Meningen

Beklemmend.

Laatst kwam de 149 minuten versie voorbij op Canvas, en die heb ik dus even opgezet. Misschien in de toekomst de 209 minuten versie kijken, al weet ik niet wat daar andere aan is. Een de 293 minuten versie vind ik toch echt iets te lang. Kan iemand me helpen, wat er vertoond wordt in de langere versies?

Maar goed, de film. Begon niet heel veelbelovend, al zag de duikboot er erg leuk uit en de scenes op zee waren leuk. Wat vooral sterk was neergezet was de beklemmende en claustrofobische sfeer binnen de duikboot, en de angst was ook goed neergezet.

Soms nijgt het naar een iets te langdradige stukken waardoor hij soms wat saai valt maar de film is prima uit te kijken. Petersen zet hier een goede film af.

Leuk als je er van houd.

Discriminerende humor heeft nooit erg hoog bij mij in het boekje gestaan. Maar soms wil ik het wel een kans geven en soms lach ik er dan ook wel eens bij. Hier was dat een geval van, vooral omdat de hoofdrolspeler zelf ook Joods is, waar hier regelmatig de spot mee gedreven word.

Cohen speelt perfect, en regelmatig moest ik erg hard lachen. Zoals de scene dat ie leert dineren, en in een zak schijt en dan vraagt aan tafel waar hij dat moet laten, ik kwam echt niet bij En zo ook bij een paar andere scenes.

En dan zijn er sommige scenes die ik dan net iets te pijnlijk vind, zoals het overnachten bij een Joods koppel.

Leuk.

Na het zien van Demon Knight die ik erg leuk vond kon de andere episode van Tales from the Crypt ook niet uitblijven. Alhoewel ik Demon Knight nog steeds boven deze film prefereer mag Bordello of Blood er ook zeker zijn. De fun en cheese zijn in beide films aanwezig en tevens in volle toeren, dat het resultaat ten goede komt.

De toon van de film is vanaf het begin al lekker kinderlijk, maar de inhoud is dit totaal niet. Waar Demon Knight nog een iets kinderachtigere vibe hanteerde, gooit deze film dat uiteindelijk overboord met veel focus op vrouwelijke memmen en explosief bloederig geweld. Dat laatste komt echter pas in de slotfase om de hoek kijken, want Bordello of Blood is voor het grootste gedeelte een puberale komedie.

Visueel ziet het er allemaal een beetje gedateerd uit en de editing + het camerawerk zijn niet bepaald op niveau, maar de film lijkt hier ook intentioneel voor te gaan. Het vrolijke sfeertje wat ermee tot stand komt weet goed door te schijnen en de cheese werkt voor deze keer. Het over-the-top gaan van de film werkt dus behoorlijk in het voordeel.

Wat deze film echter iets minder geslaagd maakt dan bijvoorbeeld een Demon Knight is het gebrek aan echt leuke personages. De leukste, Feldman, heeft maar een beperkte screentime en zowel hoofdpersonages als de villain zijn nogal saai. Een beetje jammer voor een film die in de uitvoering behoorlijk leuk is, en volop voor het plezier gaat.

De film blijft ten alle tijden vermakelijk en duurt niet lang, maar toch is het echt de finale die de film maakt. Volop bloederige en praktische effecten die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het sfeertje gaat ietwat teniet, maar de nog steeds aanwezige hoeveelheid plezier weet dit behoorlijk goed te maken. Bordello of Blood is een film waar je achteraf met een positief gevoel op terug kan kijken. Het is dwaas en idioot, maar dat maakt de film wel heel leuk.

Ruw.

Opvallend ruw zelfs, want de reacties die ik erover las zeiden vooral dat het niet heel ver boven de middelmaat uitstak qua gore en schokkend materiaal. Ik vind dat ze daarin verkeerd zaten, want deze film is op sommige stukken veel harder dan een gemiddelde Amerikaanse horrorfilm.

Het thema heb ik ook nog niet vaak gezien, vooral de offerkant dan. En zeker niet in een horrorfilm. Films over sektes heb je dan wel weer vaker, maar op dat gedeelte gaat Borderland eigenlijk niet heel erg in. Het is vooral een speurtocht in een buitenlandse omgeving. Dat weet soms te boeien, en soms weer niet.

Maar in het algemeen was ik positief verrast. De eerste sequentie kent in ieder geval direct een nare scene, maar daarna blijft het voor een lange tijd rustig in Borderland. De opbouw is best boeiend, maar ook lang. De echte horror komt pas na ruim een uur weer om de hoek kijken.

Wanneer dat gebeurt komt het ook wel goed los. De horror is best genadeloos namelijk en bevat enkele schokkende en onsmakelijke sequenties. Het gaat allemaal best gedetailleerd en lang door. Naar en ruw is het zeker, maar ook best interessant. De personages eromheen vallen dan weer wat tegen. De Amerikaanse mensen zijn best standaard en de sekte eigenlijk niet uniek genoeg.

Uiteindelijk gaan de nare en onheilspellende beelden over in een spectaculaire slotfase die iets minder aansluit op de rest van de film. Tevens krijgen we tussendoor ook nog een aantal scenes die bijna komisch zijn. Strong die door een lasso wordt gevangen bijvoorbeeld.

Het is ook een beetje jammer dat de personages zo standaard zijn want de film zelf is dit niet zo zeer. De genadeloosheid van de film is regelmatig opvallend, al zijn de echt harde beelden best schaars. Maar zo'n film als Borderland hoeft er ook niet vol mee te zitten. Als het op de horror aankomt is het uitstekend geregisseerd. Helaas de film kent ook een aantal stukjes zoals de slotfase die er eigenlijk niet helemaal inpassen. Voor de rest is deze film best een verrassing.

