The Bridge (2006)

Klinkt wel boeiend.

Moedig onderwerp, ben wel benieuwd (niet echt het goede woord)...

Indrukwekkende docu, met beelden van daadwerkelijke zelfmoorden. Gelukkig worden deze redelijk 'smaakvol'(voor zover dat kan natuurlijk) in beeld gebracht. Geen spectaculair SBS toontje of iets dergelijks.

Door de gesprekken met nabestaanden krijg je een soort band met de mensen die springen, en dat maakt het ook een best zware film.

3,5*

Als documentaire erg goed gemaakt: fascinerend hoe ze dit in elkaar hebben weten te zetten door de springers in beeld te krijgen en het verhaal rondom ze te creëren met behulp van alle betrokkenen.

Verder werden er erg mooie beelden gebruikt wat de magie rondom de Golden Gate Bridge versterkt. Soundtrack was wel tikkeltje dramatisch, maar dat versterkt de boel natuurlijk als het over een onderwerp als dit gaat.

Wat wel jammer was, is de lengte van de documentaire. Omdat het tempo zo traag is, wordt het op een gegeven moment langdradig. Zeker omdat het over een zwaar onderwerp gaat waarbij je binding moet krijgen met het verhaal.

De makers waren ook bezig met de opbouw van een bepaalde persoon waarbij de ‘climax’ in de laatste scène verwerkt werd. Hoewel dit goed uitgewerkt werd, kwam het op mij enigszins morbide over; de hele tijd was ik bezig met af te vragen of diegene ging springen of niet.

3*

Morbide is misschien wel het goede woord voor het feit dat de steeds weer terugkerende langharige meneer helemaal aan het eind springt, maar hoe kun je je nou afvragen of hij uiteindelijk wel of niet zal gaan springen?? Dat wordt vanaf het begin af aan al duidelijk gemaakt!. Het is slechts een kwestie van wachten tot hij het daadwerkelijk doet en zo ongeveer halverwege de documentaire kun je al aanvoelen dat hij zich aan het eind zal laten vallen. Hij komt immers voortdurend terug met steeds weer meer uitleg over zijn persoonlijke omstandigheden.

Veder overigens ademloos gekeken en ik vind het bijzonder knap van de makers dat ze de documentaire 94 minuten lang boeiend hebben weten te houden, door eigenlijk het grootste gedeelte slechts de Golden Gate Bridge te laten zien.

Het onderwerp trok mijn aandacht. Een brug als de poort naar de verlichting. Figuurlijk gesproken wel te verstaan.

De shots van de Golden Gate Bridge zijn mooi en de interviews met de nabestaanden zijn soms hartverscheurend, maar de documentaire komt ondanks een boeiend thema niet echt van de grond.

De ietwat meelijwekkende rock ballades bedoelt om de scènes, die van springende lieden, te accentueren voeren de boventoon in deze ogenschijnlijk collage van lieden die zelfmoord als hun laatste "oplossing" zien.

Deze documentaire dient zich op als een Catalaanse tomatensoep, maar mist de finesse. Ik heb soortgelijke documentaires mogen aanschouwen waar de cayennepeper, oregano en tijm wel bij waren toegevoegd.

3*

Eindelijk de DVD gehaald. Zodra ik terug ben van "vakantie" meteen kijken. Deze docu staat nu al zo lang op m'n must-see lijstje...ik ben nu wel heel erg benieuwd geworden!

Af en toe best aangrijpend, vooral het verhaal over die langharige kerel, maar na 'n uur had ik het wel gezien allemaal. In het laatste halfuur worden er weinig nieuwe dingen verteld of laten zien, waardoor de film in herhaling valt. De laatste jump is daarentegen wel erg indrukwekkend. Shockerend vooral maar de manier waarop de jumper zich laat vallen maakt het tegelijkertijd ook een mooie jump. Hij dacht waarschijnlijk; ''nu ik toch besloten heb om te springen, laat ik er dan maar iets moois van maken'' ////////////////// 2,5*

Erg mooi hoe de makers van de documentaire dit onderwerp nog enigszins smaakvol hebben kunnen neerzetten. De beelden van de springende mensen zijn natuurlijk luguber, maar de impact van een zelfmoord komt hierdoor wel over. Hele bijzondere film in ieder geval...

welke documentaires waren dit?

Aangrijpende documentaire van begin tot eind. Ieder verhaal is anders en leidt toch tot hetzelfde. Interessant, boeiend en aangrijpend; dat zijn de sleutelwoorden die bij deze docu passen.

