Logboek

Met frisse tegenzin aangevat, maar eigenlijk toch aangenaam verrast geweest met het mooie onderhoudende plot van een selfmade schrijfster. Met alle grandeur die er later bij komt kijken eerder de aanpak van een soort kostuumdrama daar ergens in de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog.

Angel Deverell deed me wat denken aan het personage Scarlett uit Gone with the wind, beetje verwaand en hautain, weinig capabel om echt lief te hebben en alles melodramatisch steeds op zichzelf betrekken. Sympathiek kon je haar niet altijd noemen.

Prima vertolking dus van Garai, maar ook Neill en Fassbender konden we wel bekoren, al valt er tussen die laatste en Angel toch weinig chemie te bespeuren. Rampling vind ik verschrikkelijk in élke film die ik van haar zie. Ik moet haar gewoon niet, dat was hier niet anders. Ik kan het niet helpen.

Een eigenaardige film van Ozon over amoureuze relaties, van het spannende seksuele gedeelte met zijn fantasieën tot de minder romantische dagdagelijkse sleur. Na dik 80 minuten is het afgelopen met de film en dat is ruim voldoende. Centraal staat de jonge, ietwat naïeve onderdanige Franz. Zijn relatie met de ervaren Leopold is veeleer gebaseerd op lust. Van zorg of respect lijkt weinig sprake.

Het weerhoudt er hm niet van om terug contact te zoeken met zijn jonge liefde en bevallige Anna, gespeeld door Ludivine Sagnier. Ze is meer aanwezig met blote borsten dan zonder. Wanneer ook Leopolds oude liefde opduikt, ontstaat een soort vierhoeksverhouding, maar is het begeren weinig evenredig verdeeld.

Een vrij bizarre bevreemdende film waarin niets, maar tegelijk onderling van alles gebeurt. Niet Ozon's beste werk, wat banaal en veelal in dezelfde ruimte (of appartement) gefilmd. Weliswaar eentje uit 2000, maar het kon best 20 jaar ouder geweest zijn.

Wel een bijzonder fijne animatiefilm, ook geschikt voor de kleinsten, die draait rond vriendschap en elkaar helpen. Met die vriendschap schort er wel nog wat in het begin wanneer de robot wordt gezien als een paria en wordt gepest door de andere dieren. Respect is dan ook ver weg en dat vanuit de emotie van angst.

De film is eenvoudig, maar ook rustig en warm. Mooi vorm gegeven ook met fijne plaatjes en een goede sound. De boodschap is ontroerend en duidelijk. Fijne humor ook, heeft in zijn geheel wat weg van De ijzeren reus of Wall-E.

Af en toe een Japanse anime gaat er wel in zonder te zeggen dat ik een onvoorwaardelijke fan ben. Zoals steeds mooi vorm gegeven en sommige plaatjes zien er echt goed uit. Vrij beperkte speelduur met minder dan een uur.

Inhoudelijk minder omver geblazen. Diverse emoties worden verwerkt in het plot van jaloezie tot uiteindelijk vriendschap en waardering. Wel leuk om mee te pikken.

Ik heb deze namiddag nog de 102 jaar oude versie van Murnau gezien. Zeker blij dit nog gedaan te hebben. Eggers volgt - voor zover dit mogelijk is met een silent movie - in ruime mate het originele plot. Minder houterig ook dan destijds met de aktes, maar ook zo'n 45 minuten langer.

Eggers heeft het wel prima gedaan met deze gothic historical horror. Cinematografisch bij momenten bijzonder sterk. Zeer fraaie visuals and sound waardoor de sfeerschepping de film echt naar een hoger niveau wordt getild. Fijn ook hoe het stadje of de plaatselijke begraafplaats werd weergegeven. Ik had eigenlijk niets anders verwacht van Eggers. Ik was dan eerder minder overtuigd van de personages en het acteerwerk dat zoals hier al gezegd bombastisch en theatraal overkomt. Ik ben niet overtuigd van Count Orlok hier. Het leek wel een astmapatiënt met zware bas in erg gebrekkig Engels. Ik had het gevoel dat de oude man elk moment zélf het loodje kon leggen.

Ik zat best wel in de film en ben dus zeker niet ontevreden huiswaarts gekeerd. Geen film die iedereen zal appreciëren, vermoed ik. Hij duurt ook wel even. Beetje jammer dat de geweldige scène met de gordijnen al meteen in het begin zit, al zat het voorts wel goed met de dreigende schaduwen. Hier en daar een beetje gore, maar voor een geoefend horrorkijker valt dat wel mee.

Hoe Maria van een perfect leventje met haar gezin verzandt in een nachtmerrie waarbij haar leven verzandt in chaos en schijn. De film speelt zich af tegen de achtergrond van de Griekse financiële crisis waardoor de setting wel een belangrijke rol speelt.

Alleen vond ik de film bijzonder chaotisch en is het zoeken naar een gangbaar plot om te volgen. De montage is niet geweldig en het plot springt van her naar der. Afwisselend krijg je er wat stomende seksscènes bovenop.

Dat alles is gebald in een 75 minuten. Hier en daar aardig, maar te rommelig om een blijvende indruk achter te laten.

Naar deze Samsara keek ik wel uit wegens de goede kritieken die de film kreeg. Maar uiteindelijk viel deze toch wat tegen. Het is eerder een esoterische film over het boeddhisme met knap geschoten beelden en wat reli-filosofisxh geneuzel. Ik was misschien ook niet geheel in de stemming om dit te bekijken.

Een film met twee verhalen eigenlijk die bizar aan elkaar verweven worden. Vrij plotloos ook over het dagdagelijkse leven en over reïncarnatie. Neen, ik voelde het niet. Misschien ooit nog eens proberen.

Een interessante film met een intrigerend uitgangspunt. Geen film over het syndroom van Proteus zoals al verfilmd door David Lynch in The Elephant Man (Film, 1980), die film was veel zwaarmoediger en was een biografie van John Merrick.

Edwards hier is een teruggetrokken man met een laag zelfbeeld. Hij wordt gemeden, bekeken en is weinig succesvol. Hij meent dat de oorzaak hiervan ligt aan zijn uiterlijk. Lelijke mensen zijn namelijk minder interessant en zouden van nature minder snel sociale contacten verkrijgen of vrienden creëren in tegenstelling tot mooi mensen. Wanneer hij er na een operatie mooi uitziet, verwacht hij dat hij wel succesvol zal zijn. Alleen valt dit sterk tegen en loopt niet alles zoals verwacht.