Regisseur Tim Miller (want Eli Roth had uiteindelijk weinig te vertellen over de uitkomst) vormt duidelijk niet de beste optie om dit soort actiefilms tot leven te dirigeren, al komt hij een heel eind met de vormgeving. De problematische productie uit zich vooral in misplaatste castleden en een groots gebrek aan expliciete gewelddadigheden. Kevin Hart en Jack Black komen nog weg met een voldoende, maar Cate Blanchett en Jamie Lee Curtis daarentegen niet. Edgar Ramírez is bovendien een uitermate kleurloze schurk en de finale vormt een flater van jewelste. Daar is het rommelige schrijfwerk ruimschoots voor aan te kijken, al ligt het tempo gelukkig bijzonder hoog en wisselen de actiescenes elkaar goed af. De cinematografie scoort de meeste punten binnen Borderlands (die toch wel door het publiek op overdreven wijze wordt neergesabeld), maar kwalitatieve cinema is het zeker nergens en een aantal keuzes mogen absoluut worden aangekeken op merkwaardigheid. Ik zie Roth liever in de horrorwereld terug en hopelijk ziet hij dat zelf evenzeer in na deze chaotische productie.

Doodsaai.

Ik was me al snel bewust van de budgettaire beperkingen maar ook zonder budget kan je een film veel intenser en intrigerender maken. Helaas slaagt deze film daar nagenoeg niet in. Het is simpelweg, enorm saai voor een horror.

Het beste aan de film was waarschijnlijk het acteerwerk. Op een wat houterige Neal na maken acteurs zoals Hill, Kennedy en McArde best indruk op het scherm. Het maakt het allemaal net iets toegankelijker, maar geen van allen wordt door de film zelf vooruit geholpen.

Opzicht zijn de First-Person-View camera's absoluut wel een leuke vondst. Echter wordt de manier niet echt benut omdat het zelden een voordeel heeft. Wel enkele, maar de bedoeling van dit soort camera's is dat het het ook wat intenser maakt en intrigerender maakt. Echter is het voornamelijk saai. 1 gaaf momentje ermee (De Hond) maar voor de rest matig.

De beste scenes zijn het brandende schaap en de paranormal activity achtige beelden in de kerk soms. Echter wordt de spookachtige kerk nauwelijks benut als goede locatie en ziet het er allemaal maar tam uit. Het gespook zelf is ook best tam en ook best saai uiteindelijk.

Nergens echt dreiging, zelfs niet in de finale wanneer de horror ook echt de overhand aan het nemen is. De inleiding leek ook wel erg lang te duren terwijl het best saai is allemaal. Was erg moeilijk uit te kijken uiteindelijk, ik moest echt mijn best doen mijn aandacht erbij te houden.

Duf.

Het ontgaat me altijd een beetje wanneer regisseurs voor zo'n intensief biopic altijd kiezen voor een rustige en sentimentele aanpak. Ik heb zelf ook naar tennis gekeken en gespeeld, en ik vind het persoonlijk een intens en spannend gebeuren. Deze film laat daar weinig van zien.

In plaats daarvan krijgen we een erg rustige en trage film voor onze kiezen. Wat mij betreft een volledig verkeerde aanpak. 1 van de eerste zaken die opvalt is dat de wedstrijden door de film heen weinig in beeld komen. Hooguit duurt elke wedstrijd ongeveer 1-2 minuten waardoor de spanning van het toernooi nooit overkomt.

LaBeouf en Gudnason zijn op het veld interessante en intrigerende karakters, maar in de wereld buiten het tennisveld allebei oeverloos saaie personages. Metz doet erg zijn best om Gudnason uit te diepen maar komt niet veel verder dan standaard biopicgedoe. Deze films blijven wel heel erg op elkaar lijken elke keer.

McEnroe was een heethoofd vroeger, maar van zijn uitbarstingen wordt weinig gebruik gemaakt. Ook LaBeouf wordt wat verwaarloosd door de film heen. En van zo'n bijzonder karakter wordt uiteindelijk weinig van benut. De film had er makkelijk op kunnen leunen.

Waar de film eigenlijk vol van zit is eindeloos gebrabbel van zeer oninteressante en chagrijnige personages. Het weet nooit te boeien, te intrigeren of te raken. Het is allemaal maar zoutloos. Ik snakte naar wat tenniswedstrijden, want het tempo van het drama ligt veel te laag. Pas in de slotfase krijgen we opeens een hele gedetailleerde finale. Opvallend omdat de film lak had aan sport in de overige 80 minuten.

Wel is er door de film heen sterk geacteerd door beide heren. De tennisfinale was best oké in beeld gebracht en de film kent wel een aardige visuele look en niet al te veel bombarie. In dat opzicht kan ik de film nog wel punten toekennen, maar de film valt terug in standaard sentiment en een tempoloos gebeuren. Dat je zo'n biopic wil maken, bon, maar verkoop de film dan niet met "rivaliteit" in de omschrijving.

Leuk.

De laatste keer dat ik iets van Van Warmerdam zag is ondertussen een aantal jaar terug. Het is een geprezen regisseur, maar veel van zijn films zijn niettemin langs me heen gegaan. Een goed excuus om een film als Borgman dan maar even mee te pakken. Het viel achteraf zeker niet tegen, Nederland mag zich gelukkig kronen met zo'n titel aan haar zijde.

Met het raadselachtige verhaal heb ik geen probleem. Het heeft wel even geduurd voordat ik doorhad dat Bijvoet de gave had om dromen te manipuleren. Dan wordt de verwijzing naar de Bakhtak opeens heel duidelijk. Overigens doet Bijvoet het echt geweldig en de bijrol van Ditlevsen vond ik ook heel aardig. Daarnaast gaf Van Warmerdam zichzelf een bijrol en doet het prima, maar veel heeft hij niet te doen. Logisch, hij heeft tegelijkertijd namelijk een film te regisseren.

