijden boeiend en strak. Jammer dat enkele personages net iets te veel richting het karikaturale gaan.

Indrukwekkend geregisseerd, het verhaal zelf heeft soms niet al te veel om het lijf maar de goede regie weet dit allemaal goed te verbloemen. Ruw, rauw en bij vlagen expliciet maar ten alle tijden best sterk. Niet de sterkste Komasa, Hejter blijft die plek behouden, maar Komasa overtreft zichzelf steeds weer.

Noorse Hollywood.

Niet een al te bijzondere rampenfilm dit, eigenlijk is dit allemaal weleens eerder en beter gedaan maar ik hou wel van dit genre dus heb ik ook maar The Wave aangezet. Helaas was dit toch wel een tegenvaller, omdat er weinig ramp inzit.

Het mocht allemaal sowieso wel wat sneller gaan, want de eerste 40 minuten gebeurd er niet bepaald heel veel. Het was eigenlijk dus gewoon afwachten, maar ook dat kon allemaal wel wat sneller gaan. Eenmaal bij de golf leeft de film wat op.

Dat was ook gelijk het meest beklemmende en leukste stuk om te kijken, want daarna is het weer een stukje saaier. Jammer, maar de aandacht verslapte toch wel degelijk na de sfeervolle golf die voorbij kwam, en dat was wel jammer.

Met het beperkte budget is het nog wel geslaagd, maar uiteindelijk niet overtuigend genoeg en het had wat ingekort mogen worden. Voor de rest is het allemaal wel te doen, met prima acteerwerk en een sfeervolle 25 minuten.

Mwa.

Eigenlijk dankzij de grote dosis onzin binnen de film nog wel te pruimen. Het mag meteen duidelijk zijn dat deze film eigenlijk een soort van Amerikaanse Flodder moet vormen. Aangezien de achtergrond wel Amerikaans is, betekent dit dat alle taboe en echt vulgaire dingen worden verwijderd, en er vervolgens een soort kindvriendelijke versie wordt neergezet.

De humor is een beetje wisselvallig binnen deze film. Tussen het verhaal dat eigenlijk al niet eens bestaat moet de film het vooral hebben van personages die waarschijnlijk leuker zijn als je bekend bent met de serie zelf. Het is namelijk erg duidelijk dat alle trekjes die ze hebben ondertussen iconisch moeten zijn. Herken je dat niet, dan zullen het allemaal een soort zeepbellen voor je zijn, en dat probleem had ik gedeeltelijk.

Erg groots of ambitieus gaat de film nooit te werk. Het is vooral het volgen van een gezin dat allerlei domme dingen doet, alleen dan waarschijnlijk uitgerekt van aflevering naar volledige film. Dat levert wat grappige stukken op en een sfeer die ervoor zorgt dat de film vermakelijker is dan dat het lijkt, maar dat neemt niet weg dat het maar een makkelijk in elkaar gestoken filmpje is.

Ik heb me er wel mee vermaakt, maar verder kan ik er niet bijzonder veel mee. Het is leuk als je achtergrond hebt met het bronmateriaal, zou ik zeggen. In tegenstelling tot andere berichten is het helemaal niet een unieke vorm van humor, naar mijn optiek. Het is gewoon een zonnige, simpele film om wat tijd mee te doden, maar een film die zo plat als een dubbeltje is en nergens echt heen gaat.

Minder vervolg.

Het eerste deel kon nog profiteren van een verrassende finale, dit deel kiest ervoor om meer by-the-books te gaan. Het vernietigt eigenlijk het concept van de eerste film. Geen echt persoon meer die uit de muren komt kruipen, maar letterlijk een behekste pop. Ik snap niet helemaal waarom Bell daarvoor kiest, wellicht om zijn volgende projecten te kunnen financieren door snel te cashen met brave horror.

Het acteerwerk is middelmatig, maar de acteurs krijgen dan ook niet heel veel om mee te werken. Holmes oogt verdwaald en Ineson wordt in een ondankbare bijrol geplaatst. Ik vond Convery, ook al is hij nog een kind, niet veel uitstralen. Een deel valt te wijten aan het matige script van Bell, die van de personages niets meer maakt dan kartonnen figuren in een basis horrorrecept. Waar de film volledig faalt is Brahms zelf. Er komt geen enkele dreiging van dat ding af, maar Bell blijft er wel herhaaldelijk op pushen. Vooral dat drukken op horror via de pop resulteert in een hoop spanning die teniet gaat.