Sterk eerste gedeelte van de film. Het tweede gedeelte focust meer op de bizarre haat liefde relatie die hij onderhoudt met Oswald, een man met dezelfde aandoening die hij eerder had en die zijn plaats inneemt en blijkbaar wel (sociaal) succesvoller is dan hij.

Wel een fijn romantisch drama waarbij vooral het goede acteerwerk van Garfield en Pugh opvalt. Mede door de niet lineaire vertelstructuur blijft het geheel onderhoudend. Moet je er ook wat je aandacht bijhouden, want mij was het niet altijd onmiddellijk duidelijk in welke levensfase van het koppel we zaten.

Een plot dat al meermaals verteld werd waarbij één van de twee zwaar ziek wordt. De focus ligt niet zozeer op de ziekte, maar alle aandacht gaat naar Alma: van het zwanger worden, de opvoeding van haar kind, maar ook haar carrière in haar keuken. Een leuk tussendoortje dit laatste al zijn er de laatste jaren al veel "kookfilms" de revue gepasseerd. Doordat de aandacht van de verschillende thema's goed bewaakt wordt, blijft het geheel evenwichtig.

Niets wereldschokkends, maar wel een erg degelijke film waar ik van genoten heb, niet in het minst van Pugh zelf.

Nee, helemaal niet mijn ding. Bijzonder druk, chaotisch en vervelend. Die scènes in het dorp? Ik enerveerde me eraan. En met de schreeuwerige dialogen kon ik ook niet veel. Een kerstfilm moet je ontspannen, dat deed deze helemaal niet. Ik was vervolgens ook niet overtuigd van de kostuums en make-up.

Een film die je omarmt of die je haat als ik de reacties zo zie. Haten is bij mij een groot woord. Er is best veel werk (en geld) gekropen in deze productie. Dat apprecieer ik wel, maar het resultaat is te matig om me gelukkig te maken. De hond was leuk, maar dat was het zowat.

Deze film heeft inderdaad niets te maken met Close. De vergelijking is krom. Close belicht het thema op een veel donkere manier. Young hearts daarentegen is luchtig en heeft zelfs veel weg van een jeugdfilm. Young hearts is speels, onbevangen en doet dromen van een ideale wereld. Er zijn dan ook geen negatieve personages en dat komt misschien weinig realistisch over, ik begrijp de aanpak van Schatteman wel. Ook voor dergelijke dromerige films is er aandacht nodig en ook deze dragen bij aan het creëren van een positief beeld over het thema.

Fijn ook om vast te stellen dat Schatteman het plot zowat gebaseerd heeft op zijn persoonlijke leven. Ook zijn vader was een charmezanger, een relatief succesvolle ook. En de film is gedraaid in zijn geboortedorp. Een heel andere Van Rampelberg dan wat ik gewoon ben. Zingen is ook voor hem nieuw! Lou Goossens doet het overigens geweldig en met zijn doordringende ogen steelt hij de harten van de kijker. Fijn om ook steeds Dirk Van Dijck te mogen zien, hier als begripvolle opa. Elias' vader is dan wel begripvol, maar is eerder afwezig en is meer met zijn carrière bezig dan met zijn zoon/zonen.

Young hearts is een fijne familiefilm voor jong en oud. Het viel me ook op dat er veel jongeren in de zaal zaten (nu en bij de vorige voorstellingen). Fijn dat dit genre ook eens extra belicht wordt. De Vlaamse cinema is anders vaak nogal ruw en zwaar, de suffe komedies daar gelaten.

Slaan is steeds een teken van zwakte, van machteloosheid. We zien hier een Hilde Van Mieghem als ontketende furie die liever de hand dan de dialoog boven haalt. Je kan je kind natuurlijk ook dumpen in een internaat, want het probleem ligt natuurlijk bij het kind. De setting is inderdaad eerder 80s en 90s, dan bestonden dergelijke nonneninternaten nog. Dat het uit de hand ging lopen, stond in de sterren geschreven. Schrijnend ...

Niet van het niveau van de Netflixsensatie Klaus (Film, 2019), maar eigenlijk wel een degelijke kerstanimatie die wel OK is om even mee te pikken tijdens deze kerstdagen. Leuke setting alvast met die gezellige sfeer in een klein Brits dorpje waar iedereen iedereen kent.

De kerstperiode draait rond het thema eenzaamheid en dat wordt hier wel sterk naar voren gebracht. Je hebt de jongen die vaak alleen zit terwijl zijn alleenstaande moeder aan het werk is. Zijn elders wonende vader kan immers ook zijn belofte niet nakomen. En je de erg chagrijnige verbitterde juf waarbij je al snel voelt wat haar werkelijk parten speelt.

Humor is zeker niet afwezig en het kijkt zeker lekker weg. Die vreemde ouders in hun busje, mja, wat grappig, maar ook vooral oerdom en dan is het opletten met de combinatie.

Ik weet niet hoe het gesteld is met de aandacht van de huidige Argentijnse paus voor de Latijns-Amerikaanse armoedige boeren, maar in 1988 was het met JP II blijkbaar niet geweldig groot. Eigenlijk een vrij neerslachtig verhaal - opgesmukt met wat luchtigheid en happy noot - van de lokale bevolking. Leuk zowel die smokkelroutes die veelvuldig gedaan werden met de fiets.

Sympathiek en fijn om meegepikt te hebben. Maar het kabbelt maar wat verder. En dat zal bij mij niet anders zijn. Een film die ik snel zal vergeten zijn. En de boer ploegde verder. Toch net iets te weinig impact om me echt te grijpen.

Geweldige short waar ik enorm van heb genoten. Ludiek en grappig. De naakte lichamen, het gekibbel, de uitzichtloosheid en de wanhoop. Dat laatste niet alleen omwille van hun gebrek aan oriëntatie, maar ook de wanhoop van elkaar, de ontgoocheling in elkaar.

Vervolgens ook gewoon een leuke animatie. Lelijk geschoten, maar toch spitsvondig genoeg om hier en daar een glimlach te voorschijn te toveren. Een dode vogel met loshangend oog, wapperend schaamhaar ... Tof!

Tot slot ook grote fan van Anemone Valcke met haar sappig Gents accent, maar ook sowieso als actrice in totaliteit.