De overige leden acteren ver beneden alle peil. Ik heb nog geen enkele goede rol gezien van Minis, maar bij Borgman slaan alle stoppen compleet door en dat moet niet als compliment worden opgevat. Ook Perceval was niet best en Dewispelaere valt vooral door de mand als het op Engelstalige dialogen aankomt. Het lokken van Ditlevsen in de tuinhut had echt geschrapt moeten worden. Weinig Nederlandse gesprekken voelen naturel aan, maar dat moet je binnen onze cinema helaas maar even voor lief nemen.

Visueel zitten er een aantal opvallende shots tussen, al is Borgman nergens echt meesterlijk te noemen. Wel erg intrigerend. Een interessant, soms absurd narratief dat constant blijft boeien. De mysterieuze en onvoorspelbare toon maakt van Borgman altijd een speciale zit. Eentje die zichzelf niet meteen in de kaart laat kijken, en Van Warmerdam mag deze film wellicht als zijn magnum opus kronen. Misschien durft hij ooit nog eens een avontuur naar het buitenland aan, de kwaliteiten heeft hij er in ieder geval wel voor.

Ik vond Borgman ten alle tijden interessant om te volgen. Soms traag, maar altijd boeiend. Een film die me in bepaalde opzichten doet denken aan het werk van Quentin Dupieux en dat mag dan wel gezien worden als compliment. Een erg plezierige ontdekking tussen alle Hollandse meuk, ik vraag me af wat me zo lang heeft gekost om de film dan eindelijk te zien.

Regisseur Oliver Stone komt aanzetten met een genrecombinatie binnen een onderwerp waar hij veel over weet, namelijk de Vietnamoorlog. Hij kiest daarvoor uitstekend bronmateriaal om de tragedie van zo'n gebeurtenis goed in beeld te brengen, ook al geeft het hem natuurlijk daarnaast veel ruimte om zijn eigen mening te communiceren. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit, met aardig acteerwerk, een heleboel gebeurtenissen en een redelijk tempo. Toch valt de afwisseling tussen diverse soorten genres niet altijd even goed uit, met uiteindelijk een nogal dwaas gekozen uitweg waarin Willem Dafoe even komt opdraven. De tweede helft is hoe dan ook niet altijd even sterk door een nogal uitgesponnen manier van drama, waarin het figuur van Tom Cruise niet bepaald plezant is om naar te kijken. De afloop is sterk en de primaire boodschap belangrijk, maar Stone heeft ze strakker afgeleverd.

Mwa.

Zelfs voor een kinderfilm viel me dit behoorlijk tegen. Stiekem vond ik het verhaal best leuk bedacht en lag de trailer me ook wel. Toen dit dus een keer op TV kwam dus maar meegepakt, maar hij is me achteraf behoorlijk tegen gevallen.

Braun speelt wel leuk, evenals Van Loon. Dat vervelende type dat hij in Bro's before Ho's speelde verbeterd hij hier toch wel. Het verhaal is best leuk bedacht, maar had wat komischer gemogen. Sowieso speelde de meeste kinderen niet bepaald erg enthousiast, behalve de pestkop en Braun zelf.

Voor een kinderfilm is hij best uit te kijken, maar in het algemeen is het gewoon niet boeiend genoeg uitgewerkt en had de boodschap ook wel wat beter verteld mogen worden. Het einde is ook niet bepaald geloofwaardig.

Ok.

Toch wel een redelijk animatiefilmpje dit, dat wel heel hard zijn best doet om origineel uit de hoek te komen. Gek genoeg, ondanks de wat kinderachtige humor, vond ik de slapstick humor verrassend leuk uit de hoek komen en heb ik toch wel moeten lachen.

Ik durf het eigenlijk niet toe te geven, maar deze kinderfilm heeft me aardig weten te boeien. Het idee is best leuk bedacht, al is het wat vergezocht. Alec Baldwin is leuk gecast, maar het realisme is er natuurlijk wel vanaf met zo'n stem voor een baby.

Voor de rest volgt de film netjes de formule. Het verhaal is dus al vrij voorspelbaar en hebben we eigenlijk in elke andere kinderfilm al gezien. Dat maakt het niet minder vermakelijk overigens, en de film krijgt toch wel een voldoende.

Aardig.

Carnahan levert een vermakelijke film af met een leuk concept, en een concept waarvan ik denk dat er nog wel meerdere uit gaan komen. In ieder geval springt deze film er aardig mee om en Grillo speelt weer een echt goede rol in plaats van al die B-meuk. Hij lijkt er ook zichtbaar plezier in te hebben.

Het eerste kwartier van deze film is het leukst. In hoog tempo wordt er veel actie doorheen gegooid en trekt je als kijker meteen de film in. Dat het er allemaal qua animatie wat matig uitziet is dan ook vergeven, want het trapt lekker door en de flow zit er goed in. Na die 15 minuten besluit Carnahan echter dat zijn film niet te simpel moet zijn en begint dramatischere paden te bewandelen.

Als het werkt, dan mag het, maar in deze film werkt het nadelig. Telkens als de film meer rustigere scenes kent knalt het tempo er volledig uit. Hierdoor raakt de film al snel uit balans, en bovendien zijn de dialogen op meer serieus niveau werkelijk oersaai. Net als Watts trouwens, en ook Gibson weet maar beperkt indruk te maken. Bij Gibson is echter het voornaamste probleem dat hij te weinig ruimte krijgt.