In de tweede helft van de film kantelt de boel wat en kent weliswaar spannende sequenties. Het dwalen van Holmes in die ruimte tijdens de eerste ontmoeting met het landhuis is sterk gedaan en daarmee bewijst Bell wel bekwaam te zijn binnen het genre. Qua cinematografie ziet de film er niet onaardig uit, maar ook wat saai. Al bij al kent de eerste helft te weinig spanning. Dat ligt overigens niet aan opbouw, want Bell bouwt lang op en speelt genoeg met muziek. Het is vooral de pop zelf die de film in de steek laat.

Het is voor een simpel tussendoortje best aardig. Het eindigt wat flauw, maar kent zeker in de tweede helft wat noemenswaardige stukken en Bell laat zijn film niet te lang doorgaan. Het eerste deel van de reeks is spannender, maar vooral origineler. Dit deel volgt de horrorelementen wat braver en is daarmee minder verrassend. Ik denk niet dat een derde deel nog komt, maar mocht die wel komen dan mag ik hopen dat ze het weer wat frisser gaan opzetten.

Regisseuse Mitzi Peirone vormde op 26-jarige leeftijd de eerste persoon die haar film via crypto van de grond kreeg. Dat betekent dat ze de volledige creativiteit in eigen handen had en daar neemt ze flink van. Braid is onvoorspelbaar en origineel opgezet, maar daartegenover niet bepaald competent uitgevoerd. Al heel vroeg worden de actrices in een bijzonder karikaturale rol gezet, waarin specifiek Madeline Brewer en Sarah Hay de balans niet kunnen vinden en daardoor snel irritant worden. Schmieren is natuurlijk altijd leuk, maar in dit geval simpelweg niet erg overtuigend. Imogen Waterhouse is dan ook de enige die haar rol perfect weet te stabiliseren, helaas vormt ze maar een derde van de film. Braid is verder vooral erg lang uitgesponnen en niet altijd even interessant, met een uiteindelijke insteek waar ik mijn schouders voor ophield. Peirone moet het dan ook vooral hebben van enkele unieke individuele scenes die er positief bovenuit steken en de film een eigen smoelwerk geven.

Toch wel goed.

Ik verwachtte er vooraf niet al te veel van, maar dit was reuze meegevallen. Het is zelfs een zeer positief resultaat geworden uiteindelijk, die ondanks dat het een best Amerikaanse film is, toch wel spannend blijft en kijkbaar blijft.

Goede rol van Moretz. Heel dominant zal ze nooit worden in haar hoofdrollen, vooral vanwege haar uitstraling, maar ze doet het behoorlijk Nasr behoren. Ook Perry viel me best positief op en eindelijk eens een echt degelijke rol van Moss.

De film is angstaanjagend op zijn eigen manier. Wat is er toch aan de hand? De vraag blijft goed hangen en over haar ziekte is genoeg mysterie aardbol het je nooit snel duidelijk wordt wat er gaande is. Naarmate de ziekte vordert, wordt de film ook steeds interessanter.

Er zijn enkele momenten die niet al te best zijn overigens. Scene dat Moretz opeens heel enthousast wordt midden op haar werkdag voelt niet echt aan. Desondanks blijft de film boeien en duurt niet te lang. Nooit wordt het te zielig, nergens gaat het naar ziekenhuisvoorzieningen. Dit blijft vooral bij het onderwerp zelf.

Interessante film om naar te kijken. Duurt niet te lang en wordt nooit te saai. Ondanks dat de visuele teuckendoos wel iets meer aanwezig had mogen zijn en het soms naar een Pro-Amerikaanse film neigt, blijft het een goede film.