Op zich wel een mooie poging van Rohrwacher om de beroemde allegorie van de grot van Plato te visualiseren. Fijn gedaan aan de hand van die collages aan de muren. De allegorie zelf is niet zo makkelijk te begrijpen en er is in de filosofische wereld wel wat discussie wat Plato er exact mee bedoelde. Alles heeft sowieso te maken met je kijk op de dingen via je eigen referentiekader en je eigen zintuiglijke waarnemingen. Alleen is de écht wereld (en waarheid) meer dan je eigen subjectiviteit en interpretatie. Enfin, dat is wat ik er van maak. Misschien dat De filosoof het beter of anders kan verwoorden

Traag en vaag. Zo kan je dit wel omschrijven. Slow burn horror, of drama met lichte horrorelementen. Daar zit niet iedereen op te wachten. Je wordt toch wel even op de proef gesteld en dan moet je je tevreden stellen met een mini 'climax'. Meer is het niet.

Geen spectaculaire film dus, wel een sombere film over rouwverwerking. Traag en loom zoals dat ook metaforisch is als je rouwt om je dierbaren. De tijd staat dan even stil. Moeilijk om vervolgens echt voeling te krijgen met de film. Net niet was mijn gevoel. Toch wel appreciatie voor de cinematografie, de beelden, het decor, de aanpak. Alleen kwam het er niet altijd uit. Moeilijk.

Op zich wel een interessant gegeven om via een vaste camera doorheen de jaren en eeuwen steeds dezelfde locatie (en POV) in een film te gieten. Sommige scènes waren hierbij compleet overbodig. Dat je start met het ontstaan van de aarde, de dino's en ijstijd, dat kan ik nog volgen. Maar tussendoor doorheen de film wat indianen (of wat waren het) te lozen, dat haalde me toch uit de flow van de film.

Hier en daar nog wat vreemd montagewerk, maar al bij al komt het hoofdthema en de levensloop van Richard (en later Margaret) toch goed naar voren. Die introducerende kaders waren 'speciaal', maar die levensloop was redelijk interessant. Geen fan van die AI. Wat gaat dat geven voor de toekomst van de filmindustrie?

Akkoord dat Zemeckis iets meer aandacht mocht hebben voor de buurt, want die leek me heel aardig bij de slotscène. Nu hield hij het bij de living vanuit hetzelfde standpunt, alsof het een toneelstuk betrof. Moeilijk te beoordelen, maar toch het voordeel van de twijfel omwille van de gedurfde aanpak.

Waar geld geroken wordt, daar worden soms vreemde dingen gedaan om dat te bemachtigen. Frappant hoe velen zich hierdoor zonder scrupules door laten leiden. In dat opzicht weinig tot geen sympathieke personages. Al vond ik de dochter de enige die echt oprecht bekommerd is met haar moeder. Haar moeder, die verre van zelf de gemakkelijkste is en soms erg bits uit de hoek komt, ook naar haar dochter toe. Maar het mes snijdt wellicht aan twee kanten.

Vrij zoet en melodramatisch bij momenten. En het acteerwerk vond ik alles behalve overtuigend, behalve het omaatje misschien. Toch zat ik in de flow van de film, genoot ik van de kleine elementen van de omgeving en de cultuur: de rituelen aan de begraafplaats, de tempel met de wensen, de markt met de rijstpap, ...

Beetje voorspelbaar en cliché en onze kleinzoon valt daar even op het eind uit zijn rol. Maar zoals je verwacht van de film krijgt het allemaal toch een happy end. Toch elementen waarvan ik gruwel in een drama, maar gezien de flow krijgt dit toch het voordeel van de twijfel.

Ik heb het losgelaten waar eventuele en vele plotholes zich zouden bevinden. Het leidt alleen tot ergernis en een devaluatie van de filmervaring. Uiteraard berust alles op toevalligheden en op handelingen die de personages moeten stellen om alles volgens het scenario te doen verlopen. En de politie is bijgevolg slimmer en intuïtiever dan ooit om op tijd te komen. Zo gaat dat in dit soort films ...

Maar ik heb me zeker niet verveeld en vond het best spannend en onderhoudend. Nee, ik heb helemaal geen ervaring met luchthavens en vlieg dus inderdaad niet. Geen idee hoe het daar dus aan toe gaat qua veiligheid en dergelijke meer. Misschien maar best ook als ik het zo hoor? Kan ik er ook niet door beïnvloed worden. Moeten we dat dan ook vinden van Die Hard 2?

Een lompe blockbuster action movie op Netflix, zo kan je het ook omschrijven. Ik zie het eerder positief waarbij de tijd voorbij vloog.

Ik vond dit wel een vrij onderhoudende thriller survival waarbij één of andere prepper - en in Amerika gaat dit samen met een collectie wapentuig - zijn half illegale praktijken in stand wil houden wanneer één en ander uit de hand dreigt te lopen. Zie je ook meteen wie de meelopers zijn en wie zich (moreel) verzet tegen al deze onzin.

Vrij korte film ook waardoor de gebeurtenissen gebald worden en elkaar kort opvolgen. Entertainend, maar zeker niet hoogstaand. Er zijn er slechtere te vinden op Netflix denk ik. Inderdaad een tussendoortje, maar de locatie doet ook wel veel.

Fijne rustgevende hiking arthouse. Al verloopt het toch niet geheel rimpelloos. Niet in extreme mate, maar het zit in hem in die kleine ergernissen. Dat maakt de film vervolgens boeiend omdat je voelt dat er onderliggende spanningen zijn. Normale zaken ook die des mensen zijn wanneer je enkele dagen met elkaar opgescheept bent en gezien de omstandigheden van elkaar afhankelijk bent.

Als je de bossen intrekt voor een meerdaagse moet je voorbereid zijn. En dat is niet geheel het geval bij die vriend. Ik had de spanningen intenser verwacht, maar eigenlijk doet India Donaldson het wel goed op deze manier. Het hoeft er niet steeds vingerdik op te liggen. Uiteraard verlies je hiermee een groot deel van het filmpubliek die dit een ongewoon saaie film zullen vinden.

Less is more! Fijne setting (uiteraard) en ook prima acteerwerk. Wel van genoten!