Gelukkig weet de humor dit een beetje te compenseren. Het loopt lekker door, en Carnahan durft ook weleens foute humor te gebruiken wat bewijst dat deze film best een aantal keer uit z'n comfortzone durft te stappen. Het punt is alleen dat je vooral op de actie zit te wachten, en daar wacht Carnahan na een tijdje te lang mee, waardoor je met een ietwat onbevredigend gevoel achterblijft in je maag.

Richting het einde sluipt de actie weer terug, maar dat neemt niet weg dat het middenstuk van deze film volgepropt zit met vervelende dramaelementen die het tempo er uithalen, en waar ook werkelijk niemand op wacht. Onbegrijpelijke keuze om je scenes die op dialoog leunen zo traag en rustig op te zetten en je actiescenes weer heel druk.

Dankzij wat degelijke editing, een lekker begin en een prima einde weet deze film aardig weg te kijken. De dramatische scenes tussendoor zitten een echt leuke film in de weg, want het weet niet echt lekker in de film te passen en zorgen er ook voor dat Boss Level langer is dan nodig. Vermakelijk gebeuren, maar met meer focus op de fun was dit ongetwijfeld leuker geweest. Ik hoopte eigenlijk ook meer op een "videogamegevoel", want dat doen de poster en de eerste scene van de film wel beloven.

De vroege Anderson.

De liefhebbers van Anderson zijn stijl in bijvoorbeeld The Grand Budapest Hotel moet ik teleurstellen. Deze film, ondanks dat het nog steeds herkenbaar is van Anderson, komt niet in de buurt van de manier van regisseren zoals hij later deed. Wel logisch aangezien hij nog minder ervaring had tijdens het filmen van deze film.

Toch is het geen slechte film, maar wel anders dan ik had gehoopt. Ik heb er geen scenes of trailers van gekeken, ik ging er zowat blind in. De verwachtingen lagen daarom wel richting zijn recentere films, maar Bottle Rocket is wat "normaler" geregisseerd. Toch blijft het een leuk gebeuren dat luchtig gebracht wordt.

Frisse loop, genoeg tempo en best komische scenes zorgen ervoor dat Bottle Rocket geen slechte ervaring is. De Wilson-broeders zijn duidelijk nog jong hier, dat is aan het acteerwerk te zien. Owen Wilson is wel de betere broeder, maar soms zie je er nog vanaf dat hij wat nerveus en terughoudend is. Luke Wilson is ondermaats, maar ook jong.

De humor is apart, wat de film best leuk maakt. De situaties zijn vaak oliedom en super eigenaardig. Vaak ook zo droog gebracht dat het grappig wordt, een dingetje waar Anderson goed op inspeelt. Dialogen zijn niet altijd even scherp, maar vaak leuk genoeg. Toch vallen de karaktertrekjes net wat te veel in herhaling hier en daar.

Visueel veel kaler dan Anderson zijn andere films, maar die kwamen dan ook later pas. Het ontbreekt een beetje aan details en inkleuring, maar het cameragebruik is best fris te noemen en de film weet hier en daar best ambitieus te zijn. Het verhaal is een beetje klunzig (dat lijkt ook de bedoeling) en gaat, ondanks een speelduur van maar 96 minuten, nog net wat te lang door.

Acteerwerk is niet al te best en uiteindelijk valt de film wat in herhaling. De hele droge humor en toch wel frisse regie geven de film een klein duwtje, maar niet hard genoeg om een bovengemiddelde voldoende vanuit mijn kant te krijgen helaas.

Vergezocht tienerverhaal krijgt een absurde invulling en dat vormt uiteindelijk de redding van deze film. Regisseuse Emma Seligman zet vol in op een onvoorspelbaar verloop en is bij vlagen niet bang om de grenzen op te zoeken, ondanks dat Bottoms geregeld nog verder had mogen gaan. Specifiek het acteerwerk is degelijk en Rachel Sennott valt positief op. Dat neemt echter niet weg dat zeker het eerste halfuur volgepropt zit met nogal kinderachtige en dik aangezette humor die zelden effectief is, maar daarna lijkt Seligman haarzelf gelukkig opnieuw uit te vinden en kantelt de film naar een voldoende. De finale is leuk gevonden en vormt de kers op de taart, het overige verloop van het geheel wisselt tussen infantiele onzin en originele vondsten.

Weinig.

Bijzonder dat dit afkomstig is van het regieduo die later aan de slag ging om grote blockbusters naar Hollywood te brengen. Iedereen moet uiteraard wel ergens beginnen, maar als ik deze Bound eerder had gezien had ik ze zelf als regisseurs niet snel een platform gegeven. Gelukkig kan ik het ook weleens mis hebben, want de films hierna waren wel mijn ding.

Deze film echter? Ik kijk toch liever gewoon zowat elke andere film. Ik besloot het wel een kans te geven ondanks dat ik Tilly erg vervelend vind als actrice, maar ik kon er bijzonder weinig mee. Bound moet het vooral hebben van narratief en ontwikkeling tussen personages. Wat ik er alleen in zag, was echter een ontzettend saai geschoten en stoffige film met twee dames die weinig uit hun personages halen.

Wellicht dat je kan genieten van wat opvallend expliciete seksscènes, maar ik heb er niet veel voordeel aan. Ik zat me vooral af te vragen wat ik allemaal had kunnen doen terwijl ik deze film aan het kijken was. Niet veel denk ik, maar ik had het met alle liefde gedaan als ik wist dat dit me anders zou overkomen. Dat klinkt wellicht dramatisch, en daar ben ik me bewust van, maar ik zal het toch even graag willen inwrijven dat ik hier niets mee kan. Het wordt nooit interessant gepresenteerd, geacteerd of uitgevoerd naar mijn optiek.