Halfje eraf na herziening, maar Braindead blijft desondanks een fijn weerzien. Regisseur Peter Jackson maakte daarmee al indruk voordat hij zijn spullen pakte en naar Hollywood vertrok. Deze komische horrorfilm profiteert van enthousiast, betrokken camerawerk en overtuigende effecten. Alles wordt lekker praktisch gehouden en dat levert een waar bloedfestijn op die zeker tijdens de finale waanzinnig gaaf uitpakt. Het acteerwerk is bovendien best degelijk en de personages gaan goed op in hun karikaturale verschijningen. Binnen een absurdistische wereld als deze is dat doeltreffend gekozen, alhoewel dit niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Links en rechts maakt de film een krakkemikkige indruk en niet elk typetje is geslaagd, maar eenmaal de finale aanbreekt is dat snel vergeten. Absoluut één van mijn favoriete films en wat mij betreft een pionier binnen het genre.

Ok.

Wel een aardige film die overduidelijk op kinderen is gericht en zich ook zo concentreert op het kinderlijke publiek. Hierdoor kan het voor volwassenen een soort struggle zijn om dit even te bekijken, maar in het algemeen is het prima.

Van Overdam doet het redelijk als jongetje met ADHD en komt ook wel zo druk over. Weeber is al wat minder, maar ook Herbers is wat tegenvallend als de moeder. De film heeft zo een hoop onlogische momenten maar ook enkele wat betere scenes.

Voor kinderen is dit natuurlijk geweldig, maar in het algemeen hangt de boodschap er een beetje los van soms waardoor de film te veel dingen lijkt te proberen.

Relatief onbenullige romantische komedie vanuit eigen bodem, waarin een hoop personages in een restaurant samenkomen voor de liefdesperiode. Regisseuse Sanne Vogel neemt behoorlijk wat hooi op de vork door een aanzienlijke hoeveelheid aan variatie te vermengen in een beperkte duur, maar brengt het gelukkig vlot naar voren. Helaas struikelt het scenario van Judith Goudsmit en Vogel over houterige dialogen, waardoor een hoop castleden zeer matig voor de dag komen. Maarten Heijmans, Roeland Fernhout en Simone van Bennekom zijn de enige die op deze manier met voldoendes weglopen, de overige leden dirigeren hun emoties ondermaats. Geregeld brengt Brasserie Valentijn daardoor een onbedoeld ongemak naar boven die de volledige speelduur aanhoudt. De regie had daarnaast wat kleurrijker en energieker gemogen, want de presentatie blijft in dit geval erg klassiek. Niet onaardig voor een keer, maar het bevestigt het negatieve beeld van Nederlandse cinema.

Tja.

Als kind vond ik dit echt fantastisch, maar nu is de magie er eigenlijk allang weer vanaf. Vooral omdat ik het als kind zo ongelooflijk spannend vond, en die lamp was altijd mijn favoriete geanimeerde karakter. Dus voor een kind werkt dit overduidelijk het best.

Inderdaad een beetje Toy Story, maar die is net wat beter nu. 1987 en de animatie is soms ook wat houterig, maar het is wel een vrij oude film, toegegeven. Het verhaal verveelt nu iets sneller, maar blijft wel vermaken. Hoe die dingen 1 voor 1 pech krijgen blijf ik wel leuk vinden.

Uiteindelijk nog steeds een vermakelijk kinderfilm, waar ik als kind dol op was, en daarmee is dit voor kinderen van harte een aanrader. Ik durf daarom vanwege vroeger dit geen onvoldoende te geven. Volwassenen zullen dit waarschijnlijk snel een stukje minder vinden, maar kunnen dit prima kijken denk ik zo.

Ok.

Dat deze film zo hoog scoort is me niet helemaal duidelijk. Vanwege de bekende veldslagen? Omdat hij in de top 250 kwam en op TV heb ik deze maar aangezet. Ik had wel iets meer verwacht van de klassieker die 3 uur duurt.

Mel Gibson ziet er niet uit met zijn beestachtige haar, en eigenlijk zag hij er iets te oud uit voor zijn rol, en het zag er allemaal niet ongelooflijk overtuigend uit. De mensen op de achtergrond zijn allemaal maar een paar lummels die verre van overtuigend overkomen. Alleen de acteurs die een hoofdrol spelen doen het redelijk.