Ik vond het een moeizaam begin. Wat chaotisch ook en ik had geen idee waar de film heen wou. Ja, ergens een eiland gaan zoeken en een God het zwijgen opleggen om zo alle mensen te verbinden. Het was een loshangende complex geheel met ook nog eens verwijzingen naar de 1e film. Geen wonder dat de kinderen achter en voor mij in de zaal zich begonnen te roeren. Alles behalve op kindermaat vond ik, toch niet het eerste half uur.

Nu, bij mij kwam het ook niet meer goed. Visueel wel prachtig gedaan, zeker als je naar de kleine details kijkt zoals bijvoorbeeld de kom met grijs water tijdens het stammenritueel. Erg mooi gedaan. En zo zijn er nog wel wat voorbeelden.

De kip en het varken vond ik wel leuk, misschien wat geforceerde humor, maar ze was wel noodzakelijk. Net als de kokosnoten overigens. Want van Maui liep ik sowieso al niet hoog op.

Sierlijk en gracieus, dat is ballet sowieso al, maar het krijgt een extra dimensie doordat er met de zwaartekracht wordt gespeeld door te dansen in het water. Niet zomaar in een zwembad, maar in de oceaan op een scheepswrak.

Ik kan de authenticiteit moeilijk inschatten, noch van de locatie als haar longcapaciteit, maar mooi is het wel. En een filmpje uit de Bahama´s, dat is steeds mooi meegenomen!

Niet te best. Ik had steeds het gevoel naar een videogame te kijken. Houterige bewegingen, erg vlak en weinig gedetailleerd.
Even later kreeg ik een Teletubbies vibe met dat venster op de wereld. Het wordt nog boeiend dacht ik dan, maar dan begint die vent te zingen. En tot slot waren er gele bolletjes die fireflies moesten voorstellen, ugh...!

Een beetje Ken Loach style, niet door het onrecht van het systeem in beeld te brengen, wel met een portret van een dysfunctioneel marginaal gezin.

Vrij authentiek en met griezelig realisme gebracht hoe ouders en kinderen zich handhaven in deze puinhoop. Een sociaal drama waar op zich niet zoveel gebeurt, maar waarbij je tussendoor voelt hoe het uitzichtloze leven inhakt op de personen.

Sterke sfeersetting en decor. De scène met die dikke oppas oom was nog grappig, maar eigenlijk gaat het voorbij dat. Niet iets im vrolijk van te worden.

Naar mijn normen en in vergelijking met ander Marvel materiaal heb ik genoten van Deadpool 1 en 2, meer van dat dacht ik dus, maar dat viel behoorlijk tegen. Veel universum geneuzel waar ik erg weinig mee was. Ik ervoer het zelfs als vervelend en saai. En ik moet toegeven dat ik er ook niet veel van begreep, kan ook met de slappe aandacht te maken hebben gehad.

Nu de openingsintro vond ik dan wel weer geweldig. Hier en daar ook wel wat humor, ik hou wel van die satirische nonchalance van Deadpool. Dat gekibbel met Wolverine was bij momenten ook nog leuk, niet altijd weliswaar.

Met met de rest kon ik niets aanvangen, sommigen praatscènes waren echt langdradig en weinigzeggend.

Ik vond de film wel geslaagd en vond hem zeker niet saai. Ik vond het net interessant om te zien hoe de relatie evolueerde tijdens de lange afstandsrelatie. De eerste maanden waren nog leuk, maar net als in een gewone relatie trad sleur op. De contacten voelden als verplicht aan.

Er zat genoeg afwisseling in het gebeuren, cybersex, eens niet komen opdagen, verwijten en frustraties ... het voelde allemaal erg vertrouwd aan. Gelukkig geen traditioneel plot waarbij de één iemand anders leerde kennen.

Knap om met weinig middelen een degelijk product af te leveren. Acteerwerk was ook op niveau. Qua dialogen nogal banaal, maar op zich is dat ook niet onlogisch tussen een koppel.

Een beetje last minute en onverwacht de zaal ingesukkeld daar mijn andere film volzet was. Even een andere mindset, maar al bij al viel het mee. Inhoudelijk misschien niet de meest vernieuwende en je kan je heus wel wat vragen stellen bij dat overbodige prequel gedoe. Disney heeft zo opnieuw een melkkoe gevonden.

Visueel zag het er wel mooi uit. Alsof je naar een documentaire van National Geographic aan het kijken was. Wie Disney zegt, zegt ook zang. Ik vond de songs stuk voor stuk matig tot flauw. Niet echt eentje die blijft hangen of catchy is. Gelukkig bleef het beperkt tot een song of 4-5.

Timon en Pumbaa zijn overbodig en vervelend. Leuk wel om de achtergrond van Taka, Zazu of Rafiki te kennen, maar ik ben niet overtuigd of we dat echt moesten weten.

Een Deense film laat ik zelden links liggen. Nattevagten ontvouwt zich als een mystery thriller en dan komt het genre als horror ook om de hoek leunen. Zo erg wordt het nooit, maar de film creëert wel een bepaalde heimliche ongemakkelijke sfeer. Niet zo onlogisch als je als jobstudent nachtwaker bent in een forensische site of als je later op bezoek gaat in de gevangenis bij een psychopaat.

Op dat vlak wel een prima begin van de film. Alleen valt het dan wat stil en vond ik het nog weinig boeiend. Vernieuwend en creatief wordt het niet meer en de film verzandt in zijn clichés. Jammer, ik zag er al betere op Deens niveau.

Sterke film waarbij vooral de hoofrollen van Streeo en Hoffman opvallen. Ik genoot van hun acteerwerk en samenspel. Het thema is intussen genoegzaam bekend, maar blijft begeesteren. Het blijft ook verbazingwekkend dat dergelijke daders gewoon worden weggepromoveerd in plaats van op zijn minst ontslagen. Dat is gewoon het probleem verschuiven.

Interessante filmtitel ook die gelaagd is. Twijfels over het geloof en je superieuren, maar ook de twijfel die Father Flynn uitte in zijn preek over de eenzaamheid van zij die te maken hebben met pijn of verdriet. Zelfs bij de kijker is er twijfel. De film komt erg geloofwaardig over, niet alleen door het sterke acteerwerk en dialogen, maar ook het script staat stevig.

Verder ook die sfeervolle kille setting van de zustergemeenschap die onderwijs verschafte aan de leerlingen. Echt wel creepy en ijzig waarbij discipline en gehoorzaamheid centraal stond.