Wel wat bijrollen die het wat vooruit helpen en enkele shots waarin het decor mooi wordt ingezet, verder ga ik maar vergeten dat deze film afkomstig is van dezelfde namen die twee van mijn favoriete films allertijden hebben geregisseerd. Fijn dat de film vanuit anderen wel gewaardeerd kon worden, maar ik zet de volgende keer toch liever een andere film op.

Bijzondere, haast onvoorstelbaar slecht geacteerde misdaadfilm van regisseur Taylor Hackford. Een geval waarin ik me ten zeerste afvraag hoe dit het ooit in godsnaam tot de top 250 heeft geschopt. Het is absurd om voor te stellen dat zich meer dan 4 mensen met het scenario hebben beziggehouden en klaarblijkelijk allemaal met de meest karikaturale, abominabele dialogen mogelijk aan kwamen kakken. De voorspelbare en weinig verrassende voortgang raakt verder kant noch wal, verliest zichzelf meermaals in hopeloos aangedikt sentiment en bevat uiteindelijk niet veel meer dan een aantal clichématige uitwerkingen van beter uitgevoerde filmideeën. Positief is dat de regie van Hackford nog voor een beetje tempo zorgt, maar uiteindelijk omtrent deze film drie uur lang erbarmelijk geacteerde figuren die geen moment weten aan te slaan. Ik krijg niet het idee dat er iemand van het totale productieproces maar een enkele keer naar Californië is afgereisd, anders had men wel ingezien dat de uitwerking van deze film hopeloos gedateerd en buitengewoon stompzinnig is.

Prima actie.

Zo goed als het gemiddelde vind ik hem dan ook weer niet, maar dit eerste deel van de Jason Bourne moest natuurlijk wel een keertje gezien worden. Liman kan ook degelijk actiefilms regisseren, want deze Bourne Identity kent een lekker actietempo.

Lekkere vaart en een aantrekkelijk verhaal, maar Bourne zelf vond ik niet echt interessant genoeg om een film van 123 minuten mee te maken. Beter dan de gemiddelde actiefilm, dat is hij zeker, maar top is hij zeker nog niet naar mijn mening.

Leuk dat Owen als schurk even komt opdraven, een paar lekkere actiescenes en een prima vaart, dat houden de film ook boven water. Als thriller is het wat minder geslaagd, want puntje van je stoel was dit helemaal nergens, en dat is jammer.

Voor de rest best vermaakt voor die 123 minuten, deze Bourne schijnt een goed gewaardeerde reeks te zijn, dus de delen van Greengrass komen ongetwijfeld ook nog even aan de beurt. Damon weet zijn personage wel een beetje kleur te geven gelukkig.

Minste Bourne.

Heeft er onder andere ook mee te maken dat Damon, het gezicht van de serie, hier niet in voorkomt. Ja, zijn naam wordt een paar keer genoemd, maar zijn gezicht, op een paar plaatjes na, is totaal afwezig en dat is moeilijk te accepteren na het zijn van de 3 voorgaande delen.

Renner doet het prima, als actieheld in het algemeen. Maar als een vervanger van Bourne is hij toch nog een niveau te laag, terwijl hij in het algemeen best een prima acteur is. Altijd leuk om Weisz te zien trouwens. Norton weet niet echt te overtuigen en zijn al vrij beperkte rol.

Er zitten een aantal sterke scenes in, de schietpartij op het lab als voorbeeld maar de film mist het allemaal toch een beetje. Het grootste element dat Legacy mist is die ongelooflijke vaart die Liman en Greengrass wel wisten te creëren. Daarmee waren de 3 eerdere films wat anders dan de gemiddelde actiefilm, maar dit dus niet.

Voor de rest is het allemaal best onderhoudend en weet het wel te boeien voor zijn flinke speelduur. Een paar goede scenes, maar daarmee heb je het ook weer gehad eigenlijk.

Ook prima.

Weer een prima vervolg op deel 1, die ook niet slecht was voor een actiefilm. Greengrass zette het werk van Liman voort in Supremacy, maar behaalt naar mijn mening gewoon hetzelfde niveau inplaats van eroverheen te gaan in zijn film.

Bourne zelf blijft wel een interessant personage, een prima actieheld dus. Damon voert zijn rol opnieuw prima uit, maar de film weet nergens echt uit te blinken in het genre. De actiescenes zelf zijn wat drukker en onrustiger gefilmd waardoor ze iets minder makkelijk zijn om te volgen.

Dat was wel jammer, want voor de rest is het best een boeiend filmpje dat vrijwel nergens verveelt ondanks het een beetje een verhaal is wat me niet erg interesseert. Maar het blijft een prima filmpje voor de rest.

Ook leuk dat Urban eventjes op kwam draven, hij is wel gemaakt voor het genre en vervangt Owen in het vorige deel dus. Benieuwd of het vervolg ook weer zo'n actieheld als schurk neer zal zetten.

Bovengemiddeld.

Niet verwacht, maar dit is tot nu toe toch wel de beste Bourne die er is. Dat voorspelt het gemiddelde al een beetje, maar het weet het ook wel degelijk een beetje waar te maken. Dit derde deel alweer pakt dus ook nog best goed uit.

Greengrass is best een goede regisseur, en bewijst dat hier wederom eindelijk weer eens. De actie blijft een beetje hetzelfde als Identity en Supremacy, wat onrustig, maar het blijft allemaal prima. Het verschil is dat dit deel iets onvoorspelbaarder is en wat beklemmender is.