De veldslagen zagen er mooi uit, en soms ook lekker lomp, maar toch iets te oude effecten voor mij. Hoewel er flinke lompe momenten zijn kon ik er niet met volle kracht van genieten. Toch weleens moeten lachen om de overdreven scenes zoals de koning die een raadsheer uit het raam flikkert alsof het een knuffelbeest is, en de kastelen en omgeving zien er mooi uit.

Een voldoende, maar geen hoge voldoende.

Erg lekker.

Zahler, een naam die me wel een beetje is bijgebleven na de keigrove horror/western Bone Tomahawk. Deze film is eigenlijk vergelijkbaar in opbouw, alleen is het hier een stukje boeiender. Al kan dat eraan liggen omdat western niet helemaal mijn genre is, maar in het algemeen is het een lang begin waar niet al te veel gebeurd, en een grover tweede deel, hier dus ook.

Vaughn was een wat aparte keuze om een rol zoals hier te spelen, want ik ken hem eigenlijk meer van ander soort films. Maar hij wist me compleet te verrassen, want het karakter dat hij hier speelt is eigenlijk gewoon geweldig, vooral in het tweede deel leefde ik helemaal met hem mee en vond ik alles leuk wat hij deed.

Het verhaal is niet bijster sterk, zelfs wat standaard met weer een plotje van "red de vrouw" maar Zahler weet het gelukkig niet al te veel in de spotlight te zetten. De film is vrij bleek, het eerste deel is wat traag en misschien wat saaier maar het is eigenlijk vooral een inleiding van het karakter van Vaughn.

Daarna, in de gevangenis, en na de entree van Kier, trapt de film wat in zijn pedaal en is het allemaal een stuk leuker om te volgen. Zeker wanneer Vaughn alles en iedereen zowat doormidden hakt en er als een soort hulk tegenaan gaat. De actie liefhebber zal hier zeker tevreden van zijn, omdat het vaak relatief lang duurt voordat hij afgestopt wordt, waarmee de actie (eindelijk niet in slowmotion elke keer) lekker door blijft gaan.

Na wat schoppen en slaan vind Zahler het wel mooi geweest en gaat hij over in hele grove materialen dat soms zelfs dicht tegen horror achtige taferelen aanzitten. Nog steeds is Vaughn gewoon geweldig, de acties zijn lomp en de film verveelt absoluut niet.

Wel jammer dat visueel de film niet altijd even goed is, het camerawerk is saai en het kleurengebruik in het eerste stuk niet altijd even indrukwekkend. Ik denk ook dat veel kijkers het met me eens kunnen zijn dat het eerste stuk net wat te lang duurt, waardoor de aandacht helemaal niet volop aanwezig is. Film heeft af en toe ook wat last van de "standaard karakters" zoals in dit geval de gevangenisdirecteur, al voert Johnson die prima uit.

Maar uiteindelijk is dit gewoon een leuk gevangenisfilmpje dat er stevig inhakt soms en Zahler weet zijn stempel duidelijk weer er bovenop te drukken. Ik ben benieuwd naar zijn volgende werkje en de werkjes die erna zullen volgen.

Leuk!

Tegen verwachtingen in ook, want voorheen vond ik dat films van Gilliam wel een hart op de juiste plek hadden, maar een uitwerking die te wensen overlaat. Daarin zat ik verkeerd, en die conclusie trek ik na het zien van Brazil. Een film die met opmerkelijk weinig centen een productie naar ons toebrengt waar de passie vanaf spat.

Moeilijk om te zien dat de regisseur een Monty Python-lid is, want veel van die invloeden heb ik persoonlijk niet kunnen merken. Uiteraard is deze film net als de Monty Python-films weleens fantasierijk van aard, maar waarom dit Gilliam perse hard aan de Monty Python-groep linkt ontgaat me. Ik zal wel over wat stijloefeningen hebben heen gekeken, maar bon, veel verschil maakt het niet in het eindcijfer voor me.

Brazil staat in het kader van een wereld die we niet kennen, een wereld die behoorlijk weird, apart en gek is. Vrijwel elke scene laat iets zien dat we in ons dagelijkse leven niet zien. Ik vind het bijzonder om te zien hoeveel Gilliam is opgegaan in de wereld die hier wordt geschept. Erg bijzondere sfeer die hier vanaf straalt, gecombineerd met onderliggende satire die op z'n beurt ook voor genoeg bijzondere scenes zorgt. De aanslag op het restaurant waarbij de mensen gewoon blijven zitten bijvoorbeeld. Sterk gevonden.