Naar het gelijknamige boek van Humberto Costantini en eigenlijk vrij mooi verfilmd. Donker - al is dat ook niet zo moeilijk daar de film zich afspeelt op één avond, maar wel erg goed neergezet. Je voelt ook die spanning en dreiging van de Argentijnse junta die op elk moment kon toeslaan.

En die reputatie was gekend. Het is ook om die reden dat Sanctis terughoudend is en twijfelt met het dilemma dat hem wordt voorgeschoteld. Bijzonder sobere film die het maximum weet te puren. Met zijn 75 minuten ook beperkt in speelduur en toch wordt alles weergegeven. Suggestief ook vaak, maar wel effectief. Ondanks de positieve elementen geen film die me jammer genoeg lang zal bijblijven.

Zwakke Belgische film zowaar. Ik had het zelfs niet door dat het een Belgische film was. Nuja, er was wel een verwijzing bij de begincredits naar 'the Belgian Cinema', maar het was toch voornamelijk door Peter Van den Begin dat het nikkeltje viel. Een Belgische film die zijn intrede alvast volledig heeft gemist, want totaal onbekend. En als je naar de film kijkt ook geheel terecht.

Ik kreeg een soort 'De collega's' gevoel van 'another day at the office' dit gespekt met een poging om humorvol over te komen. Behoudens ik veel respect had voor Inès, zowat de enige bekwame werknemer van het bedrijf kwam het geheel me over als een veredelde slappe komedie. Karikaturaal, saai en bovenal niet grappig. Het leek eerder een toneelstuk dan een film. Ik kon er bijzonder weinig mee.

Het enige positieve aan de gehele film - en dat was ook hetgeen me triggerde om hem te bekijken - was de immer mooie Natalie Portman. Wat volgt is een onduidelijke vrij matig geschoten road movie doorheen Jordanië met een onduidelijk doel. Ik vond het vreemd dat de regisseur ook geregeld teruggreep naar die dubbele contourbeelden die nergens op sloegen.

Het begon nochtans leuk met dat Israëlisch liedje over een lam. Dat ook met een sterke intrede van een emotionele Portman. Alleen jammer dat het nadien amper nog boeide en de film verzandde in één grote leegte.

Ik vind Saoirse Ronan een uitstekende actrice en ook hier genoot ik weer van haar spel. Zeker wanneer ze een kwetsbare rol opneemt, torent ze boven zichzelf uit. The outrun portreteert een jonge Rona die kampt met een alcoholverslaving en alle moeite heeft om dat label van zich af te gooien.

Het is geen standaardfilm over verslavingen die al menig de revue zijn gepasseerd. Niet het afkicken of de verslaving staat centraal, wel de persoon Rona zelf en de invloed die de verslaving heeft op haar omgeving en leven. Het geheel wordt authentiek en sereen gebracht. Fijn ook die verwijzingen naar die Angelsaksische mythes rond de Selkies en de zeeslang. Dat bracht toch een extra touch, alsof je zou gaan geloven dat Rona ...

Het is wel geregeld opletten want de film maakt geregeld sprongen naar heden en verleden waardoor het voor mij niet altijd duidelijk was in welke fase Rona zich bevond. Op zich niet zo erg, maar toch. Prima setting ook daar ergens op de Orkney-eilanden, een prima plaats om (verder) te ontwennen of misschien net waar je door de leegte depressief zou van worden. Het is alvast Londen niet ...

Ik begrijp waarom sommigen afknappen op de film. Het pseudo religieus filosofisch geneuzel leidt soms iets te ver waardoor je soms dreigt uit de film gehaald te worden. Los van het feit dat de encounter met Mr. Reed wel een bepaald doel had natuurlijk.

De film blinkt in eerste plaats uit door een geweldige Hugh Grant. Geslepen, charmant en uiterst intelligent. Zelden of niet eigenlijk Grant in zo´n rol gezien. Verder ook een uitstekende setting en sfeer. Zo goed als ook op dezelfde locatie.

Samen met mijn dochter bekeken en ondanks het oubollige karakter heeft ze ervan genoten. John Cleese kende ze niet, maar ik ben wel blij haar ook dit soort dingen af en toe bij te brengen. Het hoeft niet altijd Zendaya of Dwayne Johnson te zijn.

Een beetje een absurde geconstrueerde film, maar Cleese deed het geweldig als zelfvoldane sullige schooldirecteur. Wat volgt is een soort van road movie. Niet elke scène was even raak, maar er gebeurt genoeg om je aan op te trekken.

Ik hou wel van Britse humor, zowel de subtiele als de meer absurde. Eentje die voorbij vliegt!

Ik hou wel van de glitter and glamour van het Vaticaan en een pausenfilm zet ik wel hoog op het kijklijstje. Als je dan ook nog twee kanjers als Tucci en Fiennes kan opvoeren, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen. Het duo zet alvast een top acteerprestatie neer.

En voorts laat de film zien dat de oudemannenclub ook maar gewone mensen zijn met gebreken en hun kleine kantjes. Zeker wanneer macht en aanzien om de hoek komen leunen. Het viel me op hoe weinig er echt gebeden werd. Als zij het al niet doen.

Het lijkt eerder een politieke thriller vol intriges, achterklap en (openlijke) rivaliteit. Een paar eeuwen terug zouden er een paar een kopje kleiner zijn gemaakt. Onze vriend Lawrence zou voor minder aan het twijfelen slaan, niet om zijn geloof (want zonder twijfel is er géén geloof), maar wel omwille van zijn taak als leider van het conclaaf.

Prachtige aankleding en decor, zonder twijfel. Het einde had niet gehoeven voor mij, net weer dat tikkeltje too much, de film had dit niet nodig. Een halfje eraf daardoor.

Eerder ontgoocheld de film uitgekeken. Ik heb geen probleem met korte sketches, integendeel zelfs. Maar dan geef ik toch eerder de voorkeur aan kwaliteit dan aan kwantiteit. 56 waren er het? Van amper een paar minuten, dat is best veel om voeling te krijgen.

Of ik nou iets meer ben te weten gekomen over IJsland? Ik weet het niet. Wel interessant was het authentieke alledaagse. Maar voor je het wist, was het al voorbij. Jammer.

Ik ben nog niet de volle 100% mee met het gegeven van die toeslagenaffaire. Het kwam er dus op neer dat er een overdreven geïnstitutionaliseerde aanpak was van de overheid om die niet langer toe te kennen waardoor vele mensen die er recht op hadden die niet kregen. Komt daarbij nog de controversiële harde intimiderende aanpak.