Een aanrader!

3,5 sterren.

Interessante docu. Door gesprekken met de nabestaanden krijg je toch een soort band met de mensen die springen. Wel heel zwaar, na een uur werd ik er een beetje neerslachtig van.

Uitermate boeiende documentaire over de Golden Gate Bridge waar in 2004 24 mensen zelfmoord pleegden en er 3 nooit zijn teruggevonden. Doordat sommige zelfmoorden gefilmd zijn word je toch meer betrokken bij dit alles. De brug lijkt een onweerstaanbare aantrekkingskracht te hebben op hen waardoor het een laatste toevluchtsoord wordt.

Een film maken over zelfmoord is natuurlijk vragen om discussie en ophef. Steel heeft gekozen om alles erg sentimenteel aan te pakken, met daarbij een erg foute soundtrack.

Persoonlijk vind ik zelfmoord bij dit soort mensen een ander woord voor ondankbaarheid. Ik zag de vriendin van Gene laatst bij Dr. Phil en ben eens met hoe ze zich voelde; ze was bitter, omdat hij het zo slecht nog niet had.

Hoewel het een grote 'kijk-eens-hoe-zielig-we-allemaal-zijn'-vertoning is, vond ik het wel interessant. Ik ben lang niet overal geweest, maar San Francisco vind ik een van de mooiste steden op aarde. Steel heeft het wel interessant gebracht, maar had het in hoofdstukken moeten behandelen; Persoon per persoon dus. In plaats daarvan gooide hij alles door elkaar heen. De live zelfmoorden vond ik nieteens zo heel indrukwekkend. Springende mensen van het WTC deed me meer.

indrukwekkende documentaire, die i.c.m de echte beelden van mensen die ook daadwerkelijk springen en de gesprekken met de directe nabestaanden, toch wel een diepe indruk achterlaat.

Bizarre docu. Toch ook een beetje langdradig.

Kwam hier toch wel binnen. Deprimerend onderwerp wordt soms iets te sentimenteel, maar over het algemeen toch ook interessant uitgewerkt. Het idee van een jaar lang de brug beschouwen en daarbij op dit onderwerp te komen is natuurlijk fascinerend. De beelden mogen er dan ook wezen, soms toch erg choquerend ook.

Een bijzonder controversiële documentaire, met beelden van de zelfmoord van enkele van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegden door van de Golden Gate Brug te springen. Regisseur Eric Steel werd beschuldigd van exploitatie - hij filmde een jaar lang bij de Golden Gate Bridge in afwachting van zelfmoordenaars - en het authentieke beeldmateriaal is schokkend en onvergetelijk, vooral omdat je weet dat de dood van deze mensen onvermijdelijk is. Maar de interviews met toevallige ooggetuigen, familieleden en vrienden van de slachtoffers en - zeer indrukwekkend - met iemand die op wonderbaarlijke wijze zijn zelfmoordpoging overleefde - maken duidelijk hoe machteloos zij waren. De beelden roepen een gevoel van machteloosheid op die volstrekt past bij dit gevoelige onderwerp. In mijn ogen dus een onbegrepen, onderschatte, maar vooral zeer gewaagde documentaire die je niet snel zult vergeten.

Heftig, erg heftig!

Vooral de echte beelden van mensen die daadwerkelijk springen.

Behoorlijk indrukwekkend, ook metdoor de verhalen van nabestaanden.

Niet oké. Het probleem is voor mij dat het zo is opgezet dat de montage steeds benadrukt hoe flinterdun de lijn is tussen dagjesmensen, bouwvakkers, fotografen en de suïcidale springers. Je ziet dus steeds shots van mensen die onschuldig over de reling turen. Of je ziet andere shots waarop objecten of vogels in het water plonzen. Het wordt op die manier een macaber zoekspelletje of je nu wel of niet iemand ziet springen. Doet-ie het of doet-ie 't niet, met een geflipte twist.

Datzelfde gevoel had ik ook een beetje naar het centraal stellen van Gene. Je ziet hem steeds weifelend rondlopen. Overdenkend of hij wel of niet zijn geplande doodssmak gaat maken. Je weet dat zijn zelfmoord eraan gaat komen, maar de vraag is alleen wanneer het moment daar is. Uiteindelijk gooit hij zich achterover en stort hij als een religieuze figuur de diepte in. Het voelt als een ontlading van de lange opbouw die eraan voorafging. Extra pijnlijk als je je beseft dat suïcide besmettelijk is; dat zo'n krachtig beeld een aantrekkelijke werking zou kunnen hebben op iemand die er vatbaar voor is.