Verder hangt er een aangenaam tempo door de film heen en weet Pryce zich knap binnen deze film te ontwikkelen. In het begin had ik weinig vertrouwen in zijn personage, later zag ik opeens in dat hij ideaal in de film past. Dat kan ik niet zeggen van Greist, die ik wat saaier vond. De Niro had ik eerlijk gezegd niet eens herkend. Het is dat meerdere recensies hem noemen en dat ik hem bij de crewlijst zag staan, anders had ik er volledig omheen gekeken.

Mooi geschepte wereld met veel avontuur en een sterk, passend einde. Brazil is een film die vrijwel constant een manier vind om zijn verhaal op een onderscheidende wijze te presenteren zonder dat het de controle over de film verliest. Het duurt echter wel wat lang en niet elk idee is even geslaagd, verder goed vermaakt met deze bijzondere, haast unieke film van Gilliam.

Het meest bijzondere aan Breach is dat het werd geregisseerd door John Suits, een naam die onder het desbetreffende genre al redelijk wat ervaring heeft op kunnen doen. Deze film voelt eerder aan als een beginproject dat net genoeg geld in het laatje moest brengen om een daadwerkelijk passieproject te realiseren, maar Breach is weliswaar de zesde film van Suits. Bruce Willis gaf tegen deze tijd al geen moer meer om de films waarin hij op kwam dagen en is dus geen verrassende verschijning. Al bij al is zijn en al het andere acteerwerk ver onder de maat, maar het voornaamste minpunt is de oninteressante regie. Op geen enkel moment wordt er een greintje spanning uit het geheel geperst waardoor de actievolle scenario's amper weten te interesseren. Jammerlijk is ook de vormgeving van de bedreiging, die in principe gewoon teveel wegheeft van zombies i.p.v. aliens. Op cinematografisch vlak kent de film wat redelijke achtergronden en vooral opvallend mooie decors, maar die weten de uiteindelijke boel amper behapbaar te maken.

Leuk.

Erg genietbare doordeweekse komedie die makkelijk weet aan te slaan dankzij het acteertalent. Een Vaughn is niet altijd de ideale keuze voor komedies. Ik zie hem altijd liever in rollen die wat serieuzer en gefocuster zijn. Denk maar aan zijn personage Bradley Thomas. In deze film echter lijkt hij alle energie die opgekropt zat uit te storten.

Daartegenover staat een Anniston die sowieso ervaren is binnen zowel komedie als romantiek en daardoor precies lijkt te weten aan welke verwachtingen ze moet zien te voldoen. Hierdoor is haar prestatie wel wat voorspelbaar, maar niettemin kundig. Het verhaal zelf is simpel van aard maar wordt breed uitgewerkt. Het fijne is dat het best herkenbaar is, waardoor het sneller kan aanslaan.

De humor is hier en daar best oké maar toch is het vooral het frisse en vlotte verloop dat de kers op de taart weet te vormen. Wie had dan gedacht ook dat de beste film van Peyton Reed een romcom zou zijn. Erg ambitieus is het allemaal niet eens, gewoon erg gezellig voor een lange duur en richting het einde zelfs nog verrassend. Dit keer geen happy end, maar een open einde. Vaak zie je dit niet echt meer.

Ik heb er genoeg plezier aan beleefd. Misschien qua regie net wat te weinig ambitieus en origineel om een laatste tik te vormen, maar als film doet het absoluut waar het voor gemaakt is en dat is vermaken, boeien, meevoeren en op je netvlies blijven. Simpel van aard maar effectief binnen de verhaallijn. De frisheid van deze film zie ik graag nog vaker.

Prima.

Film met een wat slap eerste gedeelte, maar zichzelf behoorlijk goed herpakt in de tweede. Mostow is dan ook een regisseur die vooral bij het actiegenre moet blijven, want in dat opzicht heeft hij nog niet vaak teleurgesteld. Dit was dan wel weer de minste van hem tot nu toe.