De grotere toevoeging van Stiles was leuk, sowieso een kop die ik graag terugzie. Het verhaal mag er ook wel degelijk zijn, en na het wat saaie begin blijft de film absoluut niet vervelen met lekker spannender en snelle actiescènes.

Visueel ook prima, er zit wat meer spektakel in en wat meer actie, terwijl het verhaal ook gewoon overeind blijft staan. Het verhaal verliest zichzelf nergens en gaat keurig door de 115 minuten heen. Het keek best lekker weg.

Keurige actiefilm dus, ik heb me voor het eerst nergens in een Bourne film verveelt, en dat is een groot compliment. Een top 250 notering is misschien een beetje overdreven, maar dit deel stijgt duidelijk boven de voorgaande uit.

Ah.

Het blijft natuurlijk kindertelevisie. Dat betekent dat er waarschijnlijk voor volwassenen toch wat minder te genieten is dan bij kinderen, maar desondanks kan je ook als volwassen man of vrouw nog lol hebben met kinderfilms. Zelf denk ik echter dat ik het kindergenre te veel ontgroeid ben.

Kindercast doet het in ieder geval leuk. Het amateurisme druipt er uiteraard vanaf, maar ze komen wel een heel eind. Nieuwerf en Ras kunnen in ieder geval wat mij betreft al beginnen met een goede stempel op hun CV betreffende acteren. Ze zijn jong, dus perfect is het niet, en de dialogen die ze in de mond krijgen al helemaal niet, maar ze weten toch goed hun mannetje te staan.

Bouwdorp speelt wel iets te simpel met realisme. Ik heb die bouwkampen weleens gezien (niet aan meegedaan) maar die hutjes die de kids bouwen komen met geluk 3 verdiepingen boven de grond uit. De houten monsters die hier gebouwd worden zijn vrijwel onmogelijk te doen voor kinderhandjes. Natuurlijk voor filmische doeleindes, maar ik had er wel behoorlijk last van.

Ook jammer dat, ondanks dat het kindertelevisie blijft, regisseuse Rogaar totaal niet afwijkt van een standaardloop van het verhaal. Een grote aaneenschakeling van clichés eigenlijk. Alle elementen en volgordes die in deze film zitten zijn al heel vaak eerder gedaan. Het enige originele is dan waarschijnlijk dat de omgeving een bouwkamp betreft.

Ook een beetje jammer van die 9+ kijkwijzer, wat een gemiddelde kijker doet vermoeden dat het een spannende film voor kinderen kan zijn. Dit is in alle opzichten een kinderfilm, op 1 brutaal en opvallend expliciet moment na dan. Dat moment heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de kijkwijzer op 9+ is gezet.

Camerawerk is in orde zodra de camera wat grootser aan het filmen is, maar Rogaars doet regelmatig iets te geforceerd haar best om een spannende scene neer te zetten door middel van schuddend cameragebruik. Niet nodig, zeker in dit soort films heeft het geen enkele bijdrage. Maar de zwevende shots van de hutjes vond ik best aardig.

Bedenkelijke dialogen, behoorlijk onrealistische karakters en een zeer voorspelbare loop van het verhaal. Ik vind het veel redenen om de film laag te beoordelen, maar het blijft wel een kinderfilm en op dat gebied is de film eigenlijk zo slecht nog niet. Het is ook vooral de omgeving en het enthousiaste acteerwerk van de kids die de film nog wat omhoog weten te tillen.

Eerste Moore.

Was er vroeger van overtuigd dat deze documentaire alleen maar over de beruchte schietpartij op Columbine ging, maar toen kende ik Michael Moore en zijn overtuigingen nog niet. Uiteindelijk is dit hele voorval ook meer een soort verbindingsmiddel om allerlei maatschappijkritiek te uiten op het nog altijd niet verbeterde Amerika.

Bowling for Columbine is erg direct in communicatie, soms zo direct dat het eerder lijkt op het doordringen van Moore's opinie dan op het presenteren van de feiten. De documentaire is eigenlijk een soort combinatie tussen entertainment met een kritische ondertoon en opdringerig materiaal, maar het is wel kloppend materiaal dat soms goed belicht wat er allemaal mis is met Amerika.

De scherpe randjes van de docu zorgen ervoor dat het voortdurend wel iets te bieden heeft om de kijker geboeid te houden. Minder interessant zijn de stukjes waar Moore wat mensen zelf confronteert, zoals de hele sequentie met Heston. Lekker boeiend. Ik zie een probleem liever aangepakt worden bij de kern dan bij de uitzaaiing. Maar goed, klaarblijkelijk zorgt het wel voor opschudding en dat zorgt voor kijkers.

Het probleem is vooral Moore zelf die de film wat in de weg zit, want de basis is erg interessant en schokkend. Ik had liever een neutrale vertelling gezien die de feiten zoals ze nu zijn presenteert zonder dat er een soms nogal lompe filmmaker doorheen loopt te bleren, want Moore is vooral onsympathiek en dat leidt voor mij af van het probleem zelf. En juist dat tweede hoort de voorrang te krijgen en zorgt voor enkele unieke stukjes binnen deze documentaire.

Matig.

Ik heb het bronmateriaal vroeger weleens gelezen, ik wist er alleen niet zoveel meer van. Voordat ik deze film keek dus dat korte verhaaltje nog een keer gelezen, maar ik moet zeggen dat het verhaal een stuk indrukwekkender is dan deze film. Het is altijd uitdagend om van een kort verhaal een 115-minutendurende film te maken, maar Kelly lost het wel heel banaal op.