Ik sta soms te kijken van die erg stigmatiserende harde controlefunctie die ik al zag passeren in de hulpverlening via films. Ken Loach heeft er bijvoorbeeld een handje van weg om de schrijnende toestanden in het harde Britse systeem weer te geven waarbij mensen echt als schuldige worden bestempeld. En niet zomaar een outcast, maar stereotiep voor een hele groep mensen.

Ik ben zelf hulpverlener, ook eentje die naast ondersteunen ook moet sanctioneren, maar dat laatste gebeurt wel met het nodige respect. Ik kan de impact in Nederland via deze ene film moeilijk inschatten. Zuiver filmisch gemiddeld, maar degelijk, idem met het acteerwerk.

Eens je volhardt in de leugen is het nog moeilijk om dan nog op je stappen terug te keren. De omstandigheden maken het vervolgens extra moeilijk wanneer allerlei randfactoren opspelen waarop je helemaal geen vat hebt. De samenleving beschouwt je als slachtoffer en ziet je als symbool van een algemeen probleem in de samenleving. Al spelen opportunistische motieven van die activist zeker een wrange rol. En dat geldt eveneens voor de burgemeester. Zo kent de film verschillende lagen en bewegingen die op elkaar een invloed hebben.

Op dat vlak toch wel een bijzondere film die je wel doet stilstaan met wat er aan het gebeuren was, zeker indien anderen er de gevolgen van moeten dragen. Blasko focust zich ook ten volle daarop en zorgt niet voor een uiteengespatte luchtbel. Prima zo, want het zou de aandacht van het sterke voorafgaande deel ondergesneeuwd hebben.

Het is makkelijk oordelen, maar toch kan ik het ergens wel plaatsen. Een stevig dilemma en als beste stuurlui heb je zo je oordeel klaar, maar wat als je er zelf mee zit. Geen slechte film dus!

Bijzonder innemende en warme film waarvan ik intens heb genoten. Ik heb het wel voor de Iraanse cinema die bol staat met praktijkvoorbeelden van het regime en hun vrouwonderdrukkende handelingen. Deze film werpt een andere kijk op de Iraanse vrouw. Je waant je zelfs even in een ander land wanneer de erg fijne openingsscène de revue passeert waarbij een gezellig theekransje werd gehouden met enkele oudere dames. Op een erg losse ongedwongen manier werd er gesproken en gelachen over mannen en over de liefde. Het leken wel pubers.

Mahin vond ik vervolgens een erg interessant en aangenaam personage. Ze schrikt er niet voor terug om de zedenpolitie de les te spellen. Mahin is echter eenzaam na de dood van haar man zovele jaren terug. Ze hunkert naar nieuwe contacten, naar een nieuwe partner. Alleen is dit als weduwe binnen het strenge religieuze regime niet zo evident. Ze ontmoet een zielsverwant in de even innemende Faramarz.

Wat volgt zijn geweldige scènes tussen de twee die ondanks hun voorzichtige gevoelens steeds bang achterom kijken voor wat de gevolgen zouden kunnen zijn voor hun gevoelens. Het einde zag ik echter niet aankomen en is hard. Ik had wel te doen met Mahin die troosteloos en verweesd achter blijft. Het regisseursduo bewijst hiermee dat je weinig middelen nodig hebt om tot een sterke fijne film te komen. Knap!

Ah bon, Payback van Mel Gibson blijkt een remake te zijn? Wist ik ook niet. Point blank is alvast een degelijke en onderhoudende wraakfilm. Misschien wat gedateerd, maar de film biedt voldoende tijd om daar aan te weerstaan. Het vrij eenvoudige plot wordt gecounterd door de regie en hete plotverloop met verschillende lagen tussen droom en realiteit.

Een prima Lee Marvin ook die het niveau van de film optilt. Je leeft mee met zijn personage op zoek naar gerechtigheid. Prima setting en sfeer. Qua aanpak bovengemiddeld en waarschijnlijk daardoor ook fungerend als typefilm.

Wel een knappe biografische sportfilm over een zwemster die een pionier was voor de vrouwensport in de VS en wellicht ook daarbuiten. Wat me opviel was de erg fijne uiteenzetting waar in echt werd ingezogen. Zeer mooie setting van het New York in de jaren 10 en 20 van de vorige eeuw. Ook Coney Island is zo'n leuke nostalgische plaats met zijn strand en attractiepark.

En Trudy is er me er wel eentje. Wat een doorzettingsvermogen en koppigheid legde die aan de dag. De rol van haar moeder mag hier verre van onderschat worden. Opvallend toch hoe denigrerend er over vrouwen werd gedaan. Ook opvallend hoe geminimaliseerd haar prestaties op de OS van 2024 werden onthaald. Ze behaalde daar wel 2x individueel brons en 1x goud in de estafette. En dat na een verschrikkelijke boottocht. Ze werd - volgens de film dan toch - als een flop gezien, dit in schril contrast met de grote ster Johnny Weissmuller.

Fijne rol wel van Daisy Ridley. Wel van genoten. En een film die me wat deed denken aan die andere supermadam uit Nyad (Film, 2023). Geen idee overigens of de fratsen van haar coach op het Kanaal inderdaad zo grotesk waren. Wat een stuk onbenul, zowel op menselijk als op trainersvlak.

Misschien wel de minste in de reeks van Koolhoven. Hier kon ik erg weinig mee. Een beetje flashy en gepimpt met al die felle kleuren en beats. Het deed me wat denken aan Refn. Verder ook een rariteitenkabinet van vreemd uitgedoste personages.

Nu, de idee van de reset van het verleden wordt niet voor het eerst beproefd in de filmindustrie. De één is daar al wat beter in geslaagd dan de andere. Het blijft een fascinerend gegeven waarbij het dilemma mensen in twee kampen verdeelt. Hier zijn de neveneffecten al wat groter waardoor het oorspronkelijke idee wat ondergesneeuwd raakt. Eigenlijk zat je naar halfgedrogeerde lui te zien. Ik had het eigenlijk na halfweg al gehad. Dan werd het nog een lange zit.

Acteerwerk ook niet naar behoren, het irriteerde me zelfs. Normaal wel in voor wat experimentele films, maar dan moet het niveau toch hoger. Jammer.

