Helpless (1996)

De film opent op 10 september 1989, maar Kenji (Asano) draagt de dag(?) erop een Nevermind t-shirt, terwijl Nirvana toen pas net hun debuutalbum Bleach hadden uitgebracht, en twee jaar later in 1991 Nevermind uitbrachten. Vraag me sowieso af waarom Aoyama ervoor kiest het verhaal 6 jaar eerder te laten plaatsvinden. Of het moet zo zijn dat er enkele jaren tussen de opening en het moment dat Kenji zijn Nevermind t-shirt draagt zitten, maar dat was verhaaltechnisch in ieder geval niet te merken. En ook qua uiterlijk niet; het enigszins gedateerde kapsel van Kenji is onveranderd. Daarnaast worden er telkens na de openingsdatum tijden aangegeven, en voor het moment dat Kenji dat t-shirt aanheeft staat er 0 pm, wat volgens mij helemaal niet bestaat? Ook zien we in het fragment ervoor een vliegtuig opstijgen, wat een aanwijzing zou kunnen zijn. Ik zal het begin van de film nog eens terug moeten kijken om een eventueel sprongetje in de tijd waar te nemen. Zou wel leuk zijn gedaan als ze door middel van dat t-shirt de tijdsverschuiving duidelijk hebben gemaakt. Ik was alleen te dom door te denken dat het gewoon een fout van de crew was, terwijl als ik er nu over nadenk het wel erg onwaarschijnlijk is dat je een film op een bepaalde datum laat beginnen (wat verder niet relevant leek voor het verhaal), om vervolgens je hoofdpersoon zo'n opvallend tijdsgebonden t-shirt te laten dragen.

De film zelf dan. Ik zag laatst Sad Vacation, en die film mag een vervolg op deze Helpless (en in mindere mate Eureka) genoemd worden. Het maakt bepaalde acties in Sad Vacation wel begrijpelijker, want Kenji komt hier nogal gefrustreerd over, ook al gaat er aan zijn geweldadige uitbarsting wel de zelfmoord van zijn vader vooraf, maar ook daarvoor lijkt hij niet in een al te beste stemming te verkeren. Blijft verder fijn om Asano bezig te zien, al heeft hij door zijn jeugdigheid hier nog niet de presence die hij later kreeg. Helpless voelt vooral (met dank aan Kenji) vrij leeg aan, en ook onaf (hence Sad Vacation), maar sluimert wel lekker weg. De scènes met de net vrijgekomen Yasuo (Ken Mitsuishi) waren vaak minder dan die met Kenji (zoals met die wegblokkade, nogal flauw). Visueel is het meer dan degelijk, maar ook niet geweldig, en heeft het een aparte soundtrack. Lijkt me dus typisch Aoyama. In ieder geval zin om meer van hem te zien.

sowieso veel Japans aan het kijken de laatste tijd McSavah, goed bezig!

en nog een lap tekst ook Maakt me wel nieuwsgierig naar deze, heb alles wat vóór Eureka kwam nog niet van em gezien, maar het zeker een regisseur die nieuwsgierig maakt naar meer... zijn output is alleen soms een beetje zoals de inhoud van zijn films, sluimerend en eigenzinnig.

Heb de laatste tijd weer enorm zin in de Japanse film inderdaad. En dan niet alleen maar ATG enzo, maar ook weer de meer hedendaagse films, vooral de wat meer dromerige, en met acteurs als Asano, Odagiri en Miyazaki (die allen in Sad Vacation zaten, erg fijn), en dan zijn er op het moment nog al die freeleech-dingen wat het verder stimuleert

Blij verrast door deze oude Aoyama.

Fijn filmpje waar zowel Mitsuishi als Asano weten te schitteren. Het tempo kabbelt lekker voort, Asano speelt een wat ondoorgrondelijke outcast en Mitsuishi neemt het yakuza verhaaltje voor zijn rekening.

Aoyama staat in voor de muziek en hoewel niet meteen mijn favoriet soundtrackwerk past het goed bij de film. Visueel is de film wat matjes en ook het verhaaltje zelf is niet het meest gevleugelde, maar de speelduur is kort genoeg en er zijn genoeg scenes die boven het maaiveld uitsteken.

Aoyama blijft een verrassend regisseur, altijd moeilijk om z'n films vooraf in te schatten, maar uiteindelijk meestal wel de moeite waard. Eén van m'n echte favorieten zal het nooit worden, maar wel steeds boeiend.

3.5*

Geen beste kennismaking met Aoyama. De vreemde vergissing met het Nirvana shirt die McSavah al noemde zat mij ook dwars- ik ga er althans niet van uit dat het zo bedoeld was. Nogal slordig.

Verder een vrij rustig meanderend filmpje met wat vreemde maar niet geweldig geacteerde geweldsuitbarstingen. Sowieso was het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven (maar wel op MM) en de muziek die zo lees ik hier blijkbaar door Aoyama zelf is gecomponeerd is ook behoorlijk underwhelming.

Slecht is het echter niet en ik wil zeker nog wel later werk proberen van deze regisseur maar dit is me eigenlijk in alle opzichten matig bevallen. De korte lengte is wel een groot voordeel.

Ik vond het een moeilijk te beoordelen film waarvan ik niet alle achterliggende boodschappen begreep. Toch vond ik het fascinerend genoeg hoe Aoyama op eigengereide wijze zijn personages volume geeft.

Neem nu die mentaal gehandicapte zus die naar her en der wordt meegesleurd op de motorfiets. Mooi gestileerd en in beeld gebracht.

Om dan in een andere scène in een geweldpleging te komen van de ontvlambare broer. Met zijn 80 minuten niet te lang met enkele rake scenes.