Ik heb Diaz doorgaans wel een goede actrice gevonden, maar de acteerprestatie in The Box is schrikbarend. Zeker de eerste helft is bijzonder slecht geacteerd. Marsden is wat sterker, maar ook niet heel bijzonder. Een deel valt te wijten aan het moeilijke script van Kelly & Matheson, die nogal onmenselijke dialogen schrijven. Daar kan je bijna niks mee als acteur. The Box voelt daardoor regelmatig eerder aan als een theatervoorstelling in plaats van een langspeelfilm.

Visueel vond ik het maar een half geslaagde film. De wazige cinematografie is onverklaarbaar. Het leek alsof ik naar een film keek waar te veel met zeep overheen gepoetst is. Enkele visuele effecten maken nog wel indruk, maar dat zijn schaarse momenten. Gelukkig rest er dan nog wel een stabiele kern. Conceptueel is vooral de doos indrukwekkend te noemen. Op het vlak van moraal is het een interessante film, maar als er dan allerlei buitenaardse dingen omheen verzonnen moeten worden blijft daar niet veel meer van over.

Ik vond het maar een matige film. Interessant omdat je goed met het concept mee kan denken, banaal als we naar de concepten kijken die eromheen worden verzonnen om het verhaal uit te rekken. De finale van deze film vond ik net als het originele verhaal best sterk, maar tegen die tijd zijn we al bijna meer dan 100 minuten verder. Misschien laat ik me heel pessimistisch uit voor m'n cijfer, maar het meedenken met de film was leuk genoeg om er nog een 2,0* aan kwijt te kunnen.

Lompe en ouderwetse film met een misleidende poster, die veel meer spektakel belooft dan je uiteindelijk te zien krijgt. Regisseur Martin Scorsese gaat zeker in de opbouw nogal haastig te werk, voornamelijk de romantiek tussen David Carradine en Barbara Hershey loopt veel te snel van stapel. Nadat ze elkaar ontmoet hebben komt het na 5 minuten al tot seks, dus veel geduld hadden de makers duidelijk niet. Vervolgens introduceert de film haastig nog wat andere bendeleden en komt er een nogal afgezaagd misdaadgebeuren naar voren dat evenzeer niet overtuigt (mede door een gebrek aan variatie en avontuur). Pas in de tweede helft wordt het geweld opgeschroefd en dat resulteert in beklijvende momenten, maar Scorsese had zich er beter aan gedaan om wat meer te experimenteren op inhoudelijk en visueel vlak. I Call First liet in ieder geval een frisse filmmaker zien die zijn best deed om onderscheidend werk af te leveren, maar Boxcar Bertha is daarentegen taaie cinema met slechts spaarzame momenten die er flink bovenuit steken. Een halfje extra voor het redelijk sombere einde, anders had ik me al helemaal bedrogen gevoeld.

Mwa.

Het is wel een aardig geregisseerde horrorfilm. Qua stijl lijkt het heel erg op The Djinn, het volgende project van deze namen. Dat was ook een film die het heel veel van de opbouw moest hebben. Beide films kennen kinderen die lang door een spookachtig huis dwalen en af en toe wat dreigends tegenkomen. Ik mag daarom hopen dat de derde film van deze twee het over een andere boeg gaat gooien.

Gelukkig is er inhoudelijk best wel wat te genieten. Keurige cinematografie en hier en daar best spannende momenten. Echter is er ook heel veel dat spannend bedoelt was, maar dat niet is. Voor een film die op en top inzet op spanning is dat best een probleem, want nagelbijtende sequenties zitten er absoluut niet tussen en het duurt lang voordat je je als kijker ook bedreigd voelt. Gelukkig is er wel Chavis. Hij acteert opvallend goed voor iemand van zijn leeftijd, echt heel knap.

De film begint wat verder in te kakken eenmaal de intrede van Bauer wordt gedaan. Daar komt gewoon te weinig dreiging vanaf en de macabere achterliggende gedachte helpt er nauwelijks aan mee. Het duurde ook even voordat ik doorhad dat de foto's die Chavis voor ogen heeft van Dewey’s lichaam waren. De finale is daardoor wat onbevredigend en ondanks dat regisseurs Charbonier en Powell er alles aan doen om het interessant te houden kunnen ze de spanning niet onder controle krijgen.

In veel opzichten is het echt een beginnersfilm, maar dan eentje die wel over de nodige materialen beschikt om het te laten werken. Er is weinig consistente spanning en een te laag tempo. De inrichting is weliswaar knap, maar dit zijn horrorfilms die je zo weer vergeten bent. Leuk om als tussendoortje te kijken, maar daar is het meeste dan ook weer mee gezegd. Ze deden overigens amper moeite om de referenties naar The Shining te verbergen.

Amateuristische en lelijke film met soms aardige, praktische effecten. Dit soort goedkope werkjes pakken vaak slechter uit, dus dat kan regisseur Bradley in ieder geval alvast meenemen. Daarnaast is er ook daadwerkelijk een concept te vinden dan uitgewerkt kan worden, alleen kan Bradley het gebrek aan originaliteit van datzelfde concept nauwelijks compenseren. Boy Eats Girl is daarom vaak een saaie, veilige horrorkomedie met wel wat om mee te werken, maar dat nooit echt sterk naar voren regisseert. Humor vond ik bovendien maar aan de flauwe kant. Niet dat het rammelt als het op acteerwerk aankomt, maar niet iedereen is geschikt voor zijn of haar rol en daardoor raakt een film als deze veel te snel in de vergetelheid.

Niet echt.

Boy Erased kent een concept waar het flink mee kan uithalen, ik ben echter van mening dat de film te commercieel is opgezet en vooral door een verkeerde regisseur is gemaakt. Edgerton kan het namelijk gewoon beter exclusief voor de camera houden met de filmwereld, in plaats van erachter.