De film voelt eigenlijk vooral aan als zo'n eerste echt grote project van een doorbrekend regisseur. Mostow laat al wel zien een relatief simpel verhaaltje al best onder de knie te krijgen. Wel behoorlijk lomp gebracht maar dat moet dan ook wel een beetje.

Lekker lomp in beeld gebracht, vaak wel een beetje met een goedkope uitstraling. Hier geen CGI te bekennen, iets waar Mostow wel grootschalig gebruik van ging maken in zijn latere projectjes, maar gewoon lompe actie die wel leuk is.

Russell doet het voor de rest prima. Het is een niet al te best geschreven rol, dan zijn de psychopaten zelf wel iets leuker. Maar de film begint pas laat echt goed op gang te komen. Al de mystery die zich voor de echte thriller en actie afspeelt, is dan toch wel wat slap.

Wanneer de film echt een beetje zijn eigen ding begint te doen en naar een toch wel spectaculaire slotfase toewerkt, begint het allemaal op gang te komen. Het is alleen eeuwig zonde dat de echt geweldige slotfase net wat te kort duurt.

Wel leuke stunts, lomp actiegeweld en een korte speelduur. Mostow doet het niet verkeerd, maar het het allemaal wel iets vlotter mogen doen. Zeker de eerste helft ontbreekt aan een beetje flair.

Mwa.

Klassieker, maar ik vond het ook weer niet zo bijzonder. Breakfast at Tiffany's was een film waarbij het lang duurde voordat ik echt in het verhaal kwam. Pas na een uur begon ik echt meegevoerd te worden, maar toen was in principe het halve verhaal al voorbij, en begon de romantiek net te broeien.

Die romantiek is wat de film staande houdt. Verder vond ik er namelijk niet zo veel aan. Een aantal aardige beelden van de stad, leuke kleurtjes, maar het blijft toch echt de chemie tussen Hepburn en Peppard die de film draagt. Voornamelijk dan door Hepburn, want Peppard acteert nogal emotieloos tegenover Hepburn, die weer heel erg extra acteert.

Dat maakt overigens wel van het personage van Hepburn een leuk personage. Leuke verschijning, en met de volle overtuiging gespeelt. Bijrollen vond ik allemaal maar matig, een beetje saai zelfs. Gemiddelde acteerwerk lag ook niet erg hoog en het verhaal blijft best simpel. Qua romantiek wel wat leuker en luchtiger, zoals ik al eerder aangaf, maar niet genoeg om van de film echt een leuke film te maken.

Schattig is het gelukkig wel, en de tweede helft kijkt lekker weg. De chemie werkt tussen de personages, maar van echt zwijmelen tijdens het zien van deze film kwam het niet. Het is gewoon luchtig en vermakelijk, maar niet veel meer. De status van klassieker ontgaat me dan ook een klein beetje, maar dat zal dan wel weer aan mij liggen. Leuk voor een keertje.

Wil het wel, maar heeft het niet.

High school films gaan er bij mij makkelijk in, en dit ging er in het begin heel makkelijk in. De film speelt vooral op karakter opbouw. En dat doet hij wel redelijk, al blijf je richting het einde toch wel degelijk met een hoop vraagtekens staan.

Jammer dat de film wel heel ongeloofwaardig is soms terwijl het best serieuze onderwerpen aan bod brengt. Daarmee duidelijk door wat onervaren acteurs die het allemaal wel willen maar soms gewoonweg niet kunnen. Vooral qua emoties is het wat stroef.

Nelson steekt er duidelijk bovenuit, maar had ook duidelijk het meeste ervaring. De rest van de kinders doen voldoende hun best, maar vaak lukt het net niet. Jammer dat de types ook wel heel overdreven moeten zijn, (de gek was echt niet te harden). En leraren gedragen zich als gevangenisbewakers.

Soms heeft de film plots de juiste toon te pakken voor een sterk drama, maar weet het allemaal niet tot een goed einde te brengen. Nelson ging erg ver en pijnlijk op Ringwald af, maar zowat de volgende scene doen ze het in een klein kamertje. Ook de eindrelatie tussen Estevez en Sheedy valt uit de lucht.

Het idee vermaakt, maar het voelt soms door enkele vraagtekens behoorlijk ongemakkelijk aan. Desondanks heeft de film soms de juiste toon te pakken en het idee is echt leuk en makkelijk, erg makkelijk uit te kijken.