Toch samen met Witte Wieven de beste van de reeks van Koolhoven. Een bijzondere long short over de positie van transvrouwen in de erotische sector. Lekker zwoel en intens, goed in beeld gebracht en met een prima vibe. Misschien ook wel de film die het meest "eng" overkomt van de reeks. Een beetje body horror en de ontwikkeling van een alter ego als demon. Al valt die body horror heus wel mee.

Eigenlijk vrij symbolisch of metaforisch die demon die letterlijk een uiterlijke visualisatie krijgt over hoe ze worstelt met haar lichaam, haar gevoelens en hoe haar familie daar tegenover staat. Het maakt haar machteloos en tegelijk woedend, zeker wanneer ze gekleineerd of misbegrepen wordt.

Fijne climax naar het einde toe waarbij het ontspoort. Binnen de perken wat mij betreft voor het brede publiek, maar toch. Voor een eigen productie best goed gedaan.

Ik vond het wel een behoorlijke film. Een kinderfilm ook eerder waardoor het allemaal vrij eenvoudig is. Centraal heb je de jonge Kenza die in haar volle ontwikkeling zit. Ze zit niet goed in haar vel, heeft geen vrienden en heeft een slechte verstandhouding met haar vader. Haar vader betrekt haar niet in de rouw van haar overleden moeder. Hij is nors en afstandelijk ook al maakt hij zich veel zorgen om haar. Hij krijgt het alleen niet verwoord.

Daar vindt ze meer aansluiting bij haar grootvader die gelooft in het spirituele van de voorouders. Hij zit gevangen tussen de traditionele cultuur en de nieuwe wereld van het kapitalisme en het toerisme.

Het beeld dat wordt neergezet van de Antillen is somber met slecht onderhouden graven, een schooltje in verval, met rommel her en der. Geen plaatsen alvast waar het cruiseschip zal aanmeren.

Fan van Dupieux, maar deze viel me enigszins tegen. Het begon nog interessant met het nakende interview tussen het zenuwachtige meisje en de hoogdravende Dali, maar stilaan had je dat ook wel gezien.

Zoals we van Dupieux gewoon zijn best absurdistisch, maar dan met een extra vleugje Dali waardoor het nog gekker en extravaganter overkomt. Getuige hiervan enkele scènes zoals waar Dali verwees naar het Engelse spreekwoord 'it´s raining cats and dogs' waarbij je dat dus letterlijk kon nemen, maar dan zonder de katten.

Ik was niet ondersteboven van Dali. Onuitstaanbaar, maar vrijwel waarheidsgetrouw naar verluidt. Tja, dat helpt natuurlijk niet om de film te waarderen. Jammer.

Fijne folklorische Japanse film ergens diep in het binnenland waarbij traditionele waarden en mystiek naar boven komen. Cinematografisch erg knap, visueel sterk met enkele geslaagde mooie scènes. Interessant ook om een voor mij onbekend me ambacht als papiermakers te belichten.

Stijlvol dus en een film die rustig verder kabbelt. Bij momenten iets te rustig en iets te weinig schwung, maar dan is er nog genoeg om je aan op te trekken.

Hoogstaand kan je het allemaal niet noemen. Onzin is het zelfs, maar wel vermakelijke onzin. Komt niet in de buurt van de eerdere Monty pythons, maar hier en daar vond ik het zeker grappig met die typische Britse humor en absurdisme. Ideaal dus voor Cleese om zich uit te leven.

Het begint wet vreemd met die soort ark van Noa tegen het kapitalisme of de klinische bedrijfscultuur lijkt het wel. Beetje met ups en downs, dat van dat been vond ik ook wel leuk, net als De Dood en het restaurant.

Best wel een geslaagde survival thriller waarbij de spanning vrij strak wordt gehouden. Beetje heldengedoe en spierballengerol in de Himalaya op de tweede hoogste berg op deze planeet, de K2.

Ik ben niet thuis in het wereldje, maar ik begreep niet dat er geen zuurstofflessen aan te pas kwamen. En dat met die ontploffend goedje begreep ik ook niet zo. Dat lijkt me nu geen standaard uitrusting.

Nu los van dit alles best vermakelijk. Een vrij vlotte film eigenlijk met ook nog een vervelende klier in de hoofdrol. Beetje sentimenteel soms, maar ik genoot er wel van. Bergfilms kunnen sowieso weinig verkeerd doen bij mij.

Ik had Gladiator 2 voor me uitgeschoven, maar eigenlijk is dit een film die - als je hem toch ooit wil zien - je in de bioscoop moet zien. De enige vergelijking die ik wil maken met de eerste film is dat het plot eigenlijk 1 grote kopie is. Een groot krijgsman die op wraak zint nadat hij zijn vrouw verloor, een Romeinse veroveringstocht, een invloedrijke slavenhandelaar, gevechten in een kleine arena, dan het Colloseum, een complot en een opstand... Ik had het in dat opzicht toch wat inventiever verwacht.

En over de historische inaccuraatheid wil ik ook slechts 1 ding melden: het moment dat die senator in de bar de krant leest zo´n dikke 1200 jaar voor de uitvinding van de boekdrukkunst ... het lijkt als Scott het gewoon opzettelijk doet om de historici te kloten.

Voorts wat je mag verwachten. Vermakelijkheid en spektakel. Al pakt dat niet altijd zo goed uit zoals die haaien of die gemuteerde bavianen die ik eerder tegenvallen viel. Met die neushoorn kon ik nog leven. Denzel wel geknipt voor deze megalomane en zelfvoldane rol. En die twee twin keizers zijn dolgedraaide slapjanussen, maar waarschijnlijk is de link snel gelegd met een Nero of een Caligula die zijn paard tot consul benoemde. Het duo Mescal-Pascal is niet slecht, maar haalt het niet van Crowe-Phoenix.

Niet omvergeblazen, maar me ook niet verveeld of echt geërgerd. Dan had ik meer moeite met het geroezemoes en geritsel in de zaal. Naast mij een dame die bij alle vechtscènes met de handen voor de ogen zat te gluren. Bij de onthoofdingen en de scène waar Lucius zijn wond werd genaaid kon er zelfs een gilletje af, tja...

Deze had ik gemist in de bioscoop, maar achteraf gezien misschien niet zo heel erg. De verwachtingen lagen vrij hoog, maar al bij al vond ik het maar matig. Vrij lang uitgesponnen vooral waardoor de nodige flow ontbrak.