Direct is er voelbaar binnen deze film dat er geen greintje creativiteit te bekennen is. Alles is erg Amerikaans opgezet en ook zo uitgevoerd. De clichés rollen in hoog tempo voorbij en de film blijft zeker voor 80% voorspelbaar. Boy Erased voelt zo al heel snel aan als een film die gewoon graag een prijsje wilt winnen voor het onderwerp dat het aanraakt.

De cast is wat mij betreft ook te bekend, waardoor ik ze in hun rollen niet serieus kan nemen. Hedges doet het wel goed, maar zowel Kidman als Crowe hebben weinig charme en bereiken niet veel met diens rollen. Edgerton geeft zichzelf de meest interessante rol waar vervolgens helemaal niets mee gedaan wordt. Hij is vooral een real life schurk hier, meer niet.

Visueel ziet de film er wel aardig uit en weet Edgerton een juiste vibe over te brengen. De film voelt erg kaal en serieus aan, precies de goede sfeer voor een sterk verhaal zoals deze. Sentiment wordt soms kundig vermeden, waardoor de film nooit opdringerig aanvoelt. Het eerste halfuur is ook best boeiend te noemen, maar eenmaal de sneeuw van het pad is gehaald wordt de film steeds minder.

In het algemeen blijft de film gewoon te veilig. Het kent een degelijke hoeveelheid van goede scenes, maar deze zijn niet genoeg om het resultaat zelf op niveau te houden. Het voelt gewoon te veel aan als een film die gemaakt is voor de prijzen, en niet als een film die daadwerkelijk iets over wilt brengen aan de kijker. Het is gewoon te duur, en te commercieel wat mij betreft. Niet slecht, maar ook zeker niet goed.

Mooi.

Een oorlogsfilm zoals ik hem eigenlijk ook graag zie. Dit keer weer eens door de ogen van een kind, al is de Amerikaanse en Engelse insteek vaak wel een beetje voelbaar. Zo zie ik veel kritiek dat de Duitsers Engels spreken, maar uiteindelijk was dat niet echt een stoorzender voor mij.

Butterfield is overtuigend, zeker voor zijn leeftijd. Elke lijn is gewoon overtuigend uit zijn mond, en met zijn (soms iets te) onschuldige karakter leef je eigenlijk al snel met hem mee. Veel mensen weten hun rol met verve neer te zetten, Hayman als Pavel bijvoorbeeld was heerlijk.

Alle oorlog rondom de jongen heen is goed neergezet, duidelijk in een toon waarbij hij het niet echt goed begrijpt. Iedereen zet zijn rollen overtuigend neer en de film is erg vlot en weet goed te boeien en te vermaken. 94 minuten is ook vrij kort voor een oorlogsfilm, maar dat paste hier precies bij.

Ik heb het boek ooit een keer gelezen, maar daar herinner ik me nu best weinig van. Het einde bijvoorbeeld, kan ik me niet meer herinneren in het boek. Wel een behoorlijk sterk einde trouwens, daar liep ik nog wel vaak aan te denken.

De 94 minuten waren razendsnel om, en alles leek wel een beetje te kloppen. Jammer dat de muziek eigenlijk volop aanwezig is, dat had iets minder gemogen. Voor de rest vind ik dit persoonlijk gewoon een sterke oorlogsfilm die goed is neergezet. Toch wel een uitstekende rol van Butterfield hier.

Energiek vormgegeven vechtfilm met een grote stoot aan adrenaline en geweld. Ik ben altijd wel een fan geweest van aparte invullingen en Boy Kills World ademt dat gevoel uit, wat vervolgens door regisseur Moritz Mohr op visueel vlak aanzienlijk wordt versterkt met overtuigend camerawerk. Bill Skarsgård is bovendien leuk in de stille hoofdrol, al had zijn voice-over van mij aanzienlijk teruggeschaald mogen worden. Het is namelijk toch de wat opdringerig komische inslag die ervoor zorgt dat een hoop van de (dramatische) impact verloren gaat, maar gelukkig is elke actiescene constant raak en komen entertainend voor de dag. Daarbinnen had Mohr zijn film wat beter mogen afwegen en wellicht meer gebruik mogen maken van praktische effecten in plaats van de computer, maar ik heb me niettemin erg vermaakt in de bioscoop.

Mwa.

Cohen lijkt steeds meer te vervallen in een luie regisseur. Begon ooit nog wel redelijk, al heb ik nog niet veel van zijn oudere werk gezien. Maar dat waren wel de tijden dat zijn films nog bekend waren en zelfs in bepaalde gevallen 8 vervolgen kregen.

Ik kan eigenlijk dan ook haast niet geloven dat dit van Cohen afkomstig is, want dit is toch wel redelijk lui in elkaar gestoken. Een bedenkelijk simpel verhaaltje dat eigenlijk op weinig doelen lijkt te mikken, buiten het vermaak om. Dat doet de film de das om.

Had vooraf gedacht dat vooral Lopez de film het loodje deed leggen, maar ze komt er toch nog best degelijk vanaf. Het acteerwerk is ook voor de rest niet heel slecht, maar ook niet heel goed. Corbett lijkt zichzelf ook steeds meer terug te trekken in dit soort TV-achtige films.

Verhaaltje is simpel, maar er gebeurd vooral erg veel en daardoor is het allemaal wel vermakelijk. Al lijkt het soms wat random aan te voelen en lijken relatief grootste gebeurtenissen (de kapotte remmen) bijzaak te zijn in de volgende scenes. Op dat gebied kent de film echt te makkelijke regie.

Vermakelijk is het wel, maar ik voel te weinig kunde in de film/ Het is te braaf en zeker van een relatief ervaren regisseur als Cohen verwacht je iets meer dan dit soort simpele cinema.