Suf.

Een TV-horrorfilm, iets wat zover ik weet zelden goed is gegaan. Het is allemaal gewoon erg gemaakt en over-the-top geacteerd. Niet op de manier zoals de Aziatische kant dat doet, die stoppen er nog een soort van emotie in. Acteren zoals in Breaking at the Edge is vooral afstandelijk en onrealistisch.

Alleen gekeken vanwege het genre. Elke horrorfilm wil ik in principe wel een kans geven, maar deze film heeft eigenlijk niet zo veel met horror te maken. Er komt een donker figuurtje in voor, en dat is het wel. Weinig tot geen spanning, traag verloop en een standaard verhaaltje die je ook alleen maar tegenkomt in dit soort films.

De film is wel mooi gedecoreerd en belicht. De cinematografie is zo slecht nog niet, en het huis zou zo genoeg sfeer moeten hebben. Antonijevic slaagt er op wonderbaarlijke wijze in om dit niet voor elkaar te krijgen. Zoveel potentie wordt gewoon in een vingerknip in de afvalbak gesmeten, wat erg erg jammer is.

Acteerwerk van Da Costa is slecht, maar dan ook echt serieus slecht. Rare trekjes vooral. Wat Da Costa ook vaak doet, is haarzelf schuldig maken aan overacting. En niet op een goede manier, vooral op een irritante manier. Het neigt soms zelfs naar een Wiseau-geval, al is die wat extremer, dat weet ik ook wel.

Het plot is slecht bedacht en ook suf uitgevoerd. Standaard dramaplotje waar de geesten heel af en toe even langs mogen komen maar wanneer dit gebeurd maakt het weinig indruk. Spanning wordt nauwelijks opgebouwd, de pay-offs missen zo ook een hoop impact. De horror is erg braaf, de kijkwijzer had zo op 9+ / 12+ kunnen staan, maar er zitten nog enkele bloederige beelden bij tijdens flashbacks.

De speelduur die enkel op 85 minuten stond voelt aan als minstens 130. Deze onzin ging maar niet over. Het gebeurt me niet vaak dat ik moeite ervaar tijdens een horrorfilm om het uit te kijken. Deze slaagt er wel in. De potentie zat er ergens wel in, maar voor de rest is het vooral een braaf werkje geworden die nergens echt in weet op te vallen.

Te tam.

McTeigue lijkt zijn beste dagen in films maken te hebben gehad. Zijn carrière begon best veelbelovend, en dan is dit filmpje toch wel jammer. McTeigue leunt wel heel, heel erg op de clichés hier en daarbuiten blijft dit filmpje wel iets te "veilig" in zijn genre.

Van Union hoefde ik in Bad Boys II niets te hebben maar in deze film heeft ze eigenlijk wel een positieve vooruitgang gemaakt. Burke is ook best aardig als schurk, heeft er ook wel een koppie voor. Cabral was ok, net als Meaden. Dat kleine ventje was ook goed. Maar niemand doet het ook fantastisch.

De karakters zelf zijn echter wat saai. De schurken zijn nergens erg dreigend en de motieven blijven steeds behoorlijk vervagen waardoor je als kijker regelmatig vraagtekens achter hun acties zet. Maar ook de kinderen en moeder doen een aantal rare dingen.

Film is voor de rest te voorspelbaar. Einde is daarom al in de eerste 5 minuten te raden. Voor een film die het van de spanning moet hebben is dit dan ook weinig soeps. Nergens heel dreigend ondanks de beste pogingen van McTeigue.

Soundtrack is wat duf, locatie is redelijk saai en ondanks dat het huis er mooi uitziet is het duidelijk dat McTeigue niet al te veel budget heeft gekregen. Filmpje zelf houd het allemaal ook wat simpel, maar wat te simpel. Het is veel te veilig.

Belichting is ook vrij brak. Dat is 1 van de grootste elementen die hier de mist ingaat. Door de tamme belichting en weinig interessant cameragebruik is sfeer ver te zoeken. Dan is dit filmpje er alleen voor simpel vermaak, maar je zou niet zeggen dat dit goede cinema is.