Expliciet de springers in beeld brengen geeft een soort spanning die je eigenlijk niet moet willen bij een delicaat onderwerp als suïcide. Gelukkig bieden de gesprekken met nabestaanden, omstanders, mensen die op tijd gestopt zijn en een overlevende springer een wat genuanceerder beeld. Goed materiaal om de discussie over zelfmoordpreventie mee aan te zwengelen, maar de vormkeuze ervan neigt naar goedkoop effectbejag.

Deze film weet op uiterst confronterende, maar ook op boeiend wijze het taboe-onderwerp van zelfmoord in het voetlicht te plaatsen. De regisseur filmde 23 van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegden op de Golden Gate Bridge en spreekt met ooggetuigen, familie en vrienden van de zelfmoordenaars. Hun getuigenissen zijn deels gemonteerd over beelden van hun geliefde die over de brug loopt. Als kijker identificeer je je daardoor met die personen en probeer je te begrijpen wat er door het hoofd van die mensen moet zijn gegaan vlak voor ze hun fatale sprong maakten.

Ik kan me niet voorstellen dat de nabestaande niet op de hoogte waren van de controversiële manier waarop deze film is gestructureerd en hun verhalen zullen je nog lang bijblijven.

In alle opzichten een bijzondere documentaire.

Ik ben deze docu per ongeluk op het spoor gekomen, toen ik aan het zoeken was naar achtergrondinfo over Die Brücke (1959) . Maar het klonk intrigerend, dus ook deze maar opgesnord.

Gezien het onderwerp, zal het niet verbazen dat dit een zware documentaire is. The Bridge gaat over zelfmoord, en is het (naast vele fraaie shots van de brug, schijnbaar één van de populairste zelfmoordlocaties ter wereld) vooral een serie gesprekken met nabestaanden van een aantal van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegde, een rits ooggetuigen, en ook met een aantal mensen die danwel hun poging afbrak en in één geval het zelfs overleefde. Deprimerend, met een hoop verschillende verhalen en types maar uiteindelijk wel met een duidelijke gemene deler. En om eerlijk te zijn, ook lang niet altijd even interessant; het is bijzonder treurig dat iemand zelfmoord pleegt, maar oppervlakkige kenschetsingen van hoe ze waren voegde niet altijd heel veel toe. Maar de film laat ook vele beelden zien van mensen die over de brug lopen én toont een heel aantal van deze zelfmoorden, en ik ben het met Donkerwoud eens dat dit niet heel smaakvol gedaan wordt. Vaak zien we de springers langere tijd over de brug lopen, maar ook vele willekeurige voorbijgangers, en soms lijkt het wel een lugubere versie van doet-ie-het-of-doet-ie-het-niet. Redelijk interessant en het zal me zeker wel bijblijven, maar niet alleen maar om goeie redenen.

Ach.

Een ietwat vreemde documentaire die door een aantal geduldige makers is opgenomen. Toch kan ik het niet laten om hun motieven wat in twijfel te trekken. Je moet het er maar voor over hebben, om een heel jaar langs een brug te gaan staan en elke springer op camera krijgen. De uitwerking eromheen is ook maar simpel.

Uiteraard heel veel respect naar de mensen die hun dierbaren zijn verloren, al had het afzonderlijk ook prima kunnen werken. De beelden van de mensen die van de brug springen zijn vervreemdend en confronterend, maar voegen eigenlijk niet veel toe buiten een extra donker randje. Uiteindelijk draait het namelijk vooral om het leven van deze mensen vanuit het perspectief van vrienden en familie, en dat is dan ook de kern.

Overigens zitten er soms wel hele vreemde mensen tussen, die klaarblijkelijk met het slachtoffer uit hebben gezocht wat nou precies de beste manier is om jezelf van kant te maken. Had daar wel met walging naar zitten kijken. Verder erg rauw en direct verteld en zeer weinig aan de verbeelding overgelaten. Met het verdere materiaal van de daadwerkelijke slachtoffers is de documentaire ook absoluut geen vrolijke zit.

Sterke verhalen dus die door dappere mensen worden verteld, daar gaat mijn voldoende naar uit. Niet zozeer naar de technieken van de filmmakers. Ze mogen er dan wel in slagen om een hele sombere sfeer over de film te trekken, maar slagen er niet in om er echt een competent resultaat uit te halen. Voelt eigenlijk eerder aan als shock value, maar ach, daar komen de mensen dan ook op af.