Ja, inderdaad, je krijgt een soort Rear window gevoel met dat voyeurisme. Daarnaast ook wat luchtigheid met die humoristische insteek, maar ik had het liever rauwer gewild.

En de geschiedenis van de Armeense bevolking is ook eerder de context, maar ook niet meer dan dat. Al bij al nog onderhoudend, maar een topper is het zeker niet.

Ik heb zo de indruk dat Eastwood de laatste jaren letterlijk goede met minder goede films afwisselt. Deze is opnieuw meer dan degelijk tot zelfs goed. Een rechtbankdrama waarbij de focus bij één van de juryleden komt te liggen.

Verwacht geen scherpe juridische monologen of een pleidooi waarvan je wordt omver geblazen. Daarvoor is het allemaal wat te eenvoudig.

Best wel een kritische opvatting van hoe Eastwood tegenover jury´s staat. Ook zij, of sommigen ervan toch, zijn vooringenomen en zijn ondanks het proces nauwelijks van hun mening weg te halen. Wel een opmerkelijk dilemma of je een onschuldige crimineel de bak in wilt of je toch gaat voor de schuldige brave huisvader.

Een Belgische cultfilm waarvan de naam me wel iets zei, maar een film die voornamelijk gekend zal zijn onder cinefielen. Vrij low budget en amateuristisch allemaal, maar de film heeft toch een bepaalde vibe of dynamiek.

Duidelijk een voorbeeld van hoe iemand op de verkeerde plaats zit, een plaats met aanzien als bedrijfsleider. Een functie waarin hij suckt, net als zijn rol als echtgenoot en vader.

Acteerwerk niet overtuigend. Kurt zou later meer furore maken als presentator. Het is inderdaad bij Marc dat je moet zijn in de Vlaamse filmwereld.

Csilla staat letterlijk centraal in deze weinig verhullende zelfs mysterieuze film over een ronddolend meisje dzt na een auto-ongeval op zoek gaat (of net niet?) naar haar broertje dat ze nergens kon vinden. Wordt het meteen duidelijk met het eindshot van de film wat er is gebeurd. Vrij cynisch toch wel.

De film bevat erg weinig woorden of dialogen. Het zijn de beelden die spreken met lange shots. Vrij minimalistisch en rauw geschoten. Het is ook waar de film op leunt om zijn verhaal te vertellen.

Niet 100% overtuigd, maar ik apprecieer de film wel.

Het spijt me, maar ik kon hier eigenlijk niet zo heel veel mee. Het verbaast me oprecht dat er velen zijn die dit wel goed vonden en er bovendien zo door aangegrepen werden. Uiteraard leef ik mee met het leed van de nabestaanden en het lot dat de sympathieke Andrew overkwam, maar verder dan dat gaat het toch niet.

Neen, de gehele documentaire door, fijn en knap trouwens dat die Kuenne dat voor elkaar kreeg, had ik het gevoel naar een aflevering te zien van de reeks "Wicked widows" op het derde kanaal van één of ander commercieel televisiestation. Uiteraard worden eenzijdige emotionele beelden gemaakt van een Andrew als hoofdprotagonist en die Shirley Turner als antagonist - ik heb daar ook op zich niets op tegen, maar voor een documentaire heb ik wel andere standaarden en verwachtingen.

Ik ga er niet verder op doorgaan en wil ook niet zomaar alles afkraken. Fijn wel dat Andrew op deze manier wat in ere wordt gehouden. Kan me wel voorstellen dat het ook voor de familie een therapeutisch effect heeft gehad.

Best wel een fijne detectivefilm over een seriemoordenaar die het gemunt heeft op vrouwen. Nancy Allen kennen we natuurlijk onder meer van de RoboCop franchise en Caine is een monument in de filmwereld.

Ik vond het plot best fris en ook de montage zorgde ervoor dat het spannend bleef. Hier en daar wat erotische beelden, zeker in het begin.

Je ziet wel dat een vakman aan het werk is door een standaard politie thriller over het gemiddelde te trekken.

Wie geïnteresseerd is in het onderwerp raad ik ten zeerste het recente boek van autoriteit Annie Jacobsen, Kernoorlog, aan. Ik hoorde in de zomer de podcast over het boek en ik was werkelijk verbijsterd. Het boek beschrijft minutieus wat voorafgaat en wat er telkenmale gebeurt na enkele minuten, uren, dagen, maanden en jaren.

Op dat vlak volgt deze film een soortgelijk parcours waarbij op documentaire-achtige wijze wordt weergegeven wat je te wachten staat. Ik vond die bijteksten bijzonder griezelig en angstaanjagend. Het is geleden van The Stoning of Soraya M. (Film, 2008) dat ik nog zo verdwaasd achterbleef na het zien van een film.

De film leunt wel dicht aan bij de werkelijkheid. Alleen met dat verschil dat de bommen van 40 jaar terug niet meer te vergelijken is met de impact van de huidige bommen. De impact vandaag zou nog wel eens veel groter kunnen zijn. En het was al zo erg. Tsar Bomba zou een impact hebben van 3500 keer Hiroshima, een stad dat binnen het jaar 140.000 slachtoffers telde, dan weet je het wel ...

De film geeft een beangstigde realistische kijk op het gebeuren. Gruwel wordt niet vermeden, maar staat niet centraal. Wel het leven en lijden van de burgers, de angst, de onzekerheid, de overlevingsstrijd. Geen nieuws van de buitenwereld of van waar de bom kwam. En dat lijkt me logisch in deze situatie. Eén ding weet ik wel: ik wil zoiets NIET overleven. Niet alleen omwille van de gruwel of pijn, maar ook uit woede en ontgoocheling in de mensheid. En dat laatste slaat zowel op de aanvallers als de overlevenden (de staat en de zombies).

Ik vond het een moeilijk te beoordelen film waarvan ik niet alle achterliggende boodschappen begreep. Toch vond ik het fascinerend genoeg hoe Aoyama op eigengereide wijze zijn personages volume geeft.

Neem nu die mentaal gehandicapte zus die naar her en der wordt meegesleurd op de motorfiets. Mooi gestileerd en in beeld gebracht.

Om dan in een andere scène in een geweldpleging te komen van de ontvlambare broer. Met zijn 80 minuten niet te lang met enkele rake